AOW

Zoals ik 15 jaar geleden een ontmoeting met Abraham in het vooruitzicht had, zo verwacht ik in 2008 kennis te maken met de zegeningen van vadertje Drees. Daar word ik niet blij van.
Ik heb niets tegen de AOW. Dat is een prima uitvinding voor dementerende oudjes die mummelend achter hun rollator over straat schuifelen. Maar niet voor mij. Ik doe aan sport en ieder jaar wordt mijn conditie beter. Ik zing in twee koren en klim met mijn kleinzoons de bomen in. Ik ben prima instaat mijn eigen geld te verdienen. Graag wil ik beoordeeld worden op mijn prestaties en niet op een toevallig geboortejaar.
Veel mensen van mijn leeftijd vinden dat ze van hun welverdiende rust moeten gaan genieten. Ze worden geestelijk en lichamelijk inactief en hun gezondheid holt achteruit. Zo laten ze zich een boel levensgeluk ontnemen en wordt de gezondheidszorg onnodig op kosten gejaagd. Dat moet toch anders kunnen?
Maar het ligt niet alleen aan de ouderen. Ook de omgeving werkt soms tegen omdat men een verkeerd beeld heeft van ouder worden.
Op het werk ontmoet ik veel dertigers en veertigers. Dat gaat prima en we hebben vaak veel lol met elkaar. Maar als ik zeg dat ik volgend jaar 65 word, dan gaan ze meewarig kijken. Ik zie ze denken: “zou die wel netjes zijn uitvaart geregeld hebben?”
65 is een magisch getal. Maar ook een stigmatiserend, om niet te zeggen discriminerend getal. Met de titel “senior” valt nog te leven. Met je levenservaring geef je in ieder geval de junioren het nakijken. Maar straks val ik, met mijn roze strippenkaart, in de categorie “bejaarden” en dat komt dicht bij een terdoodveroordeling.
Natuurlijk zie ik er niet meer uit als iemand van veertig. Maar wat ik in de spiegel zie klopt voor geen meter met wat ik van binnen voel. Harry Mulisch zegt dat ie zich 17 voelt. Ik begrijp dat. Ik voel me, vanaf het moment dat ik (na een onbezorgde studententijd) mijn eigen geld verdiende, 26 en geen jaar ouder.
Mensen zouden pas hun AOW moeten krijgen als ze er echt aan toe zijn. Dat moet toch te regelen zijn? Misschien moest ik, als het van de zomer zover is, mijn AOW maar aan een goed doel schenken. Totdat ikzelf – en niemand anders – van mening ben dat ik een verzorgde oude dag verdien.