-
Lisa - 05 mei 2009, 20:38
Zeker een opsteker om me aan op te trekken; nu een half jaar na het overlijden van mijn man.
Het lijkt wel of ik het niet kan verwerken, voor het eerst in mijn leven loop ik emotineel/geestelijk totaal vast.
Alsof allerlei situaties nu in ene keer ook nog terugkomen.
De vechtlustvan Mirande Kerkhof is een voorbeeld voor mij. -
Brigitte - 06 mei 2009, 09:49
Ik zit ook in een rot periode en heb er meerdere meegemaakt. Zo gaat het leven wel aan je voorbij, ik ben het vechten moe. Mijn geliefde heeft me van de één op de andere dag verlaten en wil niet praten en laat niets horen, dit is een marteling. Ik zit met heel veel dingen en wil graag praten, ik blijf er mee zitten. Nee, tegenslag is prima, dat hoort erbij, maar het houdt een keer op. -
joylibelle - 06 mei 2009, 11:46
Brigitte, wat naar voor je! k Begrijp de frustratie wanneer er gezwegen wordt en vind het behoorlijk waardeloos dat hij jou dit aandoet, want zo kun jij moeilijk verder in het leven. Mocht je zijn adres hebben, schrijf hem dan een brief en vraag hem vriendelijk doch beslist jouw belangrijkste vragen eerlijk te beantwoorden. Schrijf hem dat je hem pak m beet, een maand hiervoor de tijd geeft (schrijf: 'Ik hoop dat je zo goed wilt zijn, mij voor juli (augustus, september...) terug te schrijven, alvast dank hiervoor'). Dit laatste is belangrijk, anders laat hij jou wachten wat dan weer aanleiding tot frustratie is. Dus geef hem een deadline. Reageert hij, dan kun je er misschien iets mee. Doet hij dit niet, dan heb je goede reden het boek te sluiten! Hij is jou dan nooit waard geweest, hoe lief en aardig hij ook was.
Een en ander is uiteraard afhankelijk van hoe lang het geleden is, dat hij jou verliet. En bovendien kun je je afvragen of jouw leven zonder hem wel zo slecht is. Misschien is het leven nu wel veel BETER ! Praten is belangrijk, doe dat met een familielid of vriend(in) die je kunt vertrouwen. Zo zie je Brigitte, er zijn altijd wel aanknopingspuntjes die je leven kunnen verbeteren. -
Harapan - 06 mei 2009, 15:22
Iemand verliezen is heel pijnlijk.
Dan komt je in een rouwproces terecht,die je zeker niet mag ontkennen.
De een doet er misschien langer over dan de ander,maar het is en blijft een enorm verlies dat verwerkt moet worden.
Dat doet ieder denk ik op zijn of haar manier.
Ook ik heb de afgelopen paar jaar verschillende lieve mensen weggebracht en dat doet zeer.Mijn ervaring is dat ook het verwerken hiervan in golfbewegingen gaat.
Zo ook het leven. Als je denkt dat het beter gaat denken we in een stijgende lijn en naar mijn idee gaat ook dat in golfbewegingen. niet denken nu ben ik er. je bent er eigenlijk nooit,want leren doen we tot we de aarde verlaten en dat is de bedoeling denk ik.
lieve mensen hierboven,sterkte. Groeten Peper -
bewaarder - 06 mei 2009, 20:46
Lieve Miranda,
Sommige mensen zeggen wellicht vaak tegen jou als ze jouw omstandigheden kennen: ' Goh, wat sterk van je om dit te overleven!', en hebben bewondering voor je.
Zulk een verlies is in hun ogen onaanvaardbaar en onmogelijk om nog gelukkig te kunnen zijn.
Maar dat kan jij wel en je vraagt je niet af waarom zoals die mensen om je heen. Je gaat gewoon je eigen weg omdat je zeker bent van jezelf.
Ik wens je nog een goede toekomst samen met je vriend.
Hartelijke groet van Bewaarder
Ik kan nu meer ellende aan
Op zoek naar de ommekeer in iemands leven
Trefwoorden: Bewust leven, Jorien de Lege, Levenservaring, Levensgeluk, Levenskunst, Ommekeer, Rouw, Rouwverwerking
Ze stond 42 jaar op de markt en als ze de kans kreeg stond ze er morgen weer. ‘Markten is het mooiste beroep dat er is.’
Het zit er niet meer in voor Miranda Kerkhof (61). Na een brand in 1998 volgde tien jaar ellende, waarin ze verwikkeld raakte in een slepende rechtszaak en waarin haar man overleed. Kerkhof werkte alleen door, zeven dagen per week, en versleet haar knieën. Einde markt.
Maar acht maanden geleden begon het tij te keren. Ze heeft een nieuwe vriend, Bertus (51). ‘Hij is chauffeur op het speciaal vervoer waar ik gebruik van maak. Hij is zo leuk, we zijn net pubers.’
Ze willen samen een bedrijf opzetten, iets met mensen. Personenvervoer bijvoorbeeld. ‘Pensioen, daar moet ik niet aan denken. Ik ben helemaal nog niet oud.’
Maar eerst het hoger beroep afwachten van de zaak rond haar stacaravan. Zij en haar man Wout hadden 100 duizend gulden gewonnen in de loterij, en ze lieten de stacaravan waar ze in woonden verbouwen tot een bungalow. ‘Het was prachtig, met zwembad en al.’ Maar binnen twee uur nadat de loodgieter een kachelpijp had geïnstalleerd, brak er brand uit. Alles weg. De verzekering van de loodgieter houdt schadeloosstelling tegen, omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat.
Al het geld ging op aan brandrapporten en advocaten, de schulden stapelden zich op. Vrienden verdwenen met de dood van Wout uit beeld. ‘Het leek wel alsof ik een besmettelijke ziekte had.’
Kerkhof weet zeker dat het dit jaar goed komt. ‘In mei is de schuldsanering klaar, en hopelijk doet de rechter nog in 2009 uitspraak.’ Als de verzekering uitkeert, hebben zij en Bertus startkapitaal om hun eigen bedrijf op te zetten. Misschien gaan ze zelfs wel samenwonen.
En als ze verliest? ‘Dan ga ik ook wel door met ademhalen. Ik ben geen somber mens, nooit geweest. Ik heb nu een aangepaste woning met een grote tuin waar Feyenoord jaloers op is, dus we tuinieren veel.’ De afgelopen jaren hebben haar ook iets positiefs gebracht. ‘Ik weet nu wat mijn kracht is. Ik heb vechtlust, niemand houdt me tegen. Mocht er nog meer ellende komen, dan kan ik dat aan.’
Jorien de Lege is verslaggeefster van de Volkskrant
Reageren of je aanmelden voor deze rubriek? Stuur een mail naar ommekeer@hartenziel.nl

levensmoed
meis