Frankrijk gaat geluk meten

OK, heb het artikel 2x gelezen maar snap er nog steeds niks van. Zou het te maken hebben met het feit dat ik niet zo'n hoge pet op heb van de grote man aan het roer? Was hij nuchter toen hij z'n uitspraken deed?
Wat mij betreft mogen ze in Frankrijk (en ook hier!) heel snel aandacht gaan besteden aan wat er echt speelt onder de mensen. Wat gaat er in hun binnenste om? Niet alleen bij het personeel van de diverse bedrijven maar ook (en misschien vooràl) bij de mensen die naar huis zijn gestuurd, overgeplaatst, van baan moeten veranderen etc. Hoe gaat het men hen? Is er aandacht voor hun veranderde situatie?
Het is toch van de zotte dat er eerst 23 zelfmoorden moesten plaatsvinden bij het Franse Telecom bedrijf voordat men het toch wat vreemd vond en vervolgens aan de bel trok. Onvoorstelbaar!! Slaapt de Franse vakbond ofzo?
Ik wed dat bij Agnes Jongerius (ja die ken ik persoonlijk en ja, ik ben groot fan van haar!) de rillingen over de rug liepen toen ze dit slechte nieuws vernam. Dat zou je je in Nederland toch nauwelijks kunnen voorstellen? Het zou niet kunnen en mogen gebeuren! Nergens ter wereld!

De mensen zijn de motor binnen het bedrijf. Het succes van het bedrijf valt of staat met hun inzet. Het moment dat de grote jongens (Raad van Commissarissen etc.) alleen oog hebben voor de cijfers, omzet, productie, beursnoteringen, scoren enz. gaat het mis! Mensen zijn geen robotjes die goed functioneren/ presteren als je ze met een knopje bedient. Alhoewel…. heeeele ‘volksstammen’ vooral in de Westerse maatschappij doen niks anders dan ze zo behandelen.
Wat mij betreft moet er meer aandacht zijn voor de echte persoon achter het gezicht. Kortom: aandacht voor de sociale aspecten, de gevoelens, de leefsituatie, de gezondheid enz.
Pff… Dat wilde ik even kwijt!

P.S. Ik ben nog helemaal van slag van de uitzending van Radar van afgelopen maandag. Het ging o.a. over medeburgers die huurschulden hadden en uit hun huizen werden gezet, waarbij tevens de hele inboedel werd vernietigd ZONDER dat ze daar vooraf van op de hoogte waren gesteld. Voor een rotschuld van 1200 of 2200 euro? I mean come on! Dit kan toch niet waar zijn? In Nederland…?... het belastingparadijs volgens Barack Obama (als ik het goed heb)? Ik heb er geen woorden voor! Te bedenken dat dit zelfs gebeurde met een gezin dat al 22 jaar in het huis had gewoond! Dan heb je toch bijna een 'familie'band met de verhuurder? Neen, je hele leven in één keer weg in de container… De gemeente legt de schuld bij de woningcorporatie en die legt het weer bij de gemeente. Enfin, de moeder kon het niet aan dus liet ze de vader na 26 jaar zitten… De gescheiden man was na 9 maanden nog een groter wrak geworden dan daarvoor. Dan kom je toch vanzelf tot een wanhoopsdaad? Wie komt er voor deze mensen op? Wie straft de zgn. ‘goede werknemers’ die zo geweldig goed hebben gepresteerd dat ze hele gezinnen kapot maken?
Ik weet even geen oplossing, maar geloof mij, het houdt me wel bezig! Wat zijn we toch goed voor elkaar. Echt sociaal bewogen. Het barst in ons land van de goede harten en zielen… die dit hun medemens kunnen aandoen!
Gelukkig zal ik niet in zo’n situatie terecht komen. Daar heb ik wel voor gezorgd en daarnaast heb ik een liefhebbende familie waarop ik altijd kan terugvallen.

Nu ik toch zo op dreef ben (voor kletsen een 10+) vraag ik mij af hoeveel mensen spontaan tegen het schoonmaakpersoneel praten in hun bedrijf. Ok, praten is voor sommigen net iets te veel. Gedag zeggen dan? Ik ken genoeg bedrijven waar de leiding niet eens hun support staf (de assistenten, secretaressen etc.) ziet staan. Ja, ja en maar dik doen… MIJN secretaresse die regelt het wel effe. Schande! Geloof mij: ik heb hier niks mee van doen dus het is geen persoonlijke frustratie ofzo, ik ben alleen een beetje te snel geraakt door onrecht wat anderen wordt aangedaan.

Slaap en droom zacht! Reageren hoeft echt niet. "Ter leering ende vermaeck!"

Beste Ramtijger94,

Je schrijft een leuk stukje, en ik geef je gelijk, dat sommige goede werknemers niet altijd respectvol behandeld worden. Het was voor mij een reden, om van een groot bedrijf, naar een kleiner bedrijf te gaan, waar de sfeer veel persoonlijker is. Het initiatief van Sarkozy vind ik wel wat hebben, omdat ik denk dat mensen tegenwoordig inderdaad de neiging hebben, hun succes/geluk alleen te meten in termen van geld. Daarmee is voor veel mensen geld het allerbelangrijkste dat er is in de wereld, en dat is niet realistisch. Misschien is het met geld wel net zoals met voedsel. Je moet wel voedsel hebben om te overleven, en om gelukkig te zijn, maar je moet er ook mee om kunnen gaan. Je moet werken om te leven, niet leven om te werken. Er zijn veel rijke mensen die ook gelukkig zijn, maar voor die mensen is hun geld slechts een deel van hun leven, en dat is de juiste benadering denk ik. Uiteindelijk is geld slechts een ruilmiddel. Sommige mensen zien het echter als een machtsmiddel, en dan gaat het meestal fout.

Ben ook niet gecharmeerd van het franse mannetje en wist niet wat ik lás...! Want de woorden heel sec genomen, klinken me als muziek in de oren en had ik uit de mond van deze man niet verwacht...Zou er een addertje onder het gras zitten?

Wel zou in de zin "Als vrije tijd niet wordt meegewogen omdat die zich overwegend vult met niet-economische activiteiten als sport en cultuur, stellen we productiviteit onder menselijk welbevinden", het 'onder' door 'boven' moeten worden vervangen, wil ik het echt als 'goed bedoeld' begrijpen...dus misschien word ik dáár bij de neus genomen...-;)???

Hoe dan ook: Welzijn en geluk...Ik denk dat welzijn goed te meten is en ook moet wórden gemeten als belangrijkste indicator voor hoe goed het in een land is, geluk is m.i. niet te meten...getuige de zeer uiteenlopende resultaten van onderzoeken naar 'geluk'...

Beste Richard,

Bedankt voor je aardige reactie. Ik begrijp je overstap naar een kleiner persoonlijker bedrijf. Zou ik in jouw geval ook gedaan hebben. Respect en waardering geven een goed gevoel en zorgen voor plezier in je werk waardoor het makkelijker gaat en je nog productiever wordt.

Aanhakend op wat jij zei (‘succes/geluk meten in termen van geld), denk ik dat veel mensen zich te veel door hun omgeving of zelfs de gehele maatschappij laten beïnvloeden. Daardoor wordt geld (noodgedwongen?) het belangrijkste voor ze, want dan horen ze er zgn. bij. Ach ja, wij Nederlanders zijn zulke ‘kuddedieren’ dus we willen niet buiten de boot vallen en zeker niet anders zijn, want dat is eng en eenzaam. Ik ‘Ram-Tijger’ ben absoluut geen ‘kuddedier’. ;-).
Ik vermoed dat Marco Borsato erg bang is om niet meer voor vol aangezien te worden zonder zijn miljoenen. Hij wil niet in een hoekje geparkeerd worden of erger ‘afgedankt door zijn fans, zgn. vrienden e.a. profiteurs’.

Kortom: ‘Geld maakt niet gelukkig, maar…. gelukkig maken ze wel geld, want geld opent deuren die anders of voor anderen gesloten blijven’.

“Veel mensen streven ernaar gelukkig te schijnen, méér dan gelukkig te zijn”

‘Workaholics’ leven om te werken, dat is hun keus. Tegenwoordig zijn er ‘workaholics’ die geen keus hebben. Ze moeten wèl om de eindjes aan elkaar te knopen. En als ze teveel praten worden ze ontslagen. Zoals de schoonmaker op Schiphol die 2 banen had en afgelopen maand in een interview over zijn job zijn werkgever in verlegenheid bracht. Gelukkig is alles teruggedraaid, mede dankzij de aandacht vanuit de media voor dit onrecht.

Ik vraag mij af of de man die gisteren van de Domtoren in Utrecht is gesprongen niet ook in financiële e/o geestelijke nood heeft verkeerd en dus geen kant op kon. Hij heeft de TV-journaals helaas niet gehaald wel minstens 1x de ‘sensatie’krant en 1x mijn favoriete radiozender. Waarschijnlijk was hij òf niet de vieze zwemleraar òf zijn actie was niet ludiek genoeg. Daarvoor was het gisteren sowieso geen goeie dag, maar dat wist hij waarschijnlijk niet. Tja, het valt niet mee om op te vallen tussen de ‘kopvoddentax’ van Geert of de blote billen van Van Geel of de Arnhemse Gerechtshofvriendjes van een topcrimineel alsook vrouwenhandelaar.

Effe terzijde: Goh,… ik wil ook bijna in de Tweede Kamer want ik houd van lachen en er is genoeg ruimte voor onderbroekenlol op zo’n werkplek…;-))

Hierbij nog even de link naar het verhaal van de springer.
http://www.telegraaf.nl/binnenland/4849479/__Onbekende_springt_van_Domtoren__.html?p=22,1

Ten slotte:

“Echt ongelukkig is slechts hij die het ongeluk niet weet te dragen”.

Ben benieuwd hoeveel landen er warm zullen lopen voor de geluksmeting van “Meneer Bruni”.

(Hoop niet dat mijn ondertoon al te cynisch klinkt.)

Fijne dag! Het ga je goed!