Amsterdamse homo's vinden van alles belangrijk behalve de lengte van hun penis

'Onderzoek naar de man en zijn penis verdient het dan ook om  wetenschappelijk 'salonfähig' te worden', schrijft zij in haar artikel Tevredenheid met het eigen lichaam en zelfwaardering van homoseksuele mannen in de jongste aflevering van het Tijdschrift voor seksuologie.

De man en zijn penis, zonder lacherigheid en gêne. Waarom dan de homoman als eerste aan wetenschappelijk onderzoek moet worden onderworpen, maakt Woertman niet duidelijk. In haar inleiding noemt ze het 'aannemelijk' dat homo's hun penis belangrijker vinden dan hetero's, maar aan het slot van het artikel verwijst ze naar een inmiddels twintig jaar oude studie waarin gezegd wordt dat er juist geen verschil is tussen homo- en heteromannen. Dat maakt de keus van Woertman zich tot homomannen te beperken op voorhand al wat merkwaardig, om niet te zeggen stigmatiserend.

En dan nog gaat het niet om homomannen, maar om hoogopgeleide, jonge,in Amsterdamse uitgaanskringen verkerende homo's. Dat is een selectgezelschap: mooie kerels die wel willen weten wat ze in huis hebben. Als ze zich geneerden voor hun uiterlijk, zouden ze zich waarschijnlijk niet zo uitgebreid in het nachtleven storten.

De mannen - Woertman ondervroeg er 251, hoeveel er niet meededen,vermeldt zij niet - waren dan ook redelijk tevreden over zichzelf en hun lijf. De helft vond zich wat te dik en een kwart te dun, maar dat deedverder geen afbreuk aan hun zelfwaardering.

Welk lichaamsdeel vonden de mannen het belangrijkst? Niet de penis, maar de buik. Op de tweede plaats de huid, op enige afstand gevolgd door de borst en de billen. Pas op de vijfde plaats kwam de penis. Deze groephomo's vindt dus de penis juist niet zo'n belangrijk lichaamsdeel: ze letten meer op een platte buik en een gave huid.

Ook voor de tevredenheid over het eigen lichaam was, logischerwijs, de buik het belangrijkst. Vrijwel gelijk eindigde de borstpartij, op enige afstand gevolgd door schouders en huid. Pas op de vijfde plaats kwam de penis. Ook voor tevredenheid is de penis dus niet zo belangrijk. Wie alleen de samenvatting van het artikel leest, zou nog lelijk op het verkeerde beenkunnen worden gezet: 'Zoals verwacht bleek de subjectieve aantrekkelijkheid van met name het bovenlichaam maar ook de penis van invloed te zijn op tevredenheid met het eigen lichaam.'

De vraag die de onderzoekster kwelde, was echter of een grotere pik samenhangt met meer geluk. Dus vroeg zij de homo's ook naar de lengte van hun penis, om daarmee allerlei rekenkundige handelingen te kunnen verrichten. Was die groter dan 16 centimeter, tussen de 12 en 16 centimeter, of kleiner dan 12 centimeter, en wat vonden de respondenten een ideale maat? Helaas verzuimt Woertman te melden of zij slap of stijfbedoelde - dat kan algauw een factor 2 schelen - en hoe de respondenten de vraag interpreteerden. (Volgens ander onderzoek is 16 centimeter een moyenne voor een westerse penis in geërigeerde toestand.)

Aannemend dat alle mannen de vraag op dezelfde manier begrepen: de helft van de mannen rapporteerde groter dan 16 centimeter, de andere helftkleiner. Veruit de meesten waren tevreden, een kwart wilde wel een wat langere, een paar een wat kleinere, maar over het geheel vonden de mannenjuist hun penis hun aantrekkelijkste lichaamsdeel en speelde de lidmaat amper een rol in tevredenheid en zelfwaardering. Toch stelt Woertman het in haar samenvatting wat anders voor: 'De meeste mannen vonden een grotere penis ideaal en het voldoen aan dit ideaal was gerelateerd aan meer tevredenheid en zelfwaardering.'

Amsterdamse feesthomo's vinden van alles belangrijk, maar de lengte van hun penis nu juist amper - in weerwil van wat de onderzoekster verwachtte. Dat kan je inderdaad een belangrijk nieuw psychologisch inzicht noemen.

L. Woertman e.a.:Tevredenheid met het eigen lichaam en zelfwaarderingvan homoseksuele mannen: maakt een grote(re) penis een man gelukkig?