Altijd blijven lachen

Zelfs de glimlach ligt mij niet om de mond bestorven. Als ik mijn gezicht in de neutraalstand zet, krijg ik te horen: vent kijk niet zo chagrijnig. Ook als ik in een opgewekte bui ben. Help, ik word niet begrepen!

Als ik voorgaande alinea teruglees, schrik ik: Hij huilt niet en hij lacht niet, welk een temperamentloos wezen moet hij zijn! En dat ben ik natuurlijk niet. Gevoel voor humor heb ik wel, dat wordt alleen niet zo snel geprikkeld. Behalve als ik met mijn goede vriend A. verkeer. Dan wordt er over en weer heel veel gelachen, soms zelfs gegierd en gebruld en mede daardoor gaat er van onze contacten een heilzame werking uit. Na een bezoek aan hem ga ik, ondanks te weinig slaap en soms teveel alcohol, geestelijk en fysiek verkwikt weer naar huis. Daar kan geen therapie tegenop!

Lachen is goed voor de geestelijke en daarmee ook de fysieke gezondheid, dat staat vast. Ik wil het niet met een orgasme vergelijken, maar schaterlachen bevredigt en bevrijdt wel. Tijdens het lachen wordt endorfine aangemaakt in de hersenen. Een stof die een kalmerend en pijnstillend effect heeft, vergelijkbaar met morfine. Ook blijkt lachen het immuunsysteem te versterken: het bevordert de aanmaak van antistoffen en de afvoer van stresshormonen, zoals cortisol. Niet voor niets zijn er trainingen, workshops en zelfhulpboeken om de mens aan het lachen te krijgen. Ik volsta met het noemen van één boektitel: 'Lachmeditatie. Schaterend naar het paradijs in je buik', van Dhyan Sutorius. Dat belooft wat!

Lachen op commando, het lijkt mij een onmogelijke opgave. Het effect van die trainingen en workshops blijkt dan ook beperkt te zijn. Lachen om niets of omdat het moet: het helpt niet. De wezenlijke lach, van binnenuit, wordt veroorzaakt door komische gebeurtenissen of situaties op onverwachte momenten in het leven van alledag. Of, als je toch min of meer gepland wilt lachen, ga dan naar een komische film of naar een voorstelling van een entertainer die zijn vak verstaat. En die appelleert aan jouw gevoel voor humor.

Mijn echtgenote beschikt over de gave de humor achter niet voor de hand liggende situaties te kunnen ontdekken. Laatst kwam zij thuis van haar werk en zij verbaasde zich erover wasgoed te zien hangen aan de droogmolen in onze achtertuin. “Had jij de wasmachine aangezet dan?” vroeg zij mij. “Nee, dat had jij toch gedaan?” Wat bleek: ik was zo in beslag genomen door muizenissen in mijn hoofd, dat ik het nog ongewassen goed uit de wasmachine had genomen en aan de lijn gehangen. En ik had het niet eens in de gaten, zo schoon is kennelijk onze vuile was. J. moest er terecht smakelijk om lachen. Ik later ook, maar eerst was er alleen maar irritatie, geprogrammeerd als ik ben om mijzelf in zulke gevallen verwijten te maken: hoe kun je toch zo stom zijn. Terwijl het uiteraard geweldig komisch is: ik heb de vuile was buiten gehangen, letterlijk!