Dilemma: Weinig vertrouwen in anderen

Geen vertrouwen hebben in anderen is goed te begrijpen. Jammer is dat er ook te weinig zelfvertrouwen is. Gezond wantrouwen tegeover anderen is goed. Er zitten in het leven veel voetangels en klemmen. Ik zou adviseren heb vertouwen in je wantrouwen en geniet van het leven. Ga naar buiten en pak licht dat is goed voor je. Of iemand weinig sociale contacten heeft moet hij/zij zelf weten. Daar zijn (nog) geen overheidsvoorschriften voor. Het gaat er om hoe je je daar zelf bij voelt. Veel van dit soort problemen worden ook door anderen aangepraat. Niet iedereen is een sociaal dier. Laat je door de psycholoog niet manipuleren want die schrijft vaak toch maar zoveel mogelijk uren. Zo zie je er zijn meer mensen met wantrouwen. Persoonlijk wantrouw ik liever 1 mens te veel dan dat ik er 1 te veel vertrouw.

Als het gaat om verplicht in contact komen, zou ik zeggen: ga op koninginnedag spullen of lekker eten of snacks verkopen. Mensen komen vanzelf wel vragen hoeveel dat kost. En hoe goed de kwaliteit is etc etc. En verkopen doe je alleen als je ook wat extraas weet te vertellen over je produkten. Zoek een goed plekje uit waar veel mensen langs komen. En wees niet te bang om mensen aan te spreken, als je ze niet vertrouwd houdt het gesprek dan erg zakelijk.

Zelf heb ik iemand ontmoet die ook zo in zijn vel zat. Vertrouwde mij absoluut niet, zichzelf niet en anderen niet. Zeggen dat je betrouwbaar bent heeft geen enkel effect. Een zelfbedachte therapie was dat ik hem mijn bankpas en pincode heb gegeven en boodschappen heb laten doen. Zo'n duidelijk signaal "ik vertrouw jou" heeft effect gehad. Je krijgt pas vertrouwen als je het ook schenkt. Hij vertrouwt nu niet alleen mij maar ook anderen. Maar ik geef wel toe dat deze methode niet voor iedereen is toe te passen, hangt erg van de relatie af.

gaan werken, desnoods vrijwilligerswerk. er achter komen dat er goede en slechte mensen zijn.
@erik
ik vertrouw liever een te veel dan dat ik er een te veel wantrouw. de pijn van gekwetst vertrouwen is nog altijd minder op termijn, dan de pijn van eenzaamheid.

Helemaal eens met Jet.
Ik ben persoonlijk erg goed van vertrouwen en dat vertrouwen is in de 34 jaar dat ik leef eigenlijk nog nooit echt beschaamd. Ik weet ook wel dat ik daar waarschijnlijk heel erg veel geluk mee heb gehad, maar toch denk ik dat het overgrote merendeel van de mensen gewoon goede mensen zijn, die mijn vertrouwen meer dan waard zijn.
Bovendien kan een sociaal netwerk goed helpen om je op te vangen, in het geval je toch een keer gekwetst wordt.
Ik wens anoniem heel veel geluk toe

Het klinkt misschien raar, maar als je anderen wantrouwd, dan gedraag je je op een dusdanige manier dat je waarschijnlijk vermeden word. Dus het word een self fulfilling prophecy. Andersom is het helaas niet waar: ben je open e.d. dan kan er nog steeds misbruik van je worden gemaakt.
Maar wat is nu het ergste dat je kan gebeuren? Natuurlijk, je kunt worden opgelicht en je hart kan worden gebroken. Maar de nadelen hiervan wegen niet op tegen de voordelen van een prettige omgang met anderen. Vergeet niet dat mensen in principe allemaal hetzelfde zijn, dus als een ander iets kan of mag (dus mensen vertrouwen) dan mag jij dat ook.
En dat jou iets overkomen is waarom je zo bent gaan denken en voelen, heeft niets met jou te maken. Dat had net zo goed een ander kunnen overkomen.
Leg de lat alleen niet te hoog. Bepaalde eigenschappen in ons gedrag veranderen maar moeizaam.
En nog iets: je moet helemaal niets. Maar het is aan jou, als jij het niet veranderd gebeurd er niets. Dus je zult het zelf moeten doen. Het is alleen lastig om moeite te doen voor iets waarvan je het resultaat nog niet van kent.
Om dit samen te vatten zou ik zeggen: kom op, ga er voor, no pain no gain. Zoek contact, knoop dat gesprek aan, hoppa, overwin die angst.

Ga bij jezelf na
1. waar wil ik over praten
2. Bij wie voel ik mij veilig genoeg om dat gesprek aan te gaan.
3. Niks moet.
Ik zou hier open voor staan.

Hoi Anoniem,

Je ervaringen in je jeugd kan ik denk ik wel raden, dat jeje vertrouwen in de mensheid verliest is logisch, zeker met de nakomende tegenslagen.

Stop met jezelf kwellen en dwingen, ga je toch niet volhouden.

Je zult hoe dan ook alles om blijven draaien.
Je vertrouwt niemand tenzij het tegendeel bewezen, jammer maar helaas.
Hoeft geen belemmering te zijn als je er maar duidelijk in bent!

Ga leuke dingen doen!!

Lijkt me dat die psycholoog zich er makkelijk vanaf maakt. Als hij het zelf kon dan had hij hem/haar niet nodig. Angststoornissen zijn gewoon behandelbaar dus misschien maar ff op zoek naar een ander. Warcraft helpt natuurlijk ook niet, tenzij je met die mensen probeert IRL af te spreken (monitor). Als vertrouwen het probleem is, dan moet hij misschien zijn definitie zodanig veranderen / eisen afzwakken, dat vertrouwen geen vereiste meer is of als geaccepteerd risico wordt aanvaard. Wel samen met een psycholoog die een opleiding heeft gehad waarin deze heeft geleerd om te behandelen.

"Zijn psycholoog stelt nu voor dat hij een manier gaat bedenken hoe hij in contact kan komen met mensen zonder dat hij bevangen wordt door zijn vrees." Tja, dan eerst maar eens een context bedenken waarin mensen niet negatief reageren op het uiten van vrees? Als je iets slims bedenkt om die ervaring op te doen, dus dat mensen niet negatief reageren als jij je gestrest of angstig gedraagt, scheelt dat alweer een slok op een borrel.
Lotgenotencontact?
Vereniging van verlegen mensen (http://www.verlegenmensen.nl/)?
Biodanza (http://www.biodanzanederland.nl/)?
Een behandeling door een masseur, haptonoom of energetisch werker (dan heb je een persoon tegelijk die ook nog voor jou werkt = gecontroleerde setting)?
Naar een beurs voor internetliefhebbers waar je niet meer hoeft te doen dan anoniem rondlopen?
Naar een kerkdienst o.i.d. gaan waar je stilletjes tussen mensen kunt genieten van een fraaie dienst en daarna weer stilletjes kunt vertrekken als je het niet ziet zitten om te communiceren? Naar bios of theater kan wat dat betreft ook: settings waar je samen bent met anderen (= al contact) zonder dat er veel communicatie en andere 'intieme' interactie nodig is.
Als je een setting hebt gevonden die je uit te houden vindt (of waar je misschien zelfs lol in krijgt), met een intensiteit van contact die voor jou draaglijk is (en weer: waar je misschien zelfs lol in krijgt), dan kun je van daaruit uitbreiden. Eventjes oogcontact maken, later misschien een kort praatje maken met één persoon, etc.. Neem je tijd, niks is raar of ongewoon en je hoeft niets te forceren. Probeer creatief te zijn in verzinnen: waar voel ik me nog prettig (of het minst ongemakkelijk) en probeer dan ergens het lef vandaan te halen om van daaruit steeds iets uit te breiden én het geduld om terugval te accepteren en toch steeds weer door te gaan. That's life!

Dat is natuurlijk heel erg, en luister goed naar de gegeven tips, maar hoe is dit een dilemma? Eigenlijk?

Dilemma lijkt me heel duidelijk als je het stuk leest: hij moet contact maken terwijl hij dat niet durft. Thuis blijven? Toch contact maken? Mensen moeten gaan vertrouwen terwijl hij dat niet kan? Toch maar wel doen, of juist niet?

Voor mij voelt het erg goed om een bezigheid met mensen te doen waarbij ik me kan "verstoppen" in het bezigzijn. een tekencursus bijvoorbeeld, een yoga cursus of een buitenactiviteit bij een natuurgroepje of zo. Je kunt dan het contact voorzichtigaan opbouwen en doseren.

Sport. Bij teamsport heb je veel contact, bij groepslessen wat minder en bij fitness nog minder. Kun je dus opbouwen. Je bent bovendien, zoals Feikje hierboven al zegt, bezig met iets waar je je in kunt verstoppe. En die activiteit heb je dan meteen gemeenschappelijk met de anderen die er zijn. Je hoeft in de sportschool geen contact te hebben, maar er is altijd iets van contact nodig. Bv met de sportschoolhouder of je trainer om de apparaten te laten zien en je voortgang te bespreken oid. En tevens met andere sporters. "Ben je klaar met dit toestel?" of "Hoeveel series moet je nog? Kortom wanneer kan ik erop" of "lekker gesport?". Daar hoef je allemaal niet uitgebreid antwoord op te geven. Je kunt met fitness ook weg wanneer je het te kwaad krijgt, omdat je geen les af hoeft te maken.
Huisdieren, vooral honden doen het ook goed in ongedwongen contact maken. Als je de hond uitlaat op een tijdstip dat anderen dat ook doen, dan heb je soms wel, soms niet contact met anderen tijdens je uitlaatrondje. Mensen besteden bovendien meer tijd aan het aaien en praten tegen je hond, dan tegen jou. Daar beginnen ze ook mee, pas daarna praten ze soms tegen jou (leeftijd, naam van hondlief, of je er vaak komt, ed). Dan heb je dus wat tijd om je erop in te stellen dat ze je wat zouden kunnen gaan vragen.
Succes met alle tips die jullie hier krijgen!

Hallo anoniem,

Ik denk dat het goed zou zijn een vorm van contact uit te zoeken waar je op jezelf kan zijn en toch in aanraking komt met andere mensen. Zelf denk ik nu aan sporten in een sportschool. Daar kan je je eigen fitness-schema volgen (en geloof me, je hoeft je van niemand iets aan te trekken), maar toch langzamerhand mensen leren kennen die op dezelfde tijd sporten. Of baantjes zwemmen. Bovendien is sport niet alleen goed je voor lichaam, maar ook voor je geest!

Het gaat met kleine stapjes. Waar liggen je grenzen? Ga iets doen wat je nog net wel durft. Ben je bewust van jezelf, wat vind je moeilijk of eng. Ben trots op jezelf als je het gedaan hebt. Probeer dan een klein stapje verder te gaan. Maak van tevoren een afspraak: volgende keer ga ik ook... doen. En vergeet vooral jezelf niet te waarderen. Als het goed ging, maar ook als het niet goed ging, want je hebt t toch maar mooi geprobeerd. En geef vooral de moed niet op. Blijf proberen, steeds weer. Iets doen wat je eigenlijk niet durft kan heel veel energie opleveren en zelfs een kick geven (ondanks dat het eerst veel energie kost om je over die grens heen te zetten).
Het hoeven geen grote dingen te zijn. Naar de winkel gaan en het kassabonnetje niet in de winkel, maar pas thuis narekenen kan al een hele stap zijn (dat je de cassiere op dat moment wel vertrouwt, maar thuis nog even kunt controleren of hij/zij het vertrouwen ook echt waard was). Of even gedag zeggen tegen de cassiere en de vrouw achter het brood. Maak een afspraak met jezelf, welke overwinning je die dag wilt gaan halen. Maak er een spel van, een competitie tegen de angst.

Het merendeel van de reacties hierboven is geschreven vanuit de persoon die het schreef, logisch eigenlijk. Men gaat hierbij echter voorbij aan de "angsten" of aarzelingen van degene waar het advies naaruit gaat.

Werken, sporten, hobbies in clubverband parachuteren de eenling midden in groepsprocessen die lastig kunnen en zullen zijn. Hij zal zich staande moeten houden, een plek moeten vinden of zelfs bevechten in groepen die al langere tijd bestaan. Dat gaat niet werken.

Ik lees dat internet een geliefde bezigheid is. Ik weet niet wat je er doet: gamen, daten misschien, bloggen - probeer van daaruit in contact te komen met mensen. Doe na enig over en weer mailen op basis van gedeelde interesses eens een voorstel om een kopje koffie te drinken ergens in de stad. Dat is ook eng maar als het goed is, is de ander net zo nieuwsgierig en geïnteresseerd in jou dan jij in die ander. Bovendien heb je al een gezamenlijke "geschiedenis" waar je op verder kunt bouwen.

Vaak zal het bij een ontmoeting blijven maar in elk geval ben je "onder de mensen" in een leuke omgeving en is de periode van socialisen overzichtelijk met een duidelijk begin en einde maar kan zo lang of kort duren als gewenst. Je deelt de rekening samen en ja, iemand kan niet komen opdagen maar als je een lekker boek meeneemt, desnoods je laptop dan is er weinig tot niets aan de hand, denk ik.

Heel veel plezier,

Merel

wat is de reden dat je deze vraag aan ons voorlegt? misschien speelt er ook een vertrouwenskwestie tussen jou en je psycholoog? misschien vertrouw je hem/haar niet of geloof je niet in de technieken. Probeer dit stuk te bespreken met de psycholoog want het belangrijkste in therapie speelt zich af tussen jou en hem/haar.
mogelijk kan een groepstherapie ook wat voor je betekenen, waarin je het vertrouwen op een veilige manier kunt onderzoeken in relatie tot de anderen.
Het beste.

Zelf heb ik ook last gehad van achterdocht. Als iemand zei "Wat zit je haar leuk vandaag!", dan dacht ik meteen dat die collega van plan was mij een gemene loer te draaien. Ik denk dat cognitieve gedragstherapie (dat is wat de therapeut aanraadt: het opzoeken van de dingen waarvoor je bang bent) deels wel helpt, maar daarnaast heb ik zelf het meeste gehad aan gesprekstherapie, waardoor het mij duidelijk werd dat ik beperkt word door allerlei automatische aannames ("als iemand aardig is, is dat een manier om een gemene streek te verbergen") te herkennen bij me zelf. Daardoor kon ik er ook verdriet over hebben dat ik zoveel jaren niet heb kunnen genieten van alle aardige mensen om mji heen. Dat heeft eigenlijk nog het meeste geholpen.
Succes en blijf erop vertrouwen dat het leven veel leuker is dan je denkt!

Dat hier allemaal vriendelijke mensen begripvolle reacties inzenden en meedenken, terwijl ze daar niets voor terug hoeven en kunnen krijgen, zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven? Verder heb ik nog wel een aardige oefening die je misschien eens kunt uitproberen... 't is uiteindelijk toch vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar wat mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je hele lichaam en geest erop is ingesteld dat de aanwezigheid van andere mensen inderdaad gezond voor je is... en dat niet-gezonde interacties een uitzondering zijn. De zin kun je aanpassen naar eigen inzicht, als hij maar positief geformuleerd blijft. Ik heb de oefening toevallig net volgende week zelf verzonnen en ben hem sindsdien trouw aan het uitvoeren - want ik heb ook wel wat neiging tot kluizenaarsschap.

Om je zelfvertrouwen te laten groeien adviseer ik je om datgene te gaan doen waar je plezier aan beleeft dan wel erg goed in bent. Als internetten je hobby is, waar je vele uren mee bezig bent, dan zou je kunnen bekijken waar je mogelijkheden liggen, bijv. vanuit huis websites bouwen, een weblog bijhouden om te gaan schrijven (bep. thema), etc...

Je zou ook een nieuwe uitdaging kunnen gaan zoeken, iets waarmee je iets nieuws leert, waar je plezier aan beleeft, voor jezelf een (haalbaar) doel kunt stellen om dat te realiseren en waar je te zijner tijd complimenten voor kunt ontvangen (voor geleverde prestaties).

Dat je geen vertrouwen hebt in andere mensen is m.i. niet zo'n probleem. Je bent trouwens de enige niet en veel mensen zijn ook niet te vertrouwen. Beschouw het voorlopig maar als een goede eigenschap. Als je je eigen zelfvertrouwen hebt opgekrikt, komt dit wel.
Een manier om eventueel in contact te komen met anderen is bijv. je aansluiten bij een digitaal netwerk als Linkedin. Op afstand kun je mensen (die je wel vertrouwt) in je netwerk plaatsen en kun je je aansluiten bij bep. groepen (waar jij interesse in hebt) om specifieke informatie te lezen (je kennis bijhouden dan wel verhogen) en kun je zelfs meediscusieren als je daar behoefte aan hebt.
Mensen vertrouwen kost tijd en geeft je zelf de tijd en de ruimte en laat je vooral niet onder druk zetten. Succes!

Wat een adviezen naar buiten allemaal. Er is maar een manier en dat is ophouden met dat je 'gelijk' hebt dat jij een mens bent die andere niet vertrouwt. Het (h)erkennen dat je zelf het script van je leven maakt, is stap 1. Wil je? Ja of nee? Kies je er dan ook voor om je te laten helpen? Want als je andere niet vertrouwt, dan vertrouw je ook je psycholoog niet en zul je ook onze adviezen niet vertrouwen. Het begint bij je eigen perceptie van de werkelijkheid. Sommige mensen zijn te vertrouwen, anderen niet. Dat is het leven en daar hebben we allemaal mee te dealen, ook deze man.

Je vraag is: Wat is een goede manier om in contact te komen met anderen zonder dat het geforceerd is.

Zolang je thuis blijft leer je geen nieuwe mensen kennen. Als je graag meer mensen wilt leren kennen, moet je je over je afkeer heenzetten en jezelf dwingen dingen buitenshuis te gaan doen, een cursus, sport, werk. Je hoeft het niet leuk te vinden, je doet het met een andere reden. Ik ben met enige regelmaat verhuisd naar nieuwe plaatsen, ook in het buitenland, en loop dan tegen hetzelfde probleem aan: hoe leer ik mensen kennen? Het duurt een tijdje, je moet geduld hebben.

En hoe moet je het contact dan aanpakken? Daar weet ik ook geen onfeilbare regels voor. Ik kijk er zo tegenaan: Het kan geen kwaad om je nederig op te stellen. Wees niet bang iets voor iemand te doen. Vooral geven, om het modieus te zeggen. Wees open over jezelf, maar wees voorzichtig met het betreden van iemands persoonlijke sfeer. Telefoonnummer of adres vragen, afspreken buiten gevestigde gelegenheden, daarvoor moet het moment gepast zijn. Als je het doet voordat er een minimaal vertrouwen is opgebouwd, een gevoel van op je gemak zijn bij de ander, dan zal het afstand scheppen.

Je bent niet de enige hoor, het is voor iedereen een uitdaging denk ik.

Ik zat nog eens te denken aan dit onderwerp en bedacht dat het misschien het handigst is om eerst een soort basisvertrouwen te creëren, vóórdat je daadwerkelijk in contact treedt. Daarna is het de kunst om positieve ervaringen op te doen, wat vooral betekent: uitproberen en uit je comfortzone gaan, maar (vooralsnog) niet te ver en niet zonder snelle ontsnappingsweg terug naar je veilige haven. Daartoe is al een overvloed van suggesties gedaan. Het is uiteindelijk vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past.

Terug naar het basisvertrouwen... hoe creëer je dat zonder meteen allerlei risicovolle interacties aan te hoeven gaan? Dat kan van buitenaf, door vertrouwenwekkende input echt te laten binnenkomen. Sta bijvoorbeeld eens stil bij wat er hier op de site gebeurt. Allemaal vriendelijke mensen zenden begripvolle reacties in en zijn bereid tijd te investeren in jou en je probleem, uit herkenning en mededogen. Zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven?

Daarnaast kun je van binnenuit werken. Ik heb daar een laagdrempelige oefening voor die je eens kunt uitproberen. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of althans: zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Niet te druk, niet te stil. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je lichaam en geest die overtuiging als waarheid in zich hebben opgenomen.
De zin zegt niets over het feit dat er ook wel schadelijke interacties kunnen optreden; dat dat voorkomt, daar hoef je ook je ogen niet voor te sluiten. De oefening herstelt wel het basale vertrouwen dat het gezond is voor een mens om samen te zijn met andere mensen. Je kunt de zin overigens naar eigen inzicht aanpassen, als hij maar positief geformuleerd blijft.
Ik werk zelf graag met dit soort 'herprogrammeringen'. Ze werken op zo'n algemeen level door, dat je daarna veel gemakkelijker tot gedragsverandering kunt komen.
Nu ja, gemakkelijker... relatief dan hè. ;-)

Misschien is reactie om niemand te vertrouwen volkomen terecht en ‘gezond’. We moeten de locatie waar zich een probleem voordoet niet verwisselen met de aard van het probleem of met de plaats waar de mogelijkheden tot oplossingen liggen. Ook een samenleving kan ‘ziek’ zijn maar welke vis onderzoekt het water waarin hij zwemt? Menselijk leed,waarvan psychische nood een belangrijk deel uitmaakt, steekt niet als het ware binnenin individuele personen de kop op, maar komt voort uit de interactie tussen mensen onderling en uit het soort wereld dat we hebben gecreëerd. http://www.youtube.com/watch?v=tdWUTfNwKFw&feature=related

Je zou allereerst al een dagboek kunnen gaan bijhouden (digitaal op de pc). Gewoon elke morgen even datgene opschrijven wat je dwars zit, waarom en hoe je het liever had gezien. Schrijf het van ja af en hou ondertussen jezelf een spiegel voor.

Je zou ook - als je financiën daar de mogelijkheid toe biedt - een huisdier kunnen nemen. Een dier verschaft onvoorwaardelijke liefde. Hij scheldt-schreeuwt-liegt niet, maar is blij met jou als baas. Een hond, die blaft en kwispelt, wenst graag drie maal daags te worden uitlaten. Een beetje beweging voor de baas zelf kan ook nooit geen kwaad. En al helemaal niet als je in de buurt van de Nederlandse kust woont. Langs het water slenteren en je gedachten laten wegwaaien. Op rustige dagen zou je zelfs ergens een bakje koffie kunnen gaan drinken, zonder direct verplicht te moeten communiceren.

Tip: lees het boek "Dromen, Durven, Doen" van Ben Tiggelaar maar eens. Geef stap-voor-stap je leven weer inhoud. Ga van een situatie van overleven naar een situatie van echt leven.

Uit de beschrijving begrijp ik dat het probleem heel diep zit. Het zal dus langzaam gaan en het wantrouwen moet slijten. Ook mij lijkt huisdier (hond) een goed idee. Spelletjes spelen op internet tegen anderen lijkt me goed om te beginnen.

Hoe graag wil je in contact met anderen zijn/komen. Hoe graag wil je vertrouwen? Wanneer je basisvertrouwen niet "goed" is dan wordt het heel lastig om te vertrouwen, zowel in jezelf als in een ander. Je kunt je basisvertrouwen onderzoeken en ontdekken hoe het komt dat je basisvertrouwen niet goed is. Als je dat kunt dan kun je ook uitzoeken of het wantrouwen nog reeel is. En van daaruit kun je dan opbouwen, in kleine stapjes.

vertrouwen in cycli en dieren lijkt iets makkelijker te verkrijgen....als beginnetje dan he.

Herkenbaar wat je beschrijft. Ik zit al jaren in hetzelfde schuitje, ik deed alleen de noodzakelijke boodschappen en kwam mijn huis verder nauwelijks uit. Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik een pc aangeschaft jaren geleden, 3 katten in huis genomen, en mijzelf bezig gehouden met handwerken. Gelukkig ben ik inmiddels een stapje verder, ik heb mijzelf aangeboden als vrijwilligster in de gehandicaptenzorg. Ik ontmoet daar alleen de gehandicapten en die zijn erg blij met mijn hulp, ik ga bv met een blinde vrouw fietsen (op de tandem) of zwemmen met haar, daar kan zijn erg van genieten en ik ben onder de mensen. Ik heb met niemand wat te maken en deel mijn eigen tijd in. Verder heb ik mij opgegeven voor een fitness-club (achmea health care), zo rond 12.00 's middags ben ik vrijwel de enige en geniet daarna van de sauna. Ook heb ik een beauty-weekendje geboekt op Ameland. Via het bijhouden van een blog heb ik een leuk contact met iemand opgebouwd waar ik binnenkort mee ga afspreken.
Wat vertrouwen betreft.. een gezond wantrouwen is niet verkeerd mijns inziens.. mensen kunnen veranderlijk zijn en dingen hebben waar ze zelf niet mee uit de voeten kunnen..

Tja, als je wantrouwend van aard bent, word je niet zomaar een allemansvriend. Zelfvertrouwen kun je ook niet kopen bij de supermarkt. Ik denk dat je moet accepteren dat dat zo is. Ik denk wel dat 'affirmaties' kunnen helpen om jezelf te accepteren, zoals je bent. Je bent misschien niet de vlotste, knapste, gezelligste, spontaanste (...) van de wereld, maar je bent PRIMA zoals je bent !!! Zeg dat maar eens 10 keer per dag tegen jezelf, totdat je het zelf (een beetje meer) gaat geloven.

Als je stappen wilt zetten, omdat je hinder ondervindt van het wantrouwen richting anderen, moet je proberen genoegen te nemen met kleine stappen. Waar ben je eigenlijk bang voor? Om afgewezen te worden? Ze zeggen altijd, het is beter iets lief te hebben en het te verliezen dan nooit liefgehad te hebben.

Niemand krijgt garantie tegen teleurstellingen. Maar wat is het ergste dat je kan overkomen? In het ergste geval baal je een paar dagen, misschien een paar weken en dan krabbel je weer op en ga je gewoon weer verder met je leven.

Probeer genoegen te nemen met kleine stapjes. Vraag je buren eens of ze een kop koffie komen drinken. Zoek eens contact met mensen die je van vroeger kent (via Hyves?). Gewoon niks-aan-de-hand-gesprekjes waarbij je niet zoveel risico loopt. Als je merkt dat het best goed gaat (en please, wees niet te streng voor jezelf !!!), kun je kijken of je je contacten eens uit kunt breiden !!!

Gaat je lukken, echt waar !!!

Ik heb ook de neiging om me op te sluiten en daardoor eenzaam te worden. Fotografie blijkt voor mij een goede manier om in contact te komen met mensen. In het verlengde daarvan ben ik begonnen met een foto-opleiding. Ik zou wel graag foto's van je willen maken. Als afstudeerproject ben ik bezig met een fotoproject over mensen die alleen zijn en daar last van hebben. Wellicht kunnen we op die manier iets voor elkaar betekenen. Je reactie kun je sturen aan fotoferry@hotmail.com

Je kunt het verzonnen noemen hans. Maar het komt dagelijks voor.

Al is het verzonnen het bestaat alsnog en er zijn heel erg veel mensen die zich thuis opsluiten en toch wel achter de pc contact durven te maken en dus ook, dit soort dingen lezen!

Hetgeen mij dwarszat was dat ik gewoon veels te vaak gekwetst ben door anderen. Gebruikt, misbruikt, etc.

Je moet/kunt eerst op jezelf leren vertrouwen, jezelf leren kennen en jezelf durven en mogen zijn, van jezelf.
Niet iedereen is hetzelfde, er zijn mensen die wel te vertrouwen zijn!
Ook een hoop die dat niet zijn. De kunst is ontdekken wat de tekenen zijn van iemand die wel te vertrouwen is, en iemand die dat niet is.
Daarnaast ook te bedenken, wat kan iemand jouw nou daadwerkelijk kwaad doen!

Ik heb mijn verleden verwerkt en ben niet bang voor de waarheid, iedereen maakt fouten en heeft die dus ook gemaakt, iedereen zal die blijven maken. Hoe kun je mij dan kwetsen door de waarheid te vertellen, die ik dan al weet?

Alleen onverwachtste confrontaties over dingen die zo zijn maar je zelf niet gezien heb komen dan nog hard aan.

Je zou je huidige psycholoog de bons moeten geven. Hij/zij wil dat je contact gaat maken zonder je met je gebrek aan zelfvertrouwen, andere gebreken en angsten te confronteren. Cognitieve gedragstherapie behandelt je op tegenovergestelde wijze. Je zult opdrachten krijgen die niet leuk zijn, maar ondertussen bouw je zelfvertrouwen en weerbaarheid tegen angsten op. Uiteindelijk ben jij de enige die de eigen situatie kan veranderen en een cognitieve gedragspsycholoog helpt je daarbij. De kunst is "exposure", blootstaan aan je angsten en zien/ervaren dat je het in je hoofd erger hebt gemaakt, gegeneraliseerd, dan het in werkelijkheid is.

Tip van een ervaringsdeskundige: meldt je aan bij een sportvereniging. Daar heb je alle tijd om in je eigen tempo/manier steeds meer contacten/relaties te maken (of niet). Tevens beweeg je veel meer en zul je je ook daardoor lekkerder in je vel voelen.

(geen indiviuele fitness/sportschool; dat is te vrijblijvend en contact-arm) Een echte sport waar je wat kan leren, vaardigheden kan ontwikkelen, samenwerken, gemeenschappelijke interesses delen, enz.

mensen willen aardig gevonden worden en gaan verder met het zoeken naar geluk
doen hun dingen .stapje voor stapje

Zorg dat je via bekenden (familie/ buren) in contact komt met anderen. Ga een keer mee sporten en herhaal dit steeds meer.

Wat een goede tips worden hier gegeven. Een hond, tekenlessen of een sport hebben mij erg geholpen.

Ook een sport als karate. Je zou het niet verwachten, maar daar zitten meer mensen zoals jij en ik. Het is een verdedigingssport en het word heel duidelijk vanaf het begin af aan opgebouwd. Thuis kan je bepaalde dingen oefenen en langzaam aan voel je je rustiger, sterker en ook gedisciplineerder. Het geeft meer zelfvertrouwen en werkt ook meditatief. Het is opgedeeld in groepen, je begint met allemaal beginners (en dat zijn niet allemaal sterke reuzen, echt echt niet) en kan zo rustig contact opbouwen als je wilt.

En bijv. elke week een keer naar de bieb en daar een uurtje wat lezen. Of een wandeling in het park. Of elke week een keer naar het museum. Je bent dan onder de mensen maar je *hoeft* geen contact te maken als je dat niet wil.

Maar mijn hond heeft mij heel goed geholpen wat dat betreft. Hij is uit het asiel en mijn grootste vriend, en door hem ben ik nog meer gaan wandelen en van de natuur gaan genieten. Heel makkelijk krijg je dan contact met mensen. Ook als je dan eerst op hondecursus gaat.
O ja, dat is nog een tip: natuurwandelingen met een groep, vogelwandelingen, fotografiecursussen (ook technisch, maar je bent ook in beweging).
Vrijwilligerswerk is dan stap 2, voor iets waar je hart naar uitgaat. Milieu, dieren, kinderen...

Verder: trots zijn op wat je kan, je bent onderhand heel goed op de computer en je kent jezelf goed, ook je zwakheden waar je nu aan werkt. Super! Nu nog je kwaliteiten leren kennen en dat gaat nog veel beter als je onder de mensen bent. Die hebben ook elk hun zwaktes en kwaliteiten. Het is allemaal niet meer zo hard als vroeger op school, ik vind het meevallen elke keer weer. En als je mensen niet leuk vind, ga je ze uit de weg. Je doet gewoon wat jij wilt en volgt je passies. Veel geluk!

Een hond lijkt mij een prima idee. Zo kun je veilig contact maken met anderen die ook een hond uitlaten. Oppervlakkig maar gezellig. Ik heb ook nare ervaringen gehad in de vroege jeugd en ik denk dat wantrouwen niet weggaat. Zorg dan maar voor veilig contact, zoals de gezelligheid van hond uitlaten etc.

Dit is een probleem, maar geen dillema.

dilemma
[zelfstandig naamwoord]• moeilijke keuze tussen twee dingen
vb:hij stond voor een dilemma: moest hij gaan schaatsen of gaan kaarten?
synoniem: tweestrijd

(sorry vor de zpelvoud in vorige bijdrage)

@Pieter: Ik wil wel maar ik durf niet

Ik heb er ook last van, dat ik mensen te gauw vertrouw en dan mijn vertrouwen beschaamd wordt, ik zit al 25 jaar met psychische stoornissen en in feite opgegeven, want het is chronisch en pogingen om sociaal te zijn lukken deels wel, echter ligt het ook aan de ander die je goede bedoelingen niet honoreren door er attent mee om te gaan. En sommige mensen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik weet er alles van. We leven nu eenmaal in een internet maatschappij en we leven in een ik maatschappij en als het wantrouwen naar de mens dermate is aangetast heeft dat een oorzaak, veroorzaakt door de medemens. We zien onszelf liever als superieur maar helaas, het is niet zo.

En staar je niet blind op therapieën, want ook daar is er een metaalmoeheid. Medicijnen zorgen ervoor dat je niet te lastig bent, en er zin mensen genoeg die hulp nodig hebben maar het niet adequaat krijgen. Ergo; het spreekwoord vele varkens maken de spoeling dun is in deze een aderlating voor hulpbehoevenden die met een kluitje in het riet gestuurd worden.

De casus is nogal verwarrend:
Eerst wordt er gesproken over gebrek aan zelfvertrouwen en gebrek aan vertrouwen in anderen. Dat is niet van 1 pot nat. Later komt daar nog eens vrees voor anderen bij. Gebrek aan vertrouwen lijkt mij toch weer iets anders dan angst.
Dat de psycholoog contact met anderen leggen daarvoor de oplossing vindt, is wel heel kort door de bocht.

Als anoniem geen zin in het leggen van contacten heeft kan dat ook heel goed te maken hebben met een gebrek aan sociale vaardigheden.

Kortom als je iemand iets wilt adviseren moet je wel goed weten wat er aan de hand is en niet maar een beetje in het luchtledige fantaseren over wat er goed voor een ander is

Gewoon lekker iedere zaterdag avond aan je hyves profiel werken.Kom je in ieder geval online nog een beetje goed voor de dag.

Ik zou zeggen ga maar eens chatten en ontmoet eerst online een paar mensen. Als je elkaar een beetje hebt leren kennen en je amg elkaar kun je altijd een keer afspreken.

Als kind was ik erg verlegen en werd veel gepest. Door mijn christelijke achtergrond (gelukkig nu van het geloof af) een keer met de youth for christ op vakantie geweest. Vergeleken met de andere (stijf gristelijke) deelnemers was ik spontaan, erudiet en zelfs brutaal. Dit gaf me zoveel zelfvertrouwen dat het in de normale wereld ook steeds beter ging. De tip is dus: zoek een groep hele suffe mensen op, dan ben je daar snel de bink, en red je het daarna met normale mensen ook.

Ik mag aannemen dat 'anoniem' zelf graag in contact wil komen met anderen? Ik kan uit ervaring zeggen, omdat ik een familielid heb die in dezelfde situatie verkeerd, dat langdurige eenzaamheid verstikkend kan zijn. Hoe langer je geisoleerd blijft zitten, hoe groter de drempel wordt om in contact te komen met de buitenwereld. Je verleert als het ware om gewoon alledaags contact te hebben en wordt daar ook bang voor. Ik weet niet wat de reden is van je wantrouwen, ik denk niet dat dat wij dat als lezers zomaar kunnen 'raden', maar misschien is het goed om een trauma verwerkende therapie te volgen. En daarnaast een vorm van dagbesteding te gaan doen zoals ze bijvoorbeeld doen bij Altrecht Talent voor de regio Utrecht: http://www.altrecht.nl/eCache/INT/53/082.html je kan taalcursussen doen, koken in een restaurant, iets creatiefs etc. allemaal met lotgenoten. Lijkt mij een goed begin, áls je inderdaad contact met anderen wilt en je wantrouwen wilt aanvechten.

Sterkte

@jet Dat is dan jouw overweging. ik vind het nogal aanvallend en je vult al in dat als je niet veel mensen vertouwd dat je dan eenzaam bent. Ik kijk gewoon liever de kat uit de boom met mensen.

Ook ik ben een ervaringsdeskundige.Vroeger na een nare jeugd, buitenshuis juist te veel vertrouwen in anderen gehad (vlucht?)dus verkeerde keuzes gemaakt,later via cursussen en assertiviteits trainingen eidelijk wat zelfvertrouwen opgedaan en ik ben meer gaan relativeren.Ik leerde het goed en kwaad in de mensen zien.Het leven is toch blijven leren zo wie zo.Ook het lezen van goede boeken kan je verder helpen.Nu heb ik al reeds jaren wel zelfvertrouwen en weet wat ik wel en niet aankan ,mijn hobby tekenen en schilderen helpt me hierbij.Ik wens je de zelfde goede weg naar je eigen top,ook jij kunt het!

Accepteer je gevoelens. Kijk ernaar. Ze verdwijnen vanzelf.

Hallo,
wat vervelend om zulke problemen te hebben! Als ik de reacties lees en zie ik vaak "ga leuke dingen doen..." of "het verdwijn vanzelf" dan kan ik het niet laten en ga ik je meteen de hulp te aanbieden. Ik heb ook veel problemen gehad en vorig jaar heb ik 'n heel bijzonder persoon ontmoet die me ontzettend veel geholpen heeft. Zij is een professionele astrologe die niet alleen maar horoscopen en prognoses maakt, maar zij heeft een pattent om allerlei menselijke problemen op te lossen. Ik weet dat het gek klinkt, maar als je van je probleem af kan wat heb je te verliezen? Door een consult met haar krijg je antwoordt of het kan of niet kan opgelost worden. En als het wel zo is (wat van 95% lukt) geeft ze je garantie dat je probleem volledig verdwijnt en niet meer terugkomt. Door mijn enthousiasme ben ik haar contact persoon in Nederland geworden en samen met haar heb ik al veel mensen kunnen helpen. En dat geeft zo'n prettig gevoel! Zij heeft klanten over de hele wereld en ik vind het hele eer om met haar samen te mogen werken. Dus het ligt aan jou - als je echt wanhopig bent, geef het nog één kans - want er is altijd een oplossing. Ik hoor het wel(j.vanderkolk@onsnet.nu) en ook als je mijn hulp niet aanneemt wil ik je heel veel sterke en succes wensen in verder leven! :-)

vrijwilligerswerk, Je doet iets voor een ander, dit geeft een positief gevoel wat je zelfvertrouwen bevordert. Het werk wat je doet wordt geapprecieerd door anderen, positieve reflexie. Vrijwilligerswerk in een non profit organisatie heeft een ongeforceerd werkklimaat wat een drempel dot sociaal contact vergemakkelijkt.

Zelf heb ik ook een behoorlijk pittige jeugd gehad en genoeg redenen om mensen te wantrouwen. Jammer dat jij de conclusie hebt getrokken dat mensen niet te vertrouwen zijn. Ook ik heb een conclusie getrokken maar wel de tegenovergestelde: mensen zijn te vertrouwen tenzij ze bewijzen dat het niet zo is. Je moet je leven en denken in eigen hand nemen. Dit is een automatisme geworden dat je uitsluitend kunt veranderen door jezelf constant tegen te spreken als je jezelf op een gedachte betrapt die slecht voor je is. Uiteindelijk ben jij degene die er last van hebt. Anderen niet, die gaan gewoon door met hun leven en hebben lak aan jouw wantrouwen! Dus zeg tegen jezelf: ik ga dit denkpatroon doorbreken! Zo heb ik het zelf gedaan en het heeft me tot een volledig functionerend en positief mens gemaakt. Tenslotte: je leeft maar een keer dus waarom niet een sprong in het diepe. Toegegeven: je loopt een risico maar je leeft wel echt!

al die lieve, goedbedoelde reacties.
ik heb geen goede raad. zou niet weten wat. als je zo makkelijk alle raad zou kunnen opvolgen zou het probleem immers niet bestaan. alsof je tegen de lamme zegt dat ie fijn een stukje moet gaan lopen.
de enige vraag is volgens mij of je het echt zelf wilt doorbreken, of dat je het wel prima vindt zoals het nu is. er zijn manieren genoeg om mensen te ontmoeten, daar heb je geen lijstje voor nodig. maar je moet het wel zelf willen. niet je therapeut.
je hebt volgens mij een keuze.
ben je lam, of is je been gebroken?

Voor het 'naar buiten gaan vindt hij vreselijk' heb ik een tip. Hiervoor moet je echter wel naar buiten ;-)
Als ik, buiten de bebouwde kom, hardloop of wandel, kom ik mensen tegen, die bijna altijd gedag zeggen en vriendelijk naar me lachen. Ik vind dit een grappig fenomeen en het geeft een heel ander beeld van de 'buitenwereld' dan wanneer je mensen bijvoorbeeld in een stad tegenkomt, waar ze onverschillig lijken. Om vriendelijk gedag terug te zeggen hoef je ze ook niet te vertrouwen. Het is een relaxte manier om even contact te maken.

@Neil010 Zelf heb ik ook erg goede ervaringen met medicijnen. Ik ben er echt heel lang op tegen geweest, maar toen het echt niet meer ging ben ik eindelijk toch naar mijn huisarts gegaan.

Na een vervelende tijd met bijwerkingen gaat het nu uitstekend en zijn mijn angsten zo gedaald dat ik ook echt weer in contact kan komen met anderen. Ik heb ze dus nog wel, maar er valt zo mee te leven. Terwijl ik vroeger tegen het plafond zat als de buurman goedemorgen zei, kan ik nu een normaal gesprek voeren. En lijkt het niet meer dat iedereen die op straat lacht, mij uitlacht.

Voor anoniem: Als het in contact komen met mensen dus echt teveel stress oplevert zou ik eens goed nadenken over de mogelijkheden voor medicijnen. Je kunt dit met je huisarts bespreken.

@Esmeralda > Medicijnen zijn prima verbindingsbruggen, die je helpen om terug te gaan naar een 'leefbare' situatie. Maar ik vind het geen permanente oplossing. Uiteindelijk moet je toch een manier zien te vinden om met je angsten om te leren gaan zonder gebruik van medicijnen. Bijvoorbeeld door nieuwe gedachtes aan te leren, nieuwe gedragspatronen op te bouwen en jezelf te oefenen in zelfliefde.

Volgens mij is het probleem hier niet zozeer het sociale contact, alswel het worden bevangen door vrees/angst. Die angst produceer jij en niet je omgeving. Werk dus eerst aan die angst en volg daarna/tegelijkertijd die adviezen op om makkelijk in contact te komen met anderen.

Wat tips;
- zoek een baan, desnoods 1 dag per week. Dat is de meest dwingende en natuurlijke manier om onder de mensen te komen. Liefst een met een beetje uitdaging, alwaar je je ambities in kwijt kan. In jouw geval bijvoorbeeld een dienstverlenende baan alwaar je (in het begin) gematigd contact hebt met mensen. Aangezien het je ambitie is om makkelijker sociaal contact te hebben.
- ontwijk dominante mensen, want zij beschadigen vroeg of laat je zelfverzekerdheid.
- ontwijk sowieso de extraverten, dat babbelende tuig heeft totaal geen innerlijk gevoelsleven. (geintje).
- besef dat afkeuring een natuurlijke consequentie is van het leven op deze planeet alwaar mensen in hun waarderingen en opvattingen individuen zijn. Laat die afkeuring je nooit raken in je eigenwaarde. Het is namelijk je 'eigen' waarde en niet je 'anderen'
waarde. Nu zijn er uiteraard gradaties in afkeuring, mensen die je opzettelijk kwetsen moeten uit het leven verbannen worden. Een gekwetste ziel heelt met tijd, innerlijke kracht, positieve ervaringen en zelfliefde.
- je eigenwaarde moet omhoog, geen andere keus. Leer hoe dat moet in het boek van de meester der eigenwaarde. Wayne Dyer - Your Erroneous Zones. Dit boek helpt je af van je neuroses, echter niet van eventuele hoog-sensitiviteit. Hoog-sensitiviteit kan alleen omlaag door jezelf te verdoven (bijv. door gedragstherapie of drugs) en toxiciteit te vermijden (ga niet naar drukke feestjes als je daar niks te zoeken hebt, accepteer ook dat je dat niet kan).
- Leer jezelf positieve gedachtes aan. Self-talk helpt doordat het je herinnert aan de dingen die belangrijk voor je zijn. An affirmation opens the door, it is the beginning point on the path to change.
- mediteer om van je 'angst' gedachtes af te komen. Observeer je gedachtes zonder er waarde aan toe te kennen. Meditation changes a weak mindfield into a stronger mindfield.
- Werk aan je zelfcontrole. Zelfcontrole is de kracht om jezelf te motiveren. Zonder die motivatie zul je niet overgaan tot actie. - The truly free individual is free only to the extent of his own self-mastery. While those who will not govern themselves are condemned to find masters to govern them. - In jouw geval dus de psychiater. Zelf-controle is echter verschrikkelijk moeilijk en de reden waarom er überhaupt psychiaters zijn. Wel een belangrijke quote van Socrates die niet vergeten mag worden.
- en tot slot als inkoppertje... met kleine stapjes kom je een heel eind. Een jaar waarin je een boel kleine stapjes toepast is een jaar waarin je bent gegroeid als mens.

Neem een hond ten eerste moet je er op uit met een hond en je bent dus lekker buiten dat is op zich al goed voor je . en als je regelmatig wandelt kom je vanzelf andere honden liefhebbers tegen die ook iedere dag wandelen met hun hond het is geheel vrijblijvend maar wel erg gezellig!

voor mensen met een Handicap of Beperking die weinig contact hebben zijn er inloop
plaatsen waar je een praatje en kopje koffie of thee kan krijgen en wat creatiefs doen behoord ook tot de mogelijk heid.

IS DE MAATSCHAPPIJ DE OORZAAK VAN EENZAAMHEID EN MINDER VERDRAAGZAAMHEID , WIE WEET HET?

Ik sluit me aan bij de opvatting van 'Erik'. Vertrouw je wantrouwen want dat kan terecht zijn en in overeenstemming met de situatie. Alleen wees het je bewust en zie er mee om te gaan. Het mag nooit zo worden dat het wantrouwen je in zijn greep houdt. Jij beheerst het wantrouwen, niet het wantrouwen jou. Ik maak geregeld mee dat mensen nu eenmaal niet direct te vertrouwen zijn. Dit is blijkbaar een tijdperk waarin we dank zij de relatieve welvaart kans hebben onszelf sociaal te isoleren als dat nodig is. Sociaal isoleren als je wilt voorkomen dat mensen, met feed back uit hun groepsverband, je gaan pesten. Vaak gaat het die mensen dan om aandacht van anderen in dat groepsverband. In het publieke domein wordt er tegenwoordig overal op je gelet. Door bewaking en beveiliging gelieerd aan Politie, tot en met criminelen die mensen zoeken met zwakke plekken in hun defensie, opdat ze je leefsfeer kunnen penetreren. Ik woon op stand bij dure mensen in een dure buurt. Geregeld worden mijn gangen nagegaan door hun bewaking. Met wie ik omga. Waar ik heen ga. Wantrouwen komt dus in de beste kringen voor. Houd van je wantrouwen en zet je psycholoog aan de kant, want die kan er niets aan doen. Alleen als je eenzaam bent, behoefte aan contact met andere mensen als noodzakelijk beleeft, schaamte je ervan weerhoudt contact te vinden in een clubverband, dan kan hij je misschien helpen.

Anoniem,

Ik heb sterk het idee dat jouw probleem meer omvat dan alleen wantrouwen, het is een kwestie van oorzaak en gevolg.
Je hebt geen werk, dus ook geen middelen om jou ertoe aan te zetten om naar buiten te gaan, ja wandelen in je eentje, maar na jaren ben je daar ook niet meer tevreden mee.

Probeer je ergens bij aan te sluiten waar je onafhankelijk naar toe kan, dus onder de mensen maar zonder dat je gelijk geclaimt wordt.
Je kunt er zelf iets aan doen er zijn mogelijkheden genoeg als je de moeite wil nemen om.......actief te zijn en wat geen geld hoeft te kosten.
Er zijn mogelijkheden genoeg ALS je er voor open WIL staan.

In mijn geval vind ik het allemaal wel goed en om een lang verhaal kort te maken (Ik ben tegenwoordig al blij als de zon schijnt).

Dag Anoniem,

Misschien is lid(of alvorens het te worden eerst het te proberen)worden v.e. atlethiek vereniging wel iets.Twee keer in de week met trimmers of gevorderden lekker buiten in de openlucht hollen en zelf bepalen of je met collega-hardlopers wil praten.Daarnaast is de mogelijkheid er om fanatiek(er) deze sport te gaan beoefenen door bijv. ook buiten de clubtrainingen om te gaan trainen.Je kunt dan ook aan wedstrijden meedoen her en der in het land;op zo'n manier reis je nogal wat af.Het is onbelangrijk of je snel of zelfs heel langzaam bent.Je hebt dan al behoorlijk wat bereikt:1. een doel:de snelheid vergroten of de wil een bepaalde afstand te overbruggen. 2.Je reist behoorlijk wat. 3.Je beweegt en dat is gezond,zegt men. 4.Je ontmoet zeker andere mensen.5. Een beetje vereniging heeft een kantine waar je lekker wat kunt drinken.6.Je ontvangt waarschijnelijk een clubblad waar je zelf ook artikelen in kunt plaatsen,maar niet anoniem meer.7.Een atlethiek vereniging organiseert zo nu en dan een feest. 8.Meestal ontmoet je ook andere mensen (buiten de atlethiekwereld om) tijdens je lidmaatschap. 9. je gaat misschien wel naar grote wedstrijden kijken?


Ik raad het je aan!
Raap al je moed bij elkaar en bel!

sterkte!

Ik zou dit heel rustig opbouwen. Ga met mooi weer naar een rustig terras. Koop een kopje koffie en geniet van alles om u heen. Hetzelfde geldt voor een kermis. Daar zijn vooral gezellige mensen en contact is niet per definitie noodzakelijk, niet in eerste aanleg. Daarna zou ik bij mooi weer een park bezoeken. Ondertussen heeft u al een andere -minder angstige- uitstraling en dan zult u zien dat het leggen van contacten u ondertussen beter afgaat. Zoals u merkt heb ik vooral gekozen voor buiten bezigheden en niet bv in een kantine omat dit behoorlijk benauwend kan werken waardoor al uw goede inzet, gedoemd is tot mislukken. Buitenaangelegenheden heeft een groot voordeel, zodra u weg wilt dan heeft u die mogelijkheid. Bij binnenkomst in bv een kantine al een 'ik wil vertrekken' houding aannemen valt op en wordt verkeerd geinterpreteert. Succes!

Ik zou anoniem naar een sjamaan sturen voor healing. De adviezen op deze pagina zien er zeker goed uit en zaken als 'step by step' en 'doe de dingen die je wel kunt en richt je op wat wel lukt' lijken me goede uitgangspunten. Als je echter zulke nare dingen hebt meegemaakt in je leven, zit dat zo diep in je ziel verankerd, dat het iedere keer weer terugkomt. Als je de beginselen van mindfullness kent en wat ook een uitgangspunt in het sjamanistisch gedachtengoed is, ligt de crux er niet zozeer in dat je jouw problemen gaat onderzoeken, maar juist dat je iets anders vind in jezelf waarop je kunt vertrouwen. En ook kan in een healing een deel van de onbewuste pijn opgelost worden, waardoor het een minder zwaar stempel op je drukt. Sjamanisme is in het Westen vrij onbekend als behandelwijze, maar als je de juiste sjamaan treft (en ja, er is ook kaf onder het koren, dus dat maakt het soms lastig), kan er iets wezenlijks veranderen.

Zoek de natuur op, en zoek naar mensen waarvan je zeker bent dat zij je niet zullen belagen, zij zullen je kracht en inzicht geven. Probeer "vluchten" van je af te leggen, zoek in jezelf de redenen én heb geen haast............ het leven is eeuwig.

Klinkt eenvoudig, maar ga "boodschappen" doen. Ga eens naar de bakker en koop een brood wat jouw lekker lijkt, de volgende keer vertel tegen de bakker dat je het brood lekker vond, en vraag wat zij lekker vinden/aanbevelen. Deze "eenvoudige" interesse in anderen (andere mensen zoals jij en ik) maakt dat zij op jouw zullen reageren. Door interesse te blijven tonen krijg je positieve reakties terug. Langzamerhand krijg je meer zelfvertrouwen.
Ga dan een cursus (of meer) doen. Bijvoorbeeld "Modelboetseren", je bent zelf creatief bezig met boetseer-klei; bovendien hebben kunstenaars en gelijkgezinden over het algemeen een breedere kijk op het leven en zullen een persoon niet gauw in een hoek zetten. Let op, ben niet meteen teleurgesteld als er 1 ellendeling tussen zit; niet iedereen kan jouw (en mij) aardig vinden. Laat zo'n persoon, links en rechts van je liggen, ha ha.
Het leuke van zo'n cursussen is ook dat niet iedereen die volgt. Je kunt hierover praten tijdens feestjes of gewoon met vrienden.
Hierna kun je uitstapjes maken: bijvoorbeeld gaan mountainbiken en tussendoor wat gaan drinken, of gaan skaten, enz.
Tenslotte: ik weet natuurlijk niet hoe lang je erover doet, maar na zo'n 8 tot 10 jaar (geen geintje hoor), is een vakantie buitenshuis aan te raden. Niet te ver weg natuurlijk, zodat je het gevoel hebt dat je niet perse hoeft te blijven. Ik weet niet hoe oud je bent, maar een paardrijvakantie (bij een manege) is leuk. Een zeilweekend is ook leuk, maar je kunt niet zomaar van het schip afspringen, ha ha.

Heb jullie meditatie overwogen? Een simpele versie in de vorm van enkel de adem waarnemen bij het puntje van de neus, beginnend met 5 min per dag en dit uitbouwen tot een half uur ofzo. Steeds als men weer afgeleid terugkomen naar je adem.

Daarnaast is de volgende oefening de moeite waard: simpelweg iedereen de je ziet al het mogelijke geluk toe te wensen. Dit brengt erg veel positiviteit in de geest, ik kan het iedereen aanraken. Het belangrijkste is misschien degene die ooit je vertrouwen getraumatiseerd heeft heel veel geluk toe te wensen maar dan wel heel ver weg van je. Let wel op verwar realisme niet met positivisme.

De concentratie die men leert kan afstand geven tot de angst waardoor men iets meer bewegingsvrijheid krijgt. De wetenschappelijke studie over meditaties het nut overdonderen elkaar op het moment dus het is het proberen waard. Dit gaat dieper dan proberen een bepaald inzicht proberen aan te meten.

Beste Anoniem,

Wat vindt U van een hond?
Het heeft mij enorm geholpen.
Begin er over te lezen om uit te vinden welk ras het beste bij U past.
Met vriendelijke groet,
Astrid

Onderzoek in jezelf het thema verwachtingen,
Wat zijn verwachtingen?
Als mensen met elkaar komen zijn er altijd bepaalde projecties die de een en ander van zichzelf doet laten gelden. De mens is innerlijk niet helemaal vrij en zonder smet sowieso.

De mens doet nooit helemaal puur vanuit zichzelf iets belangen loos. Bij het zeggen ik doe dit graag voor een ander,dan zit daar altijd een beetje eigen belang bij, want men doet vaak iets om juist zelf beter te worden.Financieel, of bijvoorbeeld ook emotioneel.

Niemand is hier bewust vrij van van het verleden wat de mens in zichzelf als karakter mee draagt.
Besef dit gewoon, en weet dat de ander pas ook macht over jouw heeft als je denkt dat je macht uit handen geeft.(betreffende je vrije voel beleving)
Iedereen is machteloos w.d.b. De grootste Dictators zijn daarom wellicht als je naar het innerlijk emotioneel proces bekijkt de grootste machteloze.
Als je dat allemaal kunt beseffen,kun je veel zaken relativeren, wetende dat velen onwetend zijn over diens eigen processen. Je hoeft hen niet te veroordelen,en jezelf niet verheven gaan gedragen of voelen,maar je voelt je zelf dan wel on raak baar vrij op een gegeven moment.
Ben wie je bent,strooi zelf geen verwachtingen uit naar anderen, verlang ze ook niet.
Alles is zoals het is in het moment. Er is geen verleden en er is geen toekomst.
Zet hem op,en treed innerlijk naar buiten,dan gaat het naar buiten buiten treden ook vanzelf.
Hey ik wens je veel geluk......
Geloof in Vrijheid.....Want dat is wie jij werkelijk bent.....
OHM SHANTI

Vergeten te linken dat vertrouwen ook met verwachtingen te maken heeft.

Hoe lang blijft deze entry nog op de voorpagina staan?
(maakt een weinig dynamische indruk voor een nieuwsbron)

Je zou kunnen beginnen met een ouder iemand iets meer kneepjes van de
computer te leren,en dan bedoel ik met een iemand te gelijk,sterkte.

de zwakkeren in de maatschappij die geen normale baan en moeilijk mee
komen die hebben het lastig die worden wantrouwig omdat ze niet serieus genomen worden
die zijn vaker eenzaam .

goh ik denk dat iedereen in een bepaalde mate deze angst heeft. bij de een is het meer aanwezig dan bij de ander.
zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen hangen samen. ik bedoel, als jij een positieve ervaring hebt met een persoon dan zul je je waarschijnlijk ook beter voelen over jezelf. andersom is het ook dat als je zelfvertrouwen toeneemt je ook makkelijker anderen kan vertrouwen.
verder is het belangrijk om te begrijpen dat er geen waarheid bestaat. dus jouw beeld van de wereld is maar een beeld. dat geld ook voor die van mij. zelf kun je controle nemen over dat beeld door het aan te passen. zoals je nu al doet. als er toch geen waarheid bestaat kun je jezelf net zo goed de voordeel van de twijfel geven ;)
Begin met kleine stapjes... kort gesprekje met een cassiere. aan iemand vragen hoe laat het is. een hond is ook leuk. want die zijn loyaal en je vriend. als je een hond uitlaat dan kom je ook makkelijk in situaties dat je iemand spreekt. verwacht in die gevallen niet meer dan een kort gesprekje. dat is al genoeg. maar misschien komt er wel eens gesprekje met iemand waar je leuk mee op kan schieten.

Nou ik zou ook in mijn schulp kruipen van al die reacties.
Mensen zijn tijdvreters trouwens, je hebt vast iets beters te doen dan sociale contacten onderhouden.
Lezen over wetenschap bijvoorbeeld.
http://www.astroblogs.nl/

ben benieuwt hoe de psycholoog kontakt heeft genomen want ik heb het zelfde en bij mij word er om heen gedraait .man tot man gaat niet meer ja eerst mag de aarde het weten en dan kommen ze bij jou ja zo kan ik het oook niks zegen tegen de pesoon in kwestie?
zefverijking komt eerst en dan zegen ze dat er hulp is aan geboden .

Ik zeg altijd maar, POOTJE BADEN. Je doet een heel klein stapje en dan merk je dat dat o.k. = en dan doe je weer een stapje. Een maand later kijk je dan terug en merk je dat je best al ver bent!

ach de mens wil leven en overleven.zonder te veel problemen.

Ik denk dat de psycholoog die jou behandelt niet erg bekwaam is of dit hele verhaal gaat slechts om een case. Elke gediplomeerde psycholoog gaat aan het werk met zijn client. Maar dat kan ook in combinatie met andere mogelijkheden. Heb je wel eens gedacht aan tekentherapie. Op een voor jou zeer veilige omgeving ga je beeldend werken waarbij je langzamerhand tot de kern van jouw angsten, beperkingen komt. Doordat je aan jezelf werkt en aan de hand van vragen over je eigen beelden dicht bij je gevoel kan komen, ga je zelf antwoorden geven op jouw vragen. Daarnaast krijg je zelfvertrouwen omdat je iets doet waarbij niemand bezig is met het resultaat, maar het tekenen slechts een middel is binnen een proces waarbij je steeds meer over jezelf leert. Succes ermee

Er is een spreekwoord: "vertrouwen komt te voet en gaat te paard". Dit betekent vooral dat een reputatie opgebouwd in jaren door een stommiteit teniet gedaan kan worden. Maar het kan ook betekenen dat vertrouwen in de wereld moeizaam opgebouwd kan worden, omdat het door allerlei kleine dingetjes weer verdwijnt.
Jezelf nooit in situatie begeven waarin het vertrouwen geschaad kan worden zal er nooit voor zorgen dat je weer vertrouwen krijgt.

Over een kern van wantrouwen schreef ik:
http://www.webfilosofen.nl/forumonderwerp.php?Eenkernvanwantrouwen1274193463

Uiteindelijk kan toch alleen via "inzicht" de mens verder komen.

Ik heb niet alle reacties gelezen maar misschien heb ik een idee:
Ik zou eens bedenken of een hond misschien een optie is! Ik ben zelf ook geen prater maar als je met een hond buiten loopt, heb je al snel een kletspraatje! En er zitten asielen vol met hondjes die gráág een nieuw baasje willen!
Een hond geeft liefde en aandacht en zorgt voor (oppervlakkig) contact. Als je mensen vaker tegenkomt en je vindt ze aardig (en je krijgt het idee dat het wederzijds is) dan kan je een wat langer gesprek voeren of zelfs iemand op de koffie vragen! Maar in zou zeggen: Begin rustig en loop eerst eens met je nieuwe maatje buiten en verken samen de omgeving!

Sorry, nu ik beter kijk zie ik veel 'hondenadviezen'. Sorry voor mijn nutteloze toevoeging...
Succes!

Probeer eerst je zelfvertrouwen op te bouwen.
Pak een stuk papier en schrijf eens op wat je in je leven bereikt hebt. Je middelbare school diploma, een rijbewijs, promotie, een persoonlijk record in de sportschool, het kan van alles zijn en hoeven ook geen topscores te zijn, zo lang je maar tevreden bent met jezelf. Schrijf dan op wat je goed aan jezelf vindt. Je bent vast heel goed met computers! Kijk jezelf aan in de spiegel en lach, zie hoe mooi je bent want ik weet zeker dat je dat bent. Je hoeft geen model te zijn om mooi te zijn. Ik ben zeker geen model, maar wel tevreden met mezelf. Zeg tegen jezelf wat je goed vindt van jezelf en doe dat iedere dag.
Probeer je lijstje uit te breiden met dingen die je leuk vindt om te doen. Leg de lat niet te hoog, ga steeds een stapje verder. Ga een stuk buiten lopen of fietsen, vooral ook buiten de stad. Maak wat oogcontact, lach en zeg ze gedag als je langs loopt of fietst. In mijn eigen ervaring zijn mensen buiten de stad vaak vriendelijker dan in de stad.

Beloon jezelf! Als je op de bovenstaande manier wat contact hebt gemaakt, wees daar blij mee en beloon jezelf. Eet een extra stukje chocolade of zit een halfuurtje langer achter de computer, het kan van alles zijn.
Doe ook vooral dingen die je echt leuk vind om te doen. Heb je misschien een droom die je nooit nagejaagd hebt? Zelf zou ik bijvoorbeeld wel eens een muziek instrument willen leren bespelen. Dit kan je ook goede stof geven om met anderen te praten.

Als je je wat prettiger voelt in een omgeving met mensen ga dan eens sporten! Je kan beginnen met fitness of baantjes trekken in het zwembad. Ook hier maak dan eens oogcontact, zeg gedag en glimlach. Zodra je er klaar voor bent, maak dan eens een kort praatje met iemand. Dit kan een fitness instructeur zijn (hoe bijvoorbeeld een apparaat werkt dat je nog nooit eerder hebt gebruikt) of met een andere klant. Vraag of ze bijna klaar zijn met een toestel. Hierna kan je een teamsport gaan doen, dat geeft je gelijk al een gedeelde interesse, namelijk die sport. Maak de praatjes die je maakt steeds wat langer, vraag wat meer vragen. Je kan thuis ook eens bedenken wat voor een vragen je aan mensen kan stellen. Wat voor een werk of opleiding doen ze? Waar wonen ze? Welke hobbies hebben ze?

Vrijwilligers werk is ook een goede manier om in contact te komen. Uit mijn eigen ervaring kan ik makkelijker praten met oudere mensen, zeker als je niet steeds met dezelfde persoon werkt. Je verteld wat over werk/school of vraagt wat voor een werk zij vroeger hebben gedaan.

Een huisdier nemen is inderdaad ook een goede. Het genoemde hondenadvies is inderdaad een goede. Zo leer je wat mensen kennen en je kan het contact zo gering houden als je zelf wilt. Je hebt ook wat stof om over te praten; de honden. Maar ook een ander huisdier kan goed zijn, bijvoorbeeld een kat (bij voorkeur dan een binnen kat, dan kan je er wat meer contact mee hebben). Wees niet bezorgd als een dier in het begin wat terughoudend is, ook een dier moet wat tijd hebben om aan je te wennen.

Je kan ook een hobby gebruiken om naar buiten te gaan. Ik heb bijvoorbeeld een diabolo en daar ga ik soms mee naar buiten. Mensen blijven dan vaak even kijken of vragen je wat en dat zorgt voor simpele gesprekken. Ik ben echt niet zo heel goed met mijn diabolo, maar ik vind het wel leuk. Ik vraag nooit geld want daar doe ik het niet voor, ik doe het voor mijn plezier.

Zoek ook vooral mensen met dezelfde interesse. Als je gamen erg leuk vind, ontmoet mensen in de buurt die het spel ook spelen. Zoek mensen met dezelfde muziek smaak, dat geeft ook al wat stof tot praten. Vermijd heel dominante mensen. Ze bedoelen het dan niet altijd zo, maar uit mijn ervaring doen ze je zelfvertrouwen niet zo goed.

Bedenk ook dat je niet met iedereen op hoeft te schieten. Sommige mensen passen gewoon niet bij elkaar. Ik weet inmiddels een beetje wat voor een soort mensen bij mij passen en wie niet, maar geef iedereen een kans. Als het niet lukt, dan hoeft daar helemaal geen vijandschap uit te ontstaan, je kunt elkaar ook een beetje vermijden. Wees ook niet overdreven met het vertrouwen want er zijn inderdaad slechte mensen in deze wereld, maar lang niet allemaal!!

En bovenal, wees tevreden met jezelf. Je hoeft geen honderd vrienden te hebben. Ik heb ook niet erg veel vrienden maar ik ben wel tevreden met de vrienden en familie waar ik op kan vertrouwen. Wil er wat moeite voor doen want het is vervelend als het contact van één kant komt en dan geven mensen het vaak op als je niet reageert, maar je weet dat het loont als je het gezellig met iemand hebt!
Bedenk ook dat uiterlijk niets zegt of iemand gezellig is of niet! Kledingstijl en uiterlijk zegt niets over persoonlijkheid. Je mag best gelijk een mening vormen over iemand uiterlijk, maar het gaat er om hoe je met die mening om gaat. Als je denkt dat iemand 'mooi' of 'lelijk' is dan mag je dat vinden, maar een 'mooi' iemand kan heel gemeen zijn en een 'lelijk' iemand heel aardig. Op den duur zie ik het uiterlijk niet meer bij mensen als ik ze ken, dan zie ik alleen nog de straling van het innerlijk.

Veel succes ermee! Ik geloof er in dat je het kan als dit is wat je werkelijk wilt!

Wat wilt anoniem nu werkelijk? Dit zou ik eerst goed uitzoeken en daar prioriteiten aan toe kennen. Verder niet blijven hangen in goed bedoelde affirmatie's en wat je allemaal zou kunnen doen met oefeningen en praat sessies. Dus eerst de kern van de problematiek opsporen. Dan de koe bij de horens pakken. Er zijn verschillende vormen van therapieën waar je diverse problemen mee kan aanpakken, zoals regressietherapie, hypnotherapie, haptonomie, familie opstellingen, enz. Kies er een waarvan je denkt dat die bij je past en kies de juiste therapeut. Iemand waarbij je je op je gemak voelt en effectief is, dus gericht op het oplossen of verminderen van het probleem

Autisme is niet te genezen.
Met de juiste begeleiding en lotgenotencontact kan anoniem misschien nog wat levensvreugde ervaren.

poep poep poep poep poep poep poeppoep poep poep

3w4ertyutyuiwsedrftyuisdfgyhudertujdsewdfghjgfdsasdfhjfdsdfghfdfghjhgfdfhjhgfghjhfghfghghgfghghgghgfgfghgfghgfghgfghgfghgfghgfghfghgghgfgfgfgfdfffdffdffdfgfdfgfdfddffgf

dansant - 18 maart 2010, 17:03
Dat hier allemaal vriendelijke mensen begripvolle reacties inzenden en meedenken, terwijl ze daar niets voor terug hoeven en kunnen krijgen, zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven? Verder heb ik nog wel een aardige oefening die je misschien eens kunt uitproberen... 't is uiteindelijk toch vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar wat mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je hele lichaam en geest erop is ingesteld dat de aanwezigheid van andere mensen inderdaad gezond voor je is... en dat niet-gezonde interacties een uitzondering zijn. De zin kun je aanpassen naar eigen inzicht, als hij maar positief geformuleerd blijft. Ik heb de oefening toevallig net volgende week zelf verzonnen en ben hem sindsdien trouw aan het uitvoeren - want ik heb ook wel wat neiging tot kluizenaarsschap. Erik - 16 maart 2010, 12:14
Geen vertrouwen hebben in anderen is goed te begrijpen. Jammer is dat er ook te weinig zelfvertrouwen is. Gezond wantrouwen tegeover anderen is goed. Er zitten in het leven veel voetangels en klemmen. Ik zou adviseren heb vertouwen in je wantrouwen en geniet van het leven. Ga naar buiten en pak licht dat is goed voor je. Of iemand weinig sociale contacten heeft moet hij/zij zelf weten. Daar zijn (nog) geen overheidsvoorschriften voor. Het gaat er om hoe je je daar zelf bij voelt. Veel van dit soort problemen worden ook door anderen aangepraat. Niet iedereen is een sociaal dier. Laat je door de psycholoog niet manipuleren want die schrijft vaak toch maar zoveel mogelijk uren. Zo zie je er zijn meer mensen met wantrouwen. Persoonlijk wantrouw ik liever 1 mens te veel dan dat ik er 1 te veel vertrouw. constancee - 16 maart 2010, 12:23
Een ander gaan helpen. Nuttig zijn. En dat kan zelfs eerst via internet, later IRL. Jan Willem - 16 maart 2010, 13:42
Als het gaat om verplicht in contact komen, zou ik zeggen: ga op koninginnedag spullen of lekker eten of snacks verkopen. Mensen komen vanzelf wel vragen hoeveel dat kost. En hoe goed de kwaliteit is etc etc. En verkopen doe je alleen als je ook wat extraas weet te vertellen over je produkten. Zoek een goed plekje uit waar veel mensen langs komen. En wees niet te bang om mensen aan te spreken, als je ze niet vertrouwd houdt het gesprek dan erg zakelijk. Sara - 16 maart 2010, 14:27
Zelf heb ik iemand ontmoet die ook zo in zijn vel zat. Vertrouwde mij absoluut niet, zichzelf niet en anderen niet. Zeggen dat je betrouwbaar bent heeft geen enkel effect. Een zelfbedachte therapie was dat ik hem mijn bankpas en pincode heb gegeven en boodschappen heb laten doen. Zo'n duidelijk signaal "ik vertrouw jou" heeft effect gehad. Je krijgt pas vertrouwen als je het ook schenkt. Hij vertrouwt nu niet alleen mij maar ook anderen. Maar ik geef wel toe dat deze methode niet voor iedereen is toe te passen, hangt erg van de relatie af. jet - 16 maart 2010, 14:49
gaan werken, desnoods vrijwilligerswerk. er achter komen dat er goede en slechte mensen zijn.
@erik
ik vertrouw liever een te veel dan dat ik er een te veel wantrouw. de pijn van gekwetst vertrouwen is nog altijd minder op termijn, dan de pijn van eenzaamheid. Tja - 16 maart 2010, 16:18
Helemaal eens met Jet.
Ik ben persoonlijk erg goed van vertrouwen en dat vertrouwen is in de 34 jaar dat ik leef eigenlijk nog nooit echt beschaamd. Ik weet ook wel dat ik daar waarschijnlijk heel erg veel geluk mee heb gehad, maar toch denk ik dat het overgrote merendeel van de mensen gewoon goede mensen zijn, die mijn vertrouwen meer dan waard zijn.
Bovendien kan een sociaal netwerk goed helpen om je op te vangen, in het geval je toch een keer gekwetst wordt.
Ik wens anoniem heel veel geluk toe Hupsakee - 16 maart 2010, 17:20
Het klinkt misschien raar, maar als je anderen wantrouwd, dan gedraag je je op een dusdanige manier dat je waarschijnlijk vermeden word. Dus het word een self fulfilling prophecy. Andersom is het helaas niet waar: ben je open e.d. dan kan er nog steeds misbruik van je worden gemaakt.
Maar wat is nu het ergste dat je kan gebeuren? Natuurlijk, je kunt worden opgelicht en je hart kan worden gebroken. Maar de nadelen hiervan wegen niet op tegen de voordelen van een prettige omgang met anderen. Vergeet niet dat mensen in principe allemaal hetzelfde zijn, dus als een ander iets kan of mag (dus mensen vertrouwen) dan mag jij dat ook.
En dat jou iets overkomen is waarom je zo bent gaan denken en voelen, heeft niets met jou te maken. Dat had net zo goed een ander kunnen overkomen.
Leg de lat alleen niet te hoog. Bepaalde eigenschappen in ons gedrag veranderen maar moeizaam.
En nog iets: je moet helemaal niets. Maar het is aan jou, als jij het niet veranderd gebeurd er niets. Dus je zult het zelf moeten doen. Het is alleen lastig om moeite te doen voor iets waarvan je het resultaat nog niet van kent.
Om dit samen te vatten zou ik zeggen: kom op, ga er voor, no pain no gain. Zoek contact, knoop dat gesprek aan, hoppa, overwin die angst. paulo1955 - 16 maart 2010, 18:06
Ga bij jezelf na
1. waar wil ik over praten
2. Bij wie voel ik mij veilig genoeg om dat gesprek aan te gaan.
3. Niks moet.
Ik zou hier open voor staan. Anoniem too - 16 maart 2010, 21:26
Hoi Anoniem,

Je ervaringen in je jeugd kan ik denk ik wel raden, dat jeje vertrouwen in de mensheid verliest is logisch, zeker met de nakomende tegenslagen.

Stop met jezelf kwellen en dwingen, ga je toch niet volhouden.

Je zult hoe dan ook alles om blijven draaien.
Je vertrouwt niemand tenzij het tegendeel bewezen, jammer maar helaas.
Hoeft geen belemmering te zijn als je er maar duidelijk in bent!

Ga leuke dingen doen!! WC - 16 maart 2010, 21:29
Lijkt me dat die psycholoog zich er makkelijk vanaf maakt. Als hij het zelf kon dan had hij hem/haar niet nodig. Angststoornissen zijn gewoon behandelbaar dus misschien maar ff op zoek naar een ander. Warcraft helpt natuurlijk ook niet, tenzij je met die mensen probeert IRL af te spreken (monitor). Als vertrouwen het probleem is, dan moet hij misschien zijn definitie zodanig veranderen / eisen afzwakken, dat vertrouwen geen vereiste meer is of als geaccepteerd risico wordt aanvaard. Wel samen met een psycholoog die een opleiding heeft gehad waarin deze heeft geleerd om te behandelen. dansant - 17 maart 2010, 09:11
"Zijn psycholoog stelt nu voor dat hij een manier gaat bedenken hoe hij in contact kan komen met mensen zonder dat hij bevangen wordt door zijn vrees." Tja, dan eerst maar eens een context bedenken waarin mensen niet negatief reageren op het uiten van vrees? Als je iets slims bedenkt om die ervaring op te doen, dus dat mensen niet negatief reageren als jij je gestrest of angstig gedraagt, scheelt dat alweer een slok op een borrel.
Lotgenotencontact?
Vereniging van verlegen mensen (http://www.verlegenmensen.nl/)?
Biodanza (http://www.biodanzanederland.nl/)?
Een behandeling door een masseur, haptonoom of energetisch werker (dan heb je een persoon tegelijk die ook nog voor jou werkt = gecontroleerde setting)?
Naar een beurs voor internetliefhebbers waar je niet meer hoeft te doen dan anoniem rondlopen?
Naar een kerkdienst o.i.d. gaan waar je stilletjes tussen mensen kunt genieten van een fraaie dienst en daarna weer stilletjes kunt vertrekken als je het niet ziet zitten om te communiceren? Naar bios of theater kan wat dat betreft ook: settings waar je samen bent met anderen (= al contact) zonder dat er veel communicatie en andere 'intieme' interactie nodig is.
Als je een setting hebt gevonden die je uit te houden vindt (of waar je misschien zelfs lol in krijgt), met een intensiteit van contact die voor jou draaglijk is (en weer: waar je misschien zelfs lol in krijgt), dan kun je van daaruit uitbreiden. Eventjes oogcontact maken, later misschien een kort praatje maken met één persoon, etc.. Neem je tijd, niks is raar of ongewoon en je hoeft niets te forceren. Probeer creatief te zijn in verzinnen: waar voel ik me nog prettig (of het minst ongemakkelijk) en probeer dan ergens het lef vandaan te halen om van daaruit steeds iets uit te breiden én het geduld om terugval te accepteren en toch steeds weer door te gaan. That's life! Axon - 17 maart 2010, 09:43
Dat is natuurlijk heel erg, en luister goed naar de gegeven tips, maar hoe is dit een dilemma? Eigenlijk? Erik - 17 maart 2010, 11:02
Dilemma lijkt me heel duidelijk als je het stuk leest: hij moet contact maken terwijl hij dat niet durft. Thuis blijven? Toch contact maken? Mensen moeten gaan vertrouwen terwijl hij dat niet kan? Toch maar wel doen, of juist niet? feikje - 17 maart 2010, 11:24
Voor mij voelt het erg goed om een bezigheid met mensen te doen waarbij ik me kan "verstoppen" in het bezigzijn. een tekencursus bijvoorbeeld, een yoga cursus of een buitenactiviteit bij een natuurgroepje of zo. Je kunt dan het contact voorzichtigaan opbouwen en doseren. kruidenjenny - 17 maart 2010, 11:57
Sport. Bij teamsport heb je veel contact, bij groepslessen wat minder en bij fitness nog minder. Kun je dus opbouwen. Je bent bovendien, zoals Feikje hierboven al zegt, bezig met iets waar je je in kunt verstoppe. En die activiteit heb je dan meteen gemeenschappelijk met de anderen die er zijn. Je hoeft in de sportschool geen contact te hebben, maar er is altijd iets van contact nodig. Bv met de sportschoolhouder of je trainer om de apparaten te laten zien en je voortgang te bespreken oid. En tevens met andere sporters. "Ben je klaar met dit toestel?" of "Hoeveel series moet je nog? Kortom wanneer kan ik erop" of "lekker gesport?". Daar hoef je allemaal niet uitgebreid antwoord op te geven. Je kunt met fitness ook weg wanneer je het te kwaad krijgt, omdat je geen les af hoeft te maken.
Huisdieren, vooral honden doen het ook goed in ongedwongen contact maken. Als je de hond uitlaat op een tijdstip dat anderen dat ook doen, dan heb je soms wel, soms niet contact met anderen tijdens je uitlaatrondje. Mensen besteden bovendien meer tijd aan het aaien en praten tegen je hond, dan tegen jou. Daar beginnen ze ook mee, pas daarna praten ze soms tegen jou (leeftijd, naam van hondlief, of je er vaak komt, ed). Dan heb je dus wat tijd om je erop in te stellen dat ze je wat zouden kunnen gaan vragen.
Succes met alle tips die jullie hier krijgen! Sanne - 17 maart 2010, 13:29
Hallo anoniem,

Ik denk dat het goed zou zijn een vorm van contact uit te zoeken waar je op jezelf kan zijn en toch in aanraking komt met andere mensen. Zelf denk ik nu aan sporten in een sportschool. Daar kan je je eigen fitness-schema volgen (en geloof me, je hoeft je van niemand iets aan te trekken), maar toch langzamerhand mensen leren kennen die op dezelfde tijd sporten. Of baantjes zwemmen. Bovendien is sport niet alleen goed je voor lichaam, maar ook voor je geest! Mieke - 17 maart 2010, 20:20
Het gaat met kleine stapjes. Waar liggen je grenzen? Ga iets doen wat je nog net wel durft. Ben je bewust van jezelf, wat vind je moeilijk of eng. Ben trots op jezelf als je het gedaan hebt. Probeer dan een klein stapje verder te gaan. Maak van tevoren een afspraak: volgende keer ga ik ook... doen. En vergeet vooral jezelf niet te waarderen. Als het goed ging, maar ook als het niet goed ging, want je hebt t toch maar mooi geprobeerd. En geef vooral de moed niet op. Blijf proberen, steeds weer. Iets doen wat je eigenlijk niet durft kan heel veel energie opleveren en zelfs een kick geven (ondanks dat het eerst veel energie kost om je over die grens heen te zetten).
Het hoeven geen grote dingen te zijn. Naar de winkel gaan en het kassabonnetje niet in de winkel, maar pas thuis narekenen kan al een hele stap zijn (dat je de cassiere op dat moment wel vertrouwt, maar thuis nog even kunt controleren of hij/zij het vertrouwen ook echt waard was). Of even gedag zeggen tegen de cassiere en de vrouw achter het brood. Maak een afspraak met jezelf, welke overwinning je die dag wilt gaan halen. Maak er een spel van, een competitie tegen de angst. Merel - 17 maart 2010, 22:19
Het merendeel van de reacties hierboven is geschreven vanuit de persoon die het schreef, logisch eigenlijk. Men gaat hierbij echter voorbij aan de "angsten" of aarzelingen van degene waar het advies naaruit gaat.

Werken, sporten, hobbies in clubverband parachuteren de eenling midden in groepsprocessen die lastig kunnen en zullen zijn. Hij zal zich staande moeten houden, een plek moeten vinden of zelfs bevechten in groepen die al langere tijd bestaan. Dat gaat niet werken.

Ik lees dat internet een geliefde bezigheid is. Ik weet niet wat je er doet: gamen, daten misschien, bloggen - probeer van daaruit in contact te komen met mensen. Doe na enig over en weer mailen op basis van gedeelde interesses eens een voorstel om een kopje koffie te drinken ergens in de stad. Dat is ook eng maar als het goed is, is de ander net zo nieuwsgierig en geïnteresseerd in jou dan jij in die ander. Bovendien heb je al een gezamenlijke "geschiedenis" waar je op verder kunt bouwen.

Vaak zal het bij een ontmoeting blijven maar in elk geval ben je "onder de mensen" in een leuke omgeving en is de periode van socialisen overzichtelijk met een duidelijk begin en einde maar kan zo lang of kort duren als gewenst. Je deelt de rekening samen en ja, iemand kan niet komen opdagen maar als je een lekker boek meeneemt, desnoods je laptop dan is er weinig tot niets aan de hand, denk ik.

Heel veel plezier,

Merel drvelvet - 18 maart 2010, 00:10
wat is de reden dat je deze vraag aan ons voorlegt? misschien speelt er ook een vertrouwenskwestie tussen jou en je psycholoog? misschien vertrouw je hem/haar niet of geloof je niet in de technieken. Probeer dit stuk te bespreken met de psycholoog want het belangrijkste in therapie speelt zich af tussen jou en hem/haar.
mogelijk kan een groepstherapie ook wat voor je betekenen, waarin je het vertrouwen op een veilige manier kunt onderzoeken in relatie tot de anderen.
Het beste. Margrieth - 18 maart 2010, 10:25
Zelf heb ik ook last gehad van achterdocht. Als iemand zei "Wat zit je haar leuk vandaag!", dan dacht ik meteen dat die collega van plan was mij een gemene loer te draaien. Ik denk dat cognitieve gedragstherapie (dat is wat de therapeut aanraadt: het opzoeken van de dingen waarvoor je bang bent) deels wel helpt, maar daarnaast heb ik zelf het meeste gehad aan gesprekstherapie, waardoor het mij duidelijk werd dat ik beperkt word door allerlei automatische aannames ("als iemand aardig is, is dat een manier om een gemene streek te verbergen") te herkennen bij me zelf. Daardoor kon ik er ook verdriet over hebben dat ik zoveel jaren niet heb kunnen genieten van alle aardige mensen om mji heen. Dat heeft eigenlijk nog het meeste geholpen.
Succes en blijf erop vertrouwen dat het leven veel leuker is dan je denkt! mieke - 18 maart 2010, 18:30
Om je zelfvertrouwen te laten groeien adviseer ik je om datgene te gaan doen waar je plezier aan beleeft dan wel erg goed in bent. Als internetten je hobby is, waar je vele uren mee bezig bent, dan zou je kunnen bekijken waar je mogelijkheden liggen, bijv. vanuit huis websites bouwen, een weblog bijhouden om te gaan schrijven (bep. thema), etc...

Je zou ook een nieuwe uitdaging kunnen gaan zoeken, iets waarmee je iets nieuws leert, waar je plezier aan beleeft, voor jezelf een (haalbaar) doel kunt stellen om dat te realiseren en waar je te zijner tijd complimenten voor kunt ontvangen (voor geleverde prestaties).

Dat je geen vertrouwen hebt in andere mensen is m.i. niet zo'n probleem. Je bent trouwens de enige niet en veel mensen zijn ook niet te vertrouwen. Beschouw het voorlopig maar als een goede eigenschap. Als je je eigen zelfvertrouwen hebt opgekrikt, komt dit wel.
Een manier om eventueel in contact te komen met anderen is bijv. je aansluiten bij een digitaal netwerk als Linkedin. Op afstand kun je mensen (die je wel vertrouwt) in je netwerk plaatsen en kun je je aansluiten bij bep. groepen (waar jij interesse in hebt) om specifieke informatie te lezen (je kennis bijhouden dan wel verhogen) en kun je zelfs meediscusieren als je daar behoefte aan hebt.
Mensen vertrouwen kost tijd en geeft je zelf de tijd en de ruimte en laat je vooral niet onder druk zetten. Succes! leveninaandacht - 18 maart 2010, 19:43
Wat een adviezen naar buiten allemaal. Er is maar een manier en dat is ophouden met dat je 'gelijk' hebt dat jij een mens bent die andere niet vertrouwt. Het (h)erkennen dat je zelf het script van je leven maakt, is stap 1. Wil je? Ja of nee? Kies je er dan ook voor om je te laten helpen? Want als je andere niet vertrouwt, dan vertrouw je ook je psycholoog niet en zul je ook onze adviezen niet vertrouwen. Het begint bij je eigen perceptie van de werkelijkheid. Sommige mensen zijn te vertrouwen, anderen niet. Dat is het leven en daar hebben we allemaal mee te dealen, ook deze man. maarten - 18 maart 2010, 19:58
Je vraag is: Wat is een goede manier om in contact te komen met anderen zonder dat het geforceerd is.

Zolang je thuis blijft leer je geen nieuwe mensen kennen. Als je graag meer mensen wilt leren kennen, moet je je over je afkeer heenzetten en jezelf dwingen dingen buitenshuis te gaan doen, een cursus, sport, werk. Je hoeft het niet leuk te vinden, je doet het met een andere reden. Ik ben met enige regelmaat verhuisd naar nieuwe plaatsen, ook in het buitenland, en loop dan tegen hetzelfde probleem aan: hoe leer ik mensen kennen? Het duurt een tijdje, je moet geduld hebben.

En hoe moet je het contact dan aanpakken? Daar weet ik ook geen onfeilbare regels voor. Ik kijk er zo tegenaan: Het kan geen kwaad om je nederig op te stellen. Wees niet bang iets voor iemand te doen. Vooral geven, om het modieus te zeggen. Wees open over jezelf, maar wees voorzichtig met het betreden van iemands persoonlijke sfeer. Telefoonnummer of adres vragen, afspreken buiten gevestigde gelegenheden, daarvoor moet het moment gepast zijn. Als je het doet voordat er een minimaal vertrouwen is opgebouwd, een gevoel van op je gemak zijn bij de ander, dan zal het afstand scheppen.

Je bent niet de enige hoor, het is voor iedereen een uitdaging denk ik. dansant - 19 maart 2010, 09:44
Ik zat nog eens te denken aan dit onderwerp en bedacht dat het misschien het handigst is om eerst een soort basisvertrouwen te creëren, vóórdat je daadwerkelijk in contact treedt. Daarna is het de kunst om positieve ervaringen op te doen, wat vooral betekent: uitproberen en uit je comfortzone gaan, maar (vooralsnog) niet te ver en niet zonder snelle ontsnappingsweg terug naar je veilige haven. Daartoe is al een overvloed van suggesties gedaan. Het is uiteindelijk vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past.

Terug naar het basisvertrouwen... hoe creëer je dat zonder meteen allerlei risicovolle interacties aan te hoeven gaan? Dat kan van buitenaf, door vertrouwenwekkende input echt te laten binnenkomen. Sta bijvoorbeeld eens stil bij wat er hier op de site gebeurt. Allemaal vriendelijke mensen zenden begripvolle reacties in en zijn bereid tijd te investeren in jou en je probleem, uit herkenning en mededogen. Zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven?

Daarnaast kun je van binnenuit werken. Ik heb daar een laagdrempelige oefening voor die je eens kunt uitproberen. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of althans: zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Niet te druk, niet te stil. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je lichaam en geest die overtuiging als waarheid in zich hebben opgenomen.
De zin zegt niets over het feit dat er ook wel schadelijke interacties kunnen optreden; dat dat voorkomt, daar hoef je ook je ogen niet voor te sluiten. De oefening herstelt wel het basale vertrouwen dat het gezond is voor een mens om samen te zijn met andere mensen. Je kunt de zin overigens naar eigen inzicht aanpassen, als hij maar positief geformuleerd blijft.
Ik werk zelf graag met dit soort 'herprogrammeringen'. Ze werken op zo'n algemeen level door, dat je daarna veel gemakkelijker tot gedragsverandering kunt komen.
Nu ja, gemakkelijker... relatief dan hè. ;-) Peter - 19 maart 2010, 09:59
Misschien is reactie om niemand te vertrouwen volkomen terecht en ‘gezond’. We moeten de locatie waar zich een probleem voordoet niet verwisselen met de aard van het probleem of met de plaats waar de mogelijkheden tot oplossingen liggen. Ook een samenleving kan ‘ziek’ zijn maar welke vis onderzoekt het water waarin hij zwemt? Menselijk leed,waarvan psychische nood een belangrijk deel uitmaakt, steekt niet als het ware binnenin individuele personen de kop op, maar komt voort uit de interactie tussen mensen onderling en uit het soort wereld dat we hebben gecreëerd. http://www.youtube.com/watch?v=tdWUTfNwKFw&feature=related Frank - 20 maart 2010, 12:33
Je zou allereerst al een dagboek kunnen gaan bijhouden (digitaal op de pc). Gewoon elke morgen even datgene opschrijven wat je dwars zit, waarom en hoe je het liever had gezien. Schrijf het van ja af en hou ondertussen jezelf een spiegel voor.

Je zou ook - als je financiën daar de mogelijkheid toe biedt - een huisdier kunnen nemen. Een dier verschaft onvoorwaardelijke liefde. Hij scheldt-schreeuwt-liegt niet, maar is blij met jou als baas. Een hond, die blaft en kwispelt, wenst graag drie maal daags te worden uitlaten. Een beetje beweging voor de baas zelf kan ook nooit geen kwaad. En al helemaal niet als je in de buurt van de Nederlandse kust woont. Langs het water slenteren en je gedachten laten wegwaaien. Op rustige dagen zou je zelfs ergens een bakje koffie kunnen gaan drinken, zonder direct verplicht te moeten communiceren.

Tip: lees het boek "Dromen, Durven, Doen" van Ben Tiggelaar maar eens. Geef stap-voor-stap je leven weer inhoud. Ga van een situatie van overleven naar een situatie van echt leven. Bram - 20 maart 2010, 18:35
Uit de beschrijving begrijp ik dat het probleem heel diep zit. Het zal dus langzaam gaan en het wantrouwen moet slijten. Ook mij lijkt huisdier (hond) een goed idee. Spelletjes spelen op internet tegen anderen lijkt me goed om te beginnen. Kloek - 21 maart 2010, 08:16
Hoe graag wil je in contact met anderen zijn/komen. Hoe graag wil je vertrouwen? Wanneer je basisvertrouwen niet "goed" is dan wordt het heel lastig om te vertrouwen, zowel in jezelf als in een ander. Je kunt je basisvertrouwen onderzoeken en ontdekken hoe het komt dat je basisvertrouwen niet goed is. Als je dat kunt dan kun je ook uitzoeken of het wantrouwen nog reeel is. En van daaruit kun je dan opbouwen, in kleine stapjes. marlyn - 21 maart 2010, 19:13
vertrouwen in cycli en dieren lijkt iets makkelijker te verkrijgen....als beginnetje dan he. Mirjam - 21 maart 2010, 19:57
Herkenbaar wat je beschrijft. Ik zit al jaren in hetzelfde schuitje, ik deed alleen de noodzakelijke boodschappen en kwam mijn huis verder nauwelijks uit. Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik een pc aangeschaft jaren geleden, 3 katten in huis genomen, en mijzelf bezig gehouden met handwerken. Gelukkig ben ik inmiddels een stapje verder, ik heb mijzelf aangeboden als vrijwilligster in de gehandicaptenzorg. Ik ontmoet daar alleen de gehandicapten en die zijn erg blij met mijn hulp, ik ga bv met een blinde vrouw fietsen (op de tandem) of zwemmen met haar, daar kan zijn erg van genieten en ik ben onder de mensen. Ik heb met niemand wat te maken en deel mijn eigen tijd in. Verder heb ik mij opgegeven voor een fitness-club (achmea health care), zo rond 12.00 's middags ben ik vrijwel de enige en geniet daarna van de sauna. Ook heb ik een beauty-weekendje geboekt op Ameland. Via het bijhouden van een blog heb ik een leuk contact met iemand opgebouwd waar ik binnenkort mee ga afspreken.
Wat vertrouwen betreft.. een gezond wantrouwen is niet verkeerd mijns inziens.. mensen kunnen veranderlijk zijn en dingen hebben waar ze zelf niet mee uit de voeten kunnen.. Dees - 21 maart 2010, 22:12
Tja, als je wantrouwend van aard bent, word je niet zomaar een allemansvriend. Zelfvertrouwen kun je ook niet kopen bij de supermarkt. Ik denk dat je moet accepteren dat dat zo is. Ik denk wel dat 'affirmaties' kunnen helpen om jezelf te accepteren, zoals je bent. Je bent misschien niet de vlotste, knapste, gezelligste, spontaanste (...) van de wereld, maar je bent PRIMA zoals je bent !!! Zeg dat maar eens 10 keer per dag tegen jezelf, totdat je het zelf (een beetje meer) gaat geloven.

Als je stappen wilt zetten, omdat je hinder ondervindt van het wantrouwen richting anderen, moet je proberen genoegen te nemen met kleine stappen. Waar ben je eigenlijk bang voor? Om afgewezen te worden? Ze zeggen altijd, het is beter iets lief te hebben en het te verliezen dan nooit liefgehad te hebben.

Niemand krijgt garantie tegen teleurstellingen. Maar wat is het ergste dat je kan overkomen? In het ergste geval baal je een paar dagen, misschien een paar weken en dan krabbel je weer op en ga je gewoon weer verder met je leven.

Probeer genoegen te nemen met kleine stapjes. Vraag je buren eens of ze een kop koffie komen drinken. Zoek eens contact met mensen die je van vroeger kent (via Hyves?). Gewoon niks-aan-de-hand-gesprekjes waarbij je niet zoveel risico loopt. Als je merkt dat het best goed gaat (en please, wees niet te streng voor jezelf !!!), kun je kijken of je je contacten eens uit kunt breiden !!!

Gaat je lukken, echt waar !!! Ferry - 22 maart 2010, 10:23
Ik heb ook de neiging om me op te sluiten en daardoor eenzaam te worden. Fotografie blijkt voor mij een goede manier om in contact te komen met mensen. In het verlengde daarvan ben ik begonnen met een foto-opleiding. Ik zou wel graag foto's van je willen maken. Als afstudeerproject ben ik bezig met een fotoproject over mensen die alleen zijn en daar last van hebben. Wellicht kunnen we op die manier iets voor elkaar betekenen. Je reactie kun je sturen aan fotoferry@hotmail.com Dide - 23 maart 2010, 11:35
Je kunt het verzonnen noemen hans. Maar het komt dagelijks voor.

Al is het verzonnen het bestaat alsnog en er zijn heel erg veel mensen die zich thuis opsluiten en toch wel achter de pc contact durven te maken en dus ook, dit soort dingen lezen!

Hetgeen mij dwarszat was dat ik gewoon veels te vaak gekwetst ben door anderen. Gebruikt, misbruikt, etc.

Je moet/kunt eerst op jezelf leren vertrouwen, jezelf leren kennen en jezelf durven en mogen zijn, van jezelf.
Niet iedereen is hetzelfde, er zijn mensen die wel te vertrouwen zijn!
Ook een hoop die dat niet zijn. De kunst is ontdekken wat de tekenen zijn van iemand die wel te vertrouwen is, en iemand die dat niet is.
Daarnaast ook te bedenken, wat kan iemand jouw nou daadwerkelijk kwaad doen!

Ik heb mijn verleden verwerkt en ben niet bang voor de waarheid, iedereen maakt fouten en heeft die dus ook gemaakt, iedereen zal die blijven maken. Hoe kun je mij dan kwetsen door de waarheid te vertellen, die ik dan al weet?

Alleen onverwachtste confrontaties over dingen die zo zijn maar je zelf niet gezien heb komen dan nog hard aan. hocus - 23 maart 2010, 16:15
Je zou je huidige psycholoog de bons moeten geven. Hij/zij wil dat je contact gaat maken zonder je met je gebrek aan zelfvertrouwen, andere gebreken en angsten te confronteren. Cognitieve gedragstherapie behandelt je op tegenovergestelde wijze. Je zult opdrachten krijgen die niet leuk zijn, maar ondertussen bouw je zelfvertrouwen en weerbaarheid tegen angsten op. Uiteindelijk ben jij de enige die de eigen situatie kan veranderen en een cognitieve gedragspsycholoog helpt je daarbij. De kunst is "exposure", blootstaan aan je angsten en zien/ervaren dat je het in je hoofd erger hebt gemaakt, gegeneraliseerd, dan het in werkelijkheid is. inertia - 24 maart 2010, 09:04
Tip van een ervaringsdeskundige: meldt je aan bij een sportvereniging. Daar heb je alle tijd om in je eigen tempo/manier steeds meer contacten/relaties te maken (of niet). Tevens beweeg je veel meer en zul je je ook daardoor lekkerder in je vel voelen. inertia - 24 maart 2010, 09:07
(geen indiviuele fitness/sportschool; dat is te vrijblijvend en contact-arm) Een echte sport waar je wat kan leren, vaardigheden kan ontwikkelen, samenwerken, gemeenschappelijke interesses delen, enz. dre - 24 maart 2010, 19:29
mensen willen aardig gevonden worden en gaan verder met het zoeken naar geluk
doen hun dingen .stapje voor stapje Naima - 25 maart 2010, 11:42
Zorg dat je via bekenden (familie/ buren) in contact komt met anderen. Ga een keer mee sporten en herhaal dit steeds meer. Anna - 26 maart 2010, 11:11
Wat een goede tips worden hier gegeven. Een hond, tekenlessen of een sport hebben mij erg geholpen.

Ook een sport als karate. Je zou het niet verwachten, maar daar zitten meer mensen zoals jij en ik. Het is een verdedigingssport en het word heel duidelijk vanaf het begin af aan opgebouwd. Thuis kan je bepaalde dingen oefenen en langzaam aan voel je je rustiger, sterker en ook gedisciplineerder. Het geeft meer zelfvertrouwen en werkt ook meditatief. Het is opgedeeld in groepen, je begint met allemaal beginners (en dat zijn niet allemaal sterke reuzen, echt echt niet) en kan zo rustig contact opbouwen als je wilt.

En bijv. elke week een keer naar de bieb en daar een uurtje wat lezen. Of een wandeling in het park. Of elke week een keer naar het museum. Je bent dan onder de mensen maar je *hoeft* geen contact te maken als je dat niet wil.

Maar mijn hond heeft mij heel goed geholpen wat dat betreft. Hij is uit het asiel en mijn grootste vriend, en door hem ben ik nog meer gaan wandelen en van de natuur gaan genieten. Heel makkelijk krijg je dan contact met mensen. Ook als je dan eerst op hondecursus gaat.
O ja, dat is nog een tip: natuurwandelingen met een groep, vogelwandelingen, fotografiecursussen (ook technisch, maar je bent ook in beweging).
Vrijwilligerswerk is dan stap 2, voor iets waar je hart naar uitgaat. Milieu, dieren, kinderen...

Verder: trots zijn op wat je kan, je bent onderhand heel goed op de computer en je kent jezelf goed, ook je zwakheden waar je nu aan werkt. Super! Nu nog je kwaliteiten leren kennen en dat gaat nog veel beter als je onder de mensen bent. Die hebben ook elk hun zwaktes en kwaliteiten. Het is allemaal niet meer zo hard als vroeger op school, ik vind het meevallen elke keer weer. En als je mensen niet leuk vind, ga je ze uit de weg. Je doet gewoon wat jij wilt en volgt je passies. Veel geluk! Anja - 26 maart 2010, 11:23
Een hond lijkt mij een prima idee. Zo kun je veilig contact maken met anderen die ook een hond uitlaten. Oppervlakkig maar gezellig. Ik heb ook nare ervaringen gehad in de vroege jeugd en ik denk dat wantrouwen niet weggaat. Zorg dan maar voor veilig contact, zoals de gezelligheid van hond uitlaten etc. Pieter - 26 maart 2010, 17:11
Dit is een probleem, maar geen dillema. Pieter - 26 maart 2010, 17:17
dilemma
[zelfstandig naamwoord]• moeilijke keuze tussen twee dingen
vb:hij stond voor een dilemma: moest hij gaan schaatsen of gaan kaarten?
synoniem: tweestrijd

(sorry vor de zpelvoud in vorige bijdrage) drvelvet - 26 maart 2010, 23:06
@Pieter: Ik wil wel maar ik durf niet Neil010 - 28 maart 2010, 23:31
Tsja, dit is een behoorlijk lastig probleem. Misschien is het gebruik van medicatie een goede ondersteuning. Dan moet je wel bij een psychiater zijn die je goed begeleid, zowel bij het afstellen van de anti-depressiva als het geven van een cognitieve therapie. Ik weet dat er veel weerstand bestaat tegen het gebruik van pillen maar uit eigen ervaring weet ik dat ze prima helpen om de scherpste randjes wat milder te maken. Maar de uiteindelijke oplossing zit tussen je oren. Door je angst mis je zoveel leuke dingen van het leven!

groet, Neil Neoliticum - 29 maart 2010, 09:10
Ik heb er ook last van, dat ik mensen te gauw vertrouw en dan mijn vertrouwen beschaamd wordt, ik zit al 25 jaar met psychische stoornissen en in feite opgegeven, want het is chronisch en pogingen om sociaal te zijn lukken deels wel, echter ligt het ook aan de ander die je goede bedoelingen niet honoreren door er attent mee om te gaan. En sommige mensen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik weet er alles van. We leven nu eenmaal in een internet maatschappij en we leven in een ik maatschappij en als het wantrouwen naar de mens dermate is aangetast heeft dat een oorzaak, veroorzaakt door de medemens. We zien onszelf liever als superieur maar helaas, het is niet zo. Neoliticum - 29 maart 2010, 09:13
En staar je niet blind op therapieën, want ook daar is er een metaalmoeheid. Medicijnen zorgen ervoor dat je niet te lastig bent, en er zin mensen genoeg die hulp nodig hebben maar het niet adequaat krijgen. Ergo; het spreekwoord vele varkens maken de spoeling dun is in deze een aderlating voor hulpbehoevenden die met een kluitje in het riet gestuurd worden. E Kievit - 29 maart 2010, 10:54
De casus is nogal verwarrend:
Eerst wordt er gesproken over gebrek aan zelfvertrouwen en gebrek aan vertrouwen in anderen. Dat is niet van 1 pot nat. Later komt daar nog eens vrees voor anderen bij. Gebrek aan vertrouwen lijkt mij toch weer iets anders dan angst.
Dat de psycholoog contact met anderen leggen daarvoor de oplossing vindt, is wel heel kort door de bocht.

Als anoniem geen zin in het leggen van contacten heeft kan dat ook heel goed te maken hebben met een gebrek aan sociale vaardigheden.

Kortom als je iemand iets wilt adviseren moet je wel goed weten wat er aan de hand is en niet maar een beetje in het luchtledige fantaseren over wat er goed voor een ander is 2bad2dbone2 - 29 maart 2010, 18:02
Gewoon lekker iedere zaterdag avond aan je hyves profiel werken.Kom je in ieder geval online nog een beetje goed voor de dag. Neil010 - 29 maart 2010, 19:50
Ik vind de opmerking 'Medicijnen zorgen ervoor dat je niet te lastig bent' een kreet. Mijn ervaring is anders, ze helpen mij de lichamelijke effecten van de angst te verminderen. Lastige angstoproepende situaties kan ik daardoor veel beter aan, ze geven mij de ruimte om de opdrachten van mijn cognitieve therapie beter uit te voeren.

Neil Ufo - 30 maart 2010, 11:26
Ik zou zeggen ga maar eens chatten en ontmoet eerst online een paar mensen. Als je elkaar een beetje hebt leren kennen en je amg elkaar kun je altijd een keer afspreken. Frans - 30 maart 2010, 11:47
Als kind was ik erg verlegen en werd veel gepest. Door mijn christelijke achtergrond (gelukkig nu van het geloof af) een keer met de youth for christ op vakantie geweest. Vergeleken met de andere (stijf gristelijke) deelnemers was ik spontaan, erudiet en zelfs brutaal. Dit gaf me zoveel zelfvertrouwen dat het in de normale wereld ook steeds beter ging. De tip is dus: zoek een groep hele suffe mensen op, dan ben je daar snel de bink, en red je het daarna met normale mensen ook. Vilaine - 01 april 2010, 11:56
Ik mag aannemen dat 'anoniem' zelf graag in contact wil komen met anderen? Ik kan uit ervaring zeggen, omdat ik een familielid heb die in dezelfde situatie verkeerd, dat langdurige eenzaamheid verstikkend kan zijn. Hoe langer je geisoleerd blijft zitten, hoe groter de drempel wordt om in contact te komen met de buitenwereld. Je verleert als het ware om gewoon alledaags contact te hebben en wordt daar ook bang voor. Ik weet niet wat de reden is van je wantrouwen, ik denk niet dat dat wij dat als lezers zomaar kunnen 'raden', maar misschien is het goed om een trauma verwerkende therapie te volgen. En daarnaast een vorm van dagbesteding te gaan doen zoals ze bijvoorbeeld doen bij Altrecht Talent voor de regio Utrecht: http://www.altrecht.nl/eCache/INT/53/082.html je kan taalcursussen doen, koken in een restaurant, iets creatiefs etc. allemaal met lotgenoten. Lijkt mij een goed begin, áls je inderdaad contact met anderen wilt en je wantrouwen wilt aanvechten.

Sterkte erik - 02 april 2010, 12:22
@jet Dat is dan jouw overweging. ik vind het nogal aanvallend en je vult al in dat als je niet veel mensen vertouwd dat je dan eenzaam bent. Ik kijk gewoon liever de kat uit de boom met mensen. Hobbit - 04 april 2010, 09:33
Ook ik ben een ervaringsdeskundige.Vroeger na een nare jeugd, buitenshuis juist te veel vertrouwen in anderen gehad (vlucht?)dus verkeerde keuzes gemaakt,later via cursussen en assertiviteits trainingen eidelijk wat zelfvertrouwen opgedaan en ik ben meer gaan relativeren.Ik leerde het goed en kwaad in de mensen zien.Het leven is toch blijven leren zo wie zo.Ook het lezen van goede boeken kan je verder helpen.Nu heb ik al reeds jaren wel zelfvertrouwen en weet wat ik wel en niet aankan ,mijn hobby tekenen en schilderen helpt me hierbij.Ik wens je de zelfde goede weg naar je eigen top,ook jij kunt het! Suus - 05 april 2010, 13:08
Accepteer je gevoelens. Kijk ernaar. Ze verdwijnen vanzelf. Alice - 06 april 2010, 13:17
Hallo,
wat vervelend om zulke problemen te hebben! Als ik de reacties lees en zie ik vaak "ga leuke dingen doen..." of "het verdwijn vanzelf" dan kan ik het niet laten en ga ik je meteen de hulp te aanbieden. Ik heb ook veel problemen gehad en vorig jaar heb ik 'n heel bijzonder persoon ontmoet die me ontzettend veel geholpen heeft. Zij is een professionele astrologe die niet alleen maar horoscopen en prognoses maakt, maar zij heeft een pattent om allerlei menselijke problemen op te lossen. Ik weet dat het gek klinkt, maar als je van je probleem af kan wat heb je te verliezen? Door een consult met haar krijg je antwoordt of het kan of niet kan opgelost worden. En als het wel zo is (wat van 95% lukt) geeft ze je garantie dat je probleem volledig verdwijnt en niet meer terugkomt. Door mijn enthousiasme ben ik haar contact persoon in Nederland geworden en samen met haar heb ik al veel mensen kunnen helpen. En dat geeft zo'n prettig gevoel! Zij heeft klanten over de hele wereld en ik vind het hele eer om met haar samen te mogen werken. Dus het ligt aan jou - als je echt wanhopig bent, geef het nog één kans - want er is altijd een oplossing. Ik hoor het wel(j.vanderkolk@onsnet.nu) en ook als je mijn hulp niet aanneemt wil ik je heel veel sterke en succes wensen in verder leven! :-) Ayse - 06 april 2010, 18:23
vrijwilligerswerk, Je doet iets voor een ander, dit geeft een positief gevoel wat je zelfvertrouwen bevordert. Het werk wat je doet wordt geapprecieerd door anderen, positieve reflexie. Vrijwilligerswerk in een non profit organisatie heeft een ongeforceerd werkklimaat wat een drempel dot sociaal contact vergemakkelijkt. Neil010 - 06 april 2010, 21:42
Beste Anoniem

Jammer dat je tot nu toe zelf niet hebt gereageerd op de ideeen en raadgevingen in de berichten. Zo blijft je situatie natuurlijk wel erg vaag. Het zou wel goed zijn om iets van jezelf prijs te geven, dát is een belangrijke stap...

Groet, Neil

p.s. ik denk dat je er rustig van uit kan gaan dat iedereen die gereageerd heeft het beste met je voor heeft. aanwal - 09 april 2010, 08:59
Zelf heb ik ook een behoorlijk pittige jeugd gehad en genoeg redenen om mensen te wantrouwen. Jammer dat jij de conclusie hebt getrokken dat mensen niet te vertrouwen zijn. Ook ik heb een conclusie getrokken maar wel de tegenovergestelde: mensen zijn te vertrouwen tenzij ze bewijzen dat het niet zo is. Je moet je leven en denken in eigen hand nemen. Dit is een automatisme geworden dat je uitsluitend kunt veranderen door jezelf constant tegen te spreken als je jezelf op een gedachte betrapt die slecht voor je is. Uiteindelijk ben jij degene die er last van hebt. Anderen niet, die gaan gewoon door met hun leven en hebben lak aan jouw wantrouwen! Dus zeg tegen jezelf: ik ga dit denkpatroon doorbreken! Zo heb ik het zelf gedaan en het heeft me tot een volledig functionerend en positief mens gemaakt. Tenslotte: je leeft maar een keer dus waarom niet een sprong in het diepe. Toegegeven: je loopt een risico maar je leeft wel echt! ladida - 12 april 2010, 17:08
al die lieve, goedbedoelde reacties.
ik heb geen goede raad. zou niet weten wat. als je zo makkelijk alle raad zou kunnen opvolgen zou het probleem immers niet bestaan. alsof je tegen de lamme zegt dat ie fijn een stukje moet gaan lopen.
de enige vraag is volgens mij of je het echt zelf wilt doorbreken, of dat je het wel prima vindt zoals het nu is. er zijn manieren genoeg om mensen te ontmoeten, daar heb je geen lijstje voor nodig. maar je moet het wel zelf willen. niet je therapeut.
je hebt volgens mij een keuze.
ben je lam, of is je been gebroken? ankeprak - 12 april 2010, 17:21
Voor het 'naar buiten gaan vindt hij vreselijk' heb ik een tip. Hiervoor moet je echter wel naar buiten ;-)
Als ik, buiten de bebouwde kom, hardloop of wandel, kom ik mensen tegen, die bijna altijd gedag zeggen en vriendelijk naar me lachen. Ik vind dit een grappig fenomeen en het geeft een heel ander beeld van de 'buitenwereld' dan wanneer je mensen bijvoorbeeld in een stad tegenkomt, waar ze onverschillig lijken. Om vriendelijk gedag terug te zeggen hoef je ze ook niet te vertrouwen. Het is een relaxte manier om even contact te maken. Esmeralda - 13 april 2010, 10:49
@Neil010 Zelf heb ik ook erg goede ervaringen met medicijnen. Ik ben er echt heel lang op tegen geweest, maar toen het echt niet meer ging ben ik eindelijk toch naar mijn huisarts gegaan.

Na een vervelende tijd met bijwerkingen gaat het nu uitstekend en zijn mijn angsten zo gedaald dat ik ook echt weer in contact kan komen met anderen. Ik heb ze dus nog wel, maar er valt zo mee te leven. Terwijl ik vroeger tegen het plafond zat als de buurman goedemorgen zei, kan ik nu een normaal gesprek voeren. En lijkt het niet meer dat iedereen die op straat lacht, mij uitlacht.

Voor anoniem: Als het in contact komen met mensen dus echt teveel stress oplevert zou ik eens goed nadenken over de mogelijkheden voor medicijnen. Je kunt dit met je huisarts bespreken. Lars - 13 april 2010, 23:45
@Esmeralda > Medicijnen zijn prima verbindingsbruggen, die je helpen om terug te gaan naar een 'leefbare' situatie. Maar ik vind het geen permanente oplossing. Uiteindelijk moet je toch een manier zien te vinden om met je angsten om te leren gaan zonder gebruik van medicijnen. Bijvoorbeeld door nieuwe gedachtes aan te leren, nieuwe gedragspatronen op te bouwen en jezelf te oefenen in zelfliefde.

Volgens mij is het probleem hier niet zozeer het sociale contact, alswel het worden bevangen door vrees/angst. Die angst produceer jij en niet je omgeving. Werk dus eerst aan die angst en volg daarna/tegelijkertijd die adviezen op om makkelijk in contact te komen met anderen.

Wat tips;
- zoek een baan, desnoods 1 dag per week. Dat is de meest dwingende en natuurlijke manier om onder de mensen te komen. Liefst een met een beetje uitdaging, alwaar je je ambities in kwijt kan. In jouw geval bijvoorbeeld een dienstverlenende baan alwaar je (in het begin) gematigd contact hebt met mensen. Aangezien het je ambitie is om makkelijker sociaal contact te hebben.
- ontwijk dominante mensen, want zij beschadigen vroeg of laat je zelfverzekerdheid.
- ontwijk sowieso de extraverten, dat babbelende tuig heeft totaal geen innerlijk gevoelsleven. (geintje).
- besef dat afkeuring een natuurlijke consequentie is van het leven op deze planeet alwaar mensen in hun waarderingen en opvattingen individuen zijn. Laat die afkeuring je nooit raken in je eigenwaarde. Het is namelijk je 'eigen' waarde en niet je 'anderen'
waarde. Nu zijn er uiteraard gradaties in afkeuring, mensen die je opzettelijk kwetsen moeten uit het leven verbannen worden. Een gekwetste ziel heelt met tijd, innerlijke kracht, positieve ervaringen en zelfliefde.
- je eigenwaarde moet omhoog, geen andere keus. Leer hoe dat moet in het boek van de meester der eigenwaarde. Wayne Dyer - Your Erroneous Zones. Dit boek helpt je af van je neuroses, echter niet van eventuele hoog-sensitiviteit. Hoog-sensitiviteit kan alleen omlaag door jezelf te verdoven (bijv. door gedragstherapie of drugs) en toxiciteit te vermijden (ga niet naar drukke feestjes als je daar niks te zoeken hebt, accepteer ook dat je dat niet kan).
- Leer jezelf positieve gedachtes aan. Self-talk helpt doordat het je herinnert aan de dingen die belangrijk voor je zijn. An affirmation opens the door, it is the beginning point on the path to change.
- mediteer om van je 'angst' gedachtes af te komen. Observeer je gedachtes zonder er waarde aan toe te kennen. Meditation changes a weak mindfield into a stronger mindfield.
- Werk aan je zelfcontrole. Zelfcontrole is de kracht om jezelf te motiveren. Zonder die motivatie zul je niet overgaan tot actie. - The truly free individual is free only to the extent of his own self-mastery. While those who will not govern themselves are condemned to find masters to govern them. - In jouw geval dus de psychiater. Zelf-controle is echter verschrikkelijk moeilijk en de reden waarom er überhaupt psychiaters zijn. Wel een belangrijke quote van Socrates die niet vergeten mag worden.
- en tot slot als inkoppertje... met kleine stapjes kom je een heel eind. Een jaar waarin je een boel kleine stapjes toepast is een jaar waarin je bent gegroeid als mens. kitty - 14 april 2010, 11:46
Neem een hond ten eerste moet je er op uit met een hond en je bent dus lekker buiten dat is op zich al goed voor je . en als je regelmatig wandelt kom je vanzelf andere honden liefhebbers tegen die ook iedere dag wandelen met hun hond het is geheel vrijblijvend maar wel erg gezellig! jasper laar - 16 april 2010, 18:31
voor mensen met een Handicap of Beperking die weinig contact hebben zijn er inloop
plaatsen waar je een praatje en kopje koffie of thee kan krijgen en wat creatiefs doen behoord ook tot de mogelijk heid. ad - 16 april 2010, 18:37
IS DE MAATSCHAPPIJ DE OORZAAK VAN EENZAAMHEID EN MINDER VERDRAAGZAAMHEID , WIE WEET HET? razdov - 16 april 2010, 22:01
Ik sluit me aan bij de opvatting van 'Erik'. Vertrouw je wantrouwen want dat kan terecht zijn en in overeenstemming met de situatie. Alleen wees het je bewust en zie er mee om te gaan. Het mag nooit zo worden dat het wantrouwen je in zijn greep houdt. Jij beheerst het wantrouwen, niet het wantrouwen jou. Ik maak geregeld mee dat mensen nu eenmaal niet direct te vertrouwen zijn. Dit is blijkbaar een tijdperk waarin we dank zij de relatieve welvaart kans hebben onszelf sociaal te isoleren als dat nodig is. Sociaal isoleren als je wilt voorkomen dat mensen, met feed back uit hun groepsverband, je gaan pesten. Vaak gaat het die mensen dan om aandacht van anderen in dat groepsverband. In het publieke domein wordt er tegenwoordig overal op je gelet. Door bewaking en beveiliging gelieerd aan Politie, tot en met criminelen die mensen zoeken met zwakke plekken in hun defensie, opdat ze je leefsfeer kunnen penetreren. Ik woon op stand bij dure mensen in een dure buurt. Geregeld worden mijn gangen nagegaan door hun bewaking. Met wie ik omga. Waar ik heen ga. Wantrouwen komt dus in de beste kringen voor. Houd van je wantrouwen en zet je psycholoog aan de kant, want die kan er niets aan doen. Alleen als je eenzaam bent, behoefte aan contact met andere mensen als noodzakelijk beleeft, schaamte je ervan weerhoudt contact te vinden in een clubverband, dan kan hij je misschien helpen. Marijke - 17 april 2010, 10:41
Anoniem,

Ik heb sterk het idee dat jouw probleem meer omvat dan alleen wantrouwen, het is een kwestie van oorzaak en gevolg.
Je hebt geen werk, dus ook geen middelen om jou ertoe aan te zetten om naar buiten te gaan, ja wandelen in je eentje, maar na jaren ben je daar ook niet meer tevreden mee.

Probeer je ergens bij aan te sluiten waar je onafhankelijk naar toe kan, dus onder de mensen maar zonder dat je gelijk geclaimt wordt.
Je kunt er zelf iets aan doen er zijn mogelijkheden genoeg als je de moeite wil nemen om.......actief te zijn en wat geen geld hoeft te kosten.
Er zijn mogelijkheden genoeg ALS je er voor open WIL staan.

In mijn geval vind ik het allemaal wel goed en om een lang verhaal kort te maken (Ik ben tegenwoordig al blij als de zon schijnt). koci - 17 april 2010, 22:39
Dag Anoniem,

Misschien is lid(of alvorens het te worden eerst het te proberen)worden v.e. atlethiek vereniging wel iets.Twee keer in de week met trimmers of gevorderden lekker buiten in de openlucht hollen en zelf bepalen of je met collega-hardlopers wil praten.Daarnaast is de mogelijkheid er om fanatiek(er) deze sport te gaan beoefenen door bijv. ook buiten de clubtrainingen om te gaan trainen.Je kunt dan ook aan wedstrijden meedoen her en der in het land;op zo'n manier reis je nogal wat af.Het is onbelangrijk of je snel of zelfs heel langzaam bent.Je hebt dan al behoorlijk wat bereikt:1. een doel:de snelheid vergroten of de wil een bepaalde afstand te overbruggen. 2.Je reist behoorlijk wat. 3.Je beweegt en dat is gezond,zegt men. 4.Je ontmoet zeker andere mensen.5. Een beetje vereniging heeft een kantine waar je lekker wat kunt drinken.6.Je ontvangt waarschijnelijk een clubblad waar je zelf ook artikelen in kunt plaatsen,maar niet anoniem meer.7.Een atlethiek vereniging organiseert zo nu en dan een feest. 8.Meestal ontmoet je ook andere mensen (buiten de atlethiekwereld om) tijdens je lidmaatschap. 9. je gaat misschien wel naar grote wedstrijden kijken?


Ik raad het je aan!
Raap al je moed bij elkaar en bel!

sterkte! Wieteke - 20 april 2010, 00:08
Ik zou dit heel rustig opbouwen. Ga met mooi weer naar een rustig terras. Koop een kopje koffie en geniet van alles om u heen. Hetzelfde geldt voor een kermis. Daar zijn vooral gezellige mensen en contact is niet per definitie noodzakelijk, niet in eerste aanleg. Daarna zou ik bij mooi weer een park bezoeken. Ondertussen heeft u al een andere -minder angstige- uitstraling en dan zult u zien dat het leggen van contacten u ondertussen beter afgaat. Zoals u merkt heb ik vooral gekozen voor buiten bezigheden en niet bv in een kantine omat dit behoorlijk benauwend kan werken waardoor al uw goede inzet, gedoemd is tot mislukken. Buitenaangelegenheden heeft een groot voordeel, zodra u weg wilt dan heeft u die mogelijkheid. Bij binnenkomst in bv een kantine al een 'ik wil vertrekken' houding aannemen valt op en wordt verkeerd geinterpreteert. Succes! Lise - 24 april 2010, 09:35
Ik zou anoniem naar een sjamaan sturen voor healing. De adviezen op deze pagina zien er zeker goed uit en zaken als 'step by step' en 'doe de dingen die je wel kunt en richt je op wat wel lukt' lijken me goede uitgangspunten. Als je echter zulke nare dingen hebt meegemaakt in je leven, zit dat zo diep in je ziel verankerd, dat het iedere keer weer terugkomt. Als je de beginselen van mindfullness kent en wat ook een uitgangspunt in het sjamanistisch gedachtengoed is, ligt de crux er niet zozeer in dat je jouw problemen gaat onderzoeken, maar juist dat je iets anders vind in jezelf waarop je kunt vertrouwen. En ook kan in een healing een deel van de onbewuste pijn opgelost worden, waardoor het een minder zwaar stempel op je drukt. Sjamanisme is in het Westen vrij onbekend als behandelwijze, maar als je de juiste sjamaan treft (en ja, er is ook kaf onder het koren, dus dat maakt het soms lastig), kan er iets wezenlijks veranderen. marco - 24 april 2010, 17:03
Zoek de natuur op, en zoek naar mensen waarvan je zeker bent dat zij je niet zullen belagen, zij zullen je kracht en inzicht geven. Probeer "vluchten" van je af te leggen, zoek in jezelf de redenen én heb geen haast............ het leven is eeuwig. ZonsOpkomst - 26 april 2010, 00:21
Klinkt eenvoudig, maar ga "boodschappen" doen. Ga eens naar de bakker en koop een brood wat jouw lekker lijkt, de volgende keer vertel tegen de bakker dat je het brood lekker vond, en vraag wat zij lekker vinden/aanbevelen. Deze "eenvoudige" interesse in anderen (andere mensen zoals jij en ik) maakt dat zij op jouw zullen reageren. Door interesse te blijven tonen krijg je positieve reakties terug. Langzamerhand krijg je meer zelfvertrouwen.
Ga dan een cursus (of meer) doen. Bijvoorbeeld "Modelboetseren", je bent zelf creatief bezig met boetseer-klei; bovendien hebben kunstenaars en gelijkgezinden over het algemeen een breedere kijk op het leven en zullen een persoon niet gauw in een hoek zetten. Let op, ben niet meteen teleurgesteld als er 1 ellendeling tussen zit; niet iedereen kan jouw (en mij) aardig vinden. Laat zo'n persoon, links en rechts van je liggen, ha ha.
Het leuke van zo'n cursussen is ook dat niet iedereen die volgt. Je kunt hierover praten tijdens feestjes of gewoon met vrienden.
Hierna kun je uitstapjes maken: bijvoorbeeld gaan mountainbiken en tussendoor wat gaan drinken, of gaan skaten, enz.
Tenslotte: ik weet natuurlijk niet hoe lang je erover doet, maar na zo'n 8 tot 10 jaar (geen geintje hoor), is een vakantie buitenshuis aan te raden. Niet te ver weg natuurlijk, zodat je het gevoel hebt dat je niet perse hoeft te blijven. Ik weet niet hoe oud je bent, maar een paardrijvakantie (bij een manege) is leuk. Een zeilweekend is ook leuk, maar je kunt niet zomaar van het schip afspringen, ha ha. Tosh - 27 april 2010, 08:48
Heb jullie meditatie overwogen? Een simpele versie in de vorm van enkel de adem waarnemen bij het puntje van de neus, beginnend met 5 min per dag en dit uitbouwen tot een half uur ofzo. Steeds als men weer afgeleid terugkomen naar je adem.

Daarnaast is de volgende oefening de moeite waard: simpelweg iedereen de je ziet al het mogelijke geluk toe te wensen. Dit brengt erg veel positiviteit in de geest, ik kan het iedereen aanraken. Het belangrijkste is misschien degene die ooit je vertrouwen getraumatiseerd heeft heel veel geluk toe te wensen maar dan wel heel ver weg van je. Let wel op verwar realisme niet met positivisme.

De concentratie die men leert kan afstand geven tot de angst waardoor men iets meer bewegingsvrijheid krijgt. De wetenschappelijke studie over meditaties het nut overdonderen elkaar op het moment dus het is het proberen waard. Dit gaat dieper dan proberen een bepaald inzicht proberen aan te meten. Astrid - 01 mei 2010, 10:00
Beste Anoniem,

Wat vindt U van een hond?
Het heeft mij enorm geholpen.
Begin er over te lezen om uit te vinden welk ras het beste bij U past.
Met vriendelijke groet,
Astrid René Vrije filosoof - 02 mei 2010, 08:13
Onderzoek in jezelf het thema verwachtingen,
Wat zijn verwachtingen?
Als mensen met elkaar komen zijn er altijd bepaalde projecties die de een en ander van zichzelf doet laten gelden. De mens is innerlijk niet helemaal vrij en zonder smet sowieso.

De mens doet nooit helemaal puur vanuit zichzelf iets belangen loos. Bij het zeggen ik doe dit graag voor een ander,dan zit daar altijd een beetje eigen belang bij, want men doet vaak iets om juist zelf beter te worden.Financieel, of bijvoorbeeld ook emotioneel.

Niemand is hier bewust vrij van van het verleden wat de mens in zichzelf als karakter mee draagt.
Besef dit gewoon, en weet dat de ander pas ook macht over jouw heeft als je denkt dat je macht uit handen geeft.(betreffende je vrije voel beleving)
Iedereen is machteloos w.d.b. De grootste Dictators zijn daarom wellicht als je naar het innerlijk emotioneel proces bekijkt de grootste machteloze.
Als je dat allemaal kunt beseffen,kun je veel zaken relativeren, wetende dat velen onwetend zijn over diens eigen processen. Je hoeft hen niet te veroordelen,en jezelf niet verheven gaan gedragen of voelen,maar je voelt je zelf dan wel on raak baar vrij op een gegeven moment.
Ben wie je bent,strooi zelf geen verwachtingen uit naar anderen, verlang ze ook niet.
Alles is zoals het is in het moment. Er is geen verleden en er is geen toekomst.
Zet hem op,en treed innerlijk naar buiten,dan gaat het naar buiten buiten treden ook vanzelf.
Hey ik wens je veel geluk......
Geloof in Vrijheid.....Want dat is wie jij werkelijk bent.....
OHM SHANTI René Vrije filosoof - 02 mei 2010, 08:17
Vergeten te linken dat vertrouwen ook met verwachtingen te maken heeft. FijneWIET - 04 mei 2010, 12:59
Hoe lang blijft deze entry nog op de voorpagina staan?
(maakt een weinig dynamische indruk voor een nieuwsbron) sophie - 04 mei 2010, 16:40
Je zou kunnen beginnen met een ouder iemand iets meer kneepjes van de
computer te leren,en dan bedoel ik met een iemand te gelijk,sterkte. wim laarpelt - 05 mei 2010, 10:22
de zwakkeren in de maatschappij die geen normale baan en moeilijk mee
komen die hebben het lastig die worden wantrouwig omdat ze niet serieus genomen worden
die zijn vaker eenzaam . Sander - 07 mei 2010, 13:45
goh ik denk dat iedereen in een bepaalde mate deze angst heeft. bij de een is het meer aanwezig dan bij de ander.
zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen hangen samen. ik bedoel, als jij een positieve ervaring hebt met een persoon dan zul je je waarschijnlijk ook beter voelen over jezelf. andersom is het ook dat als je zelfvertrouwen toeneemt je ook makkelijker anderen kan vertrouwen.
verder is het belangrijk om te begrijpen dat er geen waarheid bestaat. dus jouw beeld van de wereld is maar een beeld. dat geld ook voor die van mij. zelf kun je controle nemen over dat beeld door het aan te passen. zoals je nu al doet. als er toch geen waarheid bestaat kun je jezelf net zo goed de voordeel van de twijfel geven ;)
Begin met kleine stapjes... kort gesprekje met een cassiere. aan iemand vragen hoe laat het is. een hond is ook leuk. want die zijn loyaal en je vriend. als je een hond uitlaat dan kom je ook makkelijk in situaties dat je iemand spreekt. verwacht in die gevallen niet meer dan een kort gesprekje. dat is al genoeg. maar misschien komt er wel eens gesprekje met iemand waar je leuk mee op kan schieten. Gerard - 08 mei 2010, 00:31
Nou ik zou ook in mijn schulp kruipen van al die reacties.
Mensen zijn tijdvreters trouwens, je hebt vast iets beters te doen dan sociale contacten onderhouden.
Lezen over wetenschap bijvoorbeeld.
http://www.astroblogs.nl/ jan - 09 mei 2010, 15:34
ben benieuwt hoe de psycholoog kontakt heeft genomen want ik heb het zelfde en bij mij word er om heen gedraait .man tot man gaat niet meer ja eerst mag de aarde het weten en dan kommen ze bij jou ja zo kan ik het oook niks zegen tegen de pesoon in kwestie?
zefverijking komt eerst en dan zegen ze dat er hulp is aan geboden . kiki - 10 mei 2010, 16:06
Ik zeg altijd maar, POOTJE BADEN. Je doet een heel klein stapje en dan merk je dat dat o.k. = en dan doe je weer een stapje. Een maand later kijk je dan terug en merk je dat je best al ver bent! jaap geut - 10 mei 2010, 21:47
ach de mens wil leven en overleven.zonder te veel problemen. Maria van der Geer - 18 mei 2010, 21:30
Ik denk dat de psycholoog die jou behandelt niet erg bekwaam is of dit hele verhaal gaat slechts om een case. Elke gediplomeerde psycholoog gaat aan het werk met zijn client. Maar dat kan ook in combinatie met andere mogelijkheden. Heb je wel eens gedacht aan tekentherapie. Op een voor jou zeer veilige omgeving ga je beeldend werken waarbij je langzamerhand tot de kern van jouw angsten, beperkingen komt. Doordat je aan jezelf werkt en aan de hand van vragen over je eigen beelden dicht bij je gevoel kan komen, ga je zelf antwoorden geven op jouw vragen. Daarnaast krijg je zelfvertrouwen omdat je iets doet waarbij niemand bezig is met het resultaat, maar het tekenen slechts een middel is binnen een proces waarbij je steeds meer over jezelf leert. Succes ermee Leon webfilosoof - 19 mei 2010, 09:59
Er is een spreekwoord: "vertrouwen komt te voet en gaat te paard". Dit betekent vooral dat een reputatie opgebouwd in jaren door een stommiteit teniet gedaan kan worden. Maar het kan ook betekenen dat vertrouwen in de wereld moeizaam opgebouwd kan worden, omdat het door allerlei kleine dingetjes weer verdwijnt.
Jezelf nooit in situatie begeven waarin het vertrouwen geschaad kan worden zal er nooit voor zorgen dat je weer vertrouwen krijgt.

Over een kern van wantrouwen schreef ik:
http://www.webfilosofen.nl/forumonderwerp.php?Eenkernvanwantrouwen1274193463

Uiteindelijk kan toch alleen via "inzicht" de mens verder komen. Nina - 19 mei 2010, 11:20
Ik heb niet alle reacties gelezen maar misschien heb ik een idee:
Ik zou eens bedenken of een hond misschien een optie is! Ik ben zelf ook geen prater maar als je met een hond buiten loopt, heb je al snel een kletspraatje! En er zitten asielen vol met hondjes die gráág een nieuw baasje willen!
Een hond geeft liefde en aandacht en zorgt voor (oppervlakkig) contact. Als je mensen vaker tegenkomt en je vindt ze aardig (en je krijgt het idee dat het wederzijds is) dan kan je een wat langer gesprek voeren of zelfs iemand op de koffie vragen! Maar in zou zeggen: Begin rustig en loop eerst eens met je nieuwe maatje buiten en verken samen de omgeving! Nina - nog een keer... - 19 mei 2010, 11:25
Sorry, nu ik beter kijk zie ik veel 'hondenadviezen'. Sorry voor mijn nutteloze toevoeging...
Succes! Josine - 21 mei 2010, 13:18
Probeer eerst je zelfvertrouwen op te bouwen.
Pak een stuk papier en schrijf eens op wat je in je leven bereikt hebt. Je middelbare school diploma, een rijbewijs, promotie, een persoonlijk record in de sportschool, het kan van alles zijn en hoeven ook geen topscores te zijn, zo lang je maar tevreden bent met jezelf. Schrijf dan op wat je goed aan jezelf vindt. Je bent vast heel goed met computers! Kijk jezelf aan in de spiegel en lach, zie hoe mooi je bent want ik weet zeker dat je dat bent. Je hoeft geen model te zijn om mooi te zijn. Ik ben zeker geen model, maar wel tevreden met mezelf. Zeg tegen jezelf wat je goed vindt van jezelf en doe dat iedere dag.
Probeer je lijstje uit te breiden met dingen die je leuk vindt om te doen. Leg de lat niet te hoog, ga steeds een stapje verder. Ga een stuk buiten lopen of fietsen, vooral ook buiten de stad. Maak wat oogcontact, lach en zeg ze gedag als je langs loopt of fietst. In mijn eigen ervaring zijn mensen buiten de stad vaak vriendelijker dan in de stad.

Beloon jezelf! Als je op de bovenstaande manier wat contact hebt gemaakt, wees daar blij mee en beloon jezelf. Eet een extra stukje chocolade of zit een halfuurtje langer achter de computer, het kan van alles zijn.
Doe ook vooral dingen die je echt leuk vind om te doen. Heb je misschien een droom die je nooit nagejaagd hebt? Zelf zou ik bijvoorbeeld wel eens een muziek instrument willen leren bespelen. Dit kan je ook goede stof geven om met anderen te praten.

Als je je wat prettiger voelt in een omgeving met mensen ga dan eens sporten! Je kan beginnen met fitness of baantjes trekken in het zwembad. Ook hier maak dan eens oogcontact, zeg gedag en glimlach. Zodra je er klaar voor bent, maak dan eens een kort praatje met iemand. Dit kan een fitness instructeur zijn (hoe bijvoorbeeld een apparaat werkt dat je nog nooit eerder hebt gebruikt) of met een andere klant. Vraag of ze bijna klaar zijn met een toestel. Hierna kan je een teamsport gaan doen, dat geeft je gelijk al een gedeelde interesse, namelijk die sport. Maak de praatjes die je maakt steeds wat langer, vraag wat meer vragen. Je kan thuis ook eens bedenken wat voor een vragen je aan mensen kan stellen. Wat voor een werk of opleiding doen ze? Waar wonen ze? Welke hobbies hebben ze?

Vrijwilligers werk is ook een goede manier om in contact te komen. Uit mijn eigen ervaring kan ik makkelijker praten met oudere mensen, zeker als je niet steeds met dezelfde persoon werkt. Je verteld wat over werk/school of vraagt wat voor een werk zij vroeger hebben gedaan.

Een huisdier nemen is inderdaad ook een goede. Het genoemde hondenadvies is inderdaad een goede. Zo leer je wat mensen kennen en je kan het contact zo gering houden als je zelf wilt. Je hebt ook wat stof om over te praten; de honden. Maar ook een ander huisdier kan goed zijn, bijvoorbeeld een kat (bij voorkeur dan een binnen kat, dan kan je er wat meer contact mee hebben). Wees niet bezorgd als een dier in het begin wat terughoudend is, ook een dier moet wat tijd hebben om aan je te wennen.

Je kan ook een hobby gebruiken om naar buiten te gaan. Ik heb bijvoorbeeld een diabolo en daar ga ik soms mee naar buiten. Mensen blijven dan vaak even kijken of vragen je wat en dat zorgt voor simpele ges

dansant - 18 maart 2010, 17:03
Dat hier allemaal vriendelijke mensen begripvolle reacties inzenden en meedenken, terwijl ze daar niets voor terug hoeven en kunnen krijgen, zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven? Verder heb ik nog wel een aardige oefening die je misschien eens kunt uitproberen... 't is uiteindelijk toch vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar wat mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je hele lichaam en geest erop is ingesteld dat de aanwezigheid van andere mensen inderdaad gezond voor je is... en dat niet-gezonde interacties een uitzondering zijn. De zin kun je aanpassen naar eigen inzicht, als hij maar positief geformuleerd blijft. Ik heb de oefening toevallig net volgende week zelf verzonnen en ben hem sindsdien trouw aan het uitvoeren - want ik heb ook wel wat neiging tot kluizenaarsschap. Erik - 16 maart 2010, 12:14
Geen vertrouwen hebben in anderen is goed te begrijpen. Jammer is dat er ook te weinig zelfvertrouwen is. Gezond wantrouwen tegeover anderen is goed. Er zitten in het leven veel voetangels en klemmen. Ik zou adviseren heb vertouwen in je wantrouwen en geniet van het leven. Ga naar buiten en pak licht dat is goed voor je. Of iemand weinig sociale contacten heeft moet hij/zij zelf weten. Daar zijn (nog) geen overheidsvoorschriften voor. Het gaat er om hoe je je daar zelf bij voelt. Veel van dit soort problemen worden ook door anderen aangepraat. Niet iedereen is een sociaal dier. Laat je door de psycholoog niet manipuleren want die schrijft vaak toch maar zoveel mogelijk uren. Zo zie je er zijn meer mensen met wantrouwen. Persoonlijk wantrouw ik liever 1 mens te veel dan dat ik er 1 te veel vertrouw. constancee - 16 maart 2010, 12:23
Een ander gaan helpen. Nuttig zijn. En dat kan zelfs eerst via internet, later IRL. Jan Willem - 16 maart 2010, 13:42
Als het gaat om verplicht in contact komen, zou ik zeggen: ga op koninginnedag spullen of lekker eten of snacks verkopen. Mensen komen vanzelf wel vragen hoeveel dat kost. En hoe goed de kwaliteit is etc etc. En verkopen doe je alleen als je ook wat extraas weet te vertellen over je produkten. Zoek een goed plekje uit waar veel mensen langs komen. En wees niet te bang om mensen aan te spreken, als je ze niet vertrouwd houdt het gesprek dan erg zakelijk. Sara - 16 maart 2010, 14:27
Zelf heb ik iemand ontmoet die ook zo in zijn vel zat. Vertrouwde mij absoluut niet, zichzelf niet en anderen niet. Zeggen dat je betrouwbaar bent heeft geen enkel effect. Een zelfbedachte therapie was dat ik hem mijn bankpas en pincode heb gegeven en boodschappen heb laten doen. Zo'n duidelijk signaal "ik vertrouw jou" heeft effect gehad. Je krijgt pas vertrouwen als je het ook schenkt. Hij vertrouwt nu niet alleen mij maar ook anderen. Maar ik geef wel toe dat deze methode niet voor iedereen is toe te passen, hangt erg van de relatie af. jet - 16 maart 2010, 14:49
gaan werken, desnoods vrijwilligerswerk. er achter komen dat er goede en slechte mensen zijn.
@erik
ik vertrouw liever een te veel dan dat ik er een te veel wantrouw. de pijn van gekwetst vertrouwen is nog altijd minder op termijn, dan de pijn van eenzaamheid. Tja - 16 maart 2010, 16:18
Helemaal eens met Jet.
Ik ben persoonlijk erg goed van vertrouwen en dat vertrouwen is in de 34 jaar dat ik leef eigenlijk nog nooit echt beschaamd. Ik weet ook wel dat ik daar waarschijnlijk heel erg veel geluk mee heb gehad, maar toch denk ik dat het overgrote merendeel van de mensen gewoon goede mensen zijn, die mijn vertrouwen meer dan waard zijn.
Bovendien kan een sociaal netwerk goed helpen om je op te vangen, in het geval je toch een keer gekwetst wordt.
Ik wens anoniem heel veel geluk toe Hupsakee - 16 maart 2010, 17:20
Het klinkt misschien raar, maar als je anderen wantrouwd, dan gedraag je je op een dusdanige manier dat je waarschijnlijk vermeden word. Dus het word een self fulfilling prophecy. Andersom is het helaas niet waar: ben je open e.d. dan kan er nog steeds misbruik van je worden gemaakt.
Maar wat is nu het ergste dat je kan gebeuren? Natuurlijk, je kunt worden opgelicht en je hart kan worden gebroken. Maar de nadelen hiervan wegen niet op tegen de voordelen van een prettige omgang met anderen. Vergeet niet dat mensen in principe allemaal hetzelfde zijn, dus als een ander iets kan of mag (dus mensen vertrouwen) dan mag jij dat ook.
En dat jou iets overkomen is waarom je zo bent gaan denken en voelen, heeft niets met jou te maken. Dat had net zo goed een ander kunnen overkomen.
Leg de lat alleen niet te hoog. Bepaalde eigenschappen in ons gedrag veranderen maar moeizaam.
En nog iets: je moet helemaal niets. Maar het is aan jou, als jij het niet veranderd gebeurd er niets. Dus je zult het zelf moeten doen. Het is alleen lastig om moeite te doen voor iets waarvan je het resultaat nog niet van kent.
Om dit samen te vatten zou ik zeggen: kom op, ga er voor, no pain no gain. Zoek contact, knoop dat gesprek aan, hoppa, overwin die angst. paulo1955 - 16 maart 2010, 18:06
Ga bij jezelf na
1. waar wil ik over praten
2. Bij wie voel ik mij veilig genoeg om dat gesprek aan te gaan.
3. Niks moet.
Ik zou hier open voor staan. Anoniem too - 16 maart 2010, 21:26
Hoi Anoniem,

Je ervaringen in je jeugd kan ik denk ik wel raden, dat jeje vertrouwen in de mensheid verliest is logisch, zeker met de nakomende tegenslagen.

Stop met jezelf kwellen en dwingen, ga je toch niet volhouden.

Je zult hoe dan ook alles om blijven draaien.
Je vertrouwt niemand tenzij het tegendeel bewezen, jammer maar helaas.
Hoeft geen belemmering te zijn als je er maar duidelijk in bent!

Ga leuke dingen doen!! WC - 16 maart 2010, 21:29
Lijkt me dat die psycholoog zich er makkelijk vanaf maakt. Als hij het zelf kon dan had hij hem/haar niet nodig. Angststoornissen zijn gewoon behandelbaar dus misschien maar ff op zoek naar een ander. Warcraft helpt natuurlijk ook niet, tenzij je met die mensen probeert IRL af te spreken (monitor). Als vertrouwen het probleem is, dan moet hij misschien zijn definitie zodanig veranderen / eisen afzwakken, dat vertrouwen geen vereiste meer is of als geaccepteerd risico wordt aanvaard. Wel samen met een psycholoog die een opleiding heeft gehad waarin deze heeft geleerd om te behandelen. dansant - 17 maart 2010, 09:11
"Zijn psycholoog stelt nu voor dat hij een manier gaat bedenken hoe hij in contact kan komen met mensen zonder dat hij bevangen wordt door zijn vrees." Tja, dan eerst maar eens een context bedenken waarin mensen niet negatief reageren op het uiten van vrees? Als je iets slims bedenkt om die ervaring op te doen, dus dat mensen niet negatief reageren als jij je gestrest of angstig gedraagt, scheelt dat alweer een slok op een borrel.
Lotgenotencontact?
Vereniging van verlegen mensen (http://www.verlegenmensen.nl/)?
Biodanza (http://www.biodanzanederland.nl/)?
Een behandeling door een masseur, haptonoom of energetisch werker (dan heb je een persoon tegelijk die ook nog voor jou werkt = gecontroleerde setting)?
Naar een beurs voor internetliefhebbers waar je niet meer hoeft te doen dan anoniem rondlopen?
Naar een kerkdienst o.i.d. gaan waar je stilletjes tussen mensen kunt genieten van een fraaie dienst en daarna weer stilletjes kunt vertrekken als je het niet ziet zitten om te communiceren? Naar bios of theater kan wat dat betreft ook: settings waar je samen bent met anderen (= al contact) zonder dat er veel communicatie en andere 'intieme' interactie nodig is.
Als je een setting hebt gevonden die je uit te houden vindt (of waar je misschien zelfs lol in krijgt), met een intensiteit van contact die voor jou draaglijk is (en weer: waar je misschien zelfs lol in krijgt), dan kun je van daaruit uitbreiden. Eventjes oogcontact maken, later misschien een kort praatje maken met één persoon, etc.. Neem je tijd, niks is raar of ongewoon en je hoeft niets te forceren. Probeer creatief te zijn in verzinnen: waar voel ik me nog prettig (of het minst ongemakkelijk) en probeer dan ergens het lef vandaan te halen om van daaruit steeds iets uit te breiden én het geduld om terugval te accepteren en toch steeds weer door te gaan. That's life! Axon - 17 maart 2010, 09:43
Dat is natuurlijk heel erg, en luister goed naar de gegeven tips, maar hoe is dit een dilemma? Eigenlijk? Erik - 17 maart 2010, 11:02
Dilemma lijkt me heel duidelijk als je het stuk leest: hij moet contact maken terwijl hij dat niet durft. Thuis blijven? Toch contact maken? Mensen moeten gaan vertrouwen terwijl hij dat niet kan? Toch maar wel doen, of juist niet? feikje - 17 maart 2010, 11:24
Voor mij voelt het erg goed om een bezigheid met mensen te doen waarbij ik me kan "verstoppen" in het bezigzijn. een tekencursus bijvoorbeeld, een yoga cursus of een buitenactiviteit bij een natuurgroepje of zo. Je kunt dan het contact voorzichtigaan opbouwen en doseren. kruidenjenny - 17 maart 2010, 11:57
Sport. Bij teamsport heb je veel contact, bij groepslessen wat minder en bij fitness nog minder. Kun je dus opbouwen. Je bent bovendien, zoals Feikje hierboven al zegt, bezig met iets waar je je in kunt verstoppe. En die activiteit heb je dan meteen gemeenschappelijk met de anderen die er zijn. Je hoeft in de sportschool geen contact te hebben, maar er is altijd iets van contact nodig. Bv met de sportschoolhouder of je trainer om de apparaten te laten zien en je voortgang te bespreken oid. En tevens met andere sporters. "Ben je klaar met dit toestel?" of "Hoeveel series moet je nog? Kortom wanneer kan ik erop" of "lekker gesport?". Daar hoef je allemaal niet uitgebreid antwoord op te geven. Je kunt met fitness ook weg wanneer je het te kwaad krijgt, omdat je geen les af hoeft te maken.
Huisdieren, vooral honden doen het ook goed in ongedwongen contact maken. Als je de hond uitlaat op een tijdstip dat anderen dat ook doen, dan heb je soms wel, soms niet contact met anderen tijdens je uitlaatrondje. Mensen besteden bovendien meer tijd aan het aaien en praten tegen je hond, dan tegen jou. Daar beginnen ze ook mee, pas daarna praten ze soms tegen jou (leeftijd, naam van hondlief, of je er vaak komt, ed). Dan heb je dus wat tijd om je erop in te stellen dat ze je wat zouden kunnen gaan vragen.
Succes met alle tips die jullie hier krijgen! Sanne - 17 maart 2010, 13:29
Hallo anoniem,

Ik denk dat het goed zou zijn een vorm van contact uit te zoeken waar je op jezelf kan zijn en toch in aanraking komt met andere mensen. Zelf denk ik nu aan sporten in een sportschool. Daar kan je je eigen fitness-schema volgen (en geloof me, je hoeft je van niemand iets aan te trekken), maar toch langzamerhand mensen leren kennen die op dezelfde tijd sporten. Of baantjes zwemmen. Bovendien is sport niet alleen goed je voor lichaam, maar ook voor je geest! Mieke - 17 maart 2010, 20:20
Het gaat met kleine stapjes. Waar liggen je grenzen? Ga iets doen wat je nog net wel durft. Ben je bewust van jezelf, wat vind je moeilijk of eng. Ben trots op jezelf als je het gedaan hebt. Probeer dan een klein stapje verder te gaan. Maak van tevoren een afspraak: volgende keer ga ik ook... doen. En vergeet vooral jezelf niet te waarderen. Als het goed ging, maar ook als het niet goed ging, want je hebt t toch maar mooi geprobeerd. En geef vooral de moed niet op. Blijf proberen, steeds weer. Iets doen wat je eigenlijk niet durft kan heel veel energie opleveren en zelfs een kick geven (ondanks dat het eerst veel energie kost om je over die grens heen te zetten).
Het hoeven geen grote dingen te zijn. Naar de winkel gaan en het kassabonnetje niet in de winkel, maar pas thuis narekenen kan al een hele stap zijn (dat je de cassiere op dat moment wel vertrouwt, maar thuis nog even kunt controleren of hij/zij het vertrouwen ook echt waard was). Of even gedag zeggen tegen de cassiere en de vrouw achter het brood. Maak een afspraak met jezelf, welke overwinning je die dag wilt gaan halen. Maak er een spel van, een competitie tegen de angst. Merel - 17 maart 2010, 22:19
Het merendeel van de reacties hierboven is geschreven vanuit de persoon die het schreef, logisch eigenlijk. Men gaat hierbij echter voorbij aan de "angsten" of aarzelingen van degene waar het advies naaruit gaat.

Werken, sporten, hobbies in clubverband parachuteren de eenling midden in groepsprocessen die lastig kunnen en zullen zijn. Hij zal zich staande moeten houden, een plek moeten vinden of zelfs bevechten in groepen die al langere tijd bestaan. Dat gaat niet werken.

Ik lees dat internet een geliefde bezigheid is. Ik weet niet wat je er doet: gamen, daten misschien, bloggen - probeer van daaruit in contact te komen met mensen. Doe na enig over en weer mailen op basis van gedeelde interesses eens een voorstel om een kopje koffie te drinken ergens in de stad. Dat is ook eng maar als het goed is, is de ander net zo nieuwsgierig en geïnteresseerd in jou dan jij in die ander. Bovendien heb je al een gezamenlijke "geschiedenis" waar je op verder kunt bouwen.

Vaak zal het bij een ontmoeting blijven maar in elk geval ben je "onder de mensen" in een leuke omgeving en is de periode van socialisen overzichtelijk met een duidelijk begin en einde maar kan zo lang of kort duren als gewenst. Je deelt de rekening samen en ja, iemand kan niet komen opdagen maar als je een lekker boek meeneemt, desnoods je laptop dan is er weinig tot niets aan de hand, denk ik.

Heel veel plezier,

Merel drvelvet - 18 maart 2010, 00:10
wat is de reden dat je deze vraag aan ons voorlegt? misschien speelt er ook een vertrouwenskwestie tussen jou en je psycholoog? misschien vertrouw je hem/haar niet of geloof je niet in de technieken. Probeer dit stuk te bespreken met de psycholoog want het belangrijkste in therapie speelt zich af tussen jou en hem/haar.
mogelijk kan een groepstherapie ook wat voor je betekenen, waarin je het vertrouwen op een veilige manier kunt onderzoeken in relatie tot de anderen.
Het beste. Margrieth - 18 maart 2010, 10:25
Zelf heb ik ook last gehad van achterdocht. Als iemand zei "Wat zit je haar leuk vandaag!", dan dacht ik meteen dat die collega van plan was mij een gemene loer te draaien. Ik denk dat cognitieve gedragstherapie (dat is wat de therapeut aanraadt: het opzoeken van de dingen waarvoor je bang bent) deels wel helpt, maar daarnaast heb ik zelf het meeste gehad aan gesprekstherapie, waardoor het mij duidelijk werd dat ik beperkt word door allerlei automatische aannames ("als iemand aardig is, is dat een manier om een gemene streek te verbergen") te herkennen bij me zelf. Daardoor kon ik er ook verdriet over hebben dat ik zoveel jaren niet heb kunnen genieten van alle aardige mensen om mji heen. Dat heeft eigenlijk nog het meeste geholpen.
Succes en blijf erop vertrouwen dat het leven veel leuker is dan je denkt! mieke - 18 maart 2010, 18:30
Om je zelfvertrouwen te laten groeien adviseer ik je om datgene te gaan doen waar je plezier aan beleeft dan wel erg goed in bent. Als internetten je hobby is, waar je vele uren mee bezig bent, dan zou je kunnen bekijken waar je mogelijkheden liggen, bijv. vanuit huis websites bouwen, een weblog bijhouden om te gaan schrijven (bep. thema), etc...

Je zou ook een nieuwe uitdaging kunnen gaan zoeken, iets waarmee je iets nieuws leert, waar je plezier aan beleeft, voor jezelf een (haalbaar) doel kunt stellen om dat te realiseren en waar je te zijner tijd complimenten voor kunt ontvangen (voor geleverde prestaties).

Dat je geen vertrouwen hebt in andere mensen is m.i. niet zo'n probleem. Je bent trouwens de enige niet en veel mensen zijn ook niet te vertrouwen. Beschouw het voorlopig maar als een goede eigenschap. Als je je eigen zelfvertrouwen hebt opgekrikt, komt dit wel.
Een manier om eventueel in contact te komen met anderen is bijv. je aansluiten bij een digitaal netwerk als Linkedin. Op afstand kun je mensen (die je wel vertrouwt) in je netwerk plaatsen en kun je je aansluiten bij bep. groepen (waar jij interesse in hebt) om specifieke informatie te lezen (je kennis bijhouden dan wel verhogen) en kun je zelfs meediscusieren als je daar behoefte aan hebt.
Mensen vertrouwen kost tijd en geeft je zelf de tijd en de ruimte en laat je vooral niet onder druk zetten. Succes! leveninaandacht - 18 maart 2010, 19:43
Wat een adviezen naar buiten allemaal. Er is maar een manier en dat is ophouden met dat je 'gelijk' hebt dat jij een mens bent die andere niet vertrouwt. Het (h)erkennen dat je zelf het script van je leven maakt, is stap 1. Wil je? Ja of nee? Kies je er dan ook voor om je te laten helpen? Want als je andere niet vertrouwt, dan vertrouw je ook je psycholoog niet en zul je ook onze adviezen niet vertrouwen. Het begint bij je eigen perceptie van de werkelijkheid. Sommige mensen zijn te vertrouwen, anderen niet. Dat is het leven en daar hebben we allemaal mee te dealen, ook deze man. maarten - 18 maart 2010, 19:58
Je vraag is: Wat is een goede manier om in contact te komen met anderen zonder dat het geforceerd is.

Zolang je thuis blijft leer je geen nieuwe mensen kennen. Als je graag meer mensen wilt leren kennen, moet je je over je afkeer heenzetten en jezelf dwingen dingen buitenshuis te gaan doen, een cursus, sport, werk. Je hoeft het niet leuk te vinden, je doet het met een andere reden. Ik ben met enige regelmaat verhuisd naar nieuwe plaatsen, ook in het buitenland, en loop dan tegen hetzelfde probleem aan: hoe leer ik mensen kennen? Het duurt een tijdje, je moet geduld hebben.

En hoe moet je het contact dan aanpakken? Daar weet ik ook geen onfeilbare regels voor. Ik kijk er zo tegenaan: Het kan geen kwaad om je nederig op te stellen. Wees niet bang iets voor iemand te doen. Vooral geven, om het modieus te zeggen. Wees open over jezelf, maar wees voorzichtig met het betreden van iemands persoonlijke sfeer. Telefoonnummer of adres vragen, afspreken buiten gevestigde gelegenheden, daarvoor moet het moment gepast zijn. Als je het doet voordat er een minimaal vertrouwen is opgebouwd, een gevoel van op je gemak zijn bij de ander, dan zal het afstand scheppen.

Je bent niet de enige hoor, het is voor iedereen een uitdaging denk ik. dansant - 19 maart 2010, 09:44
Ik zat nog eens te denken aan dit onderwerp en bedacht dat het misschien het handigst is om eerst een soort basisvertrouwen te creëren, vóórdat je daadwerkelijk in contact treedt. Daarna is het de kunst om positieve ervaringen op te doen, wat vooral betekent: uitproberen en uit je comfortzone gaan, maar (vooralsnog) niet te ver en niet zonder snelle ontsnappingsweg terug naar je veilige haven. Daartoe is al een overvloed van suggesties gedaan. Het is uiteindelijk vooral een kwestie van uitproberen wat bij jou past.

Terug naar het basisvertrouwen... hoe creëer je dat zonder meteen allerlei risicovolle interacties aan te hoeven gaan? Dat kan van buitenaf, door vertrouwenwekkende input echt te laten binnenkomen. Sta bijvoorbeeld eens stil bij wat er hier op de site gebeurt. Allemaal vriendelijke mensen zenden begripvolle reacties in en zijn bereid tijd te investeren in jou en je probleem, uit herkenning en mededogen. Zou dat misschien al ietsje vertrouwen in de mensheid kunnen geven?

Daarnaast kun je van binnenuit werken. Ik heb daar een laagdrempelige oefening voor die je eens kunt uitproberen. De oefening is gericht op het herstellen of verkrijgen van een globaal gevoel van welbevinden in samenzijn met andere mensen. Wat je doet is: ga op je gemakje (of althans: zoveel mogelijk op je gemak) door de stad of elders wandelen. Maakt niet uit waar als er maar mensen rondlopen waar je tussendoor kunt wandelen zonder echt contact te hoeven maken. Niet te druk, niet te stil. Doe nu de volgende ademhalingsoefening: adem rustig in terwijl je inwending tegen jezelf zegt 'de aanwezigheid van andere mensen is gezond voor mij'. Daarna adem je rustig uit. En dat dan een hele tijd herhalen totdat je lichaam en geest die overtuiging als waarheid in zich hebben opgenomen.
De zin zegt niets over het feit dat er ook wel schadelijke interacties kunnen optreden; dat dat voorkomt, daar hoef je ook je ogen niet voor te sluiten. De oefening herstelt wel het basale vertrouwen dat het gezond is voor een mens om samen te zijn met andere mensen. Je kunt de zin overigens naar eigen inzicht aanpassen, als hij maar positief geformuleerd blijft.
Ik werk zelf graag met dit soort 'herprogrammeringen'. Ze werken op zo'n algemeen level door, dat je daarna veel gemakkelijker tot gedragsverandering kunt komen.
Nu ja, gemakkelijker... relatief dan hè. ;-) Peter - 19 maart 2010, 09:59
Misschien is reactie om niemand te vertrouwen volkomen terecht en ‘gezond’. We moeten de locatie waar zich een probleem voordoet niet verwisselen met de aard van het probleem of met de plaats waar de mogelijkheden tot oplossingen liggen. Ook een samenleving kan ‘ziek’ zijn maar welke vis onderzoekt het water waarin hij zwemt? Menselijk leed,waarvan psychische nood een belangrijk deel uitmaakt, steekt niet als het ware binnenin individuele personen de kop op, maar komt voort uit de interactie tussen mensen onderling en uit het soort wereld dat we hebben gecreëerd. http://www.youtube.com/watch?v=tdWUTfNwKFw&feature=related Frank - 20 maart 2010, 12:33
Je zou allereerst al een dagboek kunnen gaan bijhouden (digitaal op de pc). Gewoon elke morgen even datgene opschrijven wat je dwars zit, waarom en hoe je het liever had gezien. Schrijf het van ja af en hou ondertussen jezelf een spiegel voor.

Je zou ook - als je financiën daar de mogelijkheid toe biedt - een huisdier kunnen nemen. Een dier verschaft onvoorwaardelijke liefde. Hij scheldt-schreeuwt-liegt niet, maar is blij met jou als baas. Een hond, die blaft en kwispelt, wenst graag drie maal daags te worden uitlaten. Een beetje beweging voor de baas zelf kan ook nooit geen kwaad. En al helemaal niet als je in de buurt van de Nederlandse kust woont. Langs het water slenteren en je gedachten laten wegwaaien. Op rustige dagen zou je zelfs ergens een bakje koffie kunnen gaan drinken, zonder direct verplicht te moeten communiceren.

Tip: lees het boek "Dromen, Durven, Doen" van Ben Tiggelaar maar eens. Geef stap-voor-stap je leven weer inhoud. Ga van een situatie van overleven naar een situatie van echt leven. Bram - 20 maart 2010, 18:35
Uit de beschrijving begrijp ik dat het probleem heel diep zit. Het zal dus langzaam gaan en het wantrouwen moet slijten. Ook mij lijkt huisdier (hond) een goed idee. Spelletjes spelen op internet tegen anderen lijkt me goed om te beginnen. Kloek - 21 maart 2010, 08:16
Hoe graag wil je in contact met anderen zijn/komen. Hoe graag wil je vertrouwen? Wanneer je basisvertrouwen niet "goed" is dan wordt het heel lastig om te vertrouwen, zowel in jezelf als in een ander. Je kunt je basisvertrouwen onderzoeken en ontdekken hoe het komt dat je basisvertrouwen niet goed is. Als je dat kunt dan kun je ook uitzoeken of het wantrouwen nog reeel is. En van daaruit kun je dan opbouwen, in kleine stapjes. marlyn - 21 maart 2010, 19:13
vertrouwen in cycli en dieren lijkt iets makkelijker te verkrijgen....als beginnetje dan he. Mirjam - 21 maart 2010, 19:57
Herkenbaar wat je beschrijft. Ik zit al jaren in hetzelfde schuitje, ik deed alleen de noodzakelijke boodschappen en kwam mijn huis verder nauwelijks uit. Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik een pc aangeschaft jaren geleden, 3 katten in huis genomen, en mijzelf bezig gehouden met handwerken. Gelukkig ben ik inmiddels een stapje verder, ik heb mijzelf aangeboden als vrijwilligster in de gehandicaptenzorg. Ik ontmoet daar alleen de gehandicapten en die zijn erg blij met mijn hulp, ik ga bv met een blinde vrouw fietsen (op de tandem) of zwemmen met haar, daar kan zijn erg van genieten en ik ben onder de mensen. Ik heb met niemand wat te maken en deel mijn eigen tijd in. Verder heb ik mij opgegeven voor een fitness-club (achmea health care), zo rond 12.00 's middags ben ik vrijwel de enige en geniet daarna van de sauna. Ook heb ik een beauty-weekendje geboekt op Ameland. Via het bijhouden van een blog heb ik een leuk contact met iemand opgebouwd waar ik binnenkort mee ga afspreken.
Wat vertrouwen betreft.. een gezond wantrouwen is niet verkeerd mijns inziens.. mensen kunnen veranderlijk zijn en dingen hebben waar ze zelf niet mee uit de voeten kunnen.. Dees - 21 maart 2010, 22:12
Tja, als je wantrouwend van aard bent, word je niet zomaar een allemansvriend. Zelfvertrouwen kun je ook niet kopen bij de supermarkt. Ik denk dat je moet accepteren dat dat zo is. Ik denk wel dat 'affirmaties' kunnen helpen om jezelf te accepteren, zoals je bent. Je bent misschien niet de vlotste, knapste, gezelligste, spontaanste (...) van de wereld, maar je bent PRIMA zoals je bent !!! Zeg dat maar eens 10 keer per dag tegen jezelf, totdat je het zelf (een beetje meer) gaat geloven.

Als je stappen wilt zetten, omdat je hinder ondervindt van het wantrouwen richting anderen, moet je proberen genoegen te nemen met kleine stappen. Waar ben je eigenlijk bang voor? Om afgewezen te worden? Ze zeggen altijd, het is beter iets lief te hebben en het te verliezen dan nooit liefgehad te hebben.

Niemand krijgt garantie tegen teleurstellingen. Maar wat is het ergste dat je kan overkomen? In het ergste geval baal je een paar dagen, misschien een paar weken en dan krabbel je weer op en ga je gewoon weer verder met je leven.

Probeer genoegen te nemen met kleine stapjes. Vraag je buren eens of ze een kop koffie komen drinken. Zoek eens contact met mensen die je van vroeger kent (via Hyves?). Gewoon niks-aan-de-hand-gesprekjes waarbij je niet zoveel risico loopt. Als je merkt dat het best goed gaat (en please, wees niet te streng voor jezelf !!!), kun je kijken of je je contacten eens uit kunt breiden !!!

Gaat je lukken, echt waar !!! Ferry - 22 maart 2010, 10:23
Ik heb ook de neiging om me op te sluiten en daardoor eenzaam te worden. Fotografie blijkt voor mij een goede manier om in contact te komen met mensen. In het verlengde daarvan ben ik begonnen met een foto-opleiding. Ik zou wel graag foto's van je willen maken. Als afstudeerproject ben ik bezig met een fotoproject over mensen die alleen zijn en daar last van hebben. Wellicht kunnen we op die manier iets voor elkaar betekenen. Je reactie kun je sturen aan fotoferry@hotmail.com Dide - 23 maart 2010, 11:35
Je kunt het verzonnen noemen hans. Maar het komt dagelijks voor.

Al is het verzonnen het bestaat alsnog en er zijn heel erg veel mensen die zich thuis opsluiten en toch wel achter de pc contact durven te maken en dus ook, dit soort dingen lezen!

Hetgeen mij dwarszat was dat ik gewoon veels te vaak gekwetst ben door anderen. Gebruikt, misbruikt, etc.

Je moet/kunt eerst op jezelf leren vertrouwen, jezelf leren kennen en jezelf durven en mogen zijn, van jezelf.
Niet iedereen is hetzelfde, er zijn mensen die wel te vertrouwen zijn!
Ook een hoop die dat niet zijn. De kunst is ontdekken wat de tekenen zijn van iemand die wel te vertrouwen is, en iemand die dat niet is.
Daarnaast ook te bedenken, wat kan iemand jouw nou daadwerkelijk kwaad doen!

Ik heb mijn verleden verwerkt en ben niet bang voor de waarheid, iedereen maakt fouten en heeft die dus ook gemaakt, iedereen zal die blijven maken. Hoe kun je mij dan kwetsen door de waarheid te vertellen, die ik dan al weet?

Alleen onverwachtste confrontaties over dingen die zo zijn maar je zelf niet gezien heb komen dan nog hard aan. hocus - 23 maart 2010, 16:15
Je zou je huidige psycholoog de bons moeten geven. Hij/zij wil dat je contact gaat maken zonder je met je gebrek aan zelfvertrouwen, andere gebreken en angsten te confronteren. Cognitieve gedragstherapie behandelt je op tegenovergestelde wijze. Je zult opdrachten krijgen die niet leuk zijn, maar ondertussen bouw je zelfvertrouwen en weerbaarheid tegen angsten op. Uiteindelijk ben jij de enige die de eigen situatie kan veranderen en een cognitieve gedragspsycholoog helpt je daarbij. De kunst is "exposure", blootstaan aan je angsten en zien/ervaren dat je het in je hoofd erger hebt gemaakt, gegeneraliseerd, dan het in werkelijkheid is. inertia - 24 maart 2010, 09:04
Tip van een ervaringsdeskundige: meldt je aan bij een sportvereniging. Daar heb je alle tijd om in je eigen tempo/manier steeds meer contacten/relaties te maken (of niet). Tevens beweeg je veel meer en zul je je ook daardoor lekkerder in je vel voelen. inertia - 24 maart 2010, 09:07
(geen indiviuele fitness/sportschool; dat is te vrijblijvend en contact-arm) Een echte sport waar je wat kan leren, vaardigheden kan ontwikkelen, samenwerken, gemeenschappelijke interesses delen, enz. dre - 24 maart 2010, 19:29
mensen willen aardig gevonden worden en gaan verder met het zoeken naar geluk
doen hun dingen .stapje voor stapje Naima - 25 maart 2010, 11:42
Zorg dat je via bekenden (familie/ buren) in contact komt met anderen. Ga een keer mee sporten en herhaal dit steeds meer. Anna - 26 maart 2010, 11:11
Wat een goede tips worden hier gegeven. Een hond, tekenlessen of een sport hebben mij erg geholpen.

Ook een sport als karate. Je zou het niet verwachten, maar daar zitten meer mensen zoals jij en ik. Het is een verdedigingssport en het word heel duidelijk vanaf het begin af aan opgebouwd. Thuis kan je bepaalde dingen oefenen en langzaam aan voel je je rustiger, sterker en ook gedisciplineerder. Het geeft meer zelfvertrouwen en werkt ook meditatief. Het is opgedeeld in groepen, je begint met allemaal beginners (en dat zijn niet allemaal sterke reuzen, echt echt niet) en kan zo rustig contact opbouwen als je wilt.

En bijv. elke week een keer naar de bieb en daar een uurtje wat lezen. Of een wandeling in het park. Of elke week een keer naar het museum. Je bent dan onder de mensen maar je *hoeft* geen contact te maken als je dat niet wil.

Maar mijn hond heeft mij heel goed geholpen wat dat betreft. Hij is uit het asiel en mijn grootste vriend, en door hem ben ik nog meer gaan wandelen en van de natuur gaan genieten. Heel makkelijk krijg je dan contact met mensen. Ook als je dan eerst op hondecursus gaat.
O ja, dat is nog een tip: natuurwandelingen met een groep, vogelwandelingen, fotografiecursussen (ook technisch, maar je bent ook in beweging).
Vrijwilligerswerk is dan stap 2, voor iets waar je hart naar uitgaat. Milieu, dieren, kinderen...

Verder: trots zijn op wat je kan, je bent onderhand heel goed op de computer en je kent jezelf goed, ook je zwakheden waar je nu aan werkt. Super! Nu nog je kwaliteiten leren kennen en dat gaat nog veel beter als je onder de mensen bent. Die hebben ook elk hun zwaktes en kwaliteiten. Het is allemaal niet meer zo hard als vroeger op school, ik vind het meevallen elke keer weer. En als je mensen niet leuk vind, ga je ze uit de weg. Je doet gewoon wat jij wilt en volgt je passies. Veel geluk! Anja - 26 maart 2010, 11:23
Een hond lijkt mij een prima idee. Zo kun je veilig contact maken met anderen die ook een hond uitlaten. Oppervlakkig maar gezellig. Ik heb ook nare ervaringen gehad in de vroege jeugd en ik denk dat wantrouwen niet weggaat. Zorg dan maar voor veilig contact, zoals de gezelligheid van hond uitlaten etc. Pieter - 26 maart 2010, 17:11
Dit is een probleem, maar geen dillema. Pieter - 26 maart 2010, 17:17
dilemma
[zelfstandig naamwoord]• moeilijke keuze tussen twee dingen
vb:hij stond voor een dilemma: moest hij gaan schaatsen of gaan kaarten?
synoniem: tweestrijd

(sorry vor de zpelvoud in vorige bijdrage) drvelvet - 26 maart 2010, 23:06
@Pieter: Ik wil wel maar ik durf niet Neil010 - 28 maart 2010, 23:31
Tsja, dit is een behoorlijk lastig probleem. Misschien is het gebruik van medicatie een goede ondersteuning. Dan moet je wel bij een psychiater zijn die je goed begeleid, zowel bij het afstellen van de anti-depressiva als het geven van een cognitieve therapie. Ik weet dat er veel weerstand bestaat tegen het gebruik van pillen maar uit eigen ervaring weet ik dat ze prima helpen om de scherpste randjes wat milder te maken. Maar de uiteindelijke oplossing zit tussen je oren. Door je angst mis je zoveel leuke dingen van het leven!

groet, Neil Neoliticum - 29 maart 2010, 09:10
Ik heb er ook last van, dat ik mensen te gauw vertrouw en dan mijn vertrouwen beschaamd wordt, ik zit al 25 jaar met psychische stoornissen en in feite opgegeven, want het is chronisch en pogingen om sociaal te zijn lukken deels wel, echter ligt het ook aan de ander die je goede bedoelingen niet honoreren door er attent mee om te gaan. En sommige mensen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik weet er alles van. We leven nu eenmaal in een internet maatschappij en we leven in een ik maatschappij en als het wantrouwen naar de mens dermate is aangetast heeft dat een oorzaak, veroorzaakt door de medemens. We zien onszelf liever als superieur maar helaas, het is niet zo. Neoliticum - 29 maart 2010, 09:13
En staar je niet blind op therapieën, want ook daar is er een metaalmoeheid. Medicijnen zorgen ervoor dat je niet te lastig bent, en er zin mensen genoeg die hulp nodig hebben maar het niet adequaat krijgen. Ergo; het spreekwoord vele varkens maken de spoeling dun is in deze een aderlating voor hulpbehoevenden die met een kluitje in het riet gestuurd worden. E Kievit - 29 maart 2010, 10:54
De casus is nogal verwarrend:
Eerst wordt er gesproken over gebrek aan zelfvertrouwen en gebrek aan vertrouwen in anderen. Dat is niet van 1 pot nat. Later komt daar nog eens vrees voor anderen bij. Gebrek aan vertrouwen lijkt mij toch weer iets anders dan angst.
Dat de psycholoog contact met anderen leggen daarvoor de oplossing vindt, is wel heel kort door de bocht.

Als anoniem geen zin in het leggen van contacten heeft kan dat ook heel goed te maken hebben met een gebrek aan sociale vaardigheden.

Kortom als je iemand iets wilt adviseren moet je wel goed weten wat er aan de hand is en niet maar een beetje in het luchtledige fantaseren over wat er goed voor een ander is 2bad2dbone2 - 29 maart 2010, 18:02
Gewoon lekker iedere zaterdag avond aan je hyves profiel werken.Kom je in ieder geval online nog een beetje goed voor de dag. Neil010 - 29 maart 2010, 19:50
Ik vind de opmerking 'Medicijnen zorgen ervoor dat je niet te lastig bent' een kreet. Mijn ervaring is anders, ze helpen mij de lichamelijke effecten van de angst te verminderen. Lastige angstoproepende situaties kan ik daardoor veel beter aan, ze geven mij de ruimte om de opdrachten van mijn cognitieve therapie beter uit te voeren.

Neil Ufo - 30 maart 2010, 11:26
Ik zou zeggen ga maar eens chatten en ontmoet eerst online een paar mensen. Als je elkaar een beetje hebt leren kennen en je amg elkaar kun je altijd een keer afspreken. Frans - 30 maart 2010, 11:47
Als kind was ik erg verlegen en werd veel gepest. Door mijn christelijke achtergrond (gelukkig nu van het geloof af) een keer met de youth for christ op vakantie geweest. Vergeleken met de andere (stijf gristelijke) deelnemers was ik spontaan, erudiet en zelfs brutaal. Dit gaf me zoveel zelfvertrouwen dat het in de normale wereld ook steeds beter ging. De tip is dus: zoek een groep hele suffe mensen op, dan ben je daar snel de bink, en red je het daarna met normale mensen ook. Vilaine - 01 april 2010, 11:56
Ik mag aannemen dat 'anoniem' zelf graag in contact wil komen met anderen? Ik kan uit ervaring zeggen, omdat ik een familielid heb die in dezelfde situatie verkeerd, dat langdurige eenzaamheid verstikkend kan zijn. Hoe langer je geisoleerd blijft zitten, hoe groter de drempel wordt om in contact te komen met de buitenwereld. Je verleert als het ware om gewoon alledaags contact te hebben en wordt daar ook bang voor. Ik weet niet wat de reden is van je wantrouwen, ik denk niet dat dat wij dat als lezers zomaar kunnen 'raden', maar misschien is het goed om een trauma verwerkende therapie te volgen. En daarnaast een vorm van dagbesteding te gaan doen zoals ze bijvoorbeeld doen bij Altrecht Talent voor de regio Utrecht: http://www.altrecht.nl/eCache/INT/53/082.html je kan taalcursussen doen, koken in een restaurant, iets creatiefs etc. allemaal met lotgenoten. Lijkt mij een goed begin, áls je inderdaad contact met anderen wilt en je wantrouwen wilt aanvechten.

Sterkte erik - 02 april 2010, 12:22
@jet Dat is dan jouw overweging. ik vind het nogal aanvallend en je vult al in dat als je niet veel mensen vertouwd dat je dan eenzaam bent. Ik kijk gewoon liever de kat uit de boom met mensen. Hobbit - 04 april 2010, 09:33
Ook ik ben een ervaringsdeskundige.Vroeger na een nare jeugd, buitenshuis juist te veel vertrouwen in anderen gehad (vlucht?)dus verkeerde keuzes gemaakt,later via cursussen en assertiviteits trainingen eidelijk wat zelfvertrouwen opgedaan en ik ben meer gaan relativeren.Ik leerde het goed en kwaad in de mensen zien.Het leven is toch blijven leren zo wie zo.Ook het lezen van goede boeken kan je verder helpen.Nu heb ik al reeds jaren wel zelfvertrouwen en weet wat ik wel en niet aankan ,mijn hobby tekenen en schilderen helpt me hierbij.Ik wens je de zelfde goede weg naar je eigen top,ook jij kunt het! Suus - 05 april 2010, 13:08
Accepteer je gevoelens. Kijk ernaar. Ze verdwijnen vanzelf. Alice - 06 april 2010, 13:17
Hallo,
wat vervelend om zulke problemen te hebben! Als ik de reacties lees en zie ik vaak "ga leuke dingen doen..." of "het verdwijn vanzelf" dan kan ik het niet laten en ga ik je meteen de hulp te aanbieden. Ik heb ook veel problemen gehad en vorig jaar heb ik 'n heel bijzonder persoon ontmoet die me ontzettend veel geholpen heeft. Zij is een professionele astrologe die niet alleen maar horoscopen en prognoses maakt, maar zij heeft een pattent om allerlei menselijke problemen op te lossen. Ik weet dat het gek klinkt, maar als je van je probleem af kan wat heb je te verliezen? Door een consult met haar krijg je antwoordt of het kan of niet kan opgelost worden. En als het wel zo is (wat van 95% lukt) geeft ze je garantie dat je probleem volledig verdwijnt en niet meer terugkomt. Door mijn enthousiasme ben ik haar contact persoon in Nederland geworden en samen met haar heb ik al veel mensen kunnen helpen. En dat geeft zo'n prettig gevoel! Zij heeft klanten over de hele wereld en ik vind het hele eer om met haar samen te mogen werken. Dus het ligt aan jou - als je echt wanhopig bent, geef het nog één kans - want er is altijd een oplossing. Ik hoor het wel(j.vanderkolk@onsnet.nu) en ook als je mijn hulp niet aanneemt wil ik je heel veel sterke en succes wensen in verder leven! :-) Ayse - 06 april 2010, 18:23
vrijwilligerswerk, Je doet iets voor een ander, dit geeft een positief gevoel wat je zelfvertrouwen bevordert. Het werk wat je doet wordt geapprecieerd door anderen, positieve reflexie. Vrijwilligerswerk in een non profit organisatie heeft een ongeforceerd werkklimaat wat een drempel dot sociaal contact vergemakkelijkt. Neil010 - 06 april 2010, 21:42
Beste Anoniem

Jammer dat je tot nu toe zelf niet hebt gereageerd op de ideeen en raadgevingen in de berichten. Zo blijft je situatie natuurlijk wel erg vaag. Het zou wel goed zijn om iets van jezelf prijs te geven, dát is een belangrijke stap...

Groet, Neil

p.s. ik denk dat je er rustig van uit kan gaan dat iedereen die gereageerd heeft het beste met je voor heeft. aanwal - 09 april 2010, 08:59
Zelf heb ik ook een behoorlijk pittige jeugd gehad en genoeg redenen om mensen te wantrouwen. Jammer dat jij de conclusie hebt getrokken dat mensen niet te vertrouwen zijn. Ook ik heb een conclusie getrokken maar wel de tegenovergestelde: mensen zijn te vertrouwen tenzij ze bewijzen dat het niet zo is. Je moet je leven en denken in eigen hand nemen. Dit is een automatisme geworden dat je uitsluitend kunt veranderen door jezelf constant tegen te spreken als je jezelf op een gedachte betrapt die slecht voor je is. Uiteindelijk ben jij degene die er last van hebt. Anderen niet, die gaan gewoon door met hun leven en hebben lak aan jouw wantrouwen! Dus zeg tegen jezelf: ik ga dit denkpatroon doorbreken! Zo heb ik het zelf gedaan en het heeft me tot een volledig functionerend en positief mens gemaakt. Tenslotte: je leeft maar een keer dus waarom niet een sprong in het diepe. Toegegeven: je loopt een risico maar je leeft wel echt! ladida - 12 april 2010, 17:08
al die lieve, goedbedoelde reacties.
ik heb geen goede raad. zou niet weten wat. als je zo makkelijk alle raad zou kunnen opvolgen zou het probleem immers niet bestaan. alsof je tegen de lamme zegt dat ie fijn een stukje moet gaan lopen.
de enige vraag is volgens mij of je het echt zelf wilt doorbreken, of dat je het wel prima vindt zoals het nu is. er zijn manieren genoeg om mensen te ontmoeten, daar heb je geen lijstje voor nodig. maar je moet het wel zelf willen. niet je therapeut.
je hebt volgens mij een keuze.
ben je lam, of is je been gebroken? ankeprak - 12 april 2010, 17:21
Voor het 'naar buiten gaan vindt hij vreselijk' heb ik een tip. Hiervoor moet je echter wel naar buiten ;-)
Als ik, buiten de bebouwde kom, hardloop of wandel, kom ik mensen tegen, die bijna altijd gedag zeggen en vriendelijk naar me lachen. Ik vind dit een grappig fenomeen en het geeft een heel ander beeld van de 'buitenwereld' dan wanneer je mensen bijvoorbeeld in een stad tegenkomt, waar ze onverschillig lijken. Om vriendelijk gedag terug te zeggen hoef je ze ook niet te vertrouwen. Het is een relaxte manier om even contact te maken. Esmeralda - 13 april 2010, 10:49
@Neil010 Zelf heb ik ook erg goede ervaringen met medicijnen. Ik ben er echt heel lang op tegen geweest, maar toen het echt niet meer ging ben ik eindelijk toch naar mijn huisarts gegaan.

Na een vervelende tijd met bijwerkingen gaat het nu uitstekend en zijn mijn angsten zo gedaald dat ik ook echt weer in contact kan komen met anderen. Ik heb ze dus nog wel, maar er valt zo mee te leven. Terwijl ik vroeger tegen het plafond zat als de buurman goedemorgen zei, kan ik nu een normaal gesprek voeren. En lijkt het niet meer dat iedereen die op straat lacht, mij uitlacht.

Voor anoniem: Als het in contact komen met mensen dus echt teveel stress oplevert zou ik eens goed nadenken over de mogelijkheden voor medicijnen. Je kunt dit met je huisarts bespreken. Lars - 13 april 2010, 23:45
@Esmeralda > Medicijnen zijn prima verbindingsbruggen, die je helpen om terug te gaan naar een 'leefbare' situatie. Maar ik vind het geen permanente oplossing. Uiteindelijk moet je toch een manier zien te vinden om met je angsten om te leren gaan zonder gebruik van medicijnen. Bijvoorbeeld door nieuwe gedachtes aan te leren, nieuwe gedragspatronen op te bouwen en jezelf te oefenen in zelfliefde.

Volgens mij is het probleem hier niet zozeer het sociale contact, alswel het worden bevangen door vrees/angst. Die angst produceer jij en niet je omgeving. Werk dus eerst aan die angst en volg daarna/tegelijkertijd die adviezen op om makkelijk in contact te komen met anderen.

Wat tips;
- zoek een baan, desnoods 1 dag per week. Dat is de meest dwingende en natuurlijke manier om onder de mensen te komen. Liefst een met een beetje uitdaging, alwaar je je ambities in kwijt kan. In jouw geval bijvoorbeeld een dienstverlenende baan alwaar je (in het begin) gematigd contact hebt met mensen. Aangezien het je ambitie is om makkelijker sociaal contact te hebben.
- ontwijk dominante mensen, want zij beschadigen vroeg of laat je zelfverzekerdheid.
- ontwijk sowieso de extraverten, dat babbelende tuig heeft totaal geen innerlijk gevoelsleven. (geintje).
- besef dat afkeuring een natuurlijke consequentie is van het leven op deze planeet alwaar mensen in hun waarderingen en opvattingen individuen zijn. Laat die afkeuring je nooit raken in je eigenwaarde. Het is namelijk je 'eigen' waarde en niet je 'anderen'
waarde. Nu zijn er uiteraard gradaties in afkeuring, mensen die je opzettelijk kwetsen moeten uit het leven verbannen worden. Een gekwetste ziel heelt met tijd, innerlijke kracht, positieve ervaringen en zelfliefde.
- je eigenwaarde moet omhoog, geen andere keus. Leer hoe dat moet in het boek van de meester der eigenwaarde. Wayne Dyer - Your Erroneous Zones. Dit boek helpt je af van je neuroses, echter niet van eventuele hoog-sensitiviteit. Hoog-sensitiviteit kan alleen omlaag door jezelf te verdoven (bijv. door gedragstherapie of drugs) en toxiciteit te vermijden (ga niet naar drukke feestjes als je daar niks te zoeken hebt, accepteer ook dat je dat niet kan).
- Leer jezelf positieve gedachtes aan. Self-talk helpt doordat het je herinnert aan de dingen die belangrijk voor je zijn. An affirmation opens the door, it is the beginning point on the path to change.
- mediteer om van je 'angst' gedachtes af te komen. Observeer je gedachtes zonder er waarde aan toe te kennen. Meditation changes a weak mindfield into a stronger mindfield.
- Werk aan je zelfcontrole. Zelfcontrole is de kracht om jezelf te motiveren. Zonder die motivatie zul je niet overgaan tot actie. - The truly free individual is free only to the extent of his own self-mastery. While those who will not govern themselves are condemned to find masters to govern them. - In jouw geval dus de psychiater. Zelf-controle is echter verschrikkelijk moeilijk en de reden waarom er überhaupt psychiaters zijn. Wel een belangrijke quote van Socrates die niet vergeten mag worden.
- en tot slot als inkoppertje... met kleine stapjes kom je een heel eind. Een jaar waarin je een boel kleine stapjes toepast is een jaar waarin je bent gegroeid als mens. kitty - 14 april 2010, 11:46
Neem een hond ten eerste moet je er op uit met een hond en je bent dus lekker buiten dat is op zich al goed voor je . en als je regelmatig wandelt kom je vanzelf andere honden liefhebbers tegen die ook iedere dag wandelen met hun hond het is geheel vrijblijvend maar wel erg gezellig! jasper laar - 16 april 2010, 18:31
voor mensen met een Handicap of Beperking die weinig contact hebben zijn er inloop
plaatsen waar je een praatje en kopje koffie of thee kan krijgen en wat creatiefs doen behoord ook tot de mogelijk heid. ad - 16 april 2010, 18:37
IS DE MAATSCHAPPIJ DE OORZAAK VAN EENZAAMHEID EN MINDER VERDRAAGZAAMHEID , WIE WEET HET? razdov - 16 april 2010, 22:01
Ik sluit me aan bij de opvatting van 'Erik'. Vertrouw je wantrouwen want dat kan terecht zijn en in overeenstemming met de situatie. Alleen wees het je bewust en zie er mee om te gaan. Het mag nooit zo worden dat het wantrouwen je in zijn greep houdt. Jij beheerst het wantrouwen, niet het wantrouwen jou. Ik maak geregeld mee dat mensen nu eenmaal niet direct te vertrouwen zijn. Dit is blijkbaar een tijdperk waarin we dank zij de relatieve welvaart kans hebben onszelf sociaal te isoleren als dat nodig is. Sociaal isoleren als je wilt voorkomen dat mensen, met feed back uit hun groepsverband, je gaan pesten. Vaak gaat het die mensen dan om aandacht van anderen in dat groepsverband. In het publieke domein wordt er tegenwoordig overal op je gelet. Door bewaking en beveiliging gelieerd aan Politie, tot en met criminelen die mensen zoeken met zwakke plekken in hun defensie, opdat ze je leefsfeer kunnen penetreren. Ik woon op stand bij dure mensen in een dure buurt. Geregeld worden mijn gangen nagegaan door hun bewaking. Met wie ik omga. Waar ik heen ga. Wantrouwen komt dus in de beste kringen voor. Houd van je wantrouwen en zet je psycholoog aan de kant, want die kan er niets aan doen. Alleen als je eenzaam bent, behoefte aan contact met andere mensen als noodzakelijk beleeft, schaamte je ervan weerhoudt contact te vinden in een clubverband, dan kan hij je misschien helpen. Marijke - 17 april 2010, 10:41
Anoniem,

Ik heb sterk het idee dat jouw probleem meer omvat dan alleen wantrouwen, het is een kwestie van oorzaak en gevolg.
Je hebt geen werk, dus ook geen middelen om jou ertoe aan te zetten om naar buiten te gaan, ja wandelen in je eentje, maar na jaren ben je daar ook niet meer tevreden mee.

Probeer je ergens bij aan te sluiten waar je onafhankelijk naar toe kan, dus onder de mensen maar zonder dat je gelijk geclaimt wordt.
Je kunt er zelf iets aan doen er zijn mogelijkheden genoeg als je de moeite wil nemen om.......actief te zijn en wat geen geld hoeft te kosten.
Er zijn mogelijkheden genoeg ALS je er voor open WIL staan.

In mijn geval vind ik het allemaal wel goed en om een lang verhaal kort te maken (Ik ben tegenwoordig al blij als de zon schijnt). koci - 17 april 2010, 22:39
Dag Anoniem,

Misschien is lid(of alvorens het te worden eerst het te proberen)worden v.e. atlethiek vereniging wel iets.Twee keer in de week met trimmers of gevorderden lekker buiten in de openlucht hollen en zelf bepalen of je met collega-hardlopers wil praten.Daarnaast is de mogelijkheid er om fanatiek(er) deze sport te gaan beoefenen door bijv. ook buiten de clubtrainingen om te gaan trainen.Je kunt dan ook aan wedstrijden meedoen her en der in het land;op zo'n manier reis je nogal wat af.Het is onbelangrijk of je snel of zelfs heel langzaam bent.Je hebt dan al behoorlijk wat bereikt:1. een doel:de snelheid vergroten of de wil een bepaalde afstand te overbruggen. 2.Je reist behoorlijk wat. 3.Je beweegt en dat is gezond,zegt men. 4.Je ontmoet zeker andere mensen.5. Een beetje vereniging heeft een kantine waar je lekker wat kunt drinken.6.Je ontvangt waarschijnelijk een clubblad waar je zelf ook artikelen in kunt plaatsen,maar niet anoniem meer.7.Een atlethiek vereniging organiseert zo nu en dan een feest. 8.Meestal ontmoet je ook andere mensen (buiten de atlethiekwereld om) tijdens je lidmaatschap. 9. je gaat misschien wel naar grote wedstrijden kijken?


Ik raad het je aan!
Raap al je moed bij elkaar en bel!

sterkte! Wieteke - 20 april 2010, 00:08
Ik zou dit heel rustig opbouwen. Ga met mooi weer naar een rustig terras. Koop een kopje koffie en geniet van alles om u heen. Hetzelfde geldt voor een kermis. Daar zijn vooral gezellige mensen en contact is niet per definitie noodzakelijk, niet in eerste aanleg. Daarna zou ik bij mooi weer een park bezoeken. Ondertussen heeft u al een andere -minder angstige- uitstraling en dan zult u zien dat het leggen van contacten u ondertussen beter afgaat. Zoals u merkt heb ik vooral gekozen voor buiten bezigheden en niet bv in een kantine omat dit behoorlijk benauwend kan werken waardoor al uw goede inzet, gedoemd is tot mislukken. Buitenaangelegenheden heeft een groot voordeel, zodra u weg wilt dan heeft u die mogelijkheid. Bij binnenkomst in bv een kantine al een 'ik wil vertrekken' houding aannemen valt op en wordt verkeerd geinterpreteert. Succes! Lise - 24 april 2010, 09:35
Ik zou anoniem naar een sjamaan sturen voor healing. De adviezen op deze pagina zien er zeker goed uit en zaken als 'step by step' en 'doe de dingen die je wel kunt en richt je op wat wel lukt' lijken me goede uitgangspunten. Als je echter zulke nare dingen hebt meegemaakt in je leven, zit dat zo diep in je ziel verankerd, dat het iedere keer weer terugkomt. Als je de beginselen van mindfullness kent en wat ook een uitgangspunt in het sjamanistisch gedachtengoed is, ligt de crux er niet zozeer in dat je jouw problemen gaat onderzoeken, maar juist dat je iets anders vind in jezelf waarop je kunt vertrouwen. En ook kan in een healing een deel van de onbewuste pijn opgelost worden, waardoor het een minder zwaar stempel op je drukt. Sjamanisme is in het Westen vrij onbekend als behandelwijze, maar als je de juiste sjamaan treft (en ja, er is ook kaf onder het koren, dus dat maakt het soms lastig), kan er iets wezenlijks veranderen. marco - 24 april 2010, 17:03
Zoek de natuur op, en zoek naar mensen waarvan je zeker bent dat zij je niet zullen belagen, zij zullen je kracht en inzicht geven. Probeer "vluchten" van je af te leggen, zoek in jezelf de redenen én heb geen haast............ het leven is eeuwig. ZonsOpkomst - 26 april 2010, 00:21
Klinkt eenvoudig, maar ga "boodschappen" doen. Ga eens naar de bakker en koop een brood wat jouw lekker lijkt, de volgende keer vertel tegen de bakker dat je het brood lekker vond, en vraag wat zij lekker vinden/aanbevelen. Deze "eenvoudige" interesse in anderen (andere mensen zoals jij en ik) maakt dat zij op jouw zullen reageren. Door interesse te blijven tonen krijg je positieve reakties terug. Langzamerhand krijg je meer zelfvertrouwen.
Ga dan een cursus (of meer) doen. Bijvoorbeeld "Modelboetseren", je bent zelf creatief bezig met boetseer-klei; bovendien hebben kunstenaars en gelijkgezinden over het algemeen een breedere kijk op het leven en zullen een persoon niet gauw in een hoek zetten. Let op, ben niet meteen teleurgesteld als er 1 ellendeling tussen zit; niet iedereen kan jouw (en mij) aardig vinden. Laat zo'n persoon, links en rechts van je liggen, ha ha.
Het leuke van zo'n cursussen is ook dat niet iedereen die volgt. Je kunt hierover praten tijdens feestjes of gewoon met vrienden.
Hierna kun je uitstapjes maken: bijvoorbeeld gaan mountainbiken en tussendoor wat gaan drinken, of gaan skaten, enz.
Tenslotte: ik weet natuurlijk niet hoe lang je erover doet, maar na zo'n 8 tot 10 jaar (geen geintje hoor), is een vakantie buitenshuis aan te raden. Niet te ver weg natuurlijk, zodat je het gevoel hebt dat je niet perse hoeft te blijven. Ik weet niet hoe oud je bent, maar een paardrijvakantie (bij een manege) is leuk. Een zeilweekend is ook leuk, maar je kunt niet zomaar van het schip afspringen, ha ha. Tosh - 27 april 2010, 08:48
Heb jullie meditatie overwogen? Een simpele versie in de vorm van enkel de adem waarnemen bij het puntje van de neus, beginnend met 5 min per dag en dit uitbouwen tot een half uur ofzo. Steeds als men weer afgeleid terugkomen naar je adem.

Daarnaast is de volgende oefening de moeite waard: simpelweg iedereen de je ziet al het mogelijke geluk toe te wensen. Dit brengt erg veel positiviteit in de geest, ik kan het iedereen aanraken. Het belangrijkste is misschien degene die ooit je vertrouwen getraumatiseerd heeft heel veel geluk toe te wensen maar dan wel heel ver weg van je. Let wel op verwar realisme niet met positivisme.

De concentratie die men leert kan afstand geven tot de angst waardoor men iets meer bewegingsvrijheid krijgt. De wetenschappelijke studie over meditaties het nut overdonderen elkaar op het moment dus het is het proberen waard. Dit gaat dieper dan proberen een bepaald inzicht proberen aan te meten. Astrid - 01 mei 2010, 10:00
Beste Anoniem,

Wat vindt U van een hond?
Het heeft mij enorm geholpen.
Begin er over te lezen om uit te vinden welk ras het beste bij U past.
Met vriendelijke groet,
Astrid René Vrije filosoof - 02 mei 2010, 08:13
Onderzoek in jezelf het thema verwachtingen,
Wat zijn verwachtingen?
Als mensen met elkaar komen zijn er altijd bepaalde projecties die de een en ander van zichzelf doet laten gelden. De mens is innerlijk niet helemaal vrij en zonder smet sowieso.

De mens doet nooit helemaal puur vanuit zichzelf iets belangen loos. Bij het zeggen ik doe dit graag voor een ander,dan zit daar altijd een beetje eigen belang bij, want men doet vaak iets om juist zelf beter te worden.Financieel, of bijvoorbeeld ook emotioneel.

Niemand is hier bewust vrij van van het verleden wat de mens in zichzelf als karakter mee draagt.
Besef dit gewoon, en weet dat de ander pas ook macht over jouw heeft als je denkt dat je macht uit handen geeft.(betreffende je vrije voel beleving)
Iedereen is machteloos w.d.b. De grootste Dictators zijn daarom wellicht als je naar het innerlijk emotioneel proces bekijkt de grootste machteloze.
Als je dat allemaal kunt beseffen,kun je veel zaken relativeren, wetende dat velen onwetend zijn over diens eigen processen. Je hoeft hen niet te veroordelen,en jezelf niet verheven gaan gedragen of voelen,maar je voelt je zelf dan wel on raak baar vrij op een gegeven moment.
Ben wie je bent,strooi zelf geen verwachtingen uit naar anderen, verlang ze ook niet.
Alles is zoals het is in het moment. Er is geen verleden en er is geen toekomst.
Zet hem op,en treed innerlijk naar buiten,dan gaat het naar buiten buiten treden ook vanzelf.
Hey ik wens je veel geluk......
Geloof in Vrijheid.....Want dat is wie jij werkelijk bent.....
OHM SHANTI René Vrije filosoof - 02 mei 2010, 08:17
Vergeten te linken dat vertrouwen ook met verwachtingen te maken heeft. FijneWIET - 04 mei 2010, 12:59
Hoe lang blijft deze entry nog op de voorpagina staan?
(maakt een weinig dynamische indruk voor een nieuwsbron) sophie - 04 mei 2010, 16:40
Je zou kunnen beginnen met een ouder iemand iets meer kneepjes van de
computer te leren,en dan bedoel ik met een iemand te gelijk,sterkte. wim laarpelt - 05 mei 2010, 10:22
de zwakkeren in de maatschappij die geen normale baan en moeilijk mee
komen die hebben het lastig die worden wantrouwig omdat ze niet serieus genomen worden
die zijn vaker eenzaam . Sander - 07 mei 2010, 13:45
goh ik denk dat iedereen in een bepaalde mate deze angst heeft. bij de een is het meer aanwezig dan bij de ander.
zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen hangen samen. ik bedoel, als jij een positieve ervaring hebt met een persoon dan zul je je waarschijnlijk ook beter voelen over jezelf. andersom is het ook dat als je zelfvertrouwen toeneemt je ook makkelijker anderen kan vertrouwen.
verder is het belangrijk om te begrijpen dat er geen waarheid bestaat. dus jouw beeld van de wereld is maar een beeld. dat geld ook voor die van mij. zelf kun je controle nemen over dat beeld door het aan te passen. zoals je nu al doet. als er toch geen waarheid bestaat kun je jezelf net zo goed de voordeel van de twijfel geven ;)
Begin met kleine stapjes... kort gesprekje met een cassiere. aan iemand vragen hoe laat het is. een hond is ook leuk. want die zijn loyaal en je vriend. als je een hond uitlaat dan kom je ook makkelijk in situaties dat je iemand spreekt. verwacht in die gevallen niet meer dan een kort gesprekje. dat is al genoeg. maar misschien komt er wel eens gesprekje met iemand waar je leuk mee op kan schieten. Gerard - 08 mei 2010, 00:31
Nou ik zou ook in mijn schulp kruipen van al die reacties.
Mensen zijn tijdvreters trouwens, je hebt vast iets beters te doen dan sociale contacten onderhouden.
Lezen over wetenschap bijvoorbeeld.
http://www.astroblogs.nl/ jan - 09 mei 2010, 15:34
ben benieuwt hoe de psycholoog kontakt heeft genomen want ik heb het zelfde en bij mij word er om heen gedraait .man tot man gaat niet meer ja eerst mag de aarde het weten en dan kommen ze bij jou ja zo kan ik het oook niks zegen tegen de pesoon in kwestie?
zefverijking komt eerst en dan zegen ze dat er hulp is aan geboden . kiki - 10 mei 2010, 16:06
Ik zeg altijd maar, POOTJE BADEN. Je doet een heel klein stapje en dan merk je dat dat o.k. = en dan doe je weer een stapje. Een maand later kijk je dan terug en merk je dat je best al ver bent! jaap geut - 10 mei 2010, 21:47
ach de mens wil leven en overleven.zonder te veel problemen. Maria van der Geer - 18 mei 2010, 21:30
Ik denk dat de psycholoog die jou behandelt niet erg bekwaam is of dit hele verhaal gaat slechts om een case. Elke gediplomeerde psycholoog gaat aan het werk met zijn client. Maar dat kan ook in combinatie met andere mogelijkheden. Heb je wel eens gedacht aan tekentherapie. Op een voor jou zeer veilige omgeving ga je beeldend werken waarbij je langzamerhand tot de kern van jouw angsten, beperkingen komt. Doordat je aan jezelf werkt en aan de hand van vragen over je eigen beelden dicht bij je gevoel kan komen, ga je zelf antwoorden geven op jouw vragen. Daarnaast krijg je zelfvertrouwen omdat je iets doet waarbij niemand bezig is met het resultaat, maar het tekenen slechts een middel is binnen een proces waarbij je steeds meer over jezelf leert. Succes ermee Leon webfilosoof - 19 mei 2010, 09:59
Er is een spreekwoord: "vertrouwen komt te voet en gaat te paard". Dit betekent vooral dat een reputatie opgebouwd in jaren door een stommiteit teniet gedaan kan worden. Maar het kan ook betekenen dat vertrouwen in de wereld moeizaam opgebouwd kan worden, omdat het door allerlei kleine dingetjes weer verdwijnt.
Jezelf nooit in situatie begeven waarin het vertrouwen geschaad kan worden zal er nooit voor zorgen dat je weer vertrouwen krijgt.

Over een kern van wantrouwen schreef ik:
http://www.webfilosofen.nl/forumonderwerp.php?Eenkernvanwantrouwen1274193463

Uiteindelijk kan toch alleen via "inzicht" de mens verder komen. Nina - 19 mei 2010, 11:20
Ik heb niet alle reacties gelezen maar misschien heb ik een idee:
Ik zou eens bedenken of een hond misschien een optie is! Ik ben zelf ook geen prater maar als je met een hond buiten loopt, heb je al snel een kletspraatje! En er zitten asielen vol met hondjes die gráág een nieuw baasje willen!
Een hond geeft liefde en aandacht en zorgt voor (oppervlakkig) contact. Als je mensen vaker tegenkomt en je vindt ze aardig (en je krijgt het idee dat het wederzijds is) dan kan je een wat langer gesprek voeren of zelfs iemand op de koffie vragen! Maar in zou zeggen: Begin rustig en loop eerst eens met je nieuwe maatje buiten en verken samen de omgeving! Nina - nog een keer... - 19 mei 2010, 11:25
Sorry, nu ik beter kijk zie ik veel 'hondenadviezen'. Sorry voor mijn nutteloze toevoeging...
Succes! Josine - 21 mei 2010, 13:18
Probeer eerst je zelfvertrouwen op te bouwen.
Pak een stuk papier en schrijf eens op wat je in je leven bereikt hebt. Je middelbare school diploma, een rijbewijs, promotie, een persoonlijk record in de sportschool, het kan van alles zijn en hoeven ook geen topscores te zijn, zo lang je maar tevreden bent met jezelf. Schrijf dan op wat je goed aan jezelf vindt. Je bent vast heel goed met computers! Kijk jezelf aan in de spiegel en lach, zie hoe mooi je bent want ik weet zeker dat je dat bent. Je hoeft geen model te zijn om mooi te zijn. Ik ben zeker geen model, maar wel tevreden met mezelf. Zeg tegen jezelf wat je goed vindt van jezelf en doe dat iedere dag.
Probeer je lijstje uit te breiden met dingen die je leuk vindt om te doen. Leg de lat niet te hoog, ga steeds een stapje verder. Ga een stuk buiten lopen of fietsen, vooral ook buiten de stad. Maak wat oogcontact, lach en zeg ze gedag als je langs loopt of fietst. In mijn eigen ervaring zijn mensen buiten de stad vaak vriendelijker dan in de stad.

Beloon jezelf! Als je op de bovenstaande manier wat contact hebt gemaakt, wees daar blij mee en beloon jezelf. Eet een extra stukje chocolade of zit een halfuurtje langer achter de computer, het kan van alles zijn.
Doe ook vooral dingen die je echt leuk vind om te doen. Heb je misschien een droom die je nooit nagejaagd hebt? Zelf zou ik bijvoorbeeld wel eens een muziek instrument willen leren bespelen. Dit kan je ook goede stof geven om met anderen te praten.

Als je je wat prettiger voelt in een omgeving met mensen ga dan eens sporten! Je kan beginnen met fitness of baantjes trekken in het zwembad. Ook hier maak dan eens oogcontact, zeg gedag en glimlach. Zodra je er klaar voor bent, maak dan eens een kort praatje met iemand. Dit kan een fitness instructeur zijn (hoe bijvoorbeeld een apparaat werkt dat je nog nooit eerder hebt gebruikt) of met een andere klant. Vraag of ze bijna klaar zijn met een toestel. Hierna kan je een teamsport gaan doen, dat geeft je gelijk al een gedeelde interesse, namelijk die sport. Maak de praatjes die je maakt steeds wat langer, vraag wat meer vragen. Je kan thuis ook eens bedenken wat voor een vragen je aan mensen kan stellen. Wat voor een werk of opleiding doen ze? Waar wonen ze? Welke hobbies hebben ze?

Vrijwilligers werk is ook een goede manier om in contact te komen. Uit mijn eigen ervaring kan ik makkelijker praten met oudere mensen, zeker als je niet steeds met dezelfde persoon werkt. Je verteld wat over werk/school of vraagt wat voor een werk zij vroeger hebben gedaan.

Een huisdier nemen is inderdaad ook een goede. Het genoemde hondenadvies is inderdaad een goede. Zo leer je wat mensen kennen en je kan het contact zo gering houden als je zelf wilt. Je hebt ook wat stof om over te praten; de honden. Maar ook een ander huisdier kan goed zijn, bijvoorbeeld een kat (bij voorkeur dan een binnen kat, dan kan je er wat meer contact mee hebben). Wees niet bezorgd als een dier in het begin wat terughoudend is, ook een dier moet wat tijd hebben om aan je te wennen.

Je kan ook een hobby gebruiken om naar buiten te gaan. Ik heb bijvoorbeeld een diabolo en daar ga ik soms mee naar buiten. Mensen blijven dan vaak even kijken of vragen je wat en dat zorgt voor simpele ges

sta je aan de kant en kan je niet mee doen door een HANDICAP OF BEPERKING
ook hoge leeftijd kan zorgen voor sociaal isolement hoe dat TE DOOR BREKEN.
POSITIVE ENERGIE DOOR LOPEN IN DE NATUUR kan je opladen zo kan je meer
aan. water mee nemen en controle op teeken na de wandeling wel aan te raden.

Beste Anoniem,
Ik heb in dezelfde situatie gezeten, ik had ee hekel a mensen. Dagen/weken/maanden gingen voorbij dat zonder dat ik ook maar iemand sprak en alles dat ik deed was thuis zitten omdat dat veilig voelde. Terwijl ik thuis zat was ik merendeels aan het online gamen en films kijken, het was een manier om te vluchten uit de realiteit. Op ten duur gaat dit je echt opbreken omdat een mens de connectie van anderen mensen nodig heeft om te overleven. Ik was zelf zo diep dat ik amper mensen durfte aan te spreken of in het openbaar te verschijnen. Mijn hele leven lag overhoop en ik had er geen zin meer in! Uiteindelijk ben ik er door een gebeurtenis uitgebroken. Daar gaat het namelijk om, je moet het patroon doorbreken en je tijd anders gaan besteden. De grote boosdoener is Gamen en Internet, voor mij kwam daarbij ook het roken van joints. Mijn leven is veranderd doodat ik verantwoordelijkheid ben gaan zijn voor mijn eigen daden en manier van denken. Je moet aan het verleden een andere draai geven, wat heb je er van geleerd, uiteindelijk wordt je er alleen maar sterker van dat is de kracht die je er uit moet halen. Blijf niet in het verleden wroeten omdat het verleden je nergens gaat brengen het verleden is alleen maar een spoor dat is echtergelaten. Mijn advies ga naar buiten en kom weer in contact met je ware zelf in de natuur en onde de mensen. Vind je het eng om mensen aan te spreken omdat je niet weet wat je moet zeggen, verzin dan kleine opdrachtjes voor jezelf, b.v. de weg vragen aan mensen ook al weet je de weg al lang, je zult zien dat mensen anders reageren dan je in gedachteh had. Hang ook geen waarden aan hoe mensen reageren, niet iedereen is in een goede bui en mensen zij altijd in hun eigen hoofd bezig met hun eigen dingen, dus het is nooit persoonlijk wanneer iemand niet terug glimlacht op straat of gedag zegt, of ook maar even de tijd wil nemen om te antwooden. Ander advies en dit moet je echt doen, hang is WOW account en andere spillen aan de wilgen, stop er mee, dit weerhoudt je namelijk in de realiteit te staan. Ik heb er zelf heel vee moeite mee gehad, mar uieindeijk he ik al mijn accounts op Internet gratis weggegeven en wat een heerlijk gevoel was dat uiteindelijk. In plaats van gamen ga je nu een boek lezen van Anthony Robbins "je ongekende vermogens" of luister naar audio/video materiaal van de man. Ik ben enorm dankbaar voor het feit dat mij ooit is geadviseerd zijn werk te lezen en te luisteren naar wat hij te zeggen heeft en ben zelfs naar seminars van hem geweest. DOEN DOEN DOEN!

Success!

okee DANIEL ik verkeer in verglijkbare situatie goede raad geef je me .



@hans

Beste iedereen,

Wat helpt is je gedachten gedachtenloos maken.

Mijn tip is: koop het boek 'roaring silence' of bezoek aromeditation.org en schrijf je via 'free course' dan krijg je weekelijks via internet een hoofdstukje toegestuurd.

Hij kan niets eraan doen zolang hij geen geld heeft. Dit is het probleem: geen geld. Met geld krijg je hulp en genees je van vrijwel alles! Poen telt hier! Bij mij ook trouwens. Ik kan niet naar buiten, omdat ik straatarm ben!

Heel veel lieve mensen en heel veel lieve reacties en een goedbedoelende psycholoog, maar ik lees in het verhaal nergens of anoniem eigenlijk wel vanachter de computer vandaan WIL . Zolang dat niet zo is is het dweilen met de kraan open.
Contact hebben met iemand die zegt nooit iemand te zullen vertrouwen is voor niemand haalbaar. Anoniem zal zelf een manier moeten vinden om hiermee om te gaan, advies van anderen heeft totaal geen zin want die vertrouwt hij niet.
Werken aan verwerking van het verleden en voor jezelf duidelijk krijgen wat je nou eigenlijk wilt met je leven , daar zul je het voorlopig me moeten doen.

is Anoniem een persoon met Autisme dat is niet erg maar al dat typ werk waarom.

Ik heb eens gelezen wat mensen echt gelukkig maakt. En dat is toch wanneer ze wat voor anderen doen. Dus buiten jezelf treden. Niet navelstaren maar ga boodschappen doen voor je zieke buurvrouw. Of ga vrijwilliger worden op een zorgboerderij, dan ben je ook lekker buiten.

fraude op de zorgboederij DAT PROGRAMMA HEB IK GEZIEN SCHANDE
EN HEBBEN WE HET OVER VERTROUWEN BOEFEN ZITTEN ER TUSSEN
DE ZORGBOER MOET ONDER TOEZICHT KWALITEITS EISEN

Ik denk altijd: wie anderen niet vertrouwt, vertrouwt zichzelf niet. En is waarschijnlijk ook onbetrouwbaar. Dus: goed in de spiegel kijken. Ben je aardig tegen jezelf? Waarschijnlijk niet. Doen. Daar krijg je zelfvertrouwen van, word je eerlijker van en uiteindelijk word je aardiger tegen anderen van. Tenminste, ALS je dat aardig tegen jezelf maar blijft volhouden. Het is geen truukje maar een grondhouding.

Onzeker door lage maatschappelijk positie , bijstand of wao dat kan onzekerheid brengen.

Allen vertrouwen is evenzeer niet goed als niemand vertrouwen.
Ook hier op hart en ziel zijn soms mensen die niet aardig zijn of die dingen schrijven die niet door de beugel kunnen.
Helaas.

Maar dat neemt niet weg dat het leuk is om mee te doen en jezelf te leren je gevoel het werk te laten doen in combinatie met je verstand.
Er zijn heel veel leuke mensen en je mag soms zo maar een kijkje in iemands leven nemen.
Je kan ook op hem of haar reageren en dan krijg je vaak leuke reacties terug.
Misschien kan je iets doen als vrijwilliger in een natuurproject of bij een instelling die je aanspreekt.
Ontmoeten (virtueel of in real life) kan echt zo leuk zijn.
Kan het je aanraden..

Beste Anoniem,

Ik moest een ontzettend eind naar beneden scrollen voordat ik een reactie kon geven op je vraag. Dat betekent in elk geval dat je probleem aanspreekt en waarschijnlijk wordt herkend. Bij mij in elk geval.

In heb in mijn jeugd ook een aantal schokkende dingen meegemaakt, waardoor ik voor mijzelf goed kan begrijpen dat ik moeite heb om mensen te vertrouwen. Jij zegt echter dat je dat niet kunt. Ik zou dat open laten. Ik zou zeggen dat je nú mensen niet kunt vertrouwen. Maar je weet niet hoe dat in de toekomst zal zijn. Door het - weliswaar voorzichtig - open te houden, schep je ook ruimte voor anderen om naar je toe te komen. Verder denk ik - dat doe ik ten minste - dat je jezelf de tijd mag geven om anderen te (leren) vertrouwen. In het verleden heb je waarschijnlijk vooral geleerd om anderen te wantrouwen. En ik denk dat je daar hele goede redenen voor hebt gehad. En dat je daardoor geleerd hebt om bang te zijn, vrees te hebben, is dus ook begrijpelijk. En de vrees zal bij een situatie die lijkt op vroeger dus ook naar boven komen. Maar realiseer dan dat het gaat om vrees die met het verleden te maken heeft. Je voelt de vrees nog steeds en die mag er ook zijn. Want dat is nu eenmaal zo. Maar de vrees heeft niets te maken met vandaag de dag. Want de situatie is nu anders.

Neem kleine muizestapjes voor elke nieuwe ervaring. Laat je vrees komen, want die komt toch wel. Maar de vrees - of angst - zal ook weer weg gaan. Heb je dat programma op de tv gezien van de NCRV: de rode kamer? Daar waren een aantal mensen met gegronde vrees. Misschien kun je dingen van hen leren.

Ik wens je heel veel sterkte met je eerste muizestapje. En misschien is dat eerste muizestapje wel dat je tegen jezelf zegt: "Nu ben ik nog bang en vertrouw ik anderen niet. Maar hoe dat in de toekomst is, weet ik niet."

Misschien hoeft anoniem zichzelf niet als anoniem zien, maar als een persoon die zichzelf (eerst) mag/kan vertrouwen alvorens hij/zij anderen (in contact) vertrouwd.

Beste Anoniem, Je zou zeggen dat mensen ,opgevoed in een gebroken gezin, 'hoera' roepen als ze half-volwassen de wereld gaan verkennen en bemerken dat er in vergelijk met thuis veel aardiger mensen rondlopen. Was hetmaar waar. De werkelijkheid wil dat de vertekende kijk op de passanten die je voorbijgaan dezelfde is die je thuis van jouw gezinsleden had. Je moet een keuze maken Anoniem: Of je gaat inzien dat elk mens, niemand uitgezonderd, gevoelig is voor hartelijkheid en beslist niet zit te wachten op iemand zoals jij, die de ervaren hartelijkheid van anderen uitlegt als vals en bedorven,of je blijft wie je bent. Iemand die zich met de ander niet inlaat en ook niet aangesproken zal worden..

Eerste wat in mij opkomt is:hoe kun je je zelfvertrouwen opbouwen.

Je hebt blijkbaar een slechte start in je leven gehad en dat is jammer voor je.
Ook ik ben opgegroeid in een gebroken gezin en daar heeft van alle plaatsgevonden,daarna een huwelijk wat meer leek op complete onderdrukking en isolatie en daar ben ik uit gestapt en heb een paar jaar daarna op mezelf met dochter gewoond.
War erg terug getrokken en heel langzaam maar zeker ging ik mezelf ontdekken.
Hulp in geschakeld is de vorm van een psycholoog en van alles ontdekken.
Heel langzaam ben ik weer gaan vertrouwen,maar de kern is eigenlijk je zelfbeeld en als dat niet anders wordt zal er om je heen niet veel veranderen.
Wens je alle kracht en wijsheid toe.Harapan

Nieuwe contacten, vertrouwen opbouwen, kan alleen maar door je bloot te geven, te weten, dat je het ergste overleeft hebt, technieken te leren, waardoor je in het heden overeind blijft.
Praten over werkt niet. Anoniem willen blijven en contacten opbouwen zijn elkaar uitsluitende realiteiten. Teruggetrokken in jezelf kan goed zijn, je tijd geven, te werken aan jezelf, zodat je leert in je eigen kracht te blijven staan. Hyves, Twitter etc. lijkt interessant, maar leidt niet tot contacten, wezenlijke relaties, waarin je kunt leren weer te vertrouwen. Mensen,die met je om willen gaan vanuit compassie, of omdat ze je zielig vinden ook niet en is niet goed genoeg voor jezelf. Leer jezelf in het heden zo leuk te vinden, dat je ten volste overtuigd bent, dat jij het waard bent om mee om te gaan en hoop dan, dat er in deze wereld iemand is, die dat ziet en die in deze tijd van afbrokkelende relaties, het verlies van cohesie, juist wel de wezenlijke relatie, het versterken van de cohesie zoekt. Het laatste waar je behoefte aan hebt is tijd te verdoen, te verliezen met nog meer oppervlakkige/fake relaties, die als herhalend patroon, opnieuw niet aan jouw basisbehoeften voldoen. Ik weet het want ik leef het.

Op individueel niveau heb ik geen hekel aan mensen maar mijn vertrouwen in mensen globaal gezien helemaal van de aardboden verdwenen. Zelf kom ik uit een beschermd gezin en ben met bepaalde normen en waarden, principes groot gebracht die je dan ook van anderen automatisch verwacht, maar dat is mijn hele leven mijn grote fout geweest, dat heeft me vaak genekt, een ezel stoot zich niet 2 keer aan dezelfde steen, nou ik wel tientallen keren omdat je telkens van het goede uitgaat! Ik ben verschrikkelijk veel geconfronteerd met jaloezie, mensen (zgn goede vrienden) die je het licht niet in de ogen gunnen. Ik heb ondertussen mijn levenslessen geleerd en ben de laatste jaren heel erg op mijn hoede. Ik heb gelukkig een hele lieve moeder en een handjevol mensen die ik ECHT de moeite waard vind, maar ik durf moeilijk nieuwe vriendschappen meer aan te gaan om dat ik ontelbare keren in mijn leven teleurgesteld ben ik de medemens!

Het vertrouwen kan je niet bij een ander vinden als je het in JEZELF nog niet gevonden hebt!!

Vertrouwen.
Vertrouwen is geloven in iemands betrouwbaarheid.
Vertouwen is iemand betrouwbaar achten.
Betrouwbaar is iemand vertrouwen .
Iemand waar je op kan bouwen.
Iemand die geloofwaardig is .
Iemand die solide en deugdelijk is .
Deugdelijk is betrouwbaar .
Betrouwbaar is iemand die ook degelijk is .
Betrouwbaar is iemand die hecht is .
Dat is vertrouwen .
Op elkander kunnen bouwen .
Blindelings kunnen vertrouwen .
Enkel zo kun je iets bereiken .
Enkel zo kun je ook bouwen .
Maar word het vertrouwen een maal geschonden .
Dan krijg je het gedonder .
En is er niet meer op bouwen .
Dat is ten zeerste te berouwen .
Misschien wil je het toch weer op gaan bouwen .
Dat is goed dat is prachtig .
Maar zoals het was zal het nooit meer zijn!
J.Aalders

Dit is het eerste waar ik aan denk: een valkuil van wantrouwen en misbruik volgens Leven in je leven van Jeffrey Young is wel handig om te lezen. Ik begrijp wel dat het heel moeilijk is om anderen te vertrouwen wanneer je negatieve ervaringen hebt gehad. Die kleuren dan je waarneming. Ik zou iets gaan doen wat ik leuk vind in groepsverband. Sporten of schilderen. Of je het wil of niet, vertrouwen opbouwen gaat vanzelf. Geduld hebben.