Blijf geen groentje

Inmiddels kan ik dit standpunt op cultureel verantwoorde wijze verdedigen. De Griekse filosoof Epicurus was een van de eersten die beweerde dat geluk bepalend is voor de kwaliteit van je bestaan. Het draait er in zijn filosofie niet om een moreel hoogstaand leven te leiden, maar om je goed te voelen.

Epicurus was desondanks weinig enthousiast over vaste relaties, hij gaf de voorkeur aan het contact met vrienden. Het is daarbij mogelijk dat het moderne huwelijk, dat veel meer dan vroeger gekenmerkt wordt door het gelijkwaardig contact tussen vrienden, wel de goedkeuring van Epicurus zou krijgen, maar ik denk dat hij zelf het risico niet genomen zou hebben. In zijn filosofie draait het vooral om het vermijden van pijn. Wen bijvoorbeeld nooit aan het eten van kreeft, want de pijn van het gemis is te groot op de dag dat je zonder moet.

Het huwelijk is zo’n genoegen dat je zomaar kunt verliezen. Dood en scheiding gooien voor meer dan de helft van de mensen op een kwade dag roet in het eten. Kun je je daarom beter concentreren op vriendschappen, die eenvoudiger inwisselbaar zijn als ze stuklopen?

Voor een speciale uitgave van Journal of Happiness Studies doet de demograaf Aart Liefbroer een poging een antwoord te vinden, aan de hand van bestaande cijfers over levensloop en geluk. Hij maakt gebruik van het begrip ‘gelukkige levensverwachting’. Elk jaar van de levensverwachting wordt daarbij vermenigvuldigd met een wegingsfactor voor het ervaren geluk. Een jaar dat in perfect geluk wordt doorgebracht, telt voor een gelukkig levensjaar, maar een jaar waarin men het eigen geluk niet meer geeft dan een 5, telt maar half.

Vervolgens stelde Liefbroer een aantal gemiddelde levenslopen samen en rekende uit hoeveel gelukkige levensjaren hiermee gepaard gaan. De meeste gelukkige levensjaren kunnen die mensen tegemoet zien die trouwen en dood gaan voor hun partner sterft. Wie zijn partner verliest, levert gemiddeld anderhalf jaar in, maar heeft desondanks drie gelukkige jaren meer dan mensen die nooit trouwen of samenwonen.

De mensen die één keer trouwen of samenwonen en daarna gescheiden blijven, doen het een fractie beter dan vrijgezellen. Wie hertrouwt loopt de achterstand op de nooit gescheiden personen voor een flink deel weer in.
Epicurus had dus ongelijk over de gevaren van de liefde. Relaties maken je weliswaar kwetsbaar voor verlies, maar wie de stap waagt, kan gemiddeld rekenen op een langer en gelukkiger leven.