15 reacties
-
gaby3 - 07 april 2008, 11:49
Wat gek, heeft nog niemand op les 11 gereageerd? Het staat er toch al een paar dagen op. Wat betreft de adviezen, daar heb je best veel moed voor nodig en zelfvertrouwen. Het gaat bij sommige mensen soms ook moeizaam. Mijn yogalerares was ook eerst erg afstandelijk tegen mij en had het heel druk met de jongeren. Opeens is er een ommekeer ontstaan. Ze had een vriendin gesproken die geopereerd was aan borstkanker en heel lelijk tegen haar had gedaan. Ze vroeg begrip en omdat ik zelf vorig jaar onder het mes ben geweest en aan de chemo's dacht ze een luisterend oor te hebben gevonden. Dat werkte. Opeens was ze heel anders tegen me. Daarna vertelde ze ook nog dingen uit haar eigen priveleven waar ze mee zat.
Kortom, het klopt wat er hierboven wordt beweerd. Als je jezelf blijft komt het (soms) vanzelf goed en hoef je je ook niet aan te passen. Eigenlijk is het wel prettig om ouder te zijn. Je hebt alles al een keer meegemaakt en je kunt er relaxter mee omgaan. Je raakt niet gelijk in de stress.
Dus de 4 kernwoorden, Ken jezelf, accepteer jezelf, vertrouw jezelf en wees jezelf kloppen als een bus. -
era. - 07 april 2008, 12:08
Les 11 staat er nog maar net op denk ik.
Ik denk dat het juist erg moeilijk allemaal is; als je de weg kwijt bent. Als je jezelf kwijt bent zul je jezelf eerst terug moeten vinden vóór je weer punt 3, 4 en 5 kunt inpassen in je leven.
Krijg het maar eens voor mekaar om de beklemming allemaal los te laten en te zijn wie je bent als je niet meer weet wie je bent.
Ikzelf ben mijn persoonlijke zoektocht een jaar of drie geleden begonnen en heb met horten en stoten mezelf weer op mijn eigen spoor gekregen. ('Spoor' is te statisch. Ik bedoel meer m'n eigen pad, m'n eigen richting)
Het kostte nogal wat maar leverde een véél prettiger leven op dan dat ik had.
Relaxter en met het gevoel levenskunstjes te kunnen uithalen... -
bewaarder - 07 april 2008, 18:21
Beste Ad,
Les 11 houdt eigenlijk alle anderen lessen in.
Hetis niet direct in tegenspraak met andere lessen daarvoor en is meer een compilatie ervan. Ik weet natuurlijk niet welke
andere lessen nog komen ( 3 no ?) maar deze vind ik tot nu toe het beste als advies.
Eens met wat Gaby3 als eindconclusie geeft.
Verder ben ik wat sceptisch regenover de uitspraak: 'We willenhet liefst mensen ontmoeten die ons waarderen om wie we echt zijn.
Hieruit concluder ik dat die keus op grond van elkaar kennen al gemaakt is en daarom in die groep het contact blijft bestaan.
Maar als we erop uit zijn mensen te ontmoeten weet je bij de 1e keer niet al ben je zelf eerlijk of die ander het ook is.
Dat kan je pas beoordelen na die ontmoeting.
Dus lijkt de uitspraak mij een beetje onlogisch.
Groet van Bewaarder. -
elleke - 07 april 2008, 21:25
Helemaal eens met Ad Bergsma: 'We willen het liefst mensen ontmoeten die ons waarderen om wie we echt zijn.' Natuurlijk!
Het gaat hier om de stelling wat je het liefste wilt. Dat het niet 100 % zo uitvalt is iets anders. Maar de meeste harmonie in ontmoetingen, vriendschappen etc zijn gebaseerd op erkenning en herkenning. Zodra je in staat bent jezelf te zijn, je dus te laten zien zoals je bent, ben je beschikbaar voor zulke ontmoetingen. Hoe het uiteindelijk uitpakt weet je heel snel erna, maar idd het begint bij eerst jezelf laten zien. Ik vind het zo logisch als maar kan. vr. gr. Elleke -
elleke - 07 april 2008, 21:29
En aan Gaby,
De betere verstandhouding ontstond toen beiden zich als 'zichzelf' lieten kennen, want er zijn uiteraard wel minstens 2 personen nodig voor die wisselwerking,
Elleke -
ad.bergsma - 07 april 2008, 23:12
Beste bewaarder,
het woord ontmoeten heb ik wat onhandig gebruikt. Ik bedoelde in de zin van elkaar werkelijk tegenkomen, en niet in de zin van elkaar voor de eerste keer zien. -
bewaarder - 08 april 2008, 01:27
Beste Ad,
ja, ik begrijp het verschil.
Natuurlijk heel logisch dat het zo gaat.
Verder vraag ik me af of mensen die niet zo makkelijk hun zelf kunnen zijn ook een ' klik' voelen als ze dezelfde eigenschap bij de ander ervaren bij die ontmoeting.
Dan zou je ook kunnen stellen: We willen het liefst mensen ontmoeten die ons waarderen om wat we niet echt zijn'
Zou dat in werkelijkheid gebeuren?
In de wiskunde is de stelling - x - = +
Zou dat bij een mensengroep van gelijke waarde ook opgaan?
Ik blijf er over nadenken en daarom vind ik dit artikel erg goed!
Hartelijke groet van Bewaarder. -
oogvk - 08 april 2008, 10:31
Wat de levenslessen persoonlijk opleveren en heel H&Z eigenlijk, is dat ik anders en verder kijk dan ik tot nu toe gedaan had. Het maakt me ook pijnlijk bewust van sommige zaken, en van hoe ik iets anders aan kan pakken waardoor het meer oplevert, in relaties uiteraard. Het 'jezelf blijven' is een groot goed en ik streef het na, toch wil je erkenning en, tsja, goedkeuring, waardoor ik soms wel erg makkelijk met een meebuigend rietje voel met de plannen van anderen, een aanpasser.
Het vergt moed om mezelf te zijn en dan dit nog in combinatie met rekening houden met anderen. Het wordt een inpassen, mijzelf zijn in samenhang met anderen... -
marlyn - 09 april 2008, 08:37
Yep en zo is het maar net. -
mepd - 09 april 2008, 10:02
In landen waar het recht van de gemeenschap vóór de rechten van het individu gaan gebeuren er heel nare dingen met mensen. En meestal met de mensen die zich niet goed kunnen verdedigen. Het idee alleen al dat wij hier zo'n maatschappij zouden willen waar het collectief vóór alles gaat doet me huiveren. Individualisme staat volgens mij niet voor het recht van de sterkste. Je kunt denk ik heel goed een individualistische maatschappij hebben waarbij de waarborgen voor de zwakkeren en hulpbehoevenden goed geregeld zijn. Dat dat nu misschien nog niet zo is, wil niet zeggen dat het niet zou kunnen. En daarnaar zou ik willen streven. -
piepstra - 10 april 2008, 08:57
De reactie van Helen past mij het meest. Samenleven betekent toch ook dat je op een aanvaardbare wijze met anderen omgaat en dat je dus niet altijd helemaal jezelf kunt zijn. Sociaal gedrag, je hier en daar aanpassen. En wat is "jezelf zijn" een rekbaar begrip. -
marlieshartenziel - 10 april 2008, 10:12
Goed jezelf kennen is weten wat je nodig hebt en waar je behoeftes liggen. Als er niet tegemoet word gekomen aan je behoeftes. Dan raak je juist gefrustreerd en word je chagerijnig. Niet veel mensen weten exact wat hun behoeftes zijn. Dit is moeilijk en vraagt veel training. -
ad.bergsma - 10 april 2008, 18:05
Hallo allen,wat een leuke discussie dit! In de eerste plaats ben ik het met jullie eens dat jezelf zijn niet altijd wenselijk is. Iemand die agressieve seksuele wensen heeft, kan daar maar beter niet aan toegeven. Voor de chagrijn geldt dit al wat minder. Natuurlijk heb ik ook wel eens de neiging te grauwen en te snauwen, en als ik daar een keer aan heb toegegeven ben ik weleens opgelucht. Toch heb ik daarna nooit het bevredigende gevoel dat ik werkelijk mezelf ben geweest of dat ik heb gedaan waar ik als persoon voor sta. Jezelf zijn wil niet zeggen dat je een opwelling navolgt om anderen kwaad te doen. Dat is in mijn ogen tochg vaker een teken dat het je allemaal te veel wordt.
-
ad.bergsma - 10 april 2008, 18:29
De bijdrage van Lornalijn over de rechten van het individu versus die van de gemeenschap en de daaruit volgende vrees voor het recht van de sterkte, ziet er in mijn ogen volstrekt logisch uit. Desondanks denk ik dat hier iets vergeten wordt. Het recht van het individu geldt namelijk juist voor de zwakkere, zodat de veel sterkere gemeenschap de persoon niet kan onderdrukken. Als je toevallig homo bent, is dat in een individualistische samenleving veel minder vaak een probleem dan in een samenleving waar het belang van de groep met kracht (en geweld) wordt afgedwongen.
Een dieperliggende oplossing voor het gesignaleerde dilemma komt van de filosoof Betrand Russell, uit zijn zelfhulpboek 'De verovering van het geluk'. Daarin bespreekt hij de vraag of we moeten streven naar een deugdzaam leven, en dus het goede moeten doen, of naar een gelukkig leven. Russell kiest ervoor het geluk als maatstaf te nemen, maar ziet daarbij in het geheel geen morele bezwaren: 'Een expansieve en edelmoedige houding jegens andere mensen maakt niet alleen anderen gelukkig, maar is een grote bron van geluk voor degene die deze houding heeft, want hij zal daardoor algemeen geliefd zijn.' Deze conclusie wordt gesteund door modern geluksonderzoek. Gerichtheid op anderen en de bereidheid te helpen dragen bij aan welbevinden. Individualisme geeft het individu het recht te proberen op de eigen manier gelukkig te worden, en het individu gebruikt deze vrijheid door ook wat voor anderen te betekenen. -
Jennyjennifer - 09 augustus 2011, 13:40
Wat een prachtig topic ... Een onderwerp wat mij bezig houdt en waar ik het moeilijk mee heb met mezelf ...
Met de 
levensmoed 
pret 
strella 
bagrosa 
dame- 
Seringa 
Waterdraak
Derozenzullenbloeien
erzsi
peaceful