Les 3: Doe betekenisvol werk

Beste Ad Bergsma,

Om mij heen zie ik ze, steeds vaker en in grote getale. De VRIJWILLIGERS! Goedbedoelende 58plussers die niet wisten hoe snel ze hun reguliere werk moesten laten voor wat het was. Vrijheid wilden ze ten koste van alles soms, als ze maar 'werkeloos' konden zijn! Nou ja werkeloos mag je niet zeggen natuurlijk, na zo'n arbeidzaam leven heet dat recht op rust!
Wie overblijft op de werkvloer mag het gelag betalen, want betaald moet er worden, immers voor niets gaat nog steeds alleen de zon op. De bewust werklozen hebben er ook recht op, vinden ze. Tot zover wat mij betreft: ieder zijn ding.

Maar dan begint het gedonder pas. Want na die extra lange vakantie, het uurtje later uit bed en de vrijheid om boodschappen te halen wanneer je maar wilt, komt het grote gevolg van deze bevochten vrijheid.

Voor degenen die wat minder te besteden overhielden en dat weldegelijk begonnen te voelen in hun portemonnee, begint het GROTE BIJKLUSSEN. Tegen ieder tarief, als het maar zwart uitbetaalt, worden er pakjes rondgereden, brieven bezorgd en op (eigen!) kleinkinderen gepast. Opnieuw raakt hun leven vol verplichtingen.
De ex-collega's op de werkvloer hoesten ondertussen braaf de kosten van deze uit de hand gelopen gotspe op. Ik zou tegen al die leeftijdsgenoten willen zeggen: Draai een paar jaar langer mee op je werkvloer. Door onze levensomstandigheden worden we zoveel jaren gezond ouder dan 50 jaar geleden, we kunnen het nog best. Misschien ben je wat minder snel, ietsjes vermoeider bij thuiskomst, maar je hebt kennis en ervaring te over om te compenseren. Daar profiteren velen van. Laat het weer eens een eer zijn om te zeggen: ik doe gewoon nog lekker mee. Daar profiteert iedereen van.

En voor de storm losbarst zal ik me even indekken wat betreft diegenen die echt niet verder konden. Het gaat me natuurlijk niet om de uitzonderingen, niet om de mensen die het met een minder sterk lijf, of een minder gezonde geest moeten doen. Ik heb het over de uitermate grote groep van blakend gezonde thuiszitters, die vrijwilligerswerk als tweede beroep hebben, omdat ze zich anders te pletter vervelen.

Lieve Elleke, Ik begrijp je frustratie. Maar de 58plussers zijn niet het probleem. Veel van hen zouden liever een betaalde baan hebben dan onbetaald en ondergewaardeerd vrijwilligerswerk. Maar voor iedere vacature ben je te oud of te hoog gekwalificeerd. Ookal ben je bereid onder je niveau te werken of te verdienen, het kán niet. Alleen het bedrijfsleven kan het door jou aangekaarte probleem oplossen door mensen langer in dienst te houden en het mogelijk te maken voor ouderen om korter te werken zonder dat hun pensioenrechten worden aangetast.

Ik ben heel blij dat ik voor betekenisvol werk heb gekozen, maar denk ook dat ik mijn werk niet tot mijn 65e vol ga houden. Misschien ook wel. Ik snap alleen niet hoezo anderen op de werkvloer de kosten hiervan ophoesten. Als de pensionado's merken dat ze minder inkomsten hebben en dan tegen elk tarief weer wat gaan bijklussen, wat is daar dan het probleem van? Waarschijnlijk wordt die service dan gekocht door mensen die het anders niet zouden kunnen betalen, dus dat is dan toch weer een win-win situatie? Ik denk dat ieder voor zich met kijken hoe hij/zij betekenisvol in het leven kan staan en hiervan genieten, dat lijkt me de kunst van het leven. En daarnaast: leef en laat leven. Kijk niet teveel naar wat anderen doen, want je kunt nooit echt weten wat er allemaal in andermans leven speelt. Je doet hiermee alleen maar jezlef pijn.

De aansporing om betekenisvol werk te doen is vooral geweldig voor mensen die dat al hebben. Feit blijft dat de overgrote meerderheid van ons werkt voor het geld. 58 plussers die er voor een habbekrats wat bijklussen, verpesten de arbeidsmarkt voor de rest: een keer staken voor hogere lonen is er dan natuurlijk ook niet bij. Voor veel werkgevers zijn 58 plussers op vervroegd pensioen een zegen: ze zijn goedkoop en je hoeft ze niet meer op te leiden. Een jongere die in het begin geen eisen stelt, maar later wel en die opleiding en scholing nodig heeft is dan natuurlijk een stuk duurder. Betekenisvol werk is voor veel ouderen overigens een illusie. Oudere werklozen kunnen daarvan meepraten. Zelf ben ik dertig jaar geleden bij deze baas begonnen in een tijd van massawerkloosheid. Je was al blij dat je wat had. Vervolgens raak je ouder en gespecialiseerd en dan kom je ergens anders echt niet meer aan de bak. De diepere betekenis van mijn werk is dat het mij met muisarm en al elke dag dichter bij de vervroegde uittreding brengt.

Zonder de discussie te willen verstoren wil ik nog even benadrukken dat ik met name de leeftijdsgrenzen van pensioen, pre-pensioen etc. zo discutabel vind. We worden stukken ouder dan vroeger, waarom niet alles wat mee opschuiven, dus ook die leeftijdsgrenzen. Hoezo korter werken, we zijn echt niet meer zo vroeg versleten. Allemaal paar jaartjes langer doorgaan in de werkmaatschappij. Wordt alles ook meteen beter betaalbaar. Als vrijwilliger kun je ook op je 68ste starten ipv 10 jr eerder en net zo nuttig zijn. Dat is mijn punt!

Een wijd verbreid misverstand oplossen: wij worden niet ouder. De levensverwachting van mannelijke 65 plussers is ongeveer 1,8 jaar hoger dan honderd jaar geleden! Dank zij hygiëne en medische zorg is de kindersterfte enorm gedaald. Een 'gered' kind voegt statistisch veel jaren toe aan onze totale levensverwachting. Maar in vergelijking met 1966 bijvoorbeeld worden 65plusser nauwelijks ouder. Uit Trouw van 5 januari 2004: "Mannen genieten nauwelijks langer van hun pensioen dan vijftig jaar geleden. De levensverwachting van een 65-jarige is in een halve eeuw met nog geen twee jaar gestegen.De cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek staan haaks op het wijdverbreide idee, dat we allemaal stukken ouder worden. Dat idee is ook wel terecht: sinds 1900 is de levensverwachting van mannen gestegen van 47 naar ruim 75 jaar. Maar dat is het perspectief van pasgeborenen. Hun levensweg is vooral verlengd, doordat in de afgelopen eeuw de kindersterfte is teruggedrongen en het aantal verkeersslachtoffers is verminderd. En elke vermeden sterfte van een jongere weegt zwaar in de statistieken.Maar vanaf het 65ste jaar is er niet veel veranderd. De Nederlandse man heeft bij het bereiken van de pensioenleeftijd nu nog gemiddeld 15,4 jaar te gaan, anderhalf jaar meer dan de 65-jarige uit 1960. In 1861 had een man van die leeftijd nog altijd ruim 10 jaar voor de boeg. Voor 65-jarige vrouwen is de winst groter: zij zijn er in een halve eeuw 3,6 jaar op vooruit gegaan."

Hoe goed het idee ook is (of niet) langer door te werken..je moet wel een werkgever hebben die dat wil. Mijn partner is net 60 geworden en wordt er op onfrisse manier uitgewerkt momenteel.
Nieuwe, jonge manager die kennelijk vindt dat je uitgeserveerd bent op je 60e. Kun jij nog leuk willen doorwerken, maar dan houdt het gewoon op. Nou ja, een oprotpremie kun je nog meekrijgen.
Wie doet hier iets aan???!!!
Anna

Betekenisvol werk? Wat moet ik daar onder verstaan?Betekenisvol voor jezelf of juist voor de ander? Of beide?
Een hoogopgeleide kan het gevoel hebben niet betekenisvol bezig te zijn en een laag opgeleide juist wel.
En na een heel leven van betekenisvol werk komt er toch ook de grens van pensioenleeftijd. Is daarna als je niet werkt de activiteiten die je kan ontplooien voor jezelf alswel voor anderen niet meer betekenisvol?
Ik kan niet mee discussiëren want ten 1e was ik op 42 jarige leeftijd 100% arbeidsongeschikt verklaard nadat ik 17 jaar betekenisvol werk had verricht in mijn gevoel.
Gelukkig dat in deze maatschappij voor die mensen een financieële tegemoetkoming is,maar het betekenisvolle is dan wel verdwenen. Tenzij zo een persoon de persoonlijke eigenschappen bezit om op een andere manier betekenisvol werk te doen (zonder inkomen of met als dat toelaatbaar is).
Ik zelf heb hetgevoel dat je op d eerste plaats zelf het gevoel moet hebben om betekenisvol werk te verrichten en dan maakt het niet uit of je er goed, minder goed, of helemaal niet voor betaald wordt.
Het betekenisvolle kan ik niet koppelen aan geld verdienen maar meer aan de zin die het geeft in je leven.
Groet van Bewaarder.

..........en mijn complimenten aan Helen van Vlietvoor de betekenisvolle en grappige illustraties.
Bewaarder.

Ik geloof dat het inderdaad ontzettend belangrijk is om, naast goed voor jeZelf te zorgen, te proberen van Waarde te zijn voor anderen. En een bijdrage te leveren in het grote geheel.
Omdat je er zelf gelukkiger van wordt.
Omdat naar je toekomt wat je geeft.
En omdat we met elkaar de wereld maken.
De wereld ZIJN.

Volgens mij hoeven we 'werk' hier niet zo letterlijk op te vatten.

Ik vraag me regelmatig af hoe ik van waarde kan zijn, een bijdrage kan leveren aan dingen die groter zijn dan mijn leventje.
Wat wordt de wereld mooi als je op deze manier een voorbeeld mag zijn voor anderen.
En op de momenten dat ik dat ben, ja dan voel ik me gelukkig.

En natuurlijk, er zijn momenten zat dat ik geen bijdrage ben, dat ik niets nuttigs doe, dat ik me niet van betekenis voel en dat... etc.
Maar het gaat om de momenten dat ik dat wél ben.

Ik heb al eens eerder geschreven over de estafette die wij met een groep mensen deden: wij gaven een stokje door van de 'uitzonderlijke daad'.
Iets wat je normaal nooit deed, wat groter was dan jezelf en waar je zelf ook van groeide.
En dat kon zo groot of klein zijn als op dat moment bij jezelf paste. Van de moed om de ruzie met je moeder bij te leggen, een feest geven voor de mensen die je lief zijn (door iemand die nooit zijn verjaardag vierde!) tot een hulporganisatie in India op touw zetten en waterputten graven in Afrika.

Het is zo makkelijk om jezelf voorbij te rennen in het zorgen voor anderen, maar dat is dus níet wat ik bedoel. Het is mooi hoor, als je een bijdrage kunt zijn op zo'n wijze dat je ook van betekenis bent voor jezelf.

Als je vanaf je 15e tot ,,pak hem beet,, je 58 gewerkt hebt, dan ben je toch echt wel naar je pesioen aan het uitkijken. Dan kun je eindelijk ook nog eens aan jezelf toekomen. Als je een kantoorbaan hebt, en de hele dag op een kruk zit, zul je tegenwoordig hoogstens last van RSI hebben. Als je het verder gegeven is al geen andere kwaaltjes te hebben. Mensen die het zwaardere werk doen, worden echt niet gelukkig van al die kwalen, die door het zwaardere werk veroorzaakt zijn. Die kunnen echt niet meer nog echt van hun pensioentje genieten. Ze zijn letterlijk afgewerkt. Tot het bittere eind hebben ze het volgehouden, want er moet toch brood op de plank komen? Ja, heel mooi dat er dan nog vrijwilligers zijn, die b.v de sportkantine runnen. Of noem maar op wat voor vrijwilligerswerk er allemaal te doen valt. Neen, niemand hoeft zich te vervelen in onze maatschappij. Maar werk alleen is zeker niet zaligmakend. Maar ik vind het zeker onkies om mensen te veroordelen die na een vol arbeidzaam leven, eindelijk eens alleen van het leven gaan genieten met wat het leven nog veel meer te bieden heeft. Zo zijn er dus ook mensen, die, net met eindelijk pensioen, binnen de kortste keren onder de groene zoden liggen. En hij of zij wilde nog zo veel doen. Eindelijk voor zichzelf alleen. En dan mocht het er niet meer van komen. Ik hoop dat veel jongeren, die er nu zo makkelijk over denken, niet hetzelfde overkomt. Geluk, Sofie.

Levenskunstje drie: zorg voor een betekenisvol leven.
Voor mij is dat een eitje. Mijn werk, leerkracht zijn, is ook mijn passie. Het is belangrijk, het maakt uit of je het goed doet en het is persoonlijk.
Uit het persoonlijk leven zullen de meesten hier ook betekenis halen. Het is belangrijk om je kinderen goed op te voeden en je ouders te steunen.
Iets doen voor de wereld vind ik het moeilijkste: Graag zou ik bijdragen aan het verbeteren van het Nederlandse onderwijs. Ik heb Plasterk nog wel eens wat tips toegestuurd, maar helaas hij luistert niet naar mij.
Regelmatig vegetarisch eten en op de fiets naar het werk gaan is peanuts.Dat gaat de wereld niet redden maar helpt wel om zelf een goed, gelukkig gevoel te krijgen.
Wat kan ik deze week doen? Iets waar een ander echt iets aan heeft? Hebben jullie een idee?

Ik heb al jaren het gevoel dat ik 'zinvol' werk doe. Het is in ieder geval voor mezelf zinvol. Ik krijg energie van het werk dat ik doe. Ik heb ook geen enkele moeite met de zingevingsvraag. Het gaat er vooral , althans in mij, om dat ik mj lekker voel in wat ik doe. Het hoeft niet persé zin voor een ander te zijn. Egoïstisch mischien, ik heb er geen moeite mee. Vandaag weer heerlijk gewerkt.

Ben zelf helemaal voor kortere werktijden.Iedereen meer tijd voor andere(zinvolle?)bezigheden,langer vol te houden en meer mensen die meewerken,dragen aan.Minder loon,dat wel.Maar als voordeel heeft dat toch ook weer dat de enorme consumptie,wegwerp cultuur zo automatisch wat minder absurd wordt....En juist de vermenging van leeftijden op de werkvloer lijkt mij alleen maar iets toevoegen(mits er natuurlijk respectvol met elkaar wordt omgegaan).

Beste allen,
de discussie tot nu toe brengt mij op het idee dat ik het woordje 'werk' niet ruim genoeg heb beschreven. Het gaat mij niet per se om betaald werk of een echte vrijwilligersbaan. Je vrienden voorzien van een goed advies, een feestje organiseren voor de buurt, lekker koken voor je partner, even bellen met je moeder, zijn wat mij betreft allemaal zinvolle werkjes. Het gaat mij zuiver om dingen die je kunt doen, waarvan jezelf het gevoel hebt dat die zinvol zijn.Ik vind het daarbij niet egoïstisch als de activiteit alleen zinvol is voor jezelf. Ik merk echter bij mezelf wel op dat ik het gemakkelijker vind om dingen zinvol te vinden als anderen er ook van profiteren. Het is net zoiets als bij het maken van een strandwandeling, terwijl de zon ondergaat. Ik geniet dan meer als er iemand naast me loopt tegen wie ik kan zeggen hoe mooi ik het vind.

Nou, dat is een hele opluchting zeg! Dan ben ik me daar toch nog een partij zinvol bezig! Heb m,n werk trouwens nooit als werk beschouwt. En ik werd er nog voor betaald ook! Hartstikke gelukkig en genieten maar, en dan dat door willen geven. Neen, lukt niet altijd. Maar zelf voel ik me ondanks alles een echte bofkont. Als Mijn Hart en Zielen maar niet te veel op werk gaat lijken....... Geluk, Sofie

Zeven spelers die uit het dak-en thuislozenbestaan komen, maken een theatervoorstelling onder mijn regie. Ik houd er een weblog over bij: www.daklozentheater.blogspot.nl Ik doe dit helemaal niet uit idealisme, want hierdoor kan ik mijn eigen huur betalen. Ik zou zelf niet graag dakloos willen zijn:-) Maar zinvol is het wel,gewoon omdat het mooi is. Mooi omdat mensen zich tonen zoals ze zijn. Zonder franje.Maar als dit klaar is, wat dan? Dan moet ik weer op zoek naar ander werk, omdat ik ook dan de huur moet betalen. En dan heb ik niet de luxe mij af tevragen of het wel betekenisvol is. Dan moet ook ik zien te overleven.

Lachen is het mooiste wat er is. Daarom verzamel ik (glim)lachjes door hele kleine dingetjes te doen waardoor iemand (glim)lacht. En dan heb ik zelf nog het meeste plezier!!! Vermoed ik.

Zo eenvoudig kan het zijn Erin. Het maakt niet uit wat je doet en voor wie je het doet. Je kunt op de meest eenvoudige manieren iets betekenen voor jezelf en een ander. Het meest eenvoudige is wel elkaar zien staan. Een groet of een glimlach naar iemand die je tegenkomt op straat. En als ik dan een glimlach teug krijgt dan voelt dat al goed.

Hoi Elleke, ik las je stukje vandaag pas, (ging 12.3. op vakantie) maar ik ben het helemaal met je eens. Maar ik ben trots op mezelf. Ik werk sinds 1.8.1960 en nog steeds. Ben nu tijdelijk in de ziektewet, maar ga 1.5. weer beginnen. Werk fulltime. Heb dat mijn hele leven gedaan (met uitzondering van 14 maanden na de geboorte van mijn dochter 5 dagen van 8.30 tot 14.00 uur, en daarna weer fulltime) Zag het juist niet zitten om niet te mogen werken. Heb zelfs op mijn 58e nog een nieuwe baan gevonden en was vorig jaar net voor ik ziek werd net aangenomen op een nieuwe functie waar ik veel plezier in had. Ik denk er ook steeds over om na mijn pensioen volgend jaar febr. word ik echt 65 nog wat door te werken. De regels zijn versoepeld maar het hangt van de werkgever af. Het geeft structuur aan je leven, al zal ik dan ook wat tijd voor mezelf nemen. Dan heb ik dus 48 jaar gewerkt en 6 maanden. Maar ik deed al vanaf mijn 14e vakantiewerk en bezorgde kranten erbij in Den haag 1 avond per week, naast school. Ben nu voor het eerst in mijn leven langer dan 2 dagen ziek geweest. Dat woord stond niet in mijn woordenboek. Is natuurlijk ook geluk. maar ik ben het ook met Biks eens dat het moeite kost om op latere leeftijd nog een bana te vinden. Toen ik die baan vond op mijn 58e had ik er 125 sollicitaties opzitten in 2 maanden. De werkgever werkte mee, want zij gingen verhuizen. Alle uitzendbureaus in 3 provincies benaderd en alle sites afgestruind, beurzen en noem maar op. ook zelf spontaan bedrijven benaderd. Als je iets echt wilt lukt het ook, is mijn motto altijd geweest. Heb nog niet de hele lijst kommentaren gelezen. Leuk onderwerp, groetjes