Kuifje in Amerika

Vierhonderd jaar vriendschap tussen Nederland en de Verenigde Staten, dat moet gevierd worden. Nederland is één koekje bij de thee, heeft Máxima ervaren. Dan zullen wij eens laten zien hoe wij dat in het Witte Huis doen! Hoezo crisis? Op de salontafel voor de gasten staat een schaal gevuld met tientallen versnaperingen, in zes verschillende soorten. Wij zijn hier namelijk in het land van de onbegrensde obesitas.

De kroonprins in de VS. Kuifje in Amerika. Hij had er een allerdrukst programma af te werken dat uiteraard het bijwonen van de herdenking van 09/11 omvatte. Want, het kan niemand ontgaan zijn, het was de week van 11 september. In Nederland besteedden de commerciële tv-zenders er de meeste aandacht aan. SBS6 zond een speelfilm uit die gebaseerd is op een reconstructie van de vlucht van United Airlines 93: het vierde vliegtuig, dat zijn doel nooit bereikte, doordat een groepje passagiers die hadden ingezien dat ze niets te verliezen hadden probeerden de kapers te overmeesteren. Een bloedstollend verhaal, meesterlijk doch discreet verfilmd.

(hieronder hoort u de originele geluidsbanden van de vlucht United Airlines 93)


Twee avonden ervoor was de documentaire ‘102 Minutes That Changed America' te zien. Een montage van destijds ter plekke opgenomen amateurbeelden, waardoor je de angst en de vertwijfeling van ooggetuigen en hulpdiensten wederom meebeleeft. Het grijpt de kijker bij de keel.

De beelden van toen hebben namelijk niets van hun zeggingskracht verloren. De werkelijkheid bleek surrealistischer dan de fantasie. Kuifje in Amerika. Dit kan niet echt zijn. ‘Wat een vreemde nieuwe wereld is dit', zo bracht een van de verbijsterde voorbijgangers op straat daar in N.Y. onder woorden dat het nooit meer zou worden zoals het was. Ook ik werd destijds meegezogen in de maalstroom van het nieuws en de groteske onzekerheid van het moment: waar leidt dit toe, wat staat er nog meer te gebeuren? Science-fiction, live op de tv. Ik herinner mij de CNN-verslaggeefster Elisabeth Cohen, die uit haar professionele rol viel toen zij tijdens haar berichtgeving in tranen uitbarstte.

Maar wat ik met mijn verstand en mijn burgermansgevoel voor fatsoen niet kan bevatten, is de smakeloosheid waarmee de uitzendingen telkens vrolijk onderbroken werden door reclamespots en vooraankondigingen van platvloers tv-vermaak. Deze programma's werden ‘mede mogelijk gemaakt' door een damesblad en een Duitse bierbrouwer. En mij dunkt door Osama Bin Laden, niet te vergeten. De bewuste documentaire heet niet voor niets ‘102 minutes' en zo lang duurt hij ook. Het is een verwijzing naar de tijdsduur die verliep tussen het moment dat het eerste vliegtuig zich in de zuidelijke Twin Tower joeg en het moment dat ook de noordelijke toren was ingestort. Aan die 102 minuten heb je je bij uitzending te houden, maar SBS6 vermocht niet boven haar zucht naar rinkelende kassa's uit te stijgen. Het is om te huiveren waartoe de Nederlandse commerciële televisie soms in staat is.

Floris Blom is e-columnist bij Hart en Ziel

Dit is de video waarnaar lezer Rob (zie reactie hieronder) verwijst. De insteek van de video is dat de aanslagen op het World Trade Center niet beraamd kunnen zijn door een klein clubje terroristen, maar dat het veeleer een complot van het Witte Huis moet zijn geweest.

(De redactie Hart en Ziel benadrukt dat het plaatsen van de video niet wil zeggen dat ze de inhoud ervan onderschrijft of ondersteunt)