Behoedzaam graven de vingers dieper

‘Hallo’, zeggen de handen op mijn rug. ‘Hallo, wie ben jij? Waar zit je?’ Natuurlijk zeggen de handen dat niet echt. Maar zo voelt het: handen die spreken.
De handen zoeken verder, strijken door de dunne wollen deken heen. Eerst waren het vier handen – om te laten ervaren hoe een vierhandige massage voelt. Daarna trokken de handen van Mariëtte Sinninghe Damsté zich terug. Nu zijn er alleen nog de handen van Mona van Weerdenburg.

‘En nu de real thing’, zeg ik tegen haar. Van Weerdenburg begint aanstekelijk te lachen terwijl ze de deken van m’n rug trekt en de wol zachtjes over mijn huid laat kriebelen. Dan pakt ze een schaal met warme olie en begint me daarmee te masseren. Twee handen veranderen in tien vingers. Vrolijke vingers. Nieuwsgierig. Onderzoekend. Niet dat ze afzonderlijk trommelen of pianospelen over mijn schouders, maar ik voel ze elk apart. Heel anders dan bij de masseur in de sauna, met handen die doelgericht en geroutineerd op zoek gaan naar de knopen in je spieren. De vingers van Van Weerdenburg verkennen behoedzaam elke centimeter en graven zachtjes dieper en dieper. Deze vingers zoeken niet naar de knopen in je vlees, maar naar de knopen in je ziel.

Dit is ook geen gewone ontspanningsmassage, waarschuwt de website van Buitenplaats Reijgersbroeck, een landelijk gelegen boerderij aan de Provincialeweg naar Weesp, tegen de rand van Amsterdam-Zuidoost. In de eerste helft van de vorige eeuw nog een luxe jachtoord van de burgemeester, en recenter, het pannenkoekenhuis van de Floriade, is Buitenplaats Reijgersbroeck nu een spiritueel wellnesscentrum in wording: ‘rustpunt onder de rook van Amsterdam’. Een plek voor meditatie, healing en diverse vormen van massage, waaronder deze holistische massage.

‘Je kunt natuurlijk wel gewoon lekker liggen en ontspannen wegdoezelen, maar het doel van een holistische massage is juist dat je er met je aandacht bijblijft, zodat je merkt wat er in je lichaam gebeurt’, zegt Mariëtte Sinninghe Damsté, samen met haar partner eigenaar en initiatiefnemer van dit centrum. ‘Dat betekent dat wij als masseurs ook met onze volle aandacht écht aanwezig zijn als wij iemand aanraken. Dat maakt voor ons het verschil.’

Er is dus werk aan de winkel, zoveel is duidelijk. Ik probeer de handen te blijven volgen, elk contact met mijn huid bewust te registreren. De warmte van de elektrische deken op het grote bed waarop ik lig. De geur van de wierook. De klanken van de muziek, waarin elke dissonantie is vermeden. Dan komt de stem van Van Weerdenburg erbij.

‘Waar voel je de meeste spanning?’
Nek en schouders, altijd prijs. Haar handen gaan naar de trapezium-vormige spier bij mijn linkerschouder en ze stelt meteen de volgende vraag.
‘En de meeste ontspanning?’
Die had ik niet verwacht. Raar is dat toch, dat je altijd let op wat niet goed zit. ‘Kuiten’, zeg ik. ‘En handen.’ Die van mij hoeven even lekker niks te doen.
Van Weerdenburg is weer stil en strijkt over mijn nek en schouders. Dan is het tijd voor de volgende vraag. ‘Welke last draag je op je schouders?’
Tjonge. Moet dat? Ook al is mijn moeder net drie weken geleden overleden, ik ga hier niet zielig doen. Zo ben ik niet. Dat vinden mijn schouders ook. Ik voel ze protesteren. Hoezo last? Ze willen bewegen. Ze willen actie. ‘Het is niet het gevoel dat ik een enorme last draag’, zeg ik. ‘Het is meer dat mijn schouders gewoon van alles willen doen. Hup, schouders eronder, en aanpakken.’ Ik snap niet hoe ik dat opeens weet, maar ik weet wel dat ik dat nu dus juist niet moet doen. Die schouders gaan even helemaal nergens onder.

De handen gaan weer verder, omlaag langs de linkerkant, tot ongeveer ter hoogte van mijn hartstreek.
‘En wat voel je nu?’
Ik wil m’n mond houden. Opdonderen. Wegwezen. Dat is wat ik voel. De handen zijn nu gevaarlijk dicht bij de plek waar het echt zeer doet. De lege plek van mijn moeder is opeens griezelig tastbaar. Ik zeg niks, maar de dam is gebroken. Tranen rollen uit m’n ogen. Hoe kan dat, vraag ik me af, dat een hand op mijn lichaam dat effect heeft? Van iemand die ik verder helemaal niet ken?
Van Weerdenburg zegt ook niks. Ze gaat gewoon door. Mijn tranen rollen ook door en ze rollen weer verder. Geleidelijk ebt de golf van pijn weg.

Zo gaat dat altijd, vertelt Sinninghe Damsté na afloop. Tenminste, als het goed is. ‘Je laat iemand ervaren wat er in zijn lichaam gebeurt. Door de aanraking schep je ook een verbondenheid en dat raakt diep, want de meeste pijn ligt bij mensen in het niet verbonden zijn – met zichzelf of met anderen. Tijdens zo’n massage zie je vaak wolken emoties voorbij komen, maar omdat je aanwezig blijft bij het lichaam en bij wat je op dat moment doet, kun je die wolken voorbij laten drijven, je identificeert je er niet mee. Eigenlijk net als wat je met gedachten doet wanneer je mediteert: je observeert ze, maar je pakt ze niet op, je duwt ze niet weg, je laat ze gewoon komen en gaan.’
Een vast protocol is daar niet voor. Sinninghe Damsté heeft een traditionele opleiding tot fysiotherapeut gevolgd en Van Weerdenburg heeft de vierjarige opleiding gedaan bij Holos, de academie voor massagetherapie in Utrecht. Daar leer je wel de basis voor deze manier van masseren met de wisselwerking tussen lichaam en geest als uitgangspunt, maar uiteindelijk laat je je vooral leiden door je intuïtie, vinden de beide masseuses. ‘De intentie is het belangrijkste, techniek is ondergeschikt’, zegt Sinninghe Damsté.

Van Weerdenburg volgt simpelweg haar handen. ‘Ze worden vanzelf naar je schouders getrokken’, zegt ze, terwijl ze weer lucht tussen botten en spieren kneedt. En waarom ze dan aan de linkerkant is gaan zitten en niet aan de rechter? ‘Die kant heeft het blijkbaar het meeste nodig. Dat voel je onbewust aan.’
De linkerhelft van het lichaam, is de theorie, is de verbinding met de emotionele aspecten: het gevoel, het hart, ontvankelijkheid. De rechterhelft heeft vooral connectie met de ratio. Er moet zeker een uur voorbij zijn sinds we zijn begonnen en de linkerhelft is dik tevreden nu. Ligt er lekker rustig bij, de wereld is goed zo, er hoeft even niks. Maar de rechterhelft wil ook. En ik wil natuurlijk niet met een half ontspannen lijf de deur uit.
‘Nee hoor’, lacht Sinninghe Damsté. ‘De enige leidraad is dat we hier wel het hele lichaam masseren. We leggen accenten op een bepaald lichaamsdeel als we voelen dat dat nodig is, maar je moet wel met een totaal gevoel de deur uit stappen. We zetten je echt niet in stukjes de straat op.’

Meditaties en massages
Buitenplaats Reijgersbroeck is een centrum voor massage, healing en meditatie. Er zijn drie massageruimten met elk een eigen karakter.
Er worden ayurvedische, holistische en intuïtieve massages gegeven, als ook kundalini healings en reiki behandelingen.
De kosten voor de massages liggen tussen 75 en 90 euro (1,5 of 2 uur). Een kundalini healing kost 90 tot 120 euro. De reiki behandelingen zijn 35 euro per uur.
Op dit moment wordt de deel omgebouwd tot meditatietempel. Naar verwachting zullen hier vanaf de zomer vipassana meditatiedagen worden gehouden, inclusief vegetarische lunch .

Meer informatie? Klik hier

Pay Uun Hiu  is verslaggever bij Hart en Ziel van de Volkskrant.
Zij schrijft ook voor de Volkskeuken en Reizen.

Meer van  Pay-Uun Hiu

Doe de persoonlijkheidstest

Ben jij een levenskunstenaar? Doe de Levenskunsttest

Meer tests op de homepage