Ziek, wat zullen mijn collega's denken?

Ik heb zelf na kanker mijn werk weer opgepakt. Dat moest met opbouw van uren. In het begin was het wel moeilijk om steeds je verhaal te doen. Als mensen je even apart zien, dan stellen ze de vraag; hoe is het nu met je?
Soms sloot ik me bewust even af, deur dicht, want antwoord geven matte me af. Ook het inschatten van of je het hele verhaal ging vertellen (met misschien bijbehorende emoties) of de vogelvlucht versie (zonder emoties). Dat is een fase waar je ook doorheen moet, waar je misschien grenzen aan kan stellen, door het even in een teamvergadering aan de orde te brengen. Ik had nog wel eens een terugval tijdens mijn reintegreren door een behandeling of chemo. Ik verwacht niet dat mensen zullen zeggen terug is terug. Bij een ernstige ziekte begrijpen mensen heus wel dat je kwetsbaarder terug komt. Ik merk zelf dat er wel begrip blijft als ik minder ga door conditie gebrek. Mijn concentratie is bijvoorbeeld nog matig. Vergeet ik namen en recent veranderde regels. Nou ja, er zijn ergere zaken. Je leeft nog en doet je best! Succes!

Peter

Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om het werk weer te hervatten en net te moeten doen alsof er niks gebeurd is.
Er is wel degelijk iets gebeurd.
Je bent niet voor niks ziek geworden.
Knap van je dat je weer aan de slag gaat !
Dat zullen je collega's ook denken. Ze vinden het heus fijn dat je er weer bent.
Doe alsjeblieft wel rustig aan en zeg hardop als het even niet gaat. Trek je dan terug in je eigen veiligheid, je weet zelf wel waar die zit.

En voor wat betreft die vragen:
Ik ben de dag ná mijn broers begrafenis weer 'gewoon'naar school gegaan, maar ik stikte van de emoties.
Ik heb toen 's morgens vroeg in de pers. ruimte in het kort mijn gevoelens weergegeven. Aan iedereen tegelijk en toen ook gezegd dat ik op school was om weer te werken, ook voor de afleiding. Dus dat ik er op mijn werk niet door allerlei vragen mee geconfronteerd wilde worden.
Ze waren stil en hadden tranen in mun ogen. Dat was genoeg troost.
Ik kon weer aan de slag.

janet,
je leest het al in de reacties. ben jezelf, durf je gevoelens te tonen, durf aan te geven waarover je je onzeker voelt en vooral: houdt het veilig voor je. Dus niet te hard van stapel lopen. Liever veilig wat minder uurtjes dan teveel ineens. En hoe is je opvang thuis? Ook geregeld? Hoe ziet je opvangomgeving eruit?

Beste Janet, gefeliciteerd met dit positieve ziekteverloop!

Wat betreft jouw dilemma: ik proef daaruit dat je je al bij voorbaat wapend voor eventuele opmerkingen, scheve blikken en/of onrealistische verwachtingen. Helaas realiseer je hiermee -net als bij het niet denken aan een witte olifant ('denk niet aan een witte olifant!')- je eigen schrikbeeld: Als je al bij voorbaat bang bent voor bepaalde situaties, zul je er extra sensitief voor zijn en er daardoor helaas sneller mee geconfronteerd worden.

Mijn advies aan jou is: stel je grenzen, wees duidelijk over wat je wel en niet kan en wek geen valse verwachtingen maar hou op met piekeren over eventuele negatieve reacties van je collega's. Succes!

Beste Janet,

Lijkt mij heel simpel. Heb zelf (ook) kanker gehad. Zware operatie, waarna ik z.s.m. weer gedeeltelijk ben gaan werken. Na een half jaar full time aan de slag gegaan. Operatie is inmiddels een jaar geleden. Heb het gewoon beschouwd als er even tusenuit voor een lang griepje. Mijn collega's dachten daar idd anders over, maar je moet zelf die houding aannemen. Beslist niet te dramatisch doen en ook niet in de negatieve verhalen van jouw collega's meezeuren. Optimistisch blijven, dan loopt het vanzelf......

Succes
Kees

Ik kan mij niet voorstellen dat er collega's zijn die jou aanwezigheid als negatief zullen bestempelen. Dergelijke schuldgevoelens worden door de werkgever opgedrongen en dat kan je gewoon naast je neerleggen en zeker niet dramatisch over doen.
Sterkte en beterschap.

Leef neem ontslag en ga wat anders doen helpt beter dan terug gaan naar de oude situatie.

Alle felicitaties ten spijt denk ik toch dat er in dit soort situaties vaak wel degelijk een probleem is. En dat heeft alles te maken met de arbeidssfeer en de directies van scholen. Als er adequaat is ingesprongen tijdens de ziekteperiode zal er bij terugkeer voornamelijk positieve geluiden gehoord worden. Is dat niet het geval, en hebben collega's taken moeten overnemen "tegen hun zin in", dan zullen er zeker scheve gezichten zijn en blijven, ook bij terugkeer van de nu weer gezonde zieke. Het probleem is dan dat collega's zich tegen elkaar afzetten i.p.v. tegen een slecht funtionerende directie. De mate van belastbaarheid moet van te voren duidelijk gecommuniceerd worden; anders zullen collega's te snel het idee krijgen dat zij moeten opdraaien voor het "uit de wind" houden van collega's.

Ook ik (36 en kostwinner) begon, na zware behandelingen tegen borstkanker, weer met werken. Eigenlijk ben ik vrij snel weer volledig hersteld gemeld. Ik wist niet waar ik aan begon en mijn werkgever ook niet. Ik dacht, laat mij maar beginnen. We zien onderweg wel welke hindernissen we tegenkomen en we zien wel welke oplossingen we daarvoor kunnen bedenken.....

Nu ben ik twee jaar verder en moet zeggen dat ik twee jaar teveel op mijn tenen gelopen heb. Ik heb teveel dingen zelf willen oplossen en heb te weinig hulp gevraagd.

Grenzen stellen is een mooi concept, maar ga er maar eens aan staan. Je weet pas dat je er overheen gegaan bent als je door je hoeven bent gezakt. Het is ontzettend lastig om aan te geven wat je wel en wat je niet meer kunt, juist omdat dat niet elke dag hetzelfde is. Dat weet je zelf niet eens, dus is dat ook lastig te communiceren met je collega's en manager.

Je bent een betrokken werknemer, enthousiast voor je werk en ook gevoelig voor de sociale druk. Dat maakt je wel hartstikke kwetsbaar. Ik weet nu dat als ik buikpijn ergens van krijg en vervolgens met mezelf ga discussiëren waarom ik vind dat ik het toch zou moeten dan, dan is dat PRECIES waar de grens ligt. Dat discussiëren met mezelf doe ik namelijk alleen maar omdat ik het moeilijk vind om mijn gevoel (mijn grens) serieus te nemen en om er begrip voor te krijgen van mijn collega's en manager.

Ik weet niet welke ziekte je hebt gehad, maar mocht het (borst)kanker zijn, dan ben je van harte welkom om mijn blog te lezen waarin ik over een heleboel (dealen met de angst, accepteren wat je verloren bent, grenzen etc) geschreven heb. www.caseofdees.web-log.nl

Ik hoop dat jij iets hebt aan mijn ervaringen, want dan heeft iemand er nog wat aan. Ik had graag eerder zo wijs willen zijn als dat ik vandaag ben.

(voor kankerpatiënten is ook Herstel en Balans of sessies bij één van de IPSO-instellingen echt een aanrader).

Succes. Neem jezelf serieus. Het is de moeite waard !

Tja wat zal ik er eens aan toevoegen. Ik ben ook ervaringsdeskundige (kanker en 12 chemo's achter de rug).Ik kan er tamelijk laconiek over praten. Toen ik net was geopereerd moest ik dringend op het spreekuur van de bedrijfsarts komen en wilden ze me gelijk weer aan het werk hebben. die lui weten vaak niet wat ze zeggen. Ik buig altijd mee met het riet en zei OK, prima, maar jullie moeten er wel rekening mee houden dat ik straks een half jaar aan de chemo ga. En dan 12 x 3 dagen in het ziekenhuis ben.En dan kan het gebeuren dat als je bloed niet goed is je weer naar huis wordt gestuurd en de week erop weer terug moet komen. Hoe willen jullie dat inplannen? Stilte...
Nou OK meld je dan maar weer als de chemo klaar is, werd er besloten. In maart 2008 was ik klaar en deelde de bedrijfsarts mee dat ik van plan was in mei dat jaar weer te komen werken. Ho, ho werd er toen geroepen dat gaat zomaar niet. Dat moeten we eerst beoordelen. die bedrijfsarts was een reëele man, die liet mij bepalen wat ik dacht aan te kunnen. Als ik teveel wilde, zette hij me op de rem. Rustig aan, we beginnen eerst op therapeutische basis was zijn mening.
maar bij mij was het helemaal apart. De baan die ik had gehad, wasal aan een ander gegeven, vermoedelijk met in het achterhoofd, die zien we nooit meer terug...

Toen moest ik via de reintegratie een plekje zoeken. Ik vond alles prima. Is ook gelukt. Ik heb nog best een prettige tijd gehad, maar dat lag ook aan mijn gedrag. Ik praatte er niet veel over en deed of het heel gewoon was wat er was gebeurd. Ik kreeg zelfs later nog ander werk aangeboden dat best afwisselend was en een uitdaging. Ik vond het jammer dat ik een jaar later officieeel met ontslag moest omdat ik 65 was geworden. Nu werk ik nog af en toe via een uitzendbureau 65plus.

Dus mijn conclusie is, ga er niet te krampachtig mee om en luister goed wat ze van je willen en geef aan of je het denkt te kunnen. Artsen zijn volgens mij mensen gewend die zielig doen, als je dat niet bent krijg je juist hulpt. Dat was mijn ervaring. maar ik spreek voor mezelf. Sterkte ermee. Je ziet dat er hier heel wat lotgenoten zijn met wisselende ervaringen. Doe er je voordeel mee.

Beste Janet,

Wat jij schrijft is herkenbaar. Niet alleen vanuit mijn eigen ervaring, maar ook uit de gesprekken die ik met andere mensen gevoerd hebt. Met alle plezier geef ik je enkele tips.
Andere collega's:
Misschien heb je collega's per email geinformeerd tijdens de periode van behandelen. Zodat ze een idee hadden hoe het met je ging. Mogelijk dat je dit nog een paar keer kunt doen. Hierdoor is iedereen in één keer geinformeerd. Het is goed dat je anderen informeert, want hoe je aan de binnenkant voelt kan aan de buitenkant heel anders uitzien. Als je iemand iets wilt vertellen, hoef je dit niet bij iedereen te doen die bij je vraagt. Jij bepaalt aan wie je iets wilt vertellen. Kies hier de mensen uit, die voor jou goed voelen. Zeker belangrijk is om je leidinggevende uit te leggen wat je voelt en waar je tegenaan loopt. Het is belangrijk om in je gesprekken met je leidinggevende aan te geven welke stap(jes) je vooruit zet. Kortom, communiceer en neem zelf het initiatief!


Bouw rustig op en kijk iedere dag terug hoe het je gegaan is. Als het minder ging, ga na wát er voor gezorgd heeft dat het minder ging. En ga daarmee aan de slag. Vermoeidheid is een grote hindernis bij ingrijpende ziekten als kanker. Het is zeker een hindernis in werksituaties. Want naar gelang de tijd vordert kan dit lastiger worden. Het goede nieuws is, dat ondanks velen doorblijven leven met vermoeidheid, dat er toch iets aan te doen is.

Let op: warmte en begrip geven is één ding, maar goed kunnen omgaan door je collega's en je leidinggevende is heel iets anders. Soms betekent dat jij het initiatief moet nemen om je vorderingen of datgene waar je mee zit moet bespreken. Wacht niet op je leidinggevende, maar voel je zelf verantwoordelijk om duurzaam te re-integreren. Omdat vanuit de wet regels gesteld zijn tav re-integratie en wanneer je bedrijfsarts en je leidinggevende jou met rust laten en zeggen 'neem je tijd' kun je veel tijd verspelen om goed op te bouwen. Vaak komen hun erachter dat het te langzaam gaat en dan gaan andere belangen (financiele) spelen. Kortom zorg dat je weet wat de meest belangrijke spelregels zijn.

Ik kan hier uren over vertellen of schrijven. Als je meer wilt weten, help ik je graag verder. Je kunt ook een kijkje nemen op mijn website: www.dosomegood.nl

Met optimistische groet,
Hugo Lemmens (aan@dosomegood.nl)

Het lastige na kanker is dat de ene dag de andere niet is. Behalve fysieke beperkingen, geeft het een aparte dimensie aan het leven 'als je de dood in je nek voelt hijgen'. Het is dus heel lastig om exact aan te geven wát er voor gezorgd heeft dat het minder ging.

In zekere zin is het gemakkelijker als je een arm mist. Dan is het duidelijk dat je niet kunt breien en niet kunt touwtje springen. Ik zou geen arm willen missen, hoor, echt niet. Ik bedoel vooral dat het zo vervelend is dat je niet heel duidelijk aan kunt geven waar je beperking in zit en wat je dus wel kunt en wat niet, vooral ook wanneer wel en wanneer niet. Blijkbaar vinden mensen dat ze daar zelf een oordeel over moeten kunnen hebben. Blijkbaar is het lastig erop te kunnen vertrouwen dat ikzelf het beste weet hoe en wat.

Toch zijn er mensen,zoals mijn schoonfamilie die zakenlui zijn,die vinden dat té lang ziek zijn,ook al is het kanker, de continuïteit van het bedrijf ernstig bedreigen.Na 3 maanden moest ze wél beter zijn en werken natuurlijk.
Nu spraken ze wel over hun zuster , mijn echtgenote,die in de zaak van haar broer werkte.
Ik zeg werkte want nu zit ze thuis met een bijstand uitkering.
Er zijn dus nog altijd mensen op deze wereld voor wie geld meer telt dan een mensen leven.
Ik word weer kwaad als ik aan deze mensen denk!

Jij werkt zeker comfortabel in loondienst Lex?

En jij hebt zeker nooit kanker gehad, Liberaal?

Ik sta aan de andere kant: ik heb nooit een ernstige ziekte gehad. Wel heb ik collega's die na een moeilijke periode weer terugkomen.

Wat voor mij als collega heel belangrijk is dat ik weet wat jij nodig hebt. Wil je erover vertellen of er nooit meer aan denken? Hoe is je relatie met je collega's? Ben je in de tussentijd terug geweest om even in de pauze een kopje thee te drinken en bij te praten? Of hebben je collega's laten horen/zien/blijken dat ze aan je denken?

Collega zijn is een rare verhouding: je hebt elkaar niet gekozen, je deelt een vak. Met de ene collega ben je praktisch bevriend, met de ander kun je net-an samenwerken.

Dit alles overwegend zou je kunnen voorstellen dat je een tijdje voor je eerste werkdag een middag oid terugkomt, om te vertellen hoe het met je gaat en hoe je de reintegratie voor je ziet. Wat je van collega's verwacht ("ik wil het er wel/niet meer over hebben. Ik ben beter/herstellende. Het zal met pieken en dalen gaan. Het helpt mij als ik/je/de directeur... Ik werk daarom al/nog maar... " doorhalen wat niet van toepassing is).

Succes.

Je ziekte als sneer gebruiken om je gelijk te halen vind ik niet chic Dees.

Enige realiteitszin is van alle betrokkenen te verwachten. Belangrijk voor de omgang van collega's met zaken als ziekte .e.d. is de verhouding VOOR de ziekte.
Niemand maakt me wijs dat collega's staan te juichen als een lijntrekker zijn/haar ziekte handig ten eigen voordel gebruikt ten kosten van collega's.
Als ziekte langdurig blijkt te worden, moet er zeer vroegtijdig met allen worden besproekn, en de mogelijke scenario's doorgenomen.
Het kan uiteindleijk niet zo zijn dat het behoorlijk functioneren van een bedrijf/organisatie afhangt van de ziekte van medewerkers.
Solidariteit kinkt allemaal leuk, maar heeft een beperkte houdbaarheid. Een duidleijk en goed personeelsbeleid is belangrijker dan de afhankelijkheid van- en de goede wil van collega's.

Beste Lex, suggereren dat iemand 'comfortabel' in loondienst werkt, terwijl hij in een heel heftig verhaal schrijft over de ziekte van zijn vrouw en de toestanden die er volgden op het gebied van haar werk, dát is niet chic.

Ik bedoel natuurlijk, Beste Jacob...

(en dat je dat duidt als 'gelijk willen halen', dat is nou weer typisch iets voor een mannetje met haantjesgedrag)

Beste Lex:

Toch zijn er mensen,zoals mijn schoonfamilie die zakenlui zijn,die vinden dat té lang ziek zijn,ook al is het kanker, de continuïteit van het bedrijf ernstig bedreigen.

Begrijp je zelf niet dat dit een waarheid als een koe? Een schip zonder bemanning zal snel stranden...

Ik moet zeggen dat ik echt erg verbaasd ben dat je dit je schoonouders kwalijk neemt, iedereen had natuurlijk naar het ziekenhuis kunnen gaan om je vrouw te ondersteunen maar als de complete familie daarna falliet is dan vraag ik me af of dit slim is.....

Gwon positief denken :)

Gwon positief denken :)

http://speel.jouwweb.nl Free Games en INfo!