Dilemma: medisch onverklaarbare klachten

rugklachten en hoofdpijnen heb ik ook gehad toen ik op een doodlopend spoor zat. ach, ik wist het wel, maar ik meende dat ik er met wilskracht en doorzetten wel zou komen. niet dus. de klachten verdwenen zodra ik stopte met doodlopen.

beste monique, waarschijnlijk ben je niet de juiste persoon om je vader op te volgen en de familiebanden verhinderen dat jullie daar open en eerlijk over praten. dat is jammer, maar begrijpelijk. binnen familiebedrijven komt dit vaker voor. er is een hele bedrijfstak die zich bezighoudt met opvolging binnen het familiebedrijf, of de verkoop van datzelfde bedrijf. het kan lang duren voordat de geesten daarvoor rijp zijn.
stel dat je niet niet in deze familie geboren was, of dat je niet de enige opvolger was, dan zou je ongetwijfeld iets anders gaan doen. wat zou dat geweest zijn ?
en wat maakt jou, monique, geschikt als directeur-eigenaar van een keten chique modezaken als je een buitenstaander was geweest ?
welke stijl van werken past het beste bij je ? "niet lullen maar werken" zoals je van thuis uit hebt meegekregen, of toch een andere stijl, misschien wat losser en creatiever ? (is de huidige crisis trouwens geen uitgelezen moment om eens even stil te staan bij de cultuur van het bedrijf; past die nog wel bij deze tijd ?)

het verbaast me dat de artsen geen psychische oorzaak hebben genoemd voor de klachten, of mogelijk heb je dat niet willen overwegen. maar gezien het feit dat lichamelijke oorzaken intussen zijn uitgesloten, kunnen we daar toch wel van uitgaan. dus wat te doen ? neem een time-out, minstens 6 weken. zoek de stilte. zoek een coach, bijvoorbeeld binnen het netwerk van vrouwelijke ondernemers. mag ook een man zijn ;-) maar zoek in elk geval iemand die weet waar je het over hebt als je vertelt over je problemen met familie en bedrijf en hoe je daardoor geleefd wordt. sterkte.

Het probleem, de vraagstelling, zowel medisch als psychosociaal, ligt besloten in jezelf. Via je lichaam wordt aangegeven (via het spreekwoordelijke onderbewuste) dat je je vader absoluut niet wilt opvolgen, een andere weg wilt volgen die congruent is met je levenspad/pad van bestemming.

Het bedrijf, ondanks dat je er grote waardering voor hebt, is het jouwe niet. Jouw ambitie en talenten liggen op een ander (gevoels)vlak. Ik zal dat hier niet publiekelijk uit de doeken doen, maar dat weet je zelf wel.

De conflictsituatie gaat dieper dan alleen het wel en wee binnen het bedrijf. Jouw weg staat loodrecht op dat wat “familie” heet, en de invulling die je familie er aan geeft. Wordt het niet eens tijd om het begrip "familie" een ander plaatsje te geven, jij hebt daar als gevoelsmens heel andere ideeën over.

Momenteel ben je een (vrijwillige gevangene) van de familieclan. Een andere stad of land opzoeken voor een tijdje zou je goed kunnen doen. Met groet, sterkte en succes in je (nieuwe) toekomstige carrière.

Duidelijk een geval voor acupunctuur. Moet je wel een goede acupuncturist zien te vinden (en dat is niet af te lezen aan diens diploma, maar moet je navragen). Jammer dat we nu niet meer in Nederland zijn, anders hadden we je graag geholpen in onze praktijk, Mijn vrouw heeft meerdere van jouw soort gevallen geholpen. Allemaal met succes.

Tja, zaak van ouders overnemen is vragen om ellende: Prive en werk gaan door elkaar lopen, loyaliteitsconflicten ontstaan, kinderen worden voorgetrokken, etc. Ik zou zeggen, ruk je los van dat ouderlijke nest en sla op eigen kracht je vleugels uit!

Beste Monique ik sluit mij aan bij de reactie van Lijn bedenkt heel goed zelf dat het om jouw Welzijn gaat. En pas goed op jezelf.
Het allerbeste. Dewi

De rugklachten en hoofdpijn zijn symptomen van je lichaam dat je niet bezig bent met hetgene dat goed voor jou is. Je kunt die symptomen wel bestrijden met vanalles maar dat lijkt mij nogal korte termijn denken. Als je de oorzaak aanpakt heb je daar de rest van je leven profijt van. En dan kom je toch op het punt dat je misschien nee moet zeggen tegen het in stand houden van het familiebedrijf. En daar heeft je hele familie ideeen, gedachten en gevoelens over, dat is duidelijk. Lijkt me voor jou nogal een zware last. Ik zou me bij het maken van je keuze continue proberen vast te houden aan de volgende vraag: vindt mijn familie het bedrijf echt belangrijker dan mijn gezondheid? Misschien wordt die vraag keer op keer bevestigd, wat je als pijnlijk zou kunnen ervaren. Probeer dan te beseffen dat er blijkbaar maar 1 iemand is die ervoor kan zorgen dat jij gezond blijft; en dat ben jijzelf! Zet jouw gezondheid en welzijn op nummer 1, daar heb jij het meest aan en uiteindelijk je omgeving ook!

Mijn vuistregel is al jaren: werk om te leven en leef niet om te werken.

Een familie die klachten afdoet als 'aanstellerij' vind ik persoonlijk niet een erg liefdevolle familie. Eveneens vind ik het niet kloppen dat 'het bedrijf' boven alles wordt gesteld, zelfs boven het welzijn van een familielid.
Mensen zijn belangrijker dan dingen, zijn mijn grootvader altijd.
Kies voor de mens, dan komt de rest vanzelf wel goed. Een bedrijf kan altijd met mooie winst verkocht worden ten bate van iedereen.

zijn mijn=zei mijn

Hoe herkenbaar is het dilemma waarin Monique zich bevindt voor mij.

Uiteindelijk is niemand in het bedrijfsleven onmisbaar, dus dat valt af.

De familiedruk kan enorm zijn, maar deze druk is nooit de enige oorzaak van alle klachten welke ik ook herken.

Voor de insiders welke het gedachtengeod van Alice Miller echt kennen en hebben doorleeft, zit het vele malen dieper.

Haar gedachtengeod is zo mooi verwoord in het boek, Het drama van het begaafde kind.

Ik raad Monique aan een therapeut te contacteren welke het proces van Alice Miller kent en heeft doorleefd, waardoor ze zich kan bevrijden van hetgeen er waarschijnlijk speelt.


Dat dit consequenties heeft weet ik, het leven na deze aanpak geeft alle ruimte om eens echt te gaan doen wat je past en wat je in ieder geval NIEt ziek maakt.

Ben wijs Monique, je leeft maar een keer, en je leven is zo voorbij. Niet handig om deze tijd structureel ziek door te brengen, zeker niet wanneer je er zelf iets aan kunt doen.

Een directeursbaantje, leuk wanneer het bij je past. Wanneer je er ziek van wordt, snal een ander dat baantje laten uitvoeren.

Het lijkt mijn eigen verhaal wel.
Ik ben ook alle doktoren en alternatieve genezers afgeweest, maar nooit heeft iets geholpen. Als je een stressvol leven leidt kun je er bijna zeker van zijn dat je spieren veel 'triggerpoints', zg pijnpunten hebben, die pijnen kunnen veroorzaken in andere delen van het lichaam dan waar de triggerpoints zitten, de zg afgeleide pijnen.
Zoek het op op het internet, er gaat een wereld van herkenning voor je open en het mooie is dat je het zelf kunt verbeteren, cq oplossen.
In Amerika bestaat het al 60 jaar en het is vaak wetenschappelijk onderzocht en bewezen.

Het doet aan als een door de redactie verzonnen verhaal. Wat een Margriet-gehalte...

Maar goed, Monique, wil je dood of wil je leven ? That's the question. Je geeft zelf alle antwoorden al in het briefje (vandaar dat ik denk dat het nep is).

Wat een raar idee om te denken dat artsen wel even een 100% diagnose kunnen stellen op grond van vage klachten.
Degeen die het antwoord waarschijnlijk heeft is dezelfde als degeen die hier de vraag stelt. Monique, je hebt geen probleem, je BENT het probleem. Je geeft zelf al alle aanzetten om je uit een verstikkend en knellend corset te wurmen: namelijk het verplichte familiegedoe. Gewoon weggaan uit dat familiebedrijf.

het gaat niet goed met jou , monique,en daar moet je iets aan doen.
neem rust , laat je masseren en kies voor jezelf nu , door dingen te doen , die je ontspannen.
volgens mij heb je al veel te lang dingen gedaan voor het bedrijf , maar niet in jouw belang en kunnen ; maar voelde je je anders schuldig.
laat ook je familie weten wat die stress met je doet.
uit ervaring weet ik , dat je onder stress ook niet goed kunt denken.
het geeft aan dat je niet op de goede weg voor jezelf bent.
denk na over een andere baan / opleiding , die beter bij je past , of veranderingen binnen het bedrijf , zodat er voor jouw druk wegvalt en je er niet alleen voor staat.
niet het bedrijf is belangrijk , maar JIJ.
ik wens je beterschap en succes met je keuze.

Hallo Monique,

Wie of wat ben je? Verdiep je in non dualistische literatuur.
Familie verwikkelingen door middel van fakta, die hier ontbreken,inzicht geven. Lees Bert Hellingers verfrissende kijk en onderzoek een mogelijke ontkoppeling met je story.

Het klinkt zo eenvoudig: denk aan jezelf. Maar de worsteling is nu juist dat je niet alleen aan jezelf kunt denken in dit leven. De redenering je voelt je ziek dus jij moet actie ondernemen is heel logisch. Maar ik herken veel van druk die Monique beschrijft. In het geval van onze familie gaat het om de horeca. Van kind af ben je aanwezig in de zaak. Je draait mee. De zaken zijn deel van jezelf. Het zit in je genen. Daar neem je niet zo maar afstand van. Uit de zaak stappen is niet alleen voor jezelf maar ook voor je familie een teleurstelling. Ook bij ons is die familieband heel hecht. En dan kan iemand hierboven wel stoer zeggen: een familie die geen begrip voor je heeft, is het niet waard om je familie te zijn... Zo werkt dat niet. Ongetwijfeld leeft de familie van Monique met haar mee en steunen ze haar. Maar de stap om uit het bedrijf te stappen, is zo heftig dat het inderdaad ook je verhouding met je familie onder druk zet. Mijn advies zou zijn: stop niet met werken, maar zoek wel de rust. Stap er voor 50 procent uit en gebruik de tijd om met professionals naar je situatie te kijken. Loop eens langs bij een psycholoog. Dan komt ook de band met je familie aan bod. Wat ik mis in je verhaal is je huidige leefsituatie: heb je een partner, heb je kinderen? Stel dat dit niet zo is, dan is het nu wel de tijd om een beslissing te nemen die voor jou levensbepalend is. Wellicht valt een deel van de druk die je voelt ook daaruit te verklaren. Loop jezelf niet voorbij, maar laat ook je familie niet vallen, want jij haalt bij hen ook de steun die je nodig hebt om deze situatie onder controle te krijgen.

Beste Monique,

Als de reguliere gezondheidszorg je niet kan helpen, kijk dan eens in de complementaire zorg, bijvoorbeeld naar reflexzone therapie. Het is niet meer onbekend dat er een wisselwerking is tussen lichaam en psyche, er zal dus naar beide kanten gekeken moeten worden. Een holistische benadering noemen ze dat. De gedachten over het wel of niet overnemen van het bedrijf en de loyaliteit naar de familie toe kosten je heel veel energie en daar wordt je moe van. Je zult bij jezelf te rade moeten gaan of je mee moet/kunt gaan met wat je hebt meegekregen van je ouders, je bent tenslotte volwassen en kunt eigen beslissingen nemen. Je vader heeft veel last van stress dus is zijn manier van handelen blijkbaar ook niet ideaal. Hoe is je slaappatroon? Drink je genoeg? Te weinig vocht in je lichaam uit zich vaak in lage rugklachten en hoofdpijn. Er zijn vele mogelijkheden om dit te onderzoeken samen met een proffessional.

Tja, sommige reageerders kunnen er zich niets bij voorstellen, maar zulke klachten komen vast vaker voor. Ik heb ze in ieder geval ook. Met name in tijden van stress neemt de pijn ontzettend toe. Eerst denk ik dat ik er gewoon even doorheen moet, maar dat gaat vaak niet. De zeurende pijn wordt steeds tsekender. Na een jaar pijnstillers in hoge dosis -op voorschrift van de dokter en met tabletten om schade aan mijn maag te voorkomen - wou ik dat niet meer. Ik gebruik de pijn nu als signaal en moet deze afentoe hoog op laten lopen. Dat betaal ik vervolgens dubbel terug.
Ondertussen zoek ik wanneer die pijn zo oploopt en wat ik daar aan doe: wat maak ik van de situatie? Ben ik bang voor structuur, persoonlijke kritiek, etc.? Wellicht als ik de oorzaak zie dat de pijn wegvalt of dat ik een uitweg zie.
Een echte oplossing heb ik nog niet gevonden. Ander werk wellicht of hetzelfde werk in een andere vorm?

Geest en lichaam zijn meer met elkaar verbonden dan je denkt. De pest is dat je als mens het heel lang kunt pushen en jezelf wijsmaken dat je dat er maar voor over moet hebben. Niet dus, je lichaam zal je steeds sterker waarschuwen dat je je eigen grenzen geweld aan doet. Kiezen dus, en wees niet bang, elke crisis is een nieuwe kans.

Terug naar de kern het probleem; het gevoel. Ze voelt immers pijn, op verschillende (onverklaarbare) manieren. Dat het op diverse manieren geüit wordt, en niet te verklaren is, geeft aan dat het dezelfde kern heeft. Die kern is haar gevoel. Voelt ze zich goed bij het werk, de sfeer, de situatie? Nee, waarschijnlijk niet. Maar daar geeft ze niet aan toe, waardoor het lichaam verschillende signalen gaat afgeven om haar bewust te maken. Bewustzijn is vervolgens het begin van verandering. Hoe ze vervolgens exact moet veranderen? Daarvoor zou ik, als student psychologie, te zijner tijd graag over met haar in gesprek raken. Laat eerst het bewustzijn maar komen... dan volgt verandering en herstel van haar duidelijk 'vage' klachten... :)

Er zijn veeeeeel meer mensen met ,,vage klachten,, dan je denkt. Neem jezelf serieus. Veel sterkte. XXX

Hallo Monique, volgens mij kun je wel 2 of 3 sporen volgen om dit te doorbreken. Ik las onlangs van een vrouw die een eigen bedrijf had opgezet en keihard moest werken. Het liep als een tierelier maar toch had ze het niet naar haar zin. Toen bedacht ze dat ze eigenlijk gek is om er zo hard tegen aan te gaan. Ze zocht iemand die de dagelijkse dingen die zoveel tijd en energie kostten voor haar deed en betaalde ervoor. Daardoor hield ze tijd over voor de dingen die ze echt leuk vond. Ze hield nog wel de touwtjes in handen maar dat kostte haar veel minder tijd en energie. Dat kun je zelf bepalen hoe je dat invult. 1 dag per week? of gewoon iedere dag 1 uurtje?
Dan stel je je familie niet teleur en de geldkraan hoeft niet dicht, daar draai je zelf aan.

Ik denk ook dat die klachten psychosomatisch zijn. Daar helpen pillen niet voor of tegen. Als je tijd voor jezelf krijgt en tijd voor leuke dingen zouden ze wel zomaar kunnen verdwijnen. Waar droom je van? Waar word je gelukkig van? Iets creatiefs, Iets met mensen? Iets met dieren, muziek maken?

Geef jezelf een jaar om dit uit te proberen en vertel het aan je vader. Hij is inmiddels opgebrandt begrijp ik, klinkt cru maar hij krijgt van het werk geen energie, dat is duidelijk. Zo wil jij niet leven daar pas je voor.

Als jij weer een vrolijk en blij meisje kunt zijn en het bedrijf er gewoon bij kunt doen word je werk veel minder belastend en is het niet meer alles overheersend. Jij bepaalt zelf hoe je leven er uitziet.
Als je vader beweert dat jullie geen personeel kunnen betalen ivm de crisis kun je het hard spelen. Want als je doorgaat met aan jezelf voorbij te lopen is het straks dubbele crisis. Jij ligt ziek van de stress ergens uitgeteld bij te komen en er is ook niemand die het bedrijf goed genoeg kent om de zaak draaiende te houden.

De kwaadheid die je ervaart over de manier hoe ze met je omgaan kun je in positieve zin gebruiken door ze een poepje te laten ruiken. Als je straks de baas mag spelen ga je nu alvast oefenen en windt iedereen om je vinger. Jij bepaalt je eigen leven en niemand anders. Jij bent vanaf nu de baas.
Veel succes met de lancering van je tweetrapsraket naar het geluk.

Alles is denk ik wel geschreven.
Pijn is inderdaad een signaal,je gaat te ver en dit is niet goed voor je.
Neem een time-out op een manier die haalbaar is en je geweten niet te zwaar op de proef stellen,anders helpt het niet.
Hulp zoeken en rust en dingen doen waar je blij van wordt.

Zodat er uiteindelijk duidelijkheid komt voor je wat jouw weg is in het leven.
Doe je dat niet loop je kans op chronische aandoeningen en ik weet waar ik het over heb.
Zovelen met ons,je mag best aan jezelf denken en het is dan geen egoïsme maar gezond verstand om aan de rem te trekken en kijken wat beter bij je past en hoe je dat vorm kunt geven.
Heel veel sterkte en succes.
Harapan

Dag Monique,

Ik hoop dat je in je zelf kunt gaan kijken naar wat voor jou het belangrijkste is en van daaruit nieuwe stappen in jouw leven kunt gaan zetten. Het lijkt erop dat je van kinds af aan niet hebt kunnen kiezen wat voor jou goed was, er is als het ware voor jou gekozen. Jouw lichaam geeft nu aan dat het vast zit en dat het op deze manier niet verder wil.

Ik wens je dat je hiernaar kunt gaan luisteren en stap voor stap kunt gaan doen waar jouw hart ligt, wat dat dan ook mag zijn. Jouw familie koestert hoge verwachtingen en waarschijnlijk is het aan jou dit te doorbreken. Soms is het moeilijk iets te doorbreken in familieverband en daarom durft geen enkel fam.lid het aan. Als je genoeg kracht verzameld en naar jezelf gaat luisteren zijn er misschien anderen die hierdoor getriggerd zullen worden. Mijn tip is: laat je niet afleiden, volg je pad en wees blij met wie je bent. Zo kom je het beste tot je recht en kun je er ook het beste voor jezelf en anderen zijn. Je bent uniek!

Groet, Siepje.

Doe een cursus mindfullnes zodat je leert om te gaan met stress in je leven.
Door dicht bij jezelf te blijven zul je met het in acht nemen van eigen grenzen ook je eigen keuzes leren maken. Succes!

Je moet doen wat je hart je ingeeft!!!
je bent nog jong genoeg om je de rest van je leven in de stres te laten werken!
Je hebt maar een leven, wees er maar zuinig op.

Voor jezelf kiezen. Is allemaal prachtig zo'n bedrijf, maar wat wil jij eigenlijk? Is dit jouw pad wel?

De oplossing klinkt eenvoudig: stop met het bedrijf. Het brengt je geen geluk. Aan de andere kant is dat wel heel gemakkelijk gezegd. Hoe verkeerd het ook is dat je familie kennelijk onwrikbaar is, het is een feit, en niet een situatie die jij in je eentje kunt veranderen.

Is een compromis denkbaar? Huur iemand in die de directeur uithangt terwijl jij het kalmer aan doet? Misschien zelfs eens een paar weken op vakantie gaat? Het hoeft toch geen alles of niets-kwestie te zijn?

Als het dat wel is, trouwens, wegwezen. Misschien krijg je ooit zelf nog kinderen. Die wil je vast niet hetzelfde pad op sturen.

Geeft niets hoor. Je maakt keuzes in het leven die voor jou belangrijk zijn. Niet iedereen kan oud worden toch?

Beste Sanne,

Als eerst wil ik graag opmerken dat ik vind dat jouw familie erg weinig respect heeft voor jou. Weinig respect voor jou als mens, een mens die haar eigen keuzes moet gaan maken, haar eigen leven gaat leiden en haarzelf gelukkig moet maken. Mijn idee is dan ook dat jij niet op de wereld bent gezet om anderen (je familie) gelukkig te maken, maar om zélf een gelukkig leven te leiden.

Daarnaast kunnen er natuurlijk verschillende manieren zijn om het runnen van een bedrijf minder stressvol te maken, ten slotte heb jij straks de touwtjes in handen en kan jij je taken invullen (of laten invullen) zoals jij dat goed acht. Wellicht zijn er toch mogelijkheden om het bedrijf binnen de familie te houden, maar wordt er te veel gekeken naar 1 aspect...

Kies hoe dan ook voor jezelf meid!

Sanne

www.rugzorg.nl

Hallo Monique.
Er is Gorrichem een centrum voor overklaarde lichamelijke klachten.De colk.
Ben er zelf 8 maanden geweest en ben geheel van mijn klachten af,
Strekte Wilmpie

Hoi,
IK heb alleen een begin voor je. Je kunt zelf een psycholoog aanvragen, middels een verwijsbrief van de huisarts. De huisarts heeft zwijgplicht, de eventuele psycholoog ook. Daar kun je een begin maken met je verhaal. Dat je familie het aanstellerij noemt zegt iets over het ontbreken van kennis.
Succes , chinees 10.

Lieve,
Ik las toevallig je verhaal en er treft mij maar een ding..
jouw leven staat geheel ten dienste van anderen. Heb je ooit wel eens echt een moment of een paar voor jezelf genomen. Ondanks de kritiek, de z.g. onmogelijkheid, de verantwoording....etc. etc..

Als je geen rustpunten voor jezelf vindt kun je niet herstellen en terug in balans komen.
Neem eens een ochtend een paar uur vrij en probeer iets in je omgeving te vinden wat je blij maakt. Kan van alles zijn. Hou dat gevoel vast en ga dan pas naar je werk....
Het is slechts een begin maar dat is het halve werk...

al het beste
Tom een nederlander woonachtig in Praag

Hallo Monique,
Het is een vervelend situatie maar als je je gezondheid op de eerst plaats hebt, raad ik je aan om een minder stressvolle job te nemen.

Niet iedereen is stressbestendig geboren en ik zie dat die job je goeide gezondheid ernstig schaadt.

Ik zou die zaak verkopen en een rustiger en gezonder leven gaan leiden. Je bent nog zo jong.

Ik wens je veel succes en geld is niet alles in deze wereld en gezondheid kan niet met geld gekocht worden!

All the best!

Wil je familie liever dat je in de vernieling draait, of dat je een gelukkig en zo gezond mogelijk mens bent? Vraag je af wat jij wilt en luister vooral ook naar je lichaam. Als je wel wilt, maar niet kunt, moet je je wensen aanpassen. Dat is nu nog een keus, als je te lang wacht wordt die keus je wellicht door je lichaam ontnomen.
Heb je je al eens op de borrelia-bacterie (ziekte van Lyme) laten onderzoeken? Nederlandse tests geven vaak vals-negatieve uitslag. Laat je bijvoorbeeld in Keulen testen.
Sterkte!

Loop jezelf niet voorbij voor de familie. Daar schiet je niks mee op en de familie ook niet. Als je jezelf voorbij loopt gaat zich dat vroeg of laat wreken. Het lichaam laat zich niet voor de gek houden en geeft al waaschuwingssignalen af. Het is goed om jezelf op de eerste plaats te zetten. Dat is de basis

in de afgelopen jaren ben ik -professioneel- veel van deze zaken tegengekomen. Waarom artsen het niet weten is eigenlijk niet van belang. Van grotere waarde is dat jij (patient(e)) het wel weet en voelt en ervaart. Eén therapie kan hierbij helpen en dat is de SIS-therapie van Dr.Versteeg Insituut. Met meer dan 60 jaar ervaring is dit een no-nonsens therapie welke ook nog eens uitzonderlijk goedkoop, hoog van kwaliteit en makkelijk toepasbaar is. En neen ik heb geen aandelen maar heb wel ervaren dat het gewoon het beste is. Kijk maar even op drversteegpuntnl. Veel succes er mee.

Ik mis nog een mogelijkheid naast alle zinvolle reacties. Nl. bezoek eens een arts manuele therapie. Het is goed mogelijk dat je rug vastzit en dat kan ook de migraineaanvallen uitlokken. Een fysiotherapeut gebruikt de manuele therapie niet altijd. Het voordeel van een arts is dat hij ook foto's kan laten maken.

wist je dat rupijn en hoofdpijn samen kunnen gaan met liquorlekkage, hoe miniem ook

Om te beginnen zou ik stoppen met de term 'medisch onverklaarbare klachten'. Je kan nu het hele alternatieve circuit aflopen maar ook dat zal je weinig opleveren. Want het is medisch heel goed te verklaren waar je last van hebt: te lang te hard en met tegenzin gewerkt. Ik denk dat alleen al het besluit om te stoppen en de stap om dit aan je familie te vertellen een groot deel van je klachten zou wegnemen. En dat weet je zelf ook, denk ik. Gewoon: doen! En daarna de tijd nemen om te kiezen voor wat je wel wil. Sterkte daarbij.

Beste Monique,

Misschien hebben de artsen het al gecontroleerd, maar check ook op de ziekte van lyme. (overdraagbaar door teken.) Dit is uitsluitbaar door een simpel bloedonderzoek. Deze ziekte veroorzaakt een honderdtal aan verschijnselen en komt steeds vaker sluimerend voor.

Sterkte.

"En de band in de familie is zo intens, dat stoppen eigenlijk geen optie is. Want er is niemand anders die het bedrijf binnen het gezin kan voortzetten."

Van dit soort zinnen lopen de rillingen me werkelijk over de rug. Hier in India (waar ik voor werk, meditatie en vakantie ben) trouwen veel jongeren met de partner die hun ouders hebben uitgezocht. Je geluk en gezondheid opofferen voor wat de familie (of iemand anders) wil is wel het stomste wat je kunt doen. Je leeft maar een keer. In je leven doen wat anderen van je willen in plaats van je eigen hart en ziel te volgen is volgens mij de grootste zonde die je kunt plegen. Ieder mens is geschapen met unieke gaven en kwaliteiten. Die uniciteit in ons werk tot uitdrukking te laten komen is volgens mij een van de belangrijkste en meest voldoeningevende dingen die je kunt doen. Klachten als stress en rugpijn zijn i.h.a. aanwijzingen dat je niet op het juiste spoor zit.

Onder het woord "intense familieband" zit meestal een web van manipuleren en gebondenheid die geen recht doet aan de individuen in de familie. Vrijheid om je eigen leven te leven is het grootste goed dat er is. Geef dat nooit op tenzij het gaat om een offer dat je zelf graag brengt. In het andere geval zul je mogelijk de rest van je leven de wrok voelen dat je niet hebt gedaan wat je eigenlijk zelf het liefste wilde. En dan kan blijken dat die rugklachten nog hele milde fysieke problemen bleken te zijn.

Ik weet uit eigen ervaring dat verantwoordelijkheid voor je gezondheid en je eigen leven nemen niet eenvoudig is. De meeste mensen willen graag goedkeuring van anderen voor wat ze doen. Ik heb mezelf ook jarenlang opgeofferd voor mijn werk met tal van gezondheidsklachten van dien (stress, RSI, burnout). Sinds ik daarvan hersteld ben (met een uitsluitend holistische aanpak van emotionele en psychologische healing en heel veel rust en meditatie) liggen de prioriteiten in mijn leven heel anders en is het leven veel aangenamer. OP 41-jarige leeftijd voel ik me jonger dan 10 jaar geleden.

Monique, als dit werk (onafhankelijk van de familie) je droombaan is, zie hoe je meer tijd voor je gezondheid kunt nemen zodat je daarna er onder voorwaarden weer verder kunt. Beperk het aantal uren dat je werkt en neem anders anderen aan die je werk uit handen kunnen nemen.
Als dit niet je droombaan is, denk dan aan jezelf en bedank voor de eer. Veel ouders plakken allerlei van hun eigen verwachtingen op hun kinderen en zijn niet volwassen genoeg om hun kinderen echt los te laten. Echte liefde is je kinderen laten doen wat zij zelf het liefste willen doen. Iedereen heeft unieke gaven en talenten. Die van jouw vader of voorouders die de zaak hebben opgestart hoeven natuurlijk niet jouw talenten te zijn.

Helaas moet je je als kind vaak zelf lostrekken van de verwachtingen van ouders. Volwassen worden heet dat. Veel mensen doen dat echter nooit. Ik heb dat zelf gedaan toen ik op mijn 34e tegen de zin van mijn moeder naar het buitenland verhuisde. na vier jaar ben ik terug in Nederland en het heeft mijn leven enorm verrijkt en uiteindelijk ook de band met mijn moeder die nu weet dat ik doe wat ik wil of ze het nu leuk vind of niet. Het heeft het wederzijds respect enorm vergroot.

Monique, ik kan je een ding aanraden uit mijn eigen ervaring. Toen 5 jaar geleden mijn relatie op de klippen liep (ik was toen 37) en mijn werk al langer niet echt lekker liep ben ik (met 14000 euro spaargeld op mijn rekening) vertrokken naar Zuid-Oost Azie. Ik heb daar in Thailand en omliggende landen 6 maanden alleen rondgetrokken. Veel gelezen, geschreven, gemediteerd en met tal van mensen gesproken die ook geen baan, geen partner, geen duidelijke toekomstplannen hadden, maar vaak veel meer van het leven genietten dan de miljoenen loonslaven thuis. Dat heeft mijn ogen wel geopend en voor altijd (in positieve zin) veranderd.

Als je dan weer thuis komt kun je de dingen met meer afstand bekijken. Altijd blijkt dat je niet zo misbaar was als je zelf dacht en door reizen en een andere omgeving met mensen die een heel ander wereldbeeld hebben dan (het enge) beeld dat jezelf had of hebt ga je dingen meer in perspectief zien.

Tot slot: het is mij een raadsel waarom per se een familielid de nieuwe directeur moet worden. Ik heb godzijdank nooit met familie samengewerkt maar los daarvan begrijp ik echt niet wat voor een ego-trip het idee dat de leiding van het bedrijf in de familie moet blijven is.
Nogmaals, ik heb ook vaak gedacht dat ik onmisbaar was op mijn werk. Totdat ik een lange tijd weg was en toen bleek dat allemaal wel mee te vallen. Een tikje voor mijn ego waar ik uiteindelijk alleen maar beter (want veel vrijer) van geworden ben. Dit soort ideeen over onmisbaarheid wordt onze eigen gevangenis. Geheel zelfgecreerd in onze geest. Maar het lijkt daarom niet minder echt.

Veel succes met je dilemma.

Jeroen

P.S.: Kijk eens naar de deense film Fabriken (de fabriek). Een meesterlijke film over een man die tegen zijn zin zijn vader opvolgt als directeur van een familiebedrijf. Ik weet niet meer hoe het afloopt.

Een bekend fenomeen van deze tijd. De evolutie gaat verder en de mens denkt en gelooft nog daarop te reageren met door haar bedachten methoden. Inmiddels weten mensen die meegeevolueerd zijn wel beter. Ze hebben geleerd om achter de werkelijkheid te kijken en het leven te benaderen vanuit dat perspectief. Een perspectief dat verder reikt dan wat het oog wil zien. Veel mensen worden niet gehoord en begrepen door hen die vasthouden aan oude mentale benaderingswijzen. Miskenning of heksenjacht, niet behandelen maar platspuiten of snijden is dan het gevolg. Het begint bij de mens die verder moet willen leren kijken want we zien de dingen niet zoals ze zijn, we zien wat we willen waarnemen, maar we kunnen leren te zien wat er is aan realiteit. Wil onze maatschappij mee in die evolutie? Of gaat de geschiedenis zich ook hier herhalen een geschiedenis van angst en onderdrukking door gevestigde orde omdat ze zich niet openen voor de laag achter de laag.
Deze mevrouw zegt het in feite zelf al... ze loopt niet haar levenspad maar het pad van een ander omdat die dat van haar wensen/eisen. Dit maakt haar ziek. Ze heeft de keuzemogelijkheid om het los te laten.
Zie mijn boek"Verstoringen van de levensenergie" Een boek dat vertaald is in het Engels en bijna uitgebracht op de Amerikaanse markt.

dit is weer gefundenes fressen voor alle zweefmolens,er wordt weer een onbewezen verband gelegd tussen fysieke klachten en werkomstandigheden.Mijn opinie luidt,deze mevrouw moet gewoon haar verantwoordelijkheden nemen en niet lopen piepkezen. Blij zijn dat ze naar de top wordt gebracht en niet aan de lopende band staat. En al die slappe adviezen van die thuiszittende vrouwelijke zeurpietjes gewoon door het toilet spoelen.

medisch onverklaarbaar betekent weinig; de medische wetenschap staat op een laag peil ivt wat zij zou moeten weten.

Maar zij is 34; waarschijnelijk geen of slecht sexleven; laat ze daar wat aan doen; wat dan ook.

Stress vermoord; maar met een voldoende sexleven -dat betekent ook emotioneel capabel tot goede verhouding met een ander en haarzelf- heeft stress geen invloed en verdwijnt het.
Dan verdwijnen de klachten vanzelf.

Geen hocuspocus- geen medicijnen; maar gewoon het leven leven zoals het bedoeld is

Een rug bestaat uit wervels. Die horen goed te staan van kop tot teen. Zodat je houding goed blijft . Osteopathie is de leer van de wervels, niet officieel erkend in Nederland. Wel officieel erkend in Frankrijk. Het verschil tussen wel en niet last hebben van je rug. Dat heeft niets met werk te maken. Laat je 4x per jaar preventief door een erkende osteopaat nakijken. Dat scheelt veel ellende en onnodige invaliditeit. De meeste mensen hebben een slechte houding, krom, scheef.....kijk maar eens om je heen. Ontstaan met de tijd door verzwikken, vallen, stoten, ongelukken, scheef zitten, hangen op de stoel enz. Waardoor diverse doorstromingsproblemen ontstaan = ophoping van je eigen afval en diverse 'ziekten' als gevolg. Très simple. Alles is omkeerbaar en zelfherstellend, gelukkig . A Votre Service.

Beste Monique,
Fascinerend om te lezen hoeveel mensen oorzaak en oplossing van jouw probleem kennen. Persoonlijk ben ik van mening dat alleen jij de werkelijke antwoorden weet. Jouw uitdaging is om met dat weten in contact te komen. Mijn advies: neem even afstand, ga in die tijd iets doen waar je echt van kunt genieten en laat je in de tussentijd door een goede coach begeleiden. Samen met hem of haar kan je opzoek gaan naar wat je echt uit het leven wil halen. Geen langslepend verhaal maar een intensief traject wat je snel verder helpt. Verder gaan met het familiebedrijf kan daarbij ook best een optie zijn maar dan wel op een manier die echt bij jou past. De kans is groot dat deze positieve energie ook helend werkt waardoor ook je klachten zullen afnemen.
Ik wens je heelveel wijsheid en succes.

Oppassen voor de 'psychische indoctrinatie reacties' gegeven op dit bericht; dat is verboden en die zijn levensgevaarlijk. Gezondheid is FYSIEK VAN KOP TOT TEEN. In NEDERLAND mag EEN IEDER zich 'therapeut' noemen van het Ministerie van VWS, dus die hele 'gezondheidszorg' heeft geen greintje waarde meer. Alleen de 'verzekeraars' varen er wel bij; niet de patient ! Corruptie ten top in piepklein Hollandia met verachteroplopende kennis !

is er iets te doen in de relatie tussen de familie, inclusief Monique, en het bedrijf?
want,
stoppen betekent het verbreken van de band tussen Monique en de familie c.q. het bedrijf
(dit willen we Monique en de familie niet aandoen)
en
niet stoppen vergroot de kans op voortzetting van Monique's onverklaarbare fysieke klachten
(dit evenmin)

het heeft met de houding te maken, niet de fysieke houding maar de psychische houdng. geef mij haar geboortedata en ik zal het perfekt voor haar weten te traceren

Nou duizend en één adviezen. Ik vraag me af of je het werk wel leuk vind. Dat lees ik namelijk nergens. Ik lees wel dat dit werken, op deze werkplek, van je verwacht word.
Wat je kunt doen is een tijdje hetzelfde werk ergens anders doen of een sabatical nemen. Kijk of je dan nog klachten hebt. En onderzoek wat jij fijn vind om te doen.
Wat betreft je familie, als ze echt van je houden zal het hun niet uit maken wat voor vak je uitoefend. Misschien is het even wennen voor ze maar daar valt overheen te komen.
Check ondertussen je lichaamshouding tijdens je werk. Een verkeerde houding kan veel klachten geven in onderrug en nek met hoofdpijn tot gevolg. Een Mensendiecktherapeut is daarvoor het beste.
Veel succes

de klachten die u benoemt kunnen het gevolg zijn van zendmast/wifi straling.
ik raad je aan te onderzoeken of je mischien in de buurt van een zendmast woont en/of werkt. ook is het verstandig niet naast een mobiel die aan staat te slapen en het ermee bellen en smsen te beperken tot 1 a 2 keer per dag, en het bellen via oordopjes te doen.
alle draadloze apparatuur uitzetten is ook geen slecht idee.
voor meer informatie raad ik je aan het bioinitiative report te lezen over de gevaren van "draadloze straling". dit verslag wordt al door vele overheden ter wereld heel serieus genomen zoals o.a. frankrijk en canada waar nu geen zendmasten meer binnen, ik geloof, 10 kilometer van scholen mogen en staan en wifi routers nationaal overal uit basisscholen worden verwijdert, helaas is dit in nederland nog niet het geval.

ik wens u veel sterkte,

joris

Het enige wat het alternatieve circuit doet is je portomonnee leegroven, daar zou ik mijn heil dus maar niet zoeken. Het is duidelijk dat je klachten van het harde werken tegen je zin komt. Je bent op het punt dat je een keus moet maken tusen jezelf en het bedrijf. Die keuze probeer je te vermijden door op een wonder uit het alternatieve cicuit te hopen. Ik kan je verzekeren dat dit wonder niet gaat komen. Kijk eens rond of er iemand te vinden is die dit werk voor een salaris wil doen, misschien is die al in het bedrijf te vinden.

Sowieso krijg ik net als andere reageerders het idee dat je familie deze toewijding niet verdient. Kies voor jezelf, als je doordraait of zwaar ziek wordt heeft niemand daar wat aan.

Beste Monique,

Zoek je heil niet bij dokters, maar bij jezelf. Je bent overbelast.

Beste Monique,

Onze verhalen komen best overeen.

Zelf een gedeelte van mijn leven gevochten tegen een onbekende en vooral pijnlijke ziekte.

1. Zorg dat je de beste artsen en specialisten en ziekenhuis om je heen hebt.
2. Zelf gaf ik bij artsen aan, dat "Het is o.k. als u het niet weet, maar laat me het dan weten, dan kunnen we verder kijken." Merkte dat dit zaken verbeterd.
3. Schroom niet om over de grenzen van Nederland te kijken. Kijk bijvoorbeeld eens op Medhelp.org
4. Laat geen operaties en dergelijke uitvoeren tenzij je weet wat het effect is, of de schade.
5. Zorg dat je een goede rechtsbijstandsverzekering hebt.
6. Blijf doorzetten, blijf dromen. Maak je eigen leven.
7. Spreek in voorbeelden met mensen in de zorg. Het doet net zoveel pijn als kiespijn bijvoorbeeld.

Betreft het familiebedrijf kan ik zeggen, heb in een vergelijkbare positie gezeten, en voor mijzelf gekozen, o.a. omdat het werkgebied niet in mij zat. Geen moment spijt van gehad. Uiteindelijk werd die beslissing gerespecteerd.

Beste Monique,

Je hebt veel goed bedoelde reacties gekregen zie ik, en ik denk dat je al een stuk dichter bij de oplossing van je dilemma bent gekomen als je het antwoord in jezelf hebt gezocht, want jij bent degene die weet wat het beste is voor jou!
Het is alleen niet makkelijk om alles voor jezelf op een rijtje te zetten, inderdaad is de stress die je ervaart waarschijnlijk sterker omdat je privë en werk niet apart kunt zien in een familiebedrijf.

Als je chronisch lichamelijke klachten hebt ben je niet in balans: lichaam en geest zijn één en je lichaam liegt niet. Probeer je emoties in kaart te brengen met iemand die je vertrouwt en je zult vinden wat bij jou de overbelasting veroorzaakt.
Je kan veel werk aan als je het leuk vindt en het jouw doel is, ik krijg de indruk dat je dat niet hebt kunnen onderzoeken omdat je op verwachtingen hebt gereageerd i.p.v. je eigen wensen/motivatie te volgen.
Een mens is een gewoontedier en reageert vaak stereotiep op bepaalde situaties, met een goede coach kun je misschien een andere manier leren om met je emoties om te gaan en je eigen balans weer terug te vinden als het ware.. Je emoties onderdrukken door flink te zijn en door te werken lost namelijk voor jou niets op.
Volg je eigen intuïtie, ook wat betreft het oplossen van je lichamelijke klachten, misschien dat regelmatig sporten een goed tegenwicht geeft tegen stress op je werk, probeer uit te vinden wat voor jou de spanning die je in je lichaam opbouwt vermindert, dat is heel persoonlijk.

Succes met alles en groetjes van
Cissy