-
arjenvde - 03 januari 2008, 01:19
Ik wens je heel veel sterkte met je plotselinge verlies van je man. Een nederige correctie, je rechterhersenhelft is de emotionele zijde en reguleert de linkerkant van je lichaam en vice versa. Ook schijnt het dat beide hemisferen soms taken van elkaar overnemen....
Moge je die rust vinden in jezelf. Bewust ademen helpt... -
jozina - 03 januari 2008, 13:17
Beste Marjolein, ik wens je een gelukkig 2008. Probeer geen schuldgevoel te hebben. Het was zijn keuze, je had het niet kunnen voorkomen. Je openheid zal je verder helpen op weg naar een nieuwe toekomst.... -
NVT - 03 januari 2008, 19:32
Marjolein hier over moet je geen schuld gevoel hebben dit is iets van hem hier kun je niet bij. Maar ik kan het van je man hoe raar het ook klinkt begrijpen als je alle controle en mischien de levenslust kwijtraakt. Maar meid Kop op ERTEGENAAN -
04 januari 2008, 14:51
Beste Marjolein, de schuldvraag is veel te groot voor je, geef die aan het universum, in de handen van God, of waar je in gelooft. Dan pas krijg je ruimte voor jezelf om in balans te komen. Uit ervaring zeg ik je dat het je gaat lukken, heel veel kracht. -
bewaarder - 07 januari 2008, 10:54
Lieve Marjolein,
Geen enkel mens kan de vrijwillige keus van een ander
doen veranderen. Elk mens ook je man of kind of andere naaste of zelfs een onbekende is Meester van zijn eigen leven.
Jij bent ook Meester van je eigen leven. Niets kan je verwijten, jezelf niet,je lieve man niet , niemand.
De logische redenering van je is ook geen oplossing.
Je gevoel is het enige wat overblijft om door te gaan en volg alleen dat gevoel. Dat wordt geleid door je geweten wat van een Oerbron komt die we soms God noemen.
Ik hoop voor je dat 2008 je balans weer in evenwicht is.
Veel sterkte toegewenst door Bewaarder.
Balans
Trefwoorden: Columnwedstrijd
In de nacht van 6 op 7 juni van het jaar 2007 beroofde mijn lieve man, slecht 46 jaar, zich van het leven, mij en andere familieleden, vrienden en collega’s in totale verbijstering achterlatend. Niemand zag het aankomen. Hij was in de loop der jaren een vat vol kruit geworden waar deze nacht een lontje bij kwam. De levensbalans die ik had tot en met 6 juni 2007, samen met hem, stond in één keer volledig op zijn kop. Nu, bijna zeven maanden verder heb ik nog geen nieuwe balans gevonden. Ik zoek meerdere balansen. Ik moet mijn leven opnieuw inrichten, ik moet leren omgaan met het alleen zijn, ik moet bepalen of ik het werk wil blijven doen wat ik doe, maar bovenal moet ik een balans zien te vinden tussen het verstand en de emotie. De rechterhersenhelft (die van het verstand) is er al een hele tijd uit. Mijn man, de controlfreak, verloor op meerdere terreinen steeds meer de controle. Zodanig dat hij uiteindelijk geen andere uitweg meer zag dan deze. Niemand kon hem helpen, ook ik niet, hoewel ik er met mijn neus bovenop zat. Juist dat, en andere omstandigheden, maken dat de linkerhersenhelft (de emotie, het gevoel) veel grotere problemen heeft met het accepteren wat er gebeurd is. Waarom zag ik niet hoe erg het was, waarom heb ik hem niet aan zijn weinige haar naar een psycholoog gesleept, waarom was ik boos op hem tijdens die laatste avond in plaats van dat ik zijn eenzaamheid herkende, waarom was ik die avond dat lontje bij zijn kruitvat? Vragen, zoveel vragen. Toch zal ik het allemaal een plek moeten geven, al is het alleen maar om verder te kunnen met het leven. Niet dat ik al zeven maanden stil sta, verre van dat. Maar zoals gezegd; balans is er nog niet. Ik heb er vertrouwen in dat het in 2008 wel komt. Het liefst bereik ik dit op eigen kracht, maar als blijkt dat dat niet lukt, is hulp ‘van buitenaf’ onontbeerlijk. Van buiten is nauwelijks iets te zien, maar van binnen ben ik een beetje de weg kwijt. De wens om in 2008 balans te vinden gaat natuurlijk een stap verder: als ik balans weet te vinden, weet ik rust te vinden. Rust in die linkerhersenhelft. Dat is wat ik wil in 2008.


teckeltoetie 