Leven zonder ouders

Verloor zelf m'n ouders toen ik 22 jaar was. Hoewel ik allang zelfstandig woonde en ze weinig zag voelde ik me daar toch echt even een wees. Het is nu pas bij de meeste vrienden aan de hand,zieke,dementerende,hulpbehoevende ouders.

het verhaal over de dood van mijn vader staat er ook in. Op de voorkant van het boek sta ik rechtsboven. Samen met mijn vader in een zwembad. Ik vind het heel bijzonder dat deze dierbare dia prominent op de voorkant staat.
groet Zoë
zoezorgt.volkskrantblog.nl

ben blij met iedere aandacht voor dit onderwerp, uiteraard, verloor mijn moeder toen ik 17 was en zij 39, mijn vader stierf op zijn 60e, ik was toen 35. Echter, ik hoor zelden verhalen van mensen in mijn positie: geen ouders, geen broers of zusters, zelf ook geen kinderen (en geen partner, maar dat kan in theorie veranderen) en verder een kleine familie. Zou zo graag meer persoonlijke verhalen horen van mensen in dezelfde positie als ik, het is zo'n merkwaardig gevoel en zo'n merkwaardige positie geen vertakkingen meer te hebben. Herkent iemand dit?

groeten van Ik Ben

Miriam, dank je wel voor je recensie van mijn boek!
Marlyn, Je was nog hartstikke jong toen je je ouders verloor...Al was je in de ogen van anderen al 'groot', je was ineens geen kind meer. En dat doet ook nog pijn als je volwassen bent.
Zoe, de foto van jou met je vader is zo prachtig. Het vertrouwen.. Ben blij dat je je verhaal wilde delen.
Kben, In het boek staat de oproep van nog een enig kind, en zij doet niet als enige haar verhaal. Zij vond het zo moeilijk dat zij het verlies van haar ouders niet kon delen met broers of zussen. Met niemand deelt zij meer haar vroegste verleden. Dat is soms een eenzaam gevoel. Sterkte!

dank voor de tip!

ik kreeg een mailtje van Irma.. maar ik kan geen emailadres achterhalen .. Hopelijk leest zij dit!
grtn, Kben

Ik verloor op 11jarige leeftijd mijn vader. Hij was 39. Nu ik zelf (onlangs) die leeftijd ben gepasseerd ervaar ik hoe vreselijk jong dat was en komt er opnieuw verdriet, nu vanuit een ander perspectief. Ook al is het bijna 30 jaar geleden.

Geacht Ben , Helaas is mij hetzelfde overkomen , Ik heb in 5 jaar tijds mijn hele familie verloren door te overlijden , Zelf heb ik geen man meer ook overleden en geen kinderen , Dus geen enkele familie band meer , Hoewel ik een vrouw van 68 jaar ben voel ik me ook wees ,Zo alleen zo eenzaam zonder hen , Die paar ( vrienden ) die ik heb zitten vandaag en morgen verplicht bij familie , Ik heb wel de vrije keuze eerder ging ik op vakantie met de kerst dit jaar niet , Gezellig thuis van alles en nog wat doen , De tijd vliegt om gelukkig maar , Iedereen een zalig kerst feest en een gezond 2008.

Hoi,verloor zelf mijn moeder toen ik 14 was, na een ziekbed van 2 jaar..Toen ik 16 was werd mijn vader ziek (parkinson)..een jaar later moest hij zijn huisartspraktijk opgeven..hij overleed toen ik 22 was. ..vooral bij bijzondere gebeurtenissen (geboorte van mijn kinderen) valt het verlies me extra zwaar..komt nog bij dat mijn ouders slecht huwelijk hadden..heb inzichtelijke therapie gehad maar voel nog dagelijks het verlies..vooral het niets meer kunnen uitpraten of terugblikken (hoe was ik als kind?) doet veel pijn.
Peter (44).

Dag Peter, wat heftig, zo kort na elkaar je ouders verliezen , dat is niet te bevatten. Herkenbaar, dat je je ouders ook nu nog zo kunt missen, zeker ook nu je zelf vader bent. Er zijn meer mannen en vrouwen zoals jij en ik. Ik weet niet of dat je steun geeft, maar het is dus niet raar dat je hier nu nog moeite mee hebt. Praat erover als je dat wilt. Groet, Daan

Dag was ik dus, Daan (schrijfster van het boek).

Indien je ouders leven en je ziet ze nauwelijks en ze gedragen zich niet als een vader en als een moeder? Is dat dan niet leven zonder ouders. Moeten ze echt zijn overleden en pas dan leef je zonder ouders??

Dag Hans, sommige ouders in het boek gedroegen zich bij leven ook niet echt als 'ouders'. En er zijn heel veel mensen, net als jij denk ik, die hun jeugd niet echt als prettig hebben ervaren door hun 'afwezige' ouders, al leven ze nog. Daarover zou ook een boek geschreven moeten worden. Iets voor jou?

Goed dat je hierover schrijft. Groet, Daan

mijn moeder is een maand geleden overleden.
ik was 14, nu ben ik 15( pas net) en ik vind et egt kut.
je kan sommige dingen niet meer met je moeder bespreken

Dag Gabriella, wat ontzettend verdrietig voor jou! Heb je op mijn blog gekeken? http://voordaan.volkskrantblog.nl
Sterkte!

Ik ben het boek aan het lezen en herken veel.....
Ik was 20 toen mijn moeder overleed een jaar later overleed mijn vader...van beiden heb ik geen afscheid kunnen nemen. Daar heb ik jaren last van gehad. Ik ben inmiddels 54...het gemis voel ik nog altijd.

Mijn papa is net een maand dood. Had al een paar maanden niet meer gehartenzield, maar voelde nu weer de behoefte. Alleen al te weten dat je niet alleen bent in je verdriet (hoewel tegelijk wel, maar dat zal iedereen hierboven begrijpen) troost een beetje.

Ik ga het boek zeker lezen. Toen ik 22 was verloor ik mijn moeder, ze heeft gevochten tegen longkanker maar het niet gered. ik ben jaren mijzelf kwijt geweest en na 4,5 jaar zat mijn vader ineens dood in de keuken. ik vind het vreselijk zonder ouders door te moeten. ik heb wel broers en een zus, maar het is nu wel heel anders zonder mijn ouders als bindende factor. Het lukt echt wel zonder hen, maar je kunt niets meer met ze delen en die leegte blijft, al zijn we nu alweer 7 jaar 'alleen'. Het voelt voor mij ook of je alles alleen moet doen....onbevangen in het leven staan, dat zou ik wel graag willen. Het geeft me steun dat er meer mensen zijn zoals wij, ik heb ze niet in mijn omgeving, ik blijf toch degene zonder ouders, iets waar mensen zich niets bij voor kunnen stellen... Bedankt voor het schijven van het boek.

het is inderdaad een 'leeg' gevoel, niets meer met ze kunnen delen. En o, die onbevangenheid, die is inderdaad weg...
Heel herkenbaar geschreven...
Ik heb zelf ook meegewerkt aan het boek en vond dat fijn.
Hoop dat je 'iets' aan het boek hebt, er herkenning in vindt..
dat kan prettig zijn.
groet udo

Dit boek zou ik graag willen lezen en ik ga het doen ook. Mijn vader overleed toen ik 11 jaar was. Het is nu 27 jaar en 2 maanden geleden. Je raakt het nooit meer kwijt. Er is ergens een gat in je leven, een leegte die niet meer gevuld wordt. Ik mis hem nog iedere dag. Inderdaad: je verliest meteen je onschuld en onbevangenheid als kind. Je verliest de zekerheid in je leven. Wat ik me het meest herinner is het enorme gevoel van totale eenzaamheid: zo alleen met mijn verdriet en niemand die begreep waar ik doorheen moest. En de depressie die ik tot mijn 30ste heb gehad.
Maar goed, het krijgt op een gegeven moment een plaats. Ik ben nu wel al 27 jaar heel erg bang om ook mijn moeder te verliezen...
Wat me treft in al deze reacties is dat het verdriet blijkbaar ook na zoveel jaren nog zo levendig is. Goed om te weten dat ik hierin niet alleen sta. Dat het normaal is dat ik me zo heb gevoeld of nog voel. Ik ben me nu wel bewuster geworden van het geweldige geschenk wat "leven" is. De vanzelfsprekendheid verdwijnt, maar er komt verwondering voor in de plaats. En dat is toch iets positiefs.

Ik lees de bovenstaande stukjes en besef ineens dat ik niet de enige ben die dit gevoel heeft..mensen in mijn omgeving kijken er anders tegenaan. "zo is het leven" "je hebt toch een leuke vriend" "er zijn zo veel mensen die iemand moeten verliezen" "iedereen komt er een keer voor te staan" dit zijn uitspraken die je regelmatig hoort als je over je verlies wil praten..allemaal waarheid, maar het gevoel wat ik heb begrijpt vrijwel niemand. En dat maakt het zo eenzaam.
Ik verloor mijn moeder toen ik 18 was en nu op 35-jarige leeftijd mijn vader. Mijn vader kreeg een nieuwe vrouw die hem voor zichzelf opeiste. Vanaf mijn 18e voel ik me onbegrepen en eenzaam, door therapie ging het iets beter met goede en slechte periodes. Nu ik wees ben komt het allemaal weer terug en voel ik soms geen grond onder mijn voeten. Ik heb gelukkig wel een fijne vriend die me steunt en we leiden een leuk leven. Toch mis je iets...een onbeschrijfelijke leegte die soms aankomt als een mokerslag.
Ik ga het boek zeker lezen en hoop daarin een stukje herkenning te vinden..want we zijn niet alleen blijkbaar..
gr. aqua

Ik kijk voor het eerst op deze site en kom erachter dat ik niet de enige ben die met het probleem zit met veel te vroeg overleden ouders, mijn moeder is overleden toen ik 14 was en mijn vader toen ik 21 was, ik ben zelf 38 jaar en
gelukkig getrouwt en heb 3 kinderen maar naarmate ik ouder word des temeer ik er problemen mee krijg,voor de omgeving lijkt het allemaal vergeten,maar ik mis mijn moeder nog elke dag hoe jonger je ouders verliest hoe groter impact op je leven dat heeft,en met wie kun je er over praten ? het is voor een ander toch al zolang geleden en je bent nu toch gelukkig getrouwt,maar voor mij is er de pijn van het verlies er nog steeds,het lijkt zelfs dat het steeds groter word.

Ook in ben vandaag voor het eerst op deze site en natuurlijk weet je ook wel dat jij niet de enige bent zonder ouders. Mijn vader overleed toen ik 8 jaar oud was, mijn moeder na een ziekbed van 4 jaar ( ze had kanker) toen was ik 24 jaar oud en heb haar ook verzorgd. Ik heb 1 zus maar die woonde toen en nu nog steeds in het buitenland. Mijn zus begrijpt mij totaal niet. Naarmate ik ouder wordt, ik ben nu in de 50, krijg ik steeds meer last van vroeger. Het is teveel om allemaal te schrijven, eigenlijk zou ik een boek moeten schrijven.Het is en het blijft moeilijk en veel mensen begrijpen dat niet, jammer genoeg.

hoi! ben mijn ouders verloren van de ene dag op de andere,was zeven jaar oud .ze zijn verstikt in hun bed door koolstofmonooxyde.was die nacht opgenomen in z.h.
heb achteraf (na maanden)zelf moeten vragen waar ze waren?
het leven werd een nog grotere uitdaging,opgroeien in internaten zonder je broer of zus.maar ik blijf vechten en opkomen voor mezelf.

Hoi, ik ben blij dat ik niet de enige ben , het lijkt alsof het leven van vrienden en mensen in mijn omgeving perfect is en ondanks hun steun begrijpen ze het toch niet. Mijn vader is vorig jaar overleden ( ik was 22). Ik had al 12 jara geen contact met hem maar toch deed het ongelooflijk veel pijn om te weten dat ik nog maar 1 ouder had. Broers en zussen en andere familie heb ik helemaal niet. Nu heeft mijn moeder onlangs een beroerte gehad en is ze erg ziek . Ik ben heel bang om haar te verliezen. Ik ben nu 24 maar ik kan me geen leven voorstellen zonder haar. Ik wens iedereen hier veel sterkte en ik zal het boek ook gaan lezen !

Mijn ouders zijn beiden zeer plotseling overleden. Heb voor mijn ogen mijn vader verloren, toen ik 17 was. En een jaar later overleed mijn moeder, wederom was ik erbij en kon niks doen..
Ben inmiddels 20 en heb zo mijn betere en slechtere perioden. Kwam per toeval bij dit boek uit, interresant om eens te lezen.
Wens iedereen verder veel sterkte!

Hoi, mijn moeder is al heel lang geleden overleden, toen ik jaar of twee was, en mijn vader op mijn 25ste. Het niet ergens meer bij horen vind ik heel moeilijk, de band met mijn vader was niet goed, en ik weet niet echt veel over mijn moeder, en mijn vaders leven, hij praate daar niet over. Het voelt naar om feestdagen te doorstaan, of diploma uitreikingen etc. Ik ben nu 30 jaar en vind het nog steeds moeilijk, zo af en toe. Mensen dichtbij laten lukt me niet echt, en ik ben dan ook liever alleen. Realties zijn ook niet echt goed voor me, ik wordt er alleen maar angstig van, terwijl ik zo graag een plek wil hebben bij iemand. Maar goed, verde gaat het goed. Ik wens iedereen een sense of belonging toe. Mensen met ouders die redelijke band met ze hebben dan, snappen die tniet hoe bijzonder sterk en veel invloed dit heeft. Alsof je tegen bomen staat en het gaat stormen, je val tniet om, de boom staat achter je en steund je, terwijl leven zonder ouders voor mij is, dat ik niet tegen een boom aan kan staan, en dus sneller omval, als het stormt. Ik zoek nog steeds een manier om mijn leven echt te leven, zonder angst of verdriet, en banden aan te gaan met anderen, zonder bang te zijn , ze te verliezen, en dan weer je zo verloren voelen. Wie weet lukt het me.

De reaktie van Hans Roos had ik zelf ook kunnen schrijven zo herkenbaar. En dat gevoel dat iedereen beschrijft van niets kunnen delen heb ik heel strek. Ik beschouw mijn grote ouders als mijn "echt" ouders, ze zijn 23 en 12 jaren geleden overleden maar ik heb no steeds heel veel verdriet van en voel me sinds die tijd "wees". Dit id allemaal niet te vergelijk met mensen die hun oudres echt verloren hebben natuurlijk, maar ik herken dat gevoel van eenzaamheid wel. Sterkte!
p.s. SenseOfbelonging, je ben heel bewust van wat je voelt en wat je wil veranderen en je ben nog jong, dus dat moet lukken denk ik, veel sterkte!

Ik heb het boek gelezen en vond het erg mooi, alleen wat wij als familie meemaakten las je nergens terug.(natuurlijk niet).
Mijn ouders zijn in 2007 allebei overleden, 4 maanden van elkaar. Mijn pa aan de gevolgen van Alzheimer en mijn moeder op de ic aan de gevolgen van een zeer slechtwerkende maag. (allebei in hetzelfde ziekenhuis) Het rare was dat ik na de dood van mijn vader tegen mijn zus zei dat mijn moeder het niet lang meer zou maken, ik zag geen uitweg voor haar, zo vergroeid was zij met mijn vader.
Nu zijn we een dik jaar verder en ik kan zeggen dat het leven draagbaar blijft, ik heb 3 zussen en 3 broers en we hebben een goede band, dus ik mag niet klagen.

hallo, ik heb in 2008 mijn biede ouders verloren aan longkanker. Ik heb helaas geen broers of zussen waar ik mijn verdriet mee kan delen. Heb gelukkig wel een man die mij geweldig steunt. Maar er is zoveel onbegrip van bazen, die vinden dat je na 3 weken weer volledig aan het werk kunt. Geestelijk ben ik momenteel een wrak(heb erge slaapproblemen)!
Wat te doen met zo'n baas???

Ik ben een oudere wees. Ben 'al' 42 en verloor mijn vader drie weken geleden, toen was ik nog 41. Mijn moeder overleed in 1999, terwijl zij zo graag nog de milleniumwisseling had willen meemaken. Ik prijs me gelukkig, ten opzichte van iedereen die jonger zijn ouders verloor: ik weet nu dat hoe langer je ouders hebt, hoe meer je dat een bodem geeft. Ik denk dat ik een goede bodem heb gehad. Voor mijn moeder overleed heb ik echt met haar kunnen spreken. De dood van mijn vader was onverwachts, maar ik had in de afgelopen jaren al een goede band met hem. Maar het leven is zo anders geworden, al gaat het wel door hoor. Ik heb kinderen, een leuke man, leuke baan, maar de 'sjeu' is ervan af. Ik heb grote bewondering voor de mensen die hun ouders eerder verloren.

Mijn beide ouders leven nog. Ze worden wel ouder en ik moet er nog niet aan denken zonder ze te moeten leven. Ik heb geen vriend en geen kinderen. Ik heb het gevoel dat zij de enigen zijn die me echt nemen zoals ik ben. Ik zou me verschrikkelijk benauwend en angstig voelen zonder ze. Ik vind het bijzonder knap van allen die (al jong) 1 of beide ouders hebben moeten verliezen en toch nog zo vastberaden in het leven staan.

Hoi, ik verloor mijn vader toen ik 16 was en mijn moeder toen ik 17 was. Ik vond het ongeloofelijk moeilijk dat er geen begrip toen was. Hoewel ik nu gelukkig ben met mijn vrouw en 2 kinderen merk ik toch dat het heel veel impact heeft gehad. Ben eerst altijd maar doorgegaan met leren enzo. Reageerde eerst altijd met ja ik had geen keus. Pas jaren later goede gesprek gehad met therapeute die het zelf ook mee had gemaakt waardoor ik het een plaatje kan geven. Ook al is het meer dan 20 jaar terug het blijft heel moeilijk ondanks dat ik optimistisch ben en geniet van het leven.

Dag lieve lijdende lotgenoten.
Ik heb net de dankbetuigingen verzorgd voor mijn lieve en bekoorlijke moeder/vrienin/en oma, die op 8 april jl. aan alvleesklierkanker is overleden. Nooit gedacht dat haar heengaan te wijten zou zijn aan deze vreselijk pijnlijke ziekte. 8 september 2008 is mijn enige en oudste zusje heengegaan. 31 december 2009 mijn lieve tante, de oudste zus van mama, die op een steenworp afstand van ons woonde. Mijn vader heb ik verloren op 5 november 1973; ik was nog een tiener.
Op dit moment sta ik geheel alleen in het leven. Het basisgezin is weggevaagd en inderdaad voel je je hierdoor een wees. Ik mis iedereen zeer ernstig. De glans van het leven is verdwenen. Toch zal ik door moeten. Al jaren geleden heeft mijn moeder voorgehouden dat als zij was heengegaan, ik mijn best zou moeten doen om door te gaan. Doorgaan! Dat doe ik! Voor haar, mijn zus en mijn vader.

Dit boek ga ik zeker lezen. Ik was 30 toen mijn vader en 32 toen mijn moeder overleed. Zij zijn gestorven in dezelfde jaren dat mijn kinderen geboren zijn. Nu na respectievelijk 23 en 21 jaar is de complexiteit hiervan nog steeds aanwezig. Mijn kinderen hebben dus nooit mijn ouders gekend. Niet alleen was ik vrij vroeg wees maar ook is het hebben van een oma en opa voor mijn kinderen niet weggelegd; een logische generatieschakel ontbreekt. De verhalen zoals hierboven beschreven grijpen me aan, je zult de dood van je ouders op jonge leeftijd nooit helemaal accepteren. Berusten is een grotere kracht. Sterkte voor allen die jong alleen, lees: zonder ouders, in het leven staan.

verloor mijn ouders op 5 jarige leeftijd.
nou dan krijg je met hulpverleners te maken.
en om de paar jaar een verhuizing.
op een zeker moment lig je dan in lege huizen te slapen
niemand zit op je te wachten he,maar alles zal rech kom .
een heel boek ook(deel een is al geschreven door joop martin)

Ik was 26 jaar toen mijn vader stierf, de gelukkigste dag van mijn leven, aan een hartaanval hij 57 jaar.

Ik was al ruim 7 jaar het huis uit.
Hij/vader negeerde mij thuis ruim 5 jaren lang nadrukkelijk, moeder had nooit/jaren niets in de gaten? Zei niks!

In een gezin met 4 kinderen vanaf mijn 13e jaar nadat ik hem afgewezen had. Ik mocht niet met jongens omgaan, hij zat er altijd tussen?
In de 5e klas had ik met 10 jaar een vriendje van 10 jaar, mijn vader had het alleen maar druk om verwarring tussen ons te stichten.
Het werd een aaneenschakeling van welles en nietes naar de politie lopen etc... Mijn vader beschuldigde mij van jongens achterna lopen?

Mijn moeder liep almaar onderdanig/zonder mening met vader mee.
Mijn moeder ging dood ik was 47 jaar.
Wat een gedoe die ouders! Poeh!

Ik was 17 toen mijn vader overleed, en van de hele begrafenis weet ik mij niets meer te herinneren.
Die begrafenis heb ik verstopt, ik wilde het niet weten.
Nog steeds niet.
Ik heb dingen gezien die ik niet gezien zou mogen hebben.

Meisje van 14

Ik vind het prettig om deze reacties van mensen te lezen. Ik heb nooit een vader gehad. Hij wilde dat mijn moeder mij weg liet halen, maar mijn moeder was het daar niet mee eens. Aangezien ik hem sinds mijn tweede nooit meer gezien heb, kan ik hem ook niet echt missen. Ik voel soms wel een gemis als ik een van mijn vriendinnen hoor, over dingen die ze samen doet met haar vader. Ik ben altijd alleen geweest met mijn moeder. Mijn moeder was bordeliner en vaak deprissief. Nu sinds een maand is mijn moeder dood. Jammer genoeg, door zelfmoord. Ik mis haar elke dag. Wees zijn, is een van de dingen in het leven, waarvan ik liever had dat het niet bestond. Mensen beginnen nu met opmerkingen over.. 'Misschien moet je je vader is opzoeken'' ''Je bent niet echt wees, hij is niet dood'

Nou sorry hoor...
Maar hij besloot om vreemd te gaan, en twee jaar na mijn geboorte 2 kinderen te krijgen met de vrouw waarmee hij vreemd ging. Ze wonen nu gezellig in engeland als gezin met z'n vieren.


In mijn ogen, is mijn vader al dood sinds mijn geboorte.
En door dat hij mijn moeder zoveel pijn heeft aangedaan, kan ik hem ook niet onder ogen komen.
Nu is mijn moeder ook weg.. En voel ik mij behoorlijk alleen.
Ik merk inderdaad dat kind zijn, er eigenlijk niet meer is.
Je kan niet meer zorgeloos de de dingen doen, die je normaal met je ouders deed. Daar is nu één groot gat. En niemand kan hem voor mij vullen. Niemand kan mijn moeder's adviesen geven, niemand kan dat warme & veilige gevoel geven als haar, niemand kent mij zo goed als haar, niemand kan zo hard lachen als mijn moeder, dat zelfs drie deuren verder het gelach door de kamer echoöt, niemand kan mij blijer of bozer maken als mijn moeder, niemand maar dan ook niemand kan mijn zo'n beren knuffel geven, waardoor de donkere boze wereld om mij heen verdwijnt.


Ik sta er nu helemaal alleen voor...
En kind zijn zit er gewoon eenmaal niet meer in.

Mijn opa, die voor mij mijn vaderfiguur was, overleed toen ik 16 was. Mijn moeder is recentelijk, op 21 juni, overleden aan een fatale longembolie. Ik ben enigs kind en het is zeer moeilijk om zonder hun verder te moeten leven.
Zoals al werd geschreven, was ook ik op zoek naar die herkenning, naar mensen die weten hoe het is om je ouders zo jong te verliezen.
Nu ben ik 23, mijn moeder overleed ongeveer 2 weken voor mijn 23e verjaardag. Ik mis haar zo erg. Vooral nu ik ook nog mijn ouderlijk huis moet verlaten en wegens een achterstand de erfenis moet verwerpen, waardoor ik alles wat me aan haar doet denken, kwijt raak.
Zoals ik hier ook lees, zal dat gemis niet weg gaan.
Zal gaan kijken of het boek nog te verkrijgen is en het dan gaan lezen. Want mensen in mijn omgeving begrijpen niet hoe het is om er ineens alleen voor te staan. Ze was mn alles en haar ben ik nu kwijt.
Het is toch fijn die herkenning te vinden in de andere verhalen hier.

ik ben nu 33 jaar en ben mijn moeder vorig jaar verloren heel plotsing is ze overleden en een vader had ik al niet meer vanaf mijn twaalfde.ik voel me leeg helemaal alleen.niemand die ik even bellen kan en kletsen zoals ik met mijn moeder deed,en wegens huiselijk geweld weg van iedereen en uit je eigen omgeving dus ja geen vriendenkring het is net of ik weer opnieuw moet beginnen met leven,alleen ja voor wie moet ik nog leven?????
en ja verdriet is eenzaam je voelt pijn intens maar bewoorden is onmogelijk

Wat een verhalen hier allemaal. Ik ben ook enig(s) kind, ben bijna 40. Geen partner, geen kinderen. Mijn vader is onlangs gestorven, en het zweet breekt me uit bij de gedachte hoe het is als mijn moeder ook zou gaan. Kan me er helemaal niets bij voorstellen, want zoals anderen ook al omschrijven zijn je ouders (enkelen uitgezonderd) degenen waar je jezelf kunt zijn en die je onvoorwaardelijk nemen zoals je bent. Ik heb ook het gevoel dat de omgeving dat niet begrijpt, of niet genoeg om mij geeft (dat kan ook), want hoewel vrienden en kennissen weten hoe eenzaam ik me voel, ik voel van een aantal van hen geen steun. Je bent ahw helemaal op jzelf aangewezen, en dat voelt erg zwaar. Ik gun niemand dat gevoel.

Hallo allemaal,

Ik ben weer eens op zoek naar lotgenoten en dit is het resultaat, na het intypen van wat zoektermen.
Dit boek komt in mijn kast, naast die van andere auteurs die hebben geschreven over opgroeien zonder moeder, verlaat verdriet, etc.
Ik ben mijn moeder op mijn 8ste verloren aan borstkanker en mijn vader op mijn 26ste aan slokdarmkanker.
Dus oktober, pink ribbon is altijd een bijzondere maan voor mij.
mijn vader ben il al verloren toen mijn moeder was begraven.
Inderdaad niets meer kunnen bespreken en zelf niet aan kinderen durven beginnen uit angst voor....zoveel!
En partners kiezen die op mijn vader lijken; gesloten en vooral met zichzelf bezig.
Dus nu geen partner, geen kinderen, wel een fijne broer.
Maar ik voel mij zo alleen, basisloos en hunkerend naar mijn kindertijd toen alles nog goed was.
Vast herkenbaar voor velen van jullie.

Bedankt, als je dit leest, fijn dat ik het ff van mij kan afschrijven.

Ja wat kan ik zeggen.
Ook ik verloor mijn ouders.
Ik was 32 en net moeder geworden van een dochter.
4 weken later stierf mijn vader na een ziek bed van 4 weken. Longkanker.Dat was shocking.
Ik was altijd bang dat mijn moeder de geboorte van onze dochter niet mee zou kunnen maken, omdat ze al 18 !!!! jaar leefde met Borstkanker (nouja daar begon het mee)
Uiteindelijk is mijn moeder 8 maanden na mijn vader gestorven.
Zit je dan met een kind van nog geen 1 en geen ouders meer.
We zijn nu 2 jaar verder dat mijn vader stierf en ik vind het een heel moeilijk proces dat rouwproces.
Doet me goed te lezen dat mensen die met hetzelfde of soortgelijke bijltje moeten hakken het ook moeilijk vinden.
Ook al weet ik dat mijn ouders beter af zijn nu, geen pijn meer hebben, kan ik toch maar moeilijk accepteren dat ik nergens meer heen kan. Dat ik geen kind meer ben, en mijn ouders niet meer heb. De buitenwereld ( gelukkig mijn partner niet ) stapt er ook best wel gemakkelijk overheen. Soms wil ik dat ook, en doe ik me ook zo voor, maar telkens loopt ik weer vast.
Net als Sandra is deze maand voor mij ook bijzonder. Ik heb in utrecht de pink ribbon walk een aantal jaren geleden meegelopen met mijn moeder. ERG heftig.
Fijn dat ik mijn verhaal even in het kort kan schrijven, en bedankt voor het lezen.
Sterkte allemaal

Wat herkenbaar allemaal!
Mijn vader overleed op 52 jarige leeftijd aan longkanker (ik was 23) en mijn moeder overleed op 55 jarige aan de gevolgen van borstkanker (ik was 27), ik ben enig kind. ik ben nu 40 en begin er steeds meer last van te krijgen, de kerstdagen waren een ramp dit jaar, vind het leuk om met iemand die daar behoefte aan heeft reacties uit te wisselen en om er wat van te leren hoe anderen hier mee om gaan.

Dag allemaal,

Twee weken geleden overleed mijn lieve moeder aan de gevolgen van een longontsteking. 15 jaar geleden ben ik mijn vader verloren. Ik ben enig kind,35, geen familie en ook geen partner en kinderen. Ik had een innige band met mijn ouders en nu ben ik alleen...
Ik zou zo graag in contact komen met mensen in dezelfde situatie; enig kind, nog relatief jong, en beide ouders gestorven. Ik merk in mijn omgeving weinig van herkenning en begrip. Hoop dat er hier iemand is?
Mijn mailadres is alexcie@live.nl

Hallo allemaal, precies een jaar geleden is mijn vader overleden aan een hartinfarct. Hij was toen nét 48, ik was 19. Daarnaast heb ik, nu 20, nog maar heel weinig contact met mijn moeder en enige zusje. Heb nooit een warm gezin gekend, heel veel problemen, maar mijn vader was altijd mijn houvast daarin. Wij waren twee handen op één buik. Het was altijd een tweekamp: mijn moeder en mijn zusje tegen mijn vader en ik. Nu hij weg is, heb ik voor mijn gevoel geen ouders meer. Mijn moeder en zusje hebben mij in alle jaren zó erg gekwetst, en 't afgelopen jaar is dat veel erger geworden. Zodoende heb ik, ter zelfbescherming, besloten om hen nog maar weinig te zien. Als ik er wel ben, loopt het toch altijd uit op een teleurstelling... maar 't doet elke dag nog héél erg veel pijn om te beseffen dat ik in principe geen echte familie meer heb.

Is er iemand hier die zichzelf hier in herkent?

het is zo herkenbaar wat jullie schrijven, ik ben nu 47 jr. en helaas is t niet zo dat de dood van je ouders er makkelijker op wordt. eigelijk mis ik ze al jaren zoveel meer dan vroeger. mijn vader kreeg longkanker en stierf toen ik 4 was. mijn moeder volgde , door een hoop slaappillen hem ook, ongeveer een jr. later, helaas.daarna nam haar broer de voogdij over en liet duidelijk blijken dat hij dat zo eigelijk niet wilde, maar ja..... de familie vond dat t moest! wij, mijn zus, broer en ik hebben vervolgens nooit meer iets gehoord over onze familie.wij.........hadden geen ouders! het was natuurlijk not done om ongetrouwd te zijn en dan ook nog je eigen leven te nemen.nu, begrijp ik veel meer,maar inderdaad er blijft altijd een gat in je hart en een zekere afstand naar andere mensen als je jong je ouders niet bij je hebt.iedereen die hier heeft geschreven weet hoe dat voelt en hoe alleen en anders je dan bent,we zijn dus niet de enige...

ik ben ook helemaal alleen mijn beide ouders zijn er niet meer heb geen contact met familie niks meer ben helemaal alleen ben nu 37 en echte vrienden heb ik ook niet ben wel sociaal actief en heb werk dat houd me nog op de been maar genegenheid of een warme knuffel ik heb ersoms wel moeilijk mee mis mn moeder heel erg zij is in 2002 overleden maar ik ga niet opgeven ik heb veel liefde te geven en ik ga gewoon door
misterinside@hotmail.com

Ik zie dat ik niet alleen ben.

Mijn vader is 8 jaar geleden overleden en weet sinds kort dat mijn moeder nog maximaal 10 maanden te leven heeft (longkanker). Ik ben nu 20 jaar en heb 2 zusjes van 17 en 13 jaar. Ik maak mij het meest zorgen om hun 2, hoe kun je 2 keer zon groot verlies op zon jonge leeftijd verwerken? Onwerkelijk allemaal :S

Wat verschrikkelijk om te lezen allemaal.
Ik ben 23 en heb van de week te horen gekregen dat ze niets meer voor mijn moeder kunnen doen (geen kanker maar een transplantatie) Wij hebben er 12 jaar bij gekregen maar ook dat is echt veel te weinig.. Ik ga mijn moeder verliezen en dat kan ik niet. Ik weet echt niet hoe ik dan verder moet. Ik denk niet dat ik het aankan.

Ook ik heb beide ouders niet meer. Mijn moeder overleed toen ik 18 jr oud was aan de gevolgen van een hersentumor. Ze werd snel verward en raakte in een soort coma, nooit heb ik afscheid van haar kunnen nemen. Mijn vader heeft ons weinig gesteund, die was aan het worstelen met zijn eigen verdriet. We zijn nu bijna 20 jaar verder (ik ben nu 37) en nog denk ik er met grote regelmaat aan. Mijn vader is 2 jaar geleden overleden aan longkaner en ik voel me vaak heel erg eenzaam. Onze familie is niet groot en niet heel hecht, wel heb ik vrienden en een vriend, maar ondanks dat is het verdriet er nog steeds.
Ik zou graag met mensen in contact komen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Desie
Mailen: ja graag!
daisydees73@hotmail.com

mijn Moeder gaf mij meteen met de geboorte weg, mijn Vader onbekend, ik mis ze iedere dag, en ik ben nu 60 jaar, heb zelf drie prachtige dochters en vier kleinkinderen, maar het gemis met bijgaand verdriet blijft. Ik weet niet of ze nog leven, kom ook niets aan de weet, totaal geen familie, en dat maakt je zeer verdrietig, maar van de andere kant ook sterk, want ik heb in mijn leven alles zelf en alleen moeten doen. Alleen jammer voor mijn kinderen, die hebben ook geen Oma of Opa, of tante of oom.

Dag,
Ik ben voor het eerst op dit forum en heb dit boek niet gelezen.
Al op redelijk jonge leeftijd (27) heb ik mijn vader en mijn broer verloren.
Kortgeleden is mijn moeder over leden. Ik heb geen kinderen en nu geen familie meer.
Langzamerhand merk ik dat ik hier grote moeite mee heb en me erg ontheemd voel.
Eigenlijk ben ik op zoek naar lotgenotencontact. Ik ben op zoek naar mensen die zich ook iin deze situatie bevinden of meegemaakt hebben en die bereid zijn om hierover te praten.
Mijn mailadres is Mart.zen@hotmail.com.

M'n moeder en m'n stiefvader zijn kort na elkaar overleden (ik was toen 26 jaar). Enkele jaren daarna is mijn eigen vader overleden (waar ik nooit contact mee heb gehad).

Nu ben ik 40, en denk nog vaak aan m'n moeder. Ik woon nu weer enkele jaren alleen, heb geen kinderen en gelukkig wel twee zussen. Maar toch, even bellen, even langs gaan, samen lachen, samen yahtzeeen, samen in de tuin zitten, nee het kan niet meer. En toch zou ik zo weer naar m'n ouderlijke woning willen gaan, maar ze is er niet meer.

Jaren geleden heb ik ooit een droom gehad waarin m'n moeder in de deuropening van haar eigen huis stond, met tranen in haar ogen vertelde ze me dat het haar speet wat er allemaal was gebeurd. Ik denk dat ik gevoelsmatig nooit zo dicht bij m'n moeder ben geweest.

Voor mensen waarvan een (de) ouder(s) nog leven: breng (indien contact er is) veel tijd met ze door (op een positieve wijze). Want als ze er niet meer zijn, je zult ze missen (zeker als je een goede band met ze gehad hebt).