Hete chocolade-massage

Enkele jaren geleden kreeg ik van mijn vrienden een massage aangeboden. Een Japanse massage. In een gerenommeerde salon. Het was voor mijn 40ste verjaardag, en het zou een vrolijke boel worden, was me verzekerd. De masseur in kwestie introduceerde zich als een afgestudeerde dokter. Wat hij met massage van doen had, bleef duister. Zeker een hobby. Of om iets bij te verdienen.


Om kort te gaan, wat een massage had moeten zijn, leek eerder een partijtje sumoworstelen – met mij als sparringpartner. Hij trok aan al mijn ledematen alsof zíjn leven er vanaf hing, terwijl ik me zorgen maakte over het mijne. Uiteindelijk stond de kwakzalver op mijn rug een Oost-Aziatische strijddans uit te voeren.

Ik voelde me gebroken, letterlijk. Dagen later voelde ik zijn voetstappen nog in mijn ribben, terwijl zich bovendien een lichte zwelling in mijn onderbuik aftekende. Diagnose na inspectie van de huisarts: liesbreuk. Sindsdien heb ik nooit meer een masseur bezocht.

Met enige terughoudendheid rijd ik dan ook naar Fila Ki in Naarden – Health and Beauty Lounge in het Gooi. Prachtig wit gebouwtje, opgetrokken in neo-Moorse stijl, type moskee. Oorspronkelijk onder protest van de buren neergezet als sigarettenfabriek, in 1915, maar in het huidige straatbeeld geen vreemd gezicht meer.

Massage met geluksstofje
Sterker, elke maand meldt zich wel een groepje moslims met de vraag er te mogen bidden. Geloof en wellness, zo’n vreemde combinatie is het ook weer niet.
Ik meld me aan voor de Hot Chocolate Massage, een van de specialiteiten. Uitermate relaxing door de serotonine, een lichaamseigen antidepressivum dat als ‘geluksstofje’ een algemene ontspanning bevordert – ook via de poriën van de huid. Je kunt er verslaafd aan raken. Wie kan daar iets op tegen hebben? Bovendien krijg ik Pierre toegewezen, de beste masseur die Fila Ki in de aanbieding heeft, zo wordt me verzekerd.

Als hij me naar boven leidt, de behandelkamer in, en me naakt op het geprepareerde bed laat liggen, kan ik maar moeilijk de herinneringen aan mijn Japanse pseudo-arts onderdrukken. Want ja, Pierre, werkzaam in de grafische industrie en masseur als hobby, waar had ik dat eerder gehoord?

En inderdaad, ook Pierre pakt het van meet af aan krachtdadig aan. Met zijn handen en onderarmen doet hij verwoede pogingen me door de verwarmde behandeltafel heen te drukken. Je hoort en leest wel eens wat over koeien die eerst gemasseerd, daarna geslacht en vervolgens als gerecht worden opgediend. Waarom zou een mens hetzelfde lot bespaard blijven?

Willoos vlees
Dankzij Pierres gedruk verandert mijn lijf in enkele tientallen kilo’s willoos vlees waaruit elk restje spanning lijkt te zijn weg gekneed. Klaar voor de finishing touch en wat het hoogtepunt van de behandeling moet worden: de drie stukken chocolade, bereid uit 90 procent cacao, die vermengd met amandelolie, na enige gepruttel op een klein spiritusbrandertje, in kleine hoeveelheden over mijn rug worden uitgeserveerd. De beloofde gelukzaligheid meldt zich nog niet gelijk, wel de alles overheersende geur van cacao die de behandelkamer vult.

Pierre begint met de rug. En masseert langzaam door naar de benen (‘Mag ik ook uw billen doen?’). Daarna vraagt hij me om te draaien. Nu is de naaktheid der edele delen niets waarvoor je je hoeft te schamen, maar het aanbod van een minuscuul schaamlapje neem ik gretig aan.

Uiteindelijk ontsnapt ook de rest van de voorkant niet aan Pierres elastieken handen en de zachte weldaad van gesmolten chocola. In de drie kwartier dat hij me met de bruine zoetigheid onder handen neemt, transformeer ik van een bleke Hollander in een Belgische bonbon.

Heerlijk broeien
Als alles eenmaal bruin ziet, word ik, gelijk een overleden farao, in aluminiumfolie verpakt. Om afkoeling te voorkomen legt Pierre een grote handdoek over me heen. Het begint heerlijk te broeien en de eerste gewaarwordingen van het Elyzeese geluk tekenen zich af. Zelfs de onophoudelijke elektronische panfluitmuziek, die aanvankelijk bij vlagen behoorlijk op mijn zenuwen had gespeeld, deert me minder.

Om de boel af te maken – ik ben ingepakt en protesteren heeft in deze geknevelde houding toch geen zin – begint hij aan mijn voeten. Teen voor teen en van bal tot hiel. Mooi idee: dat de hele voetzool correspondeert met allerlei punten in het lijf. Pierre legt uit dat hij (‘als ik hier druk’) mijn stoelgang kan bevorderen en (‘als ik daar druk’) de werking van mijn lever.

Ik laat het me welgevallen. Sterker, er is aan een algehele ontspanning nauwelijks te ontkomen, hoewel een spontane stoelgang me gelukkig bespaard blijft.
‘Ontspannen, daar kunnen mensen zich maar moeilijk aan overgeven’, was me tijdens de telefonische reservering nog op het hart gedrukt. Een waar woord. En naar het schijnt vooral van toepassing op mannen.

Maar als de verslapping van lijf, leden en hoofd eenmaal heeft ingezet, is er ook weer geen houden aan. Ik merk het als Pierre me, ondersteunend bij de arm, na anderhalf uur de trap af begeleid. Met een licht hoofd, slappe spieren en een cacaogeur die nog dagen om me heen blijft hangen.

Verdiep je in wellness

Naar de homepage