Les 2: Kom onder de mensen

Een beetje riskant om te reageren op dit onderwerp als je van jezelf beweert dat de sociale contacten prima verlopen momenteel.

Ik weet hoe het is om een kneus te zijn in het communiceren met andere mensen. Ik wil hiermee eigenlijk anderen een hart onder de riem steken. Als je verlegen bent of onhandig in het omgaan met anderen heeft bij mij geholpen niet te veel na te denken van te voren wat je wilt gaan zeggen, want dat is veel te kunstmatig. Daarmee ging ik vaak volledig de mist in. Het gesprek had allang een andere loop genomen en ik zat nog te bedenken hoe ik kon inhaken op iets dat al een gepasseerd station was. Beter is - spontaan gedrag en inzoomen op de ander en wat er wordt gezegd en je er niets van aantrekken dat je nog vaak fouten maakt. Afkijken hoe populaire types met de ander omgaan is ook een hulpmiddel. Maar ja makkelijk gezegd als je zelf verlegen bent.

Ik zit veel in de bus in Utrecht naar de Uithof. Dan zie je altijd direct wie er problemen heeft in de omgang met anderen. Meestal staan studenten in groepjes bij elkaar en dan is er altijd wel 1 of meerdere studenten te vinden die apart staan of zitten en met niemand contact hebben. Door hun houding en gedrag is het voor goedwillenden ook moeilijk zo iemand erbij te betrekken. Ze stralen iets uit, van laat me maar met rust.

Als je dat gedrag van jezelf bewust bent/wordt ben je al een eind op de goede weg. Gewoon oogcontact maken en vriendelijk kijken helpt al een stuk.

Dit als aanvulling op het stuk van Ab. Zoals heet er nu staat is het een te gemakkelijk advies in mijn ogen. Mensen die verlegen zijn snappen ook wel dat ze zelf ander gedrag moeten vertonen, maar hoe doe je dat? Vandaar mijn aanvulling.

Ik hoef helemaal niet zo vaak meer anderen te zien. Ik heb altijd in en met groepen gewerkt. We vinden het momenteel wel lekker rustig zo. M,n ei kan ik nu helemaal op H&Z kwijt, als Wao -,ster, m,n scootmobil komt van de week,zodat ik op een onafhangkelijke manier het dorp weer onveilig kan maken. Het voorjaar komt er aan. De mensen op de tuin zijn gezellig. Ook heb ik er geen zin meer in dat iedereen zomaar binnen komt vallen. Ik ben thuis altijd beschikbaar. Neem bewust m,n mobil alleen mee naar de tuin, voor als er iets vervelends gebeurt.(Ik ben een keer in de sloot gevallen met een te zware emmer water......) Het is gelukkig nogal afgelegen. Vrienden weten het s,zomers makkelijk te vinden.Met warm zomerweer blijven ze wel eens tot diep in de nacht plakken. (Ik moet gewoon naar bed gaan als ik me zover voel om te gaan slapen . Dat kan ook midden op de dag zijn.Klaas verveelt zich toch nooit , en kan s,zomers en s,winters daar goed met de buurtjes opschieten ) Bij mooi weer op zondag hou je je hart al vast. (Ja , ik sta ook liever niet in de file naar ,,rustiger,, oorden.) Rustiger dan bij ons in de polder, op zo,n korte fietsafstand van de Randstad kan bijna niet. Ik voel me wel eens egoistisch dat ik die rust niet altijd wil delen. Ik voel me gelukkig genoeg met mijn contacten. Liever wat minder dan te veel. En wat te kletsen heb ik altijd wel. Zo blijkt. Ben gelukkig niet verlegen. Lijkt me een verdrietig gevoel geven. Geluk, Sofie-Madina.

Beste Ad,
Wat kan een mens meer verlangen dan een paar goede vrienden die je je hele leven bijstaan als het nodig blijkt.
Alle andere contacten zijn van vluchtige aard,een momentje van aandacht en dan weer vergeten.
Ik ben het tegendeel van een verlegen type.Knoop met alles en iedereen een praatje aan. Het valt me op dat in dze tegenwoordige maatschappij dat niet eens op prijs wordt gesteld. Buiten het feit dat je niet eens de kans krijgt als velen druk bezig zijn met mobieltjes, labtops, Ypods in de oren etc.
Ik ben nu al jaren een soort kluizenaar uit eigen wil na een leven vol stadse drukte en connecties. Heb er geen spijt van deze keus te hebben gemaakt.
En eerlijk gezegd dankzij Inetrnet en dee H+Z site kan je blijven communiceren met iedereen waar ter wereld ook.
Er kunnen uit deze virtuele verbindingen zelfs daadwerkelijke ontmoetingen en vriendschappen onstaan.
Dat is dan weer het positieve effect van onze hectische electronische samenleving.
Veel succes met de volgende onderwerpen.Bewaarder.

Mijn leven en werk is heel solistisch, maar toch is er behoefte aan los praatcontact. Als ik een tijd geen mensen heb gesproken dan merk ik dat ik meer in winkels ga praten en dat ik op straat sneller contact met iemand leg, of toeschiet om iemand met zijn boodschappen te helpen ofzo. Ook dat inhoudsloze sociale contact (geen vriendschap of liefde) heb ik blijkbaar nodig.

Ook ik ben totaal geen verlegen type.Maar dit geeft dan soms weer bij anderen (vreemde op straat of winkel)een reaktie van:"wat mot je?"Niet geschoten altijd mis,dus vind ik dat dan ook prima.Vroeger moest ik me dan wel even herstellen van de afwijzing,maar ben daar nu in geoefend.Als ikzelf weleens een mindere dag heb en wat introvert op de fiets zit ben ik steeds weer verbaasd hoe goed het doet als een ander mij dan zomaar begroet of benaderd!Geeft mij de moed het zelf te blijven doen als ik goed in m'n vel zit en dat te geven heb.Net als Madina heb ik tegenwoordig ook juist minder behoefte aan sociale contacten dan vroeger.Was ik voorheen een zoete inval,nu vind ik 't wel prettig als mensen eerst bellen.Zeg dan ook gemakkelijker nee.Dat is wat ik juist heb moeten leren.Maar de praatjes buitenshuis,met willekeurige voorbijgangers staan bij mij hoog in het vaandel.Wat wel héél erg leuk is,is dat mijn lief Gijs zich ook zo gedraagt!Kunnen daar ook echt van elkaar genieten.Boodschapje doen is meestal een feestje samen.Zonder elkaar zijn we trouwens net zo(gelukkig!)Herinner me wel dat toen ik erg introvert was me erg eenzaam kon voelen,juist dan.Sociale wezens als we zijn......

Deze raadgeving zegt: begeef je onder de mensen, daar word je gelukkig van. Het probleem bij verlegen, introverte mensen is juist dat ze zich ongelukkig voelen tussen mensen. Wel eens op een receptie geweest waar je niemand kende? Dat los je niet op door je even 'onder de mensen' te begeven. Natuurlijk moet je niet verwachten meteen de hoofdprijs te krijgen. Maar daardoor worden niet meteen alle andere kontakten leuk.

Jak, ik moet er niet aan denken om deze raad op te moeten volgen :-(

Echt Ad...ik durf bijna niet meer, maar....

Net als bij het artikel van gisteren, bekruipt mij opnieuw het onaangename gevoel dat deze 'levensles' niet voortkomt uit wat ons gelukkig zou maken, maar uit wat ons al ongelukkig hééft gemaakt: leegte! En dan bedoel ik niet de leegte van isolement, maar de leegte van een maatschappij waarbinnen de norm de waarde heeft overschreden, waarbinnen mensen niet meer uitgenodigd worden om na te denken over levensvragen, levensvisie...Alles wordt uitgedacht, van hoe je de kosten die je maakt moet terug betalen met 'je baten' tot aan hoe je je kinderen op moet voeden. Zelfs een zaak als 'vrijheid van meningsuiting' is, i.p.v. een waarde, de norm geworden waardoor die waarde op een vreselijke manier wordt misbruikt!

'Functioneren' lijkt belangrijker dan 'je wel bevinden'...een logisch gevolg daarvan is die tomeloze vlucht in 'netwerken', 'bereikbaar zijn' 'productief zijn'...En ja...als al die zaken de norm worden voor hoe een mens zich staande dient te houden, dan zijn 'sociale contacten' daarvoor natuurlijk heel nuttig.

Kortom: ik heb de indruk dat Michael Fordyce het meer heeft over 'nut' dan over 'geluk'...meer over 'functioneren' dan over 'welzijn'...

Natuurlijk zijn contacten voor sommige mensen een ingrediënt voor een prettig leven, maar het is zeer de vraag of dat iets zegt over een 'tekort' of over een 'toevoeging'...

Persoonlijk vind ik het verrukkelijk om op gezette tijden alleen te zijn en voel ik me daar heel gelukkig bij. Ik kan me anderzijds zeer ongelukkig voelen onder mensen, bijvoorbeeld wanneer er alleen sprake is van 'small talk' en ik word érg ongelukkig op zaterdagen in de stad als ik zie hoe mensen elkaar op de meest onhebbelijke manieren verdringen....of op een feestje als ik alle nonverbale signalen opvang binnen slechte verstandhoudingen...

Is kwaliteit binnen contacten, veel of minder, niet van een veel wezenlijker belang dan de kwantiteit???

Groetjes,
Lijn

Aan Ijsberg en Vandenan: Maar je hoeft toch niet meteen in het diepe te duiken? Begin met een buurvrouw gedag knikken, de buschauffeur goedemorgen wensen of een oom opbellen op z'n verjaardag. En voor je het weet ga je samen met een buur boodschappen doen of vissen.

Hallo Lijn, ik kan je reaktie helemaal onderstrepen. Beter kan ik het niet verwoorden. Maar de meer oppervlakkiger dingetjes vind ik mogen er ook zijn. Als ik tegen het meisje van de kassa of wie dan ook zomaar wat begin te praten, kijken ze je hier vaak aan van : Wat moet die? Volgens mij is het ook nog eens plaatsgebonden, dat small-talk. In Amsterdam b.v krijg je zelden die reaktie.Liefs, Madina-Sofie.

Heerlijk, alleen!

Tuurlijk mogen die er ook zijn, Madina...niet alles hoeft diepgang te hebben, dat bedoelde ik ook niet...:) Ik kan ook genieten van een glimlach over en weer of van een knipoog van verstandhouding...en eigenlijk vind ik dat ook niet zo 'oppervlakkig'...misschien zelfs een moment van zielsverwantschap in z'n puurste vorm...:)!!!

Liefs,
Lijn

Zomaar een praatje maken met mensen kan heel gezellig zijn maar ik merk wel dat mensen er tegenwoordig niet altijd van gedient zijn, zien het soms als bemoeizucht, terwijl het niet zo bedoeld is. Zo kon je een jaar of 10 geleden nog gerust ergens spontaan op bezoek gaan tegenwoordig moet alles op afspraak. groetjes Sarah

Hoe gaat het met mensenelijk contact in een vreemd land?
Stel dat ik in China een praatje wil houden omdat die behoefte er altijd is.Dan krijg je een situatie waar je totaal van bent buiten gesloten. Ook versta je niets van wat er om je heen wordt gezegd. lachen en huilen is het enige wat overblijft om te communiceren of gebarentaal.
Hoe eenzaam kan een blinde zijn, of een gehoorgestoorde?
We gaan allemaal uit van onze directe omgeving waar alles bekend is. In een onbekende wereld ben je super eenzaam ondanks je dringende behoefte om je onder de mensen te begeven.
Dit gegeven mis ik in de voorgaande uitspraken van de reacties. Groet van Bewaarder.

Lieve Bewaarder,

Ik denk dat het grote verschil in deze is dat het dan gaat om een niet zelf verkozen isolement, om een isolement 'op voorhand' en ik denk dat dat schrijnender is vanwege het 'absolute' ervan. In geval van zintuigelijk onvermogen, meer dan in taalbarrières waarbinnen je tenminste nog signalen kunt opvangen van de intentie te horen en gehoord, te zien en gezien te worden...Wij kunnen ons isolement verkiezen boven niet-isolement en dat is dan wel een 'luxe' ja...

Liefs,
Lijn

k ga hier weinig woorden 'vuil' aan maken. Zonde van mijn energie. Levenskunst, dit? Laat me niet lachen! Ook een goochelaar heeft zijn kunstjes.

Skylo, Lornalijn, Vandenan - ik zie jullie hier al maanden zeer genieten van het 'onder de mensen gaan'. Fijn toch? En, Bewaarder, heb je niet de ervaring dat je in een heel vreemd land contact gaat zoeken met de kinderen of de honden die je tegenkomt? Allemaal contact, zelf gekozen, dat je gelukkig maakt.

Het zet me natuurlijk aan het denken en ik realiseer me wel dat ik dit alles overdenk vanuit een positie waarin ik werk, dagelijks contacten heb...ik herinner me dat ik ooit twee maanden niet werkte en me toen best ongelukkig voelde...Desalnietenmin vraag ik me af hoe ik me toen had gevoeld als men tegen mij had gezegd: "Het is okay zo, geniet maar gewoon van wat de dag je biedt"...en of ik me dus ongelukkig voelde vanuit het idee 'niet te functioneren' ( ingegeven door de maatschappij) of daadwerkelijk door het 'minder onder de mensen komen'...

De uitspraak van Sartre overigens vind ik ook een 'uiterste' waar ik helemaal niets mee kan, maar vind ik dan ook niet het tegendeel zeggen van de boodschap van Fordyce...en omgekeerd evenredig vind ik de boodschap van Fordyce die uitspraak niet weerleggen...Immers: Als Sartre had gezegd: 'De hémel, dat is de ander' dan had ik daarin net zo goed het gevaar gezien van 'het je afhankelijk maken van de invloed van de ander'.

Ik blijf dus vinden dat 'geluk (wát dat ook moge zijn voor ieder persoonlijk) éérst komt' (al dan niet geveinsd) voor het ervaren van je welbevinden in samenhang met 'alleen zijn' of 'met anderen'...

Groetjes,
Lijn

Beste Ad,
Je adviseert de lange teentjes eens in te trekken (wat je daar dan ook precies mee mag bedoelen) en geeft mede als motivatie: 'De tweede reden is dat de meeste gelukkige mensen het meeste sociaal contact hebben.'

Is dit niet ál te simplistisch? Hoewel ik je in grote lijnen wel kan volgen vraag ik me toch sterk af of je hier niet een redenering omdraait die niet om te draaien is. Zijn die sociale contacten van gelukkige mensen oorzaak of gevolg van het gelukkig zijn, of gewoon een instandhoudende factor?

In de periodes dat ik depressief ben doen willekeurige sociale contacten me echt niet per se goed. Nergens voel ik me dan eenzamer en méér buitengesloten (en daarmee ongelukkiger) dan in gezelschap, klein of groot, bekend of onbekend. Juist dat gevoel dat ik 'anders' ben drukt mijn stemming nog meer. Een borrel of feest op die momenten? Brrr. Ik kan dan de gesprekken niet eens meer volgen, zie ze alleen maar als ongepast materialistisch en oppervlakkig in een zwarte wereld.

Gezelschap geeft me op die momenten meer dan wat ook het gevoel te falen. En dat is niet bepaald bevorderlijk voor mijn (en andermans) welbevinden.

Beste Etna,

Jouw stukje zag ik pas nadat ik het mijne had 'gepubliceerd'. En ja, het is waar dat ik geniet van de contacten op HartenZiel, zéker! Maar ik moet er niet aan denken (sorry jongens..:)!) dat we elkaar dagelijks 'life' zouden ontmoeten...Het is toch een heel andere manier van 'contact' hebben...In mijn dagboek heb ik ooit al eens mijn verwondering uitgesproken over het feit dat ik, loner die ik van nature ben, zo geniet van de contacten op HartenZiel...maar nogmaals: deze contacten zijn ánders dan daadwerkelijk 'onder de mensen komen'. (Neemt niet weg dat ik, toen ik een aantal van ons ook 'life' ontmoette, daar enorm van heb genoten..:)!)

Het dilemma van Bewaarder herken ik wel als fenomeen, maar niet zo als dilemma overigens...ik vind het hooguit onpraktisch als ik anderen niet versta en niet kan communiceren, maar niet eenzamer...(misschien omdat nonverbaal contact het leeuwendeel uitmaakt ván contact). Dat dat voor mensen die zintuigelijk beperkt zijn heel anders ligt, realiseer ik me natuurlijk terdege...

What we have to bear in mind in this discussion about Mike Fordyce's "Get happy, get lucky!" Course is that the americans invented this whole philosophy of the self-made man or women. "How to win friends and influence!" "How to make a million dollars quick!" "How to build a Mr Universe body, and no longer be a six stone weakling!"," How to get a whole body transplant and become Miss World in six easy steps". It's of course all focussed on what you can do to pull yourself up by your own bootstraps and evolved from the millions of people who went there to the promising New World to seek gold, fame and fortune. Following their dream fleeing from the poverty, oppression, war and hunger of the old worlds.
These ways of thinking are forged in the melting furnaces of such experiences. Some people do get on this way. Most fail along the way.

Het stukje van Garom is me uit het hart gegrepen: Het lijkt erop dat Fordyce, in plaats van ons te motiveren om onze vermeende(!)tekorten te relativeren, ze juist benadrukt en m.i. is dat eerder 'zout op veel wonden' dan een 'medicijn'...

Ik ben meer een 'fan' van Maslow die in zijn boek 'De psychologie van het menselijk zijn' uiteenzette hoe relevant het is of je motivatie binnen je handelen voortkomt uit de motivatie om 'te groeien' óf uit de motivatie om je 'tekorten aan te vullen'.
Zijn visie op 'geluk' doet veeleer een beroep op wat intrinsiek is aan de mens en dus ook meer een beroep op wat consistenter is met onze 'oorspronkelijkheid'.
Dat is wat ik ook een beetje bedoelde met mijn verontwaardiging over het feit dat de norm er tegenwoordig meer toe lijkt te doen dan de achterliggende waarde.

Fordyce lijkt, wat mij betreft, eerder een 'norm' neer te leggen dan een 'waarde' en volgens mij maakt de overwaardering van het formuleren van normen boven het formuleren van waarden ons al decennia lang zeer ongelukkig...

Beste allemaal,
Eerlijk gezegd ben ik heel slecht in small- talk. Gisteren wilde ik in mijn auto stappen want ik moet naar mijn werk en daar komt net een buurtbewoner voorbij. Ik hou het bij een korte groet want ik weet niks te zeggen en ik heb geen tijd om een praatje te maken en eigenlijk wil ik het ook niet.
Waarom wil ik niet? Ik vind dat ik al teveel mensen zie op een dag. Mensen waarvoor ik aardig moet zijn en waar ik een beetje op moet letten. Mijn gezin, mijn familie en de kinderen in mijn klas vragen veel aandacht en liefde. Korte praatjes op straat zijn anders. Ik zou daarin iets vluchtigs moeten leggen.Helemaal precies snap ik dit nog niet, maar het zou waar kunnen zijn dat een kort contact je niet belast maar juist blij maakt. Helen49

Dat het zo typisch Amerikaans is doet mij beven. Zijn ze daar wel gelukkig? Ook niet vaak, anders zet zo,n psycholoog niet zo,n stuk in elkaar. Maar ,,The americain way,, van: dat doen we zo eventjes , de manier waarop dus bezorgd me koude rillingen. En volgens Garom krijg je er ook nog influence van. Dan kun je met een goed boek naar bed. Als de koorts niet te hoog is. Zie je, voorwaardelijk gelukkig. Volgens de boedhisten hoort lijden bij het leven. Anderen zeggen weer dat je zelf wel onvoorwaardelijk gelukkig kunt zijn. Ik ben het wel eens dat je eerst gelukkig moet/ mag zijn voor de rest enz..... Maar dat gelukkig zijn , of in ieder geval een beetje meer gelukkig zijn met jezelf valt met vallen en opstaan wel te leren, echt waar, ik heb het uit ,,de praktijk,,. maar daar zijn wel voorwaarden aan verbonden! Ten eerste moet, of mag, je het wel willen! Of so wie so instaat zijn het te willen. En er zijn veel mensen die afhankelijk blijven van de toevoeging van andere gelukkigen, om gelukkig te zijn, omdat ze het niet in zich hebben er zelf iets aan te doen. Die die levenscreativiteit niet ingebakken hebben. Of te eigenwijs blijven, noem maar op. de Libelle deed van de zomer ook al een duit in het zakje. ,,Creéer- het- leven -dat- u -wilt -plan. Heb het bewaard, nog niet gelezen. Van te veel word ik niet gelukkig. 14 Stappen-14 Dagen. met ong. dezelfde items als op H&Z! Ik WERP nu even een BLIK. (Vol, BOING, ruit aan diggelen!) Ja hoor: OOK een lijstje. Ja, als m,n eigen ergste cliént wil ik wel een beetje op de hoogte blijven. Ik heb al eens hier ergens geschreven dat mensen met een aangeboren handicap gelukkiger zijn , viel me op, dan mensen met de in het leven opgelopen deuken.(letterlijk en figuurlijk) het accepteren van ,,zoiets,, kan jaren duren. Of men blijft maar doorvechten, of blijft letterlijk bij de pakken neerzitten. Of liggen. Of accepteren dat liggen uiteindelijk zelfs. Vind ik knap. je hebt ook van die echte doorzetters! Die verdienen een gouden lintje. Maar de niet kunnen doorzetters verdienen ook zeker ons respect. We zijn geen eenheidsworst. Dat moet Ad toch ook wel weten eigenlijk met alle respect...... Als goog. Niet degenererend bedoelt. Ik heb 20 jaar van m,n werkzaam leven met jullie samen mogen werken. Maar ,,wij van de praktijk,, waren het echt niet altijd eens met jullie adviezen! menige dicussie mogen voeren.(Werd ik wel gelukkig van, nog steeds dus) Het is niet iedereen gegeven humor in bepaalde zaken te kunnen zien. En de mensen die het wel hebben mogen de anderen best iets van relativatie geven. Als ze er al voor open (kunnen) staan. ja, ik mis m,n collega,s nog steeds, na 20 jaar. Ik wist niet dat ik het nog in me had, zo-UIT M,N HOOFD te kunnen komen. gelukkig zijn er nog wel een paar vrienden -ex collga,s over. Ik vind het wel erg gelukkig dat we hier vanuit allerlij referentiekaders zo mogen kletsen over geluk. Wat is dat nu eigenlijk echt? Ja, we weten wel allemaal wat niet gelukkig is. wat moeten die Tibetanen nu gelukkig zijn dat ze de moed hebben de Olympische Spelen te kunnen gebruiken om de Chinezen een lesje te leren! Wat een creatieve levenskunst! Vechten om jezelf te mogen zijn. Ik heb niets tegen de chinezen (heb toevallig een schat van een chineze buulvlouw. ) Nu we het toch over aktie voor geluk hebben: EEN BERICHT VOOR DE KRAKERSBEWEGING: (Vroeger kwam ik ze nog wel eens tegen in dit dorp, maar vanwege m,n immobiliteit niet meer) ER STAAT HIER 2 HUIZEN VERDEROP AL minimaal 1 JAAR !!!! EEN EENGEZINSWONING LEEG. DUS : Werk aan de winkel. daar zijn jullie hier in dit ,,dorp,, hartstikke GOED in. Ik weet wel dat jullie nu ook ondertusen ook kindjes hebben gekregen enzo. Weet niet wie het heeft overgenomen. Maar af en toe vallen jullie nog wel op in de krant. Gelukkig. Weet van 1 buur dat hij er niet gelukkig mee is dat ik dit nu ,,DIT WATERIGE LAND,, ingooi. Maar wel mopperen hé , dat die woning al zo lang leeg staat. ik wilde er al een tijdje iets aan doen , ook met 2 plaatselijke politieke partijen, die verzoeken leegstaande woningen te klok luiden. Ik wil wel een goede verstandhouding houden met mijn buren. Hij weet van alles uit de buurt. Een soort buurtopzichter, goedbedoelde sociale controle. Is hij gelukkig mee. jammer dat hij de foute krant leest, maar wel lief en het hart op de goede plaats. Is op zijn manier ook wel eens bugerlijk ongehoorzaam..... maar niet met dit soort dingen. Wordt vervolgd.... (Waar blijft deel 3 eigenlijk? Of loop ik te hard van stapel?) Ik ga de was nu ophangen, word ik wel gelukkig van. Tralala,:t,zijn de kleine dingen die het doen , die het doen. TRala. Word ik nog helegaar sentimenteel ook. Geluk, Sofie.

Hoe zouden we ooit nog gelukkig kunnen zijn als geluk voor het oprapen lag?

Het gelukkige van geluk is dat het zich niet als zodanig openbaart…het openbaart zich als een vreugdesprongetje van je hart en pas als je het 'geluk' noemt om het te kunnen bevatten zodat je het kunt beheersen, schrijdt het voort als 'verdriet' omdat je het, mét het benoemen ervan, de gestalte geeft die 'geluk' niet wil hebben, namelijk de gestalte van iets dat gezocht kan worden in plaats van te kunnen worden gevonden…:).

De gelukkigen onder ons zijn degenen die het geluk niet zoeken, maar het op schaarse momenten vinden en laten zijn wat het is: een fractie van alles dat onze beleving uitmaakt, alleen bestemd voor dát moment en binnen die speciale omstandigheden en nóg gelukkiger zijn zij die niet menen dat alles buiten geluk, daarmee ook 'ongeluk' is…alles buiten geluk, is namelijk niet meer en zéker niet minder dan de sporen die geluk achter zich laat óf uitzet om gevonden te worden...:)

Liefs!
Lijn

Het lot is voor een ieder anders en daar valt niets aan te veranderen. Mensen die in armoede of oorlog of met een handicap of ongewenst worden geboren zullen zichzelf minder vaak gelukkig voelen dan de gemiddelde mens. En wie een groot ongeluk overkomt, een dierbare verliest, gehandicapt of ongeneeslijk ziek wordt, die zal zich diep ongelukkig voelen. Maar op elk niveau van tevreden of diep ongelukkig of daar tussenin, kun je jezelf iets beter, prettiger of juist nog ongelukkiger voelen door de manier waarop je met het leven omgaat. Ik denk dat de kunstjes die Ad ons leert alleen in die marge een klein effect hebben. Maar daar is toch niets mis mee. Natuurlijk zou ik gelukkiger zijn als mijn pas overleden broer niet meer dood was maar ik verwacht geen moment dat ik hier leer hoe ik dat kan verwezenlijken.
Aktief blijven: Goeie tip voor mensen die te passief worden en overbodig voor mensen met een volle agenda.
Contacten maken: Niets mis mee, doe ik hier dagelijks (lekker anoniem) maar als de stroom uitvalt en ik ben ziek, wil ik ook een buur hebben waar in durf aan te bellen.
Zo, was ik weer lekker hoogdravend bezig. Keep smiling

Beste Biks,

Allereerst: ik leef met je mee, weet als geen ander hoe ingrijpend het overlijden van een broer is!!! Sterkte!!

Het is natuurlijk altijd zo dat het ertoe doet vanuit welk perspectief iets aanspreekt of niet, helemaal waar!!

Maar daar zit 'm nu net nou de kneep: Iemand die diep ongelukkig is en verwacht bij de aankondiging dat hij/zij 'in 14 stappen gelukkig wordt', zal zeer teleurgesteld zijn als blijkt dat, door interne of externe omstandigheden, de 'kunstjes' niet zijn uit te voeren of niet aanspreken...

Vraag is dus meer waar we het hier over hebben: Hebben we het hier over geluk of hebben we het over wat vanuit de perspectieven van sommigen als (onderdeel van) 'geluk' kan (!) worden beschouwd...?

Wat mij betreft is er niets zo dodelijk voor het ervaren van geluk als het 'te willen bereiden volgens recept' en ik heb niets tegen 'het recept als recept', maar wel iets tegen het voorleggen van een recept met veel suiker als 'medicijn' aan een diabeet...om maar eens een wel heel banale vergelijking te maken...:)

Gelukkig gaf Ad in zijn reacties gisteren op les 1 al aan dat het slechts tips zijn en dat het van groter belang is dat mensen hun eigen manier vinden om gelukkig(er) te zijn/worden...

Eigenlijk is het best ingewikkeld, het bewijst hoe exclusief een begrip als 'geluk' is, hoe moeilijk het zich laat vangen, en daarin zit misschien meer troostvol overpeinzen dan in de idee dat het 'vrij verkrijgbaar' zou zijn...op recept nog wel...:)

liefs,
Lijn

'Bedenk niet wat je tegenhoudt, maar just do it!!' staat er geschreven.
Fake it, till you make it!!!!
Veel van de reacties zijn, in mijn ogen, 'ja-maar' reacties...

Van onbewust incompetent (niet weten wat en hoe),
via bewust incompetent (weten wat maar nog niet hoe),
naar bewust competent(=kunstje uitvoeren, faken),
naar onbewust competent(automatisch doen, zonder nadenken)
De laatste fase maakt je gelukkiger. Dat geloof ik wel.

Voor de een is de mate van contact anders dan voor de ander. Voor de een is 'goedemorgen buurvrouw' voldoende, terwijl de ander een diepgaand gesprek nodig heeft.

Een kunstje uitvoeren is niet erg. Het is een te nemen stap in het proces.
Valt Hart en Zielen ook onder 'je onder de mensen begeven?'
Groetjes van Kootje

Geloof dat die cirkel, mét alle competenties, ook weer mag eindigen in 'bewust incompetent'...:)

Vrijheid, gezondheid en vriendschap zijn al eeuwen lang de pijlers voor welbevinden. De mate van je welbevinden hangt van jezelf af. Ik denk dat het een uitdaging is om de kwaliteit van je vriendschap te verbeteren. Genieten van vriendschap is een kunst, een levenskunst. Het verdiepen van vriendschap doe door de juiste vragen te stellen. Vragen durven stellen, maar eerst moet je inzicht hebben wat je voor verdiependen vragen je kan stellen.
Ik denk dat het advies van bovenstaand artikel doelt om in de gelegenheid te komen om deze vragen te kunnen stellen. Het advies spreekt mij zeer aan door zijn eenvoud. Zorg dat je onder de mensen komt en durf je vragen te stellen. Prachtige manier om lef te tonen. Een uitdaging voor singels. Willem

Have just spent some time getting an idea of what this positive psychology of Mike Fordyce actually is. Ticked in his name and positive psychology and found the article by Martin E.P. Seligman which filled in a lot of background. It turns out that the positive psychologists have been creating a positive version of the DSM manual. That is the diagnostic and statistical manual of mental disorders. The CSV manual stands for character strength and virtue and is looking at the positive mental attitudes that people have or can cultivate to enable them to make their lifes meaningful, worthwhile and happy. Worth having a read at as it has enabled me to place the course in it's context and understand what the aim of it is.
Actually this Mike is not just another success book writer but is a serious psychologist who genuinely wants to improve the life quality of fellow humans including those in difficult and unfortunate circumstances

Dank je Garom. En natuurlijk is het een serieus pschogoloog, daar twijfelde ik ook niet aan. Ik ben misschien niet zo van het 'behaviourisme'...:) Ik zal me een beetje beperken met mijn eventuele 'bedenkingen'... is misschien ook niet zo aardig van me...:)

Lieve groetjes,
Lijn

Beste allen,

iedereen opnieuw bedankt voor de vele en doordachte reacties. Het eerste wat ik wil opmerken is dat Fordyce zijn advies heeft gebaseerd op wat voor gemiddelde mensen geldt. Mensen met meer contact zijn gelukkiger. Dit blijkt ook te gelden voor de gemiddelde verlegen of introverte persoon. Bovendien leidt een toename van sociaal contact tot een stijging van het welbevinden. Toch wil dat niet zeggen dat je naar een feestje zou moeten gaan, als je je daar heel slecht op je gemak voelt. De vraag die je jezelf zou kunnen stellen is of er andere vormen zijn van contact die je wel prettig vindt. Op een feestje is een zekere extraversie erg handig, maar als je samen aan de waterkant naar een dobber gaat zitten staren, dan is het contact minder intensief. Toch kan het prettiger zijn dan in je eentje vissen. Er liggen dus twee vragen voor, kan je je leven rijker maken door meer mensen te zien en zo ja, bij welke vormen van contact voel ik mij het prettigst?
Uiteraard is dat op geen enkele manier een verplichting.
Wie geniet van het alleen zijn, moet daar vooral mee doorgaan.
e.

Dan van mijn kant als laatste nog een los puntje. De adviezen in deze rubriek heten niet voor niets levenkunstjes. Het verkleinwoord geeft al aan dat het niet een gegarandeerde oplossing biedt waarmee iedereen geluk kan bereiken. Het is niet veel meer dan een spiegel waar je wel of niet in kan kijken, om je eigen leven eens onder de loep te nemen. Als auteur heb ik ook niet het idee dat ik de lezers gelukkig kan maken. Dat kunnen de lezers misschien zelf wel, en dan is het moderne geluksonderzoek in het algemeen en het werk van Fordyce in het bijzonder een aardig vertrekpunt.
Mensen die dit een Amerikaanse aanpak noemen hebben wel een beetje gelijk. De mode om geluksadvies te geven is uit Amerika overgewaaid. Ik probeer deze boodschap echter met Europees relativeringsvermogen en de nodige bescheidenheid te brengen.

Begeef je onder de mensen... Eerlijk gezegd: hoe doe je dat dan? Ja, een praatje in een winkel of op straat of bij de fotograaf of zomaar tussendoor is leuk en aardig maar het levert niet meer op dan een tijdelijke glimlach of - steeds vaker - irritatie over de response van dat praatje.

Ga op een club! Tja... Een club met mensen die elkaar al kennen? Die een 'front' vormen met eigen rituelen en gewoontjes? Dood eng!

Een singles vakantie dan? Allemaal heel erg sportief tijdverdrijf: wandelen, fietsen, duiken, tenissen en dat uren achtereen in een veel te warm land in een veel te ver-van-mijn-bed show.

Thuis is lekker, veilig, geen gezeur, geen meningen, geen oordelen en waardeoordelen. Maar ja... Wel errug eenzaam soms. Gelukkig kan ik mezelf vermaken. Gelukkig heb ik niemand nodig. En toch...

Voor een sociaal dier als de mens kunnen afwijzing, bedrog en onverschilligheid, uiterst pijnlijk zijn.

Dat zijn toch juist 'deze gegevens' waar je zelf elke dag, mee aan de gang moet!
Dat maakt jouw leven zo uitdagend!
Het hele leven is een spel... als je maar weet, hoe het gespeeld moet worden.
Ik vind de mens teveel zoeken naar... wat er niet is.
Fantasie is de grote drijfveer van de mens.
Ik denk niet dat liefde bestaat. Een man is geil en wil ie effe wat?
Wat ie wil, weet ik nu nog niet?
Zou hij het zelf wel weten?
Goed, ik zal het gaan uizoeken!
Waar je het al niet druk... mee kan hebben... hahaha!

Ik voel toch een soort moraal hierin. Wie gelukkig is en in goede geestelijke gezondheid hoeft zich niet per se onder de mensen te bevinden.

Het liefst trok ik mij terug in een loods met mijn antieke auto's, muziekinstrumenten, boeken en curiosa. en als ik dan mensen wil zien kan ik gewoon naar het cafe of nog beter de dansschool gaan.

Dit is niet beter of slechter dan iemand die weet ik wat organiseert in het verenigingsleven, kerk of wat voor gezelschap dan ook, puur de aard van het beestje.

Ik geloof graag dat het voor sommige mensen zinvol kan zijn meer regelmatig mensen te zien. Maar dit geldt niet voor mensen die weten hoe ze hun tijd willen besteden. Zolang je de wet niet overtreedt mag je doen wat je wil, punt uit.

Daar zat ik eigenlijk op te wachen. Ha..
Onder wie van jullie zal ik me aansluiten?

Ha...

http://www.youtube.com/watch?v=k-ywnHQjxoU

Ha..