Les 5: Stop met piekeren

Ik heb het nog niet scherp: de kern zit hem in concrete stappen bedenken, als je nadenkt over hoe iets komt, schiet je niet erg op. Helder. Maar je moet toch nadenken over hoe iets komt voor je een concrete stap kan bedenken?

Als ik concreet nadenk weet ik wat er specifiek is misgegaan ! Maar hoe ik dit stap voor stap op moet lossen dat krijg ik maar niet duidelijk.

Het komt me niet alleen erg abstract voor, maar het klinkt zo ongelofelijk theoretisch, dat ik me afvraag wat iemand die volop piekert er nog mee moet. Je schiet toch van de ene gedachte naar de andere. Wie dat ondertussen nog kan concretiseren zal waarschijnlijk niet eens een echte piekeraar zijn, lijkt me.

Piekeren,tobben,zorgen maken,
Hoort er allemaal bij, bij het leven. Een concrete oplossing is er vaak niet zoals hier voorgesteld. Dan ga je weer zitten piekeren hoe dat moet.
Aanvaarden van tegenslag, negatieve gedachten etc. lijkt me een veel makkelijker en logischer manier om het piekeren tegen te gaan.
Wat wel en mogelijk is , is om de zorgenmakend gedachten voor je zelf te bagatelliseren. Laat ze toe maar probeer het minder erg te laten lijken.
Hetzelfde gebeurt ook andersom. Vaak pieker je om zaken die achteraf dat helemaal niet waard waren. Die zijn als vanzelf buiten je eigen inbreng om verdwenen door een plotselinge gebeurtenis. Als je daaraan denkt helpt het ook al.
En waarom zou je je niet zorgen maken over een ander? Dat is sociaal piekeren wat juist de mens verheft boven intinctmatig zorggedrag.
Dus zeg tegen jezelf: 'Piekeren hoort erbij!
Dat is het enige wat ik kan zeggen over dit traject.
Veel succes verder mensen!
Bewaarder.

Ik ben het helemaal eens met bewaarder.
Piekeren ontstaat door dingen die in je leven gebeuren waar je zelf niets aan kan doen. Maar je piekert wel om een oplossing te vinden , dat gebeurt dan ook wel , al is het dan soms wel laat , het heeft allemaal z,n tijd nodig ,maar lang piekeren is slecht voor je genzondheid, en je kan beter proberen het los telaten , en inene is de oplossing daar.
Gr van Oma

Fijn Oma dat je met mij meegaat!

Beste Ad Bergsma,
Mijn opvatting over ' piekeren' is zelfs zeer positief.
Als we bij 'piekeren' de betekenis tobben, geestelijk zwoegen,zorgen maken om je zelf of de wereld weglaten dan blijft 'piekeren' de betekenis houden van een uitdaging aan de vermogens van het brein.
Het is dan zelfs een 'Sport' of 'Spel' waar veel 'Piekeraars' graag aan meedoen zelfs aan verslaafd raken.
Je zou de mensen de kost moeten geven die 'Puzzelsport' kopen of hun dagelijkse kruiswoordpuzzel invullen, of dagenlang piekeren om die laatste oplossing van het cryptogram te vinden of de 'schakers' die urenlang nadenken(piekeren) over een zet.
Als de mensheid lang geleden niet begonnen was met 'piekeren' over een beter bestaan dan waren er geen werelduitvindigen gedaan die door het 'piekeren' tot een verbetering van ons bestaan hadden geleid.
Conclusie: 'Piekeren hoort erbij als een krachtig creatief denkproces van ons brein.
Hartelijke groet van Bewaarder.

Met belangstelling heb ik deze reacties en die van vorige afleveringen gelezen. Ik ben nu bijna 62.
Midden zeventiger jaren waren wij druk met het feminisme, de emancipatie, de bevrijding van de vrouw. In het Internationale Jaar van de Vrouw ('74) werd in Mexico in opdracht van de VN een congres georganiseerd. Een van de spreeksters was Domitila uit de hoge Andes van Bolivia. Zij sprak over de vrouwen in haar land die vochten voor hun leven, voor eten voor hun kinderen, voor werk voor hun mannen, voor een menswaardige behandeling door de werkgevers/eigenaars van de mijnen. En het werd stil daar op dat congres. En de vrouwen die vochten voor hun luxe-vrijheid werden solidair met de vrouwen in Bolivia die vochten voor hun fundamentele levensbehoeften.
Ik had lang een bijstandsuitkering terwijl ik voor mijn dochter zorgde. Ik had op zaterdag soms geen dubbeltje meer om een boek te lenen bij de bieb. Ik was verstoken van ontwikkeling en van de telefoon die ik soms harder had dan mijn boterham met bruine suiker.
Om over je geluk na te kunnen denken moet je al verdomd veel geluk hebben.
Wat lees ik hier nu? Waar gaat dit over? Toch niet over geluk? Misschien over je-goed-voelen?
Ik klaag niet want ik heb het heel goed vergeleken bij vroeger. Ik wil ook niemands emotionele ellende bagatelliseren. En ik gun iedereen een goed gevoel. Zo veel en zo lang mogelijk. Maar denken al die verwende apen nu werkelijk dat zij weten wat geluk is? Ik ben er van overtuigd dat, pas wanneer je gezien en beleefd hebt waar en in welke vorm ellende en armoede te vinden is, je de diepte van geluk kunt ervaren. Niet met een veelvoud van 14 regeltjes maar met het willen kijken naar de realiteit van de wereld. Veel geluk iedereen.

Piekeren hoort net als leed en verdriet bij het leven, maar zo ook vreugde en blijheid.

Wij mensen ontkomen niet aan verdriet, leed, verlies, daarentegen vergeten heel veel mensen dat vreugde ook veelal en veelvulig in het leven voor komt.

En juist daar haalt heel veel winst te halen, wanneer mensentegen mij zeggen alles en iedereen is tegen mij, welnu, we hebben 6,4 miljard ardbewoners, zijn deze allen tegen jou......

dat kan dus nooit, inzicht in wat we intern als communicatiemiddel naar onszelf hanteren, brengt ons ook op het punt om daar eens op bewust niveau naar te kijken.

Ik wil niet voorbij gaan aan zaken welke op psychisch gebied aangepakt dienen te worden, sommige problemen verlangen dit simpelweg.

daarbuiten kunnen we ons afvragen of we verdriet wel zo'n groo aandeel van ons emotionele belevingsruimte mogen laten innemen.

ga opzoek binnen jezelf naar vreugde, wanneer, met wie, waarom, dat geeft veel meer tegenod dan jezelf herhalen in negatieve zin.

Piekeren is eigenlijk een monoloog, dat werkt niet handig. Vraag een buitenstaander searingspartner te zijn, open, helder als een spiegel.

Wat erg helpt is de koe bij de horens pakken en doen......chaos gaat vooraf aan vernieuwing !!

Als laatste wil ik opmerken dat heel veel mensen in het heden en nu slecht geleerd hebben met frustraties om te gaan.

De verwachtingen welke wij hebben over, de voorstellingen welke wij hebben van, als dit alles schipbreuk leidt, leidt slechts schipbreuk, de eigen verwachting n voorstelling.

Dat kun en mag je nooit weg leggen bij een ander, het aanvaarden van de schipbreuk van de eigen gedachten, roept relativiteits zin op, en daarnaast pijn en verdriet, en als het goed is, ook weer ruimte om het anders te gaan doen.
Piekeren voorkom je ook door je valkuilen op te sporen, daarbuiten te blijven, er omheen te lopen of een bruggetje er overheen te maken.

Het is vallen en opstaan, tot dat we uiteindelijk onszelf verzoenen met wie we zijn, met onze grenzen en haalbare behoeften.

We verwachten doorgaangs teveel, van onszelf en van hetgeen rondom ons is.

Zelfreflectie en introspectie, met behulp van een ander, verlicht een hoop.

lees"de kracht van het NU"!Doorbreek je gedachtencirkel door óf met een concrete aktie te komen óf te accepteren dat het is zoals het is en los te laten. Het is niet makkelijk maar het werkt wel. Zelfreflectie , introspectie, contemplatie is mijns inziens de enige weg naar geluk en soms heb je daar inderdaad pijnlijke ervaring of ellende voor nodig.

Lieve Lornalijn,
Ik had het kunnen weten dat je een ander uitgangspunt kan vinden om mijn visie aan te vullen.
Ik begon de 'negatieve' betekenis van 'Piekeren'te elimineren
zodat alleen 'piekeren' in de zin van stevig nadenken overblijft. Negatief of positief piekeren bestaat niet zoals jij dat aangeeft.
Ik herb het woordenboek gepakt. Wat staat daar?

Piekeren( onoverg.; piekerde ,h. gepiekerd ){1889<Mal. fikir,pikir(denken),ingespannen denken, syn.voor peinzen, voortdurend met de geest bezig zijn, syn.voor tobben.

Ik wist niet eens dat het uit het Maleis kwam!
Maar die betekenis behalve tobben bedoelde ik.

Het betekent ook dat de mensen voor 1889 niet piekerden want dat woord bestond toen nog niet in onze taal.
Wat ze natuurlijk wel deden maar daar was een ander woord voor.
Misschien Tobben?
Ach waar piekeren we eigenlijk over.
En ik pieker er niet over mijn 2e reactie te wijzigen.
Leuk werk voor Ad om erover te piekeren hoe hij dadelijk alle reacties beantwoordt.
Liefs van Bewaarder.

Ik maakte de radiogids van vorige week open, die ik weg wilde gooien en vorige week tussen de kranten was verdwenen. Er zat een brief van de Dalai Lama in via Richard Gere die weer voor de Internationalcampaing for Tibet werkt. Ik heb bovenstaande nog niet gelezen,(slecht geslapen vannacht) maar dat is wel iets om positief over te piekeren....... Manana verder. Liefs, Sofie.

Ik vind piekeren meer iets als je iets vervelends moet oplossen en wat je maar niet los kan laten. Een moeilijke beslissing nemen, of je zorgen maken over iemand of iets. Je voelt je er ook niet gelukkig bij. Brainstormen is oplossingen zoeken voor zaken, die niet persé vrolijk hoeven te zijn, maar waar je jezelf minder of helemaal niet ellendig hoeft te voelen. geluk, Sofie

Piekeren komt toch echt voort uit het niet vetrouwen. Eigenlijk zou je alleen moeten denken als je tot constructieve, blijmoedige gedachten kunt komen. Lukt dat niet, ben je te verkrampt, te bang, teveel uit je vertrouwen gevallen dan kan je beter een wandeling gaan maken, muziek luisteren of iets anders ontspannends doen. Ondertussen werkt je onderbewustzijn aan de oplossing van je knoop. Dan kun je opeens een ingeving krijgen die je weer een opening biedt. Piekeren is niet erg zinvol tenzij er zoveel bewustzijn aanwezig is dat je onthecht veel kunt nadenken zonder er de nadelige gevolgen van kunt ondervinden. Sombere piekergedachten, lokken sombere gevoelens uit, in die volgorde. Somber piekeren kan ook een gewoonte zijn, een gewoonte die je kunt doorbreken. Angst is de vader van ontelbaar veel gedachten terwijl vertrouwen de moeder is van rust, vrede, overgave, blijheid, genieten. Natuurlijk heb je ook je rationele kant nodig, hoe kom ik van A naar B maar vele zaken die je hart en ziel aangaan komen niet uit je hoofd maar dienen zich aan op natuurlijke wijze. Het leven bied voortdurend groeikansen, ook voor de minderbedeelden, dat is mijn mening. Een blijmoedig hart en een open geest zijn hierbij heel behulpzaam.

Moge je gelukkig zijn! XNirwana

Veel piekeren bij mensen die Asperger hebben of een voorstadium ervan (waartoe ik mensen met aanleg voor angst en depressie ook reken, omdat beide kwalen in onze familie voorkomen en het piekergedrag veel overeenkomsten vertoont) piekeren omdat ze te voor willen weten hoe een en ander afloopt. Aangezien je kinderen met Asperger structuur moet geven en zo veiligheid, ben ik het spuug- en spuugzat dat ik mijn leven lang al wordt be- (of liever ver-) oordeeld op periodiek gepieker. Bemoei je er niet mee, ik val er bovendien niemand mee lastig. Therapeuten die menen dit op te moeten lossen, die moeten naar onze sterke kanten kijken: we kunnen niet liegen. Als niemand dat zou kunnen, zouden er geen films en literatuur meer bestaan. Omdat ik niet kan liegen pieker ik er in elk geval niet over of een ander dat tegen mij doet.

Stukje hierboven begint helaas wat onleesbaar en er zit een fout in het begin. Veel mensen met Asperger piekeren omdat ze te voor willen weten hoe een en ander afloopt. Wie lijdt aan angst of depressie heeft naar mijn gevoel een voorstadium van ASperger, beide kwalen komen voor in onze familie. Etc.

Inderdaad erg theoretisch. Ik ben ook zo'n ervaren tobber. In eenvoudige situaties kan ik het al op een tobben zetten. Waar de meeste mensen over tobben, daar pieker ik niet over; carriere, relatie etc. Het gaat bij mij mis als het om sport en spel gaat; ben ik handig genoeg, durf ik dat wel, etc etc. Het heeft te maken met dat eenzame kind in mij dat nooit goed kon meekomen of als laatste werd gekozen met sport. Dat blijft dus een trigger ook al is de werkelijkheid nu totaal anders. Momenteel ben ik zover doorgeschoten dat ik er overspannen van ben geworden. Het piekeren wat op zich al dwangmatig is heeft plaats gemaakt voor dwanggedachten; de hele dag controleer ik al mijn handelingen; van een glas pakken tot mijn jas aantrekken; hoe handig is dit of dat? Waarom raak ik andere objecten aan als ik een pen van tafel pak; het wordt steeds absurder. Verstandelijk weet je dat wel, maar gevoelsmatig blijf je maar denken dat er iets met je mis is. Bij mij komt het duidelijk door een traumatische jeugd in combinatie met dwangmatig perfectionisme.
Kort gezegd, het onderwerp waarover je piekert is vaak niet van belang, het feit dat je piekert wel. Het is ook verslavend. Ben je er met het één uit, dan vind je wel weer een andere stok om je te slaan. Het advies: als je er weer uitklimt en ik hoop dat ik dat snel mag doen: zorg dan dat je altijd in je eigen energie blijft en mocht er weer een piekergedachte de kop opsteken, relativeer dat dan snel weg of zeg heel simpel: STOP.
Ik wens iedereen veel sterkte want dat piekeren zo kan doorslaan, dat wens je je ergste vijand niet toe.

Nee Antonk, ik voel me niet beter omdat ik weet dat anderen het slechter hebben dan ik. En piekeren als symptoom van een psychiatrische stoornis onderschat ik niet en vraagt om behandeling. Wat ik bedoel is dat geluk natuurlijk door jou zelf gevoeld wordt maar dat je gelukkiger wordt door je af te vragen hoe je een ander kunt helpen dan alsmaar bij jezelf naar binnen te kijken en je af te vragen hoe het daar goed moet komen. M.a.w. richt je aandacht naar buiten, daar liggen de aanleidingen voor geluk.

Dit onderwerp ben ik ook tegengekomen in een cursus tegen depressiviteit van het Dr. Trimbosinstituut, welk onderwerp (net zoals vele andere onderwerpen) mijn interesse heeft. Om met piekeren om te gaan adviseert men daar verschillende technieken zoals: een piekerkwartier waarin je zogenoemde niet-helpende negatieve gedachten en zorgen de vrije loop laat. Maak voor na die tijd opkomende gedachten een piekerlijstje. u laat die gedachten op dat moment verder niet toe. (Dat laatste lijkt me toch moeilijk) Als uw piekerkwartier is aangebroken, gaat u nadenkn over de punten die u heeft opgeschreven op uw lijstje. Mogelijk dat een aantal punten al zijn opgelost en een aantal punten geen probleem meer voor u zijn. Die kunt u doorstrepen, over de punten die nog op het lijstje staan kunt u vervolgens rustig nadenken op piekeren (haha, dit hoort kennelijk (volgens Trimbos) tot het leven.
Een andere suggestie is het piekeren overdrijven, waardoor de niet-helpende gedachte zo sterk overdreven wordt dat deze lachwekkend wordt en daardoor niet meer storend is.
Ook wordt genoemd het peikerelastiekje: draag een elastiekje om uw pols, trek eraan en laat het tegen uw pols tikken als u een niet-helpende gedachte heeft. het helpt goed bij het bewust worden van deze gedacten en daarna bij het voorkomen ervan.
Ook wordt genoemd, de gedachten stop techniek. Wanneer u merkt dat u zich zorgen maakt en deze zorgen niet uit uw hoofd kunt zetten, zeg dan heel hard STOP tegen uzelf en u gaat denken aan dingen die u leuk vindt of wilt gaan doen.
Tenslotte: zoek afleiding als u gaat piekeren. Door iets te doen leidt u uw gedachten af. Maak een lijstje (daar gaan we weer) met plezierige dingen Vooral bewegen kan goed helpen, ga bv. wandelen of fietsen.
Maar helaas, piekeren hoort wel bij het leven.

Ik las laatst een column, die mij aan het denken zette. De schrijfster zei namelijk het volgende: je hebt in het leven twee soorten problemen. Problemen die je op kunt lossen (uitdagingen). En problemen die je niet kunt oplossen (feiten). Concentreer je in het leven voornamelijk op de eerste soort en accepteer de 'feiten'. Niet zo'n gekke gedachte, bedacht ik me.

Leffie,zeker geen gekke gedachte, maar het is allemaal wel makkelijker gezegd als gedaan .Toch gaan we daar naar streven want z\je wordt er alleen maar ziek van als je de feiten niet kan veranderen . Leuk is anders ,maar het zij zo. Je slaapt 0ok beter.
Gr Oma

Beste allen,
jullie reacties laten zien dat ik misschien meer aandacht had moeten besteden aan de concrete stappen tegen het piekeren. Dat heb ik echter bewust niet gedaan, omdat coach Gijs Jansen dat eerder heeft gedaan voor deze website. Je kan zijn aanwijzingen vinden door op de paarse letters in mijn stukje te klikken. Hij geeft meer concrete oefeningen. Om dubbelingen te voorkomen, heb ik mij beperkt tot een aanvullende, meer abstracte beschouwing.
De opmerkingen van de mensen die piekeren positief vinden, wil ik graag uitnodigen daar vooral mee door te gaan. Ik denk echter niet dat piekeren de mensheid veel vooruit heeft geholpen. Ik denk dat we eerder zijn opgeschoten doordat mensen heel concrete oplossingen bedachten voor heel concrete problemen.

Wat een heerlijk onderwerp. Wat Joep schreef op 18.3. vind ik leuk en herkenbaar. Ik had het afgelopen jaar zoveel reden om te piekeren. Mooi niet gedaan. Heb er een soort feestjaargevoel van overgehouden. Joepie ik ben in de ziektewet, ik kan doen wat ik wil en ik kan ervan genieten. De piekeraars zullen me wel voor gek verklaren, maar het is me goed bevallen. Ik kan het iedereen aanbevelen om zo te denken. 'elk nadeel, heb zijn voordeel' - uitspraak van de bekende Nederlander.
Maar dat leer je niet van de ene op de andere dag. Ik las laatst dat jongeren en ouderen gelukkiger zijn dan 30-ers en 40ers. Zou best wel eens waar kunnen zijn.

Dus er is voor iedereen die nog niet zover is, hoop. Jij zult als je wilt ook kunnen relativeren en genieten van het hier en nu.

Maar ik weet ook dat mensen die gewend zijn te piekeren en zich er vaak in wentelen, dat niet zomaar 1,2,3 kunnen veranderen. Maar kleine stapjes zetten in die richting moet lukken.

Als er iets gebeurd dat vervelend is kun je zelf kiezen uit 2 richtingen. Ga ik bij de pakken neerzitten, of zoek ik naar een oplossing en stop ik daar mijn energie in.

Als je voor het laatste kiest, komt er nieuwe energie vrij en merk je dat het probleem je niet verlamd maar juist uitdaagd. Je krijgt goede ingevingen of ideeen en opeens klaar de lucht op en is het probleem minder heftig dan gedacht.

Toen in op mijn 20e op huwelijksreis ging naar Spanje met een Fiatje 500, ging er giga veel mis. Toen merkte ik al dat ik anders reageerde dan mijn partner. Ik moest vaak om gekke dingen lachen en zag de humor ervan in. We kwamen die avond in antwerpen en hadden na uren zoeken een hotel gevonden waar plaats was om te overnachten. Hadden we 20 straten verder eindelijk onze auto kunnen parkeren (nou ja koekblikje) en kwamen we terug in het hotel, mochten we niet op een kamer slapen. Ik was nog minderjarig. Moesten we terug naar de auto om te bewijzen dat we net getrouwd waren. Ha, ha, dolkomisch. Een felicitatie kon er niet af en ook geen excuses. Alleen kon men aan de strikte regels denken.

In Spanje ging de bobine van de auto kapot. We moesten zelf met de trein naar een grote stad om het onderdeel te kopen. Kwamen we daar na een halve dag reizen en zoeken, was de winkel dicht. Er was een feest. Ha, ha, mijn reactie. kan leuk worden, komen we morgen terug, moet het misschien besteld worden omdat ze het niet in voorraad hebben. Later bleek dat te kloppen, we zijn dus 3 x geweest voor een bobine. Dat vergeet je dus nooit meer. Wat helpt dan piekeren?

Wat helpt dan boos worden? Niente, nada, niets. Lachen om die gekke dingen. We kwamen na een nieuwe pech met de auto
's avonds laat op een camping aan. Er stonden veel bomen, het was al donker, ik zag het gebeuren, boem, klababber auto tegen een boom. Spatbord eraf. Ik deed het bijna in mijn broek van het lachen. Is niet leuk voor de ander, maar het is al gebeurd en het relativeert de situatie wel.

toevallig stond vandaag een interessant stukje in de VK over het ontbreken van een politicus die gevoel voor humor heeft en moeilijke zaken met een kwinkslag kan doorbreken. Als voorbeeld werd Wiegel aangehaald die tegen Den Uyl zei, 'ik geloof niet meer in Sinterklaas, maar daar zit hij' of woorden van gelijke strekking.(bij de behandeling van een moeilijk financieel probleem)
Den Uyl moest zelf ontzettend meelachen. Misschien leest niemand dit meer, maar het is toch leuk om herinneringen op te halen, geeft mij weer lol.