Leven zonder ouders

Verloor zelf m'n ouders toen ik 22 jaar was. Hoewel ik allang zelfstandig woonde en ze weinig zag voelde ik me daar toch echt even een wees. Het is nu pas bij de meeste vrienden aan de hand,zieke,dementerende,hulpbehoevende ouders.

het verhaal over de dood van mijn vader staat er ook in. Op de voorkant van het boek sta ik rechtsboven. Samen met mijn vader in een zwembad. Ik vind het heel bijzonder dat deze dierbare dia prominent op de voorkant staat.
groet Zoë
zoezorgt.volkskrantblog.nl

ben blij met iedere aandacht voor dit onderwerp, uiteraard, verloor mijn moeder toen ik 17 was en zij 39, mijn vader stierf op zijn 60e, ik was toen 35. Echter, ik hoor zelden verhalen van mensen in mijn positie: geen ouders, geen broers of zusters, zelf ook geen kinderen (en geen partner, maar dat kan in theorie veranderen) en verder een kleine familie. Zou zo graag meer persoonlijke verhalen horen van mensen in dezelfde positie als ik, het is zo'n merkwaardig gevoel en zo'n merkwaardige positie geen vertakkingen meer te hebben. Herkent iemand dit?

groeten van Ik Ben

Miriam, dank je wel voor je recensie van mijn boek!
Marlyn, Je was nog hartstikke jong toen je je ouders verloor...Al was je in de ogen van anderen al 'groot', je was ineens geen kind meer. En dat doet ook nog pijn als je volwassen bent.
Zoe, de foto van jou met je vader is zo prachtig. Het vertrouwen.. Ben blij dat je je verhaal wilde delen.
Kben, In het boek staat de oproep van nog een enig kind, en zij doet niet als enige haar verhaal. Zij vond het zo moeilijk dat zij het verlies van haar ouders niet kon delen met broers of zussen. Met niemand deelt zij meer haar vroegste verleden. Dat is soms een eenzaam gevoel. Sterkte!

dank voor de tip!

ik kreeg een mailtje van Irma.. maar ik kan geen emailadres achterhalen .. Hopelijk leest zij dit!
grtn, Kben

Ik verloor op 11jarige leeftijd mijn vader. Hij was 39. Nu ik zelf (onlangs) die leeftijd ben gepasseerd ervaar ik hoe vreselijk jong dat was en komt er opnieuw verdriet, nu vanuit een ander perspectief. Ook al is het bijna 30 jaar geleden.

Geacht Ben , Helaas is mij hetzelfde overkomen , Ik heb in 5 jaar tijds mijn hele familie verloren door te overlijden , Zelf heb ik geen man meer ook overleden en geen kinderen , Dus geen enkele familie band meer , Hoewel ik een vrouw van 68 jaar ben voel ik me ook wees ,Zo alleen zo eenzaam zonder hen , Die paar ( vrienden ) die ik heb zitten vandaag en morgen verplicht bij familie , Ik heb wel de vrije keuze eerder ging ik op vakantie met de kerst dit jaar niet , Gezellig thuis van alles en nog wat doen , De tijd vliegt om gelukkig maar , Iedereen een zalig kerst feest en een gezond 2008.

Hoi,verloor zelf mijn moeder toen ik 14 was, na een ziekbed van 2 jaar..Toen ik 16 was werd mijn vader ziek (parkinson)..een jaar later moest hij zijn huisartspraktijk opgeven..hij overleed toen ik 22 was. ..vooral bij bijzondere gebeurtenissen (geboorte van mijn kinderen) valt het verlies me extra zwaar..komt nog bij dat mijn ouders slecht huwelijk hadden..heb inzichtelijke therapie gehad maar voel nog dagelijks het verlies..vooral het niets meer kunnen uitpraten of terugblikken (hoe was ik als kind?) doet veel pijn.
Peter (44).

Dag Peter, wat heftig, zo kort na elkaar je ouders verliezen , dat is niet te bevatten. Herkenbaar, dat je je ouders ook nu nog zo kunt missen, zeker ook nu je zelf vader bent. Er zijn meer mannen en vrouwen zoals jij en ik. Ik weet niet of dat je steun geeft, maar het is dus niet raar dat je hier nu nog moeite mee hebt. Praat erover als je dat wilt. Groet, Daan

Dag was ik dus, Daan (schrijfster van het boek).

Indien je ouders leven en je ziet ze nauwelijks en ze gedragen zich niet als een vader en als een moeder? Is dat dan niet leven zonder ouders. Moeten ze echt zijn overleden en pas dan leef je zonder ouders??

Dag Hans, sommige ouders in het boek gedroegen zich bij leven ook niet echt als 'ouders'. En er zijn heel veel mensen, net als jij denk ik, die hun jeugd niet echt als prettig hebben ervaren door hun 'afwezige' ouders, al leven ze nog. Daarover zou ook een boek geschreven moeten worden. Iets voor jou?

Goed dat je hierover schrijft. Groet, Daan

mijn moeder is een maand geleden overleden.
ik was 14, nu ben ik 15( pas net) en ik vind et egt kut.
je kan sommige dingen niet meer met je moeder bespreken

Dag Gabriella, wat ontzettend verdrietig voor jou! Heb je op mijn blog gekeken? http://voordaan.volkskrantblog.nl
Sterkte!

Ik ben het boek aan het lezen en herken veel.....
Ik was 20 toen mijn moeder overleed een jaar later overleed mijn vader...van beiden heb ik geen afscheid kunnen nemen. Daar heb ik jaren last van gehad. Ik ben inmiddels 54...het gemis voel ik nog altijd.

Mijn papa is net een maand dood. Had al een paar maanden niet meer gehartenzield, maar voelde nu weer de behoefte. Alleen al te weten dat je niet alleen bent in je verdriet (hoewel tegelijk wel, maar dat zal iedereen hierboven begrijpen) troost een beetje.

Ik ga het boek zeker lezen. Toen ik 22 was verloor ik mijn moeder, ze heeft gevochten tegen longkanker maar het niet gered. ik ben jaren mijzelf kwijt geweest en na 4,5 jaar zat mijn vader ineens dood in de keuken. ik vind het vreselijk zonder ouders door te moeten. ik heb wel broers en een zus, maar het is nu wel heel anders zonder mijn ouders als bindende factor. Het lukt echt wel zonder hen, maar je kunt niets meer met ze delen en die leegte blijft, al zijn we nu alweer 7 jaar 'alleen'. Het voelt voor mij ook of je alles alleen moet doen....onbevangen in het leven staan, dat zou ik wel graag willen. Het geeft me steun dat er meer mensen zijn zoals wij, ik heb ze niet in mijn omgeving, ik blijf toch degene zonder ouders, iets waar mensen zich niets bij voor kunnen stellen... Bedankt voor het schijven van het boek.

het is inderdaad een 'leeg' gevoel, niets meer met ze kunnen delen. En o, die onbevangenheid, die is inderdaad weg...
Heel herkenbaar geschreven...
Ik heb zelf ook meegewerkt aan het boek en vond dat fijn.
Hoop dat je 'iets' aan het boek hebt, er herkenning in vindt..
dat kan prettig zijn.
groet udo

Dit boek zou ik graag willen lezen en ik ga het doen ook. Mijn vader overleed toen ik 11 jaar was. Het is nu 27 jaar en 2 maanden geleden. Je raakt het nooit meer kwijt. Er is ergens een gat in je leven, een leegte die niet meer gevuld wordt. Ik mis hem nog iedere dag. Inderdaad: je verliest meteen je onschuld en onbevangenheid als kind. Je verliest de zekerheid in je leven. Wat ik me het meest herinner is het enorme gevoel van totale eenzaamheid: zo alleen met mijn verdriet en niemand die begreep waar ik doorheen moest. En de depressie die ik tot mijn 30ste heb gehad.
Maar goed, het krijgt op een gegeven moment een plaats. Ik ben nu wel al 27 jaar heel erg bang om ook mijn moeder te verliezen...
Wat me treft in al deze reacties is dat het verdriet blijkbaar ook na zoveel jaren nog zo levendig is. Goed om te weten dat ik hierin niet alleen sta. Dat het normaal is dat ik me zo heb gevoeld of nog voel. Ik ben me nu wel bewuster geworden van het geweldige geschenk wat "leven" is. De vanzelfsprekendheid verdwijnt, maar er komt verwondering voor in de plaats. En dat is toch iets positiefs.

Ik lees de bovenstaande stukjes en besef ineens dat ik niet de enige ben die dit gevoel heeft..mensen in mijn omgeving kijken er anders tegenaan. "zo is het leven" "je hebt toch een leuke vriend" "er zijn zo veel mensen die iemand moeten verliezen" "iedereen komt er een keer voor te staan" dit zijn uitspraken die je regelmatig hoort als je over je verlies wil praten..allemaal waarheid, maar het gevoel wat ik heb begrijpt vrijwel niemand. En dat maakt het zo eenzaam.
Ik verloor mijn moeder toen ik 18 was en nu op 35-jarige leeftijd mijn vader. Mijn vader kreeg een nieuwe vrouw die hem voor zichzelf opeiste. Vanaf mijn 18e voel ik me onbegrepen en eenzaam, door therapie ging het iets beter met goede en slechte periodes. Nu ik wees ben komt het allemaal weer terug en voel ik soms geen grond onder mijn voeten. Ik heb gelukkig wel een fijne vriend die me steunt en we leiden een leuk leven. Toch mis je iets...een onbeschrijfelijke leegte die soms aankomt als een mokerslag.
Ik ga het boek zeker lezen en hoop daarin een stukje herkenning te vinden..want we zijn niet alleen blijkbaar..
gr. aqua

Ik kijk voor het eerst op deze site en kom erachter dat ik niet de enige ben die met het probleem zit met veel te vroeg overleden ouders, mijn moeder is overleden toen ik 14 was en mijn vader toen ik 21 was, ik ben zelf 38 jaar en
gelukkig getrouwt en heb 3 kinderen maar naarmate ik ouder word des temeer ik er problemen mee krijg,voor de omgeving lijkt het allemaal vergeten,maar ik mis mijn moeder nog elke dag hoe jonger je ouders verliest hoe groter impact op je leven dat heeft,en met wie kun je er over praten ? het is voor een ander toch al zolang geleden en je bent nu toch gelukkig getrouwt,maar voor mij is er de pijn van het verlies er nog steeds,het lijkt zelfs dat het steeds groter word.

Ook in ben vandaag voor het eerst op deze site en natuurlijk weet je ook wel dat jij niet de enige bent zonder ouders. Mijn vader overleed toen ik 8 jaar oud was, mijn moeder na een ziekbed van 4 jaar ( ze had kanker) toen was ik 24 jaar oud en heb haar ook verzorgd. Ik heb 1 zus maar die woonde toen en nu nog steeds in het buitenland. Mijn zus begrijpt mij totaal niet. Naarmate ik ouder wordt, ik ben nu in de 50, krijg ik steeds meer last van vroeger. Het is teveel om allemaal te schrijven, eigenlijk zou ik een boek moeten schrijven.Het is en het blijft moeilijk en veel mensen begrijpen dat niet, jammer genoeg.

hoi! ben mijn ouders verloren van de ene dag op de andere,was zeven jaar oud .ze zijn verstikt in hun bed door koolstofmonooxyde.was die nacht opgenomen in z.h.
heb achteraf (na maanden)zelf moeten vragen waar ze waren?
het leven werd een nog grotere uitdaging,opgroeien in internaten zonder je broer of zus.maar ik blijf vechten en opkomen voor mezelf.

Hoi, ik ben blij dat ik niet de enige ben , het lijkt alsof het leven van vrienden en mensen in mijn omgeving perfect is en ondanks hun steun begrijpen ze het toch niet. Mijn vader is vorig jaar overleden ( ik was 22). Ik had al 12 jara geen contact met hem maar toch deed het ongelooflijk veel pijn om te weten dat ik nog maar 1 ouder had. Broers en zussen en andere familie heb ik helemaal niet. Nu heeft mijn moeder onlangs een beroerte gehad en is ze erg ziek . Ik ben heel bang om haar te verliezen. Ik ben nu 24 maar ik kan me geen leven voorstellen zonder haar. Ik wens iedereen hier veel sterkte en ik zal het boek ook gaan lezen !

Mijn ouders zijn beiden zeer plotseling overleden. Heb voor mijn ogen mijn vader verloren, toen ik 17 was. En een jaar later overleed mijn moeder, wederom was ik erbij en kon niks doen..
Ben inmiddels 20 en heb zo mijn betere en slechtere perioden. Kwam per toeval bij dit boek uit, interresant om eens te lezen.
Wens iedereen verder veel sterkte!

Hoi, mijn moeder is al heel lang geleden overleden, toen ik jaar of twee was, en mijn vader op mijn 25ste. Het niet ergens meer bij horen vind ik heel moeilijk, de band met mijn vader was niet goed, en ik weet niet echt veel over mijn moeder, en mijn vaders leven, hij praate daar niet over. Het voelt naar om feestdagen te doorstaan, of diploma uitreikingen etc. Ik ben nu 30 jaar en vind het nog steeds moeilijk, zo af en toe. Mensen dichtbij laten lukt me niet echt, en ik ben dan ook liever alleen. Realties zijn ook niet echt goed voor me, ik wordt er alleen maar angstig van, terwijl ik zo graag een plek wil hebben bij iemand. Maar goed, verde gaat het goed. Ik wens iedereen een sense of belonging toe. Mensen met ouders die redelijke band met ze hebben dan, snappen die tniet hoe bijzonder sterk en veel invloed dit heeft. Alsof je tegen bomen staat en het gaat stormen, je val tniet om, de boom staat achter je en steund je, terwijl leven zonder ouders voor mij is, dat ik niet tegen een boom aan kan staan, en dus sneller omval, als het stormt. Ik zoek nog steeds een manier om mijn leven echt te leven, zonder angst of verdriet, en banden aan te gaan met anderen, zonder bang te zijn , ze te verliezen, en dan weer je zo verloren voelen. Wie weet lukt het me.

De reaktie van Hans Roos had ik zelf ook kunnen schrijven zo herkenbaar. En dat gevoel dat iedereen beschrijft van niets kunnen delen heb ik heel strek. Ik beschouw mijn grote ouders als mijn "echt" ouders, ze zijn 23 en 12 jaren geleden overleden maar ik heb no steeds heel veel verdriet van en voel me sinds die tijd "wees". Dit id allemaal niet te vergelijk met mensen die hun oudres echt verloren hebben natuurlijk, maar ik herken dat gevoel van eenzaamheid wel. Sterkte!
p.s. SenseOfbelonging, je ben heel bewust van wat je voelt en wat je wil veranderen en je ben nog jong, dus dat moet lukken denk ik, veel sterkte!

Ik heb het boek gelezen en vond het erg mooi, alleen wat wij als familie meemaakten las je nergens terug.(natuurlijk niet).
Mijn ouders zijn in 2007 allebei overleden, 4 maanden van elkaar. Mijn pa aan de gevolgen van Alzheimer en mijn moeder op de ic aan de gevolgen van een zeer slechtwerkende maag. (allebei in hetzelfde ziekenhuis) Het rare was dat ik na de dood van mijn vader tegen mijn zus zei dat mijn moeder het niet lang meer zou maken, ik zag geen uitweg voor haar, zo vergroeid was zij met mijn vader.
Nu zijn we een dik jaar verder en ik kan zeggen dat het leven draagbaar blijft, ik heb 3 zussen en 3 broers en we hebben een goede band, dus ik mag niet klagen.

hallo, ik heb in 2008 mijn biede ouders verloren aan longkanker. Ik heb helaas geen broers of zussen waar ik mijn verdriet mee kan delen. Heb gelukkig wel een man die mij geweldig steunt. Maar er is zoveel onbegrip van bazen, die vinden dat je na 3 weken weer volledig aan het werk kunt. Geestelijk ben ik momenteel een wrak(heb erge slaapproblemen)!
Wat te doen met zo'n baas???

Ik ben een oudere wees. Ben 'al' 42 en verloor mijn vader drie weken geleden, toen was ik nog 41. Mijn moeder overleed in 1999, terwijl zij zo graag nog de milleniumwisseling had willen meemaken. Ik prijs me gelukkig, ten opzichte van iedereen die jonger zijn ouders verloor: ik weet nu dat hoe langer je ouders hebt, hoe meer je dat een bodem geeft. Ik denk dat ik een goede bodem heb gehad. Voor mijn moeder overleed heb ik echt met haar kunnen spreken. De dood van mijn vader was onverwachts, maar ik had in de afgelopen jaren al een goede band met hem. Maar het leven is zo anders geworden, al gaat het wel door hoor. Ik heb kinderen, een leuke man, leuke baan, maar de 'sjeu' is ervan af. Ik heb grote bewondering voor de mensen die hun ouders eerder verloren.

Mijn beide ouders leven nog. Ze worden wel ouder en ik moet er nog niet aan denken zonder ze te moeten leven. Ik heb geen vriend en geen kinderen. Ik heb het gevoel dat zij de enigen zijn die me echt nemen zoals ik ben. Ik zou me verschrikkelijk benauwend en angstig voelen zonder ze. Ik vind het bijzonder knap van allen die (al jong) 1 of beide ouders hebben moeten verliezen en toch nog zo vastberaden in het leven staan.

Hoi, ik verloor mijn vader toen ik 16 was en mijn moeder toen ik 17 was. Ik vond het ongeloofelijk moeilijk dat er geen begrip toen was. Hoewel ik nu gelukkig ben met mijn vrouw en 2 kinderen merk ik toch dat het heel veel impact heeft gehad. Ben eerst altijd maar doorgegaan met leren enzo. Reageerde eerst altijd met ja ik had geen keus. Pas jaren later goede gesprek gehad met therapeute die het zelf ook mee had gemaakt waardoor ik het een plaatje kan geven. Ook al is het meer dan 20 jaar terug het blijft heel moeilijk ondanks dat ik optimistisch ben en geniet van het leven.

Dag lieve lijdende lotgenoten.
Ik heb net de dankbetuigingen verzorgd voor mijn lieve en bekoorlijke moeder/vrienin/en oma, die op 8 april jl. aan alvleesklierkanker is overleden. Nooit gedacht dat haar heengaan te wijten zou zijn aan deze vreselijk pijnlijke ziekte. 8 september 2008 is mijn enige en oudste zusje heengegaan. 31 december 2009 mijn lieve tante, de oudste zus van mama, die op een steenworp afstand van ons woonde. Mijn vader heb ik verloren op 5 november 1973; ik was nog een tiener.
Op dit moment sta ik geheel alleen in het leven. Het basisgezin is weggevaagd en inderdaad voel je je hierdoor een wees. Ik mis iedereen zeer ernstig. De glans van het leven is verdwenen. Toch zal ik door moeten. Al jaren geleden heeft mijn moeder voorgehouden dat als zij was heengegaan, ik mijn best zou moeten doen om door te gaan. Doorgaan! Dat doe ik! Voor haar, mijn zus en mijn vader.

Dit boek ga ik zeker lezen. Ik was 30 toen mijn vader en 32 toen mijn moeder overleed. Zij zijn gestorven in dezelfde jaren dat mijn kinderen geboren zijn. Nu na respectievelijk 23 en 21 jaar is de complexiteit hiervan nog steeds aanwezig. Mijn kinderen hebben dus nooit mijn ouders gekend. Niet alleen was ik vrij vroeg wees maar ook is het hebben van een oma en opa voor mijn kinderen niet weggelegd; een logische generatieschakel ontbreekt. De verhalen zoals hierboven beschreven grijpen me aan, je zult de dood van je ouders op jonge leeftijd nooit helemaal accepteren. Berusten is een grotere kracht. Sterkte voor allen die jong alleen, lees: zonder ouders, in het leven staan.

verloor mijn ouders op 5 jarige leeftijd.
nou dan krijg je met hulpverleners te maken.
en om de paar jaar een verhuizing.
op een zeker moment lig je dan in lege huizen te slapen
niemand zit op je te wachten he,maar alles zal rech kom .
een heel boek ook(deel een is al geschreven door joop martin)

Ik was 26 jaar toen mijn vader stierf, de gelukkigste dag van mijn leven, aan een hartaanval hij 57 jaar.

Ik was al ruim 7 jaar het huis uit.
Hij/vader negeerde mij thuis ruim 5 jaren lang nadrukkelijk, moeder had nooit/jaren niets in de gaten? Zei niks!

In een gezin met 4 kinderen vanaf mijn 13e jaar nadat ik hem afgewezen had. Ik mocht niet met jongens omgaan, hij zat er altijd tussen?
In de 5e klas had ik met 10 jaar een vriendje van 10 jaar, mijn vader had het alleen maar druk om verwarring tussen ons te stichten.
Het werd een aaneenschakeling van welles en nietes naar de politie lopen etc... Mijn vader beschuldigde mij van jongens achterna lopen?

Mijn moeder liep almaar onderdanig/zonder mening met vader mee.
Mijn moeder ging dood ik was 47 jaar.
Wat een gedoe die ouders! Poeh!

Ik was 17 toen mijn vader overleed, en van de hele begrafenis weet ik mij niets meer te herinneren.
Die begrafenis heb ik verstopt, ik wilde het niet weten.
Nog steeds niet.
Ik heb dingen gezien die ik niet gezien zou mogen hebben.

Meisje van 14

Ik vind het prettig om deze reacties van mensen te lezen. Ik heb nooit een vader gehad. Hij wilde dat mijn moeder mij weg liet halen, maar mijn moeder was het daar niet mee eens. Aangezien ik hem sinds mijn tweede nooit meer gezien heb, kan ik hem ook niet echt missen. Ik voel soms wel een gemis als ik een van mijn vriendinnen hoor, over dingen die ze samen doet met haar vader. Ik ben altijd alleen geweest met mijn moeder. Mijn moeder was bordeliner en vaak deprissief. Nu sinds een maand is mijn moeder dood. Jammer genoeg, door zelfmoord. Ik mis haar elke dag. Wees zijn, is een van de dingen in het leven, waarvan ik liever had dat het niet bestond. Mensen beginnen nu met opmerkingen over.. 'Misschien moet je je vader is opzoeken'' ''Je bent niet echt wees, hij is niet dood'

Nou sorry hoor...
Maar hij besloot om vreemd te gaan, en twee jaar na mijn geboorte 2 kinderen te krijgen met de vrouw waarmee hij vreemd ging. Ze wonen nu gezellig in engeland als gezin met z'n vieren.


In mijn ogen, is mijn vader al dood sinds mijn geboorte.
En door dat hij mijn moeder zoveel pijn heeft aangedaan, kan ik hem ook niet onder ogen komen.
Nu is mijn moeder ook weg.. En voel ik mij behoorlijk alleen.
Ik merk inderdaad dat kind zijn, er eigenlijk niet meer is.
Je kan niet meer zorgeloos de de dingen doen, die je normaal met je ouders deed. Daar is nu één groot gat. En niemand kan hem voor mij vullen. Niemand kan mijn moeder's adviesen geven, niemand kan dat warme & veilige gevoel geven als haar, niemand kent mij zo goed als haar, niemand kan zo hard lachen als mijn moeder, dat zelfs drie deuren verder het gelach door de kamer echoöt, niemand kan mij blijer of bozer maken als mijn moeder, niemand maar dan ook niemand kan mijn zo'n beren knuffel geven, waardoor de donkere boze wereld om mij heen verdwijnt.


Ik sta er nu helemaal alleen voor...
En kind zijn zit er gewoon eenmaal niet meer in.

Mijn opa, die voor mij mijn vaderfiguur was, overleed toen ik 16 was. Mijn moeder is recentelijk, op 21 juni, overleden aan een fatale longembolie. Ik ben enigs kind en het is zeer moeilijk om zonder hun verder te moeten leven.
Zoals al werd geschreven, was ook ik op zoek naar die herkenning, naar mensen die weten hoe het is om je ouders zo jong te verliezen.
Nu ben ik 23, mijn moeder overleed ongeveer 2 weken voor mijn 23e verjaardag. Ik mis haar zo erg. Vooral nu ik ook nog mijn ouderlijk huis moet verlaten en wegens een achterstand de erfenis moet verwerpen, waardoor ik alles wat me aan haar doet denken, kwijt raak.
Zoals ik hier ook lees, zal dat gemis niet weg gaan.
Zal gaan kijken of het boek nog te verkrijgen is en het dan gaan lezen. Want mensen in mijn omgeving begrijpen niet hoe het is om er ineens alleen voor te staan. Ze was mn alles en haar ben ik nu kwijt.
Het is toch fijn die herkenning te vinden in de andere verhalen hier.

ik ben nu 33 jaar en ben mijn moeder vorig jaar verloren heel plotsing is ze overleden en een vader had ik al niet meer vanaf mijn twaalfde.ik voel me leeg helemaal alleen.niemand die ik even bellen kan en kletsen zoals ik met mijn moeder deed,en wegens huiselijk geweld weg van iedereen en uit je eigen omgeving dus ja geen vriendenkring het is net of ik weer opnieuw moet beginnen met leven,alleen ja voor wie moet ik nog leven?????
en ja verdriet is eenzaam je voelt pijn intens maar bewoorden is onmogelijk

Wat een verhalen hier allemaal. Ik ben ook enig(s) kind, ben bijna 40. Geen partner, geen kinderen. Mijn vader is onlangs gestorven, en het zweet breekt me uit bij de gedachte hoe het is als mijn moeder ook zou gaan. Kan me er helemaal niets bij voorstellen, want zoals anderen ook al omschrijven zijn je ouders (enkelen uitgezonderd) degenen waar je jezelf kunt zijn en die je onvoorwaardelijk nemen zoals je bent. Ik heb ook het gevoel dat de omgeving dat niet begrijpt, of niet genoeg om mij geeft (dat kan ook), want hoewel vrienden en kennissen weten hoe eenzaam ik me voel, ik voel van een aantal van hen geen steun. Je bent ahw helemaal op jzelf aangewezen, en dat voelt erg zwaar. Ik gun niemand dat gevoel.

Hallo allemaal,

Ik ben weer eens op zoek naar lotgenoten en dit is het resultaat, na het intypen van wat zoektermen.
Dit boek komt in mijn kast, naast die van andere auteurs die hebben geschreven over opgroeien zonder moeder, verlaat verdriet, etc.
Ik ben mijn moeder op mijn 8ste verloren aan borstkanker en mijn vader op mijn 26ste aan slokdarmkanker.
Dus oktober, pink ribbon is altijd een bijzondere maan voor mij.
mijn vader ben il al verloren toen mijn moeder was begraven.
Inderdaad niets meer kunnen bespreken en zelf niet aan kinderen durven beginnen uit angst voor....zoveel!
En partners kiezen die op mijn vader lijken; gesloten en vooral met zichzelf bezig.
Dus nu geen partner, geen kinderen, wel een fijne broer.
Maar ik voel mij zo alleen, basisloos en hunkerend naar mijn kindertijd toen alles nog goed was.
Vast herkenbaar voor velen van jullie.

Bedankt, als je dit leest, fijn dat ik het ff van mij kan afschrijven.

Ja wat kan ik zeggen.
Ook ik verloor mijn ouders.
Ik was 32 en net moeder geworden van een dochter.
4 weken later stierf mijn vader na een ziek bed van 4 weken. Longkanker.Dat was shocking.
Ik was altijd bang dat mijn moeder de geboorte van onze dochter niet mee zou kunnen maken, omdat ze al 18 !!!! jaar leefde met Borstkanker (nouja daar begon het mee)
Uiteindelijk is mijn moeder 8 maanden na mijn vader gestorven.
Zit je dan met een kind van nog geen 1 en geen ouders meer.
We zijn nu 2 jaar verder dat mijn vader stierf en ik vind het een heel moeilijk proces dat rouwproces.
Doet me goed te lezen dat mensen die met hetzelfde of soortgelijke bijltje moeten hakken het ook moeilijk vinden.
Ook al weet ik dat mijn ouders beter af zijn nu, geen pijn meer hebben, kan ik toch maar moeilijk accepteren dat ik nergens meer heen kan. Dat ik geen kind meer ben, en mijn ouders niet meer heb. De buitenwereld ( gelukkig mijn partner niet ) stapt er ook best wel gemakkelijk overheen. Soms wil ik dat ook, en doe ik me ook zo voor, maar telkens loopt ik weer vast.
Net als Sandra is deze maand voor mij ook bijzonder. Ik heb in utrecht de pink ribbon walk een aantal jaren geleden meegelopen met mijn moeder. ERG heftig.
Fijn dat ik mijn verhaal even in het kort kan schrijven, en bedankt voor het lezen.
Sterkte allemaal

Wat herkenbaar allemaal!
Mijn vader overleed op 52 jarige leeftijd aan longkanker (ik was 23) en mijn moeder overleed op 55 jarige aan de gevolgen van borstkanker (ik was 27), ik ben enig kind. ik ben nu 40 en begin er steeds meer last van te krijgen, de kerstdagen waren een ramp dit jaar, vind het leuk om met iemand die daar behoefte aan heeft reacties uit te wisselen en om er wat van te leren hoe anderen hier mee om gaan.

Dag allemaal,

Twee weken geleden overleed mijn lieve moeder aan de gevolgen van een longontsteking. 15 jaar geleden ben ik mijn vader verloren. Ik ben enig kind,35, geen familie en ook geen partner en kinderen. Ik had een innige band met mijn ouders en nu ben ik alleen...
Ik zou zo graag in contact komen met mensen in dezelfde situatie; enig kind, nog relatief jong, en beide ouders gestorven. Ik merk in mijn omgeving weinig van herkenning en begrip. Hoop dat er hier iemand is?
Mijn mailadres is alexcie@live.nl

Hallo allemaal, precies een jaar geleden is mijn vader overleden aan een hartinfarct. Hij was toen nét 48, ik was 19. Daarnaast heb ik, nu 20, nog maar heel weinig contact met mijn moeder en enige zusje. Heb nooit een warm gezin gekend, heel veel problemen, maar mijn vader was altijd mijn houvast daarin. Wij waren twee handen op één buik. Het was altijd een tweekamp: mijn moeder en mijn zusje tegen mijn vader en ik. Nu hij weg is, heb ik voor mijn gevoel geen ouders meer. Mijn moeder en zusje hebben mij in alle jaren zó erg gekwetst, en 't afgelopen jaar is dat veel erger geworden. Zodoende heb ik, ter zelfbescherming, besloten om hen nog maar weinig te zien. Als ik er wel ben, loopt het toch altijd uit op een teleurstelling... maar 't doet elke dag nog héél erg veel pijn om te beseffen dat ik in principe geen echte familie meer heb.

Is er iemand hier die zichzelf hier in herkent?

het is zo herkenbaar wat jullie schrijven, ik ben nu 47 jr. en helaas is t niet zo dat de dood van je ouders er makkelijker op wordt. eigelijk mis ik ze al jaren zoveel meer dan vroeger. mijn vader kreeg longkanker en stierf toen ik 4 was. mijn moeder volgde , door een hoop slaappillen hem ook, ongeveer een jr. later, helaas.daarna nam haar broer de voogdij over en liet duidelijk blijken dat hij dat zo eigelijk niet wilde, maar ja..... de familie vond dat t moest! wij, mijn zus, broer en ik hebben vervolgens nooit meer iets gehoord over onze familie.wij.........hadden geen ouders! het was natuurlijk not done om ongetrouwd te zijn en dan ook nog je eigen leven te nemen.nu, begrijp ik veel meer,maar inderdaad er blijft altijd een gat in je hart en een zekere afstand naar andere mensen als je jong je ouders niet bij je hebt.iedereen die hier heeft geschreven weet hoe dat voelt en hoe alleen en anders je dan bent,we zijn dus niet de enige...

ik ben ook helemaal alleen mijn beide ouders zijn er niet meer heb geen contact met familie niks meer ben helemaal alleen ben nu 37 en echte vrienden heb ik ook niet ben wel sociaal actief en heb werk dat houd me nog op de been maar genegenheid of een warme knuffel ik heb ersoms wel moeilijk mee mis mn moeder heel erg zij is in 2002 overleden maar ik ga niet opgeven ik heb veel liefde te geven en ik ga gewoon door
misterinside@hotmail.com

Ik zie dat ik niet alleen ben.

Mijn vader is 8 jaar geleden overleden en weet sinds kort dat mijn moeder nog maximaal 10 maanden te leven heeft (longkanker). Ik ben nu 20 jaar en heb 2 zusjes van 17 en 13 jaar. Ik maak mij het meest zorgen om hun 2, hoe kun je 2 keer zon groot verlies op zon jonge leeftijd verwerken? Onwerkelijk allemaal :S

Wat verschrikkelijk om te lezen allemaal.
Ik ben 23 en heb van de week te horen gekregen dat ze niets meer voor mijn moeder kunnen doen (geen kanker maar een transplantatie) Wij hebben er 12 jaar bij gekregen maar ook dat is echt veel te weinig.. Ik ga mijn moeder verliezen en dat kan ik niet. Ik weet echt niet hoe ik dan verder moet. Ik denk niet dat ik het aankan.

Ook ik heb beide ouders niet meer. Mijn moeder overleed toen ik 18 jr oud was aan de gevolgen van een hersentumor. Ze werd snel verward en raakte in een soort coma, nooit heb ik afscheid van haar kunnen nemen. Mijn vader heeft ons weinig gesteund, die was aan het worstelen met zijn eigen verdriet. We zijn nu bijna 20 jaar verder (ik ben nu 37) en nog denk ik er met grote regelmaat aan. Mijn vader is 2 jaar geleden overleden aan longkaner en ik voel me vaak heel erg eenzaam. Onze familie is niet groot en niet heel hecht, wel heb ik vrienden en een vriend, maar ondanks dat is het verdriet er nog steeds.
Ik zou graag met mensen in contact komen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Desie
Mailen: ja graag!
daisydees73@hotmail.com

mijn Moeder gaf mij meteen met de geboorte weg, mijn Vader onbekend, ik mis ze iedere dag, en ik ben nu 60 jaar, heb zelf drie prachtige dochters en vier kleinkinderen, maar het gemis met bijgaand verdriet blijft. Ik weet niet of ze nog leven, kom ook niets aan de weet, totaal geen familie, en dat maakt je zeer verdrietig, maar van de andere kant ook sterk, want ik heb in mijn leven alles zelf en alleen moeten doen. Alleen jammer voor mijn kinderen, die hebben ook geen Oma of Opa, of tante of oom.

Dag,
Ik ben voor het eerst op dit forum en heb dit boek niet gelezen.
Al op redelijk jonge leeftijd (27) heb ik mijn vader en mijn broer verloren.
Kortgeleden is mijn moeder over leden. Ik heb geen kinderen en nu geen familie meer.
Langzamerhand merk ik dat ik hier grote moeite mee heb en me erg ontheemd voel.
Eigenlijk ben ik op zoek naar lotgenotencontact. Ik ben op zoek naar mensen die zich ook iin deze situatie bevinden of meegemaakt hebben en die bereid zijn om hierover te praten.
Mijn mailadres is Mart.zen@hotmail.com.

M'n moeder en m'n stiefvader zijn kort na elkaar overleden (ik was toen 26 jaar). Enkele jaren daarna is mijn eigen vader overleden (waar ik nooit contact mee heb gehad).

Nu ben ik 40, en denk nog vaak aan m'n moeder. Ik woon nu weer enkele jaren alleen, heb geen kinderen en gelukkig wel twee zussen. Maar toch, even bellen, even langs gaan, samen lachen, samen yahtzeeen, samen in de tuin zitten, nee het kan niet meer. En toch zou ik zo weer naar m'n ouderlijke woning willen gaan, maar ze is er niet meer.

Jaren geleden heb ik ooit een droom gehad waarin m'n moeder in de deuropening van haar eigen huis stond, met tranen in haar ogen vertelde ze me dat het haar speet wat er allemaal was gebeurd. Ik denk dat ik gevoelsmatig nooit zo dicht bij m'n moeder ben geweest.

Voor mensen waarvan een (de) ouder(s) nog leven: breng (indien contact er is) veel tijd met ze door (op een positieve wijze). Want als ze er niet meer zijn, je zult ze missen (zeker als je een goede band met ze gehad hebt).

Hallo allemaal,ik voel mij door al deze aangrijpende verhalen wat minder alleen en eenzaam en zie dat ik niet de enige ben die er nog last van heeft om zonder ouders te moeten leven.
Ik was 17 toen mijn moeder overleed aan darmkanker en heb geen afscheid kunnen nemen.mijn depressieve vader overleed 2 jaar later.(hartstilstand)Ik heb dus al heel vroeg alleen verder moeten gaan.
Ik ging altijd maar door, en heb gedurende mijn hele leven regelmatig last van depressies en eenzaamheid.Ik heb wel een paar relaties aangegaan maar voelde me nooit echt gesteund.
Ik ben nu 41 ,alleen en heb 2 schatten van kinderen.Hun geven mij de kracht om door te gaan en hoop zelf ook nog gelukkig te worden,want dat eenzame gevoel gun je niemand!Ik wens iedereen die hier zijn verhaal doet of heeft gedaan,heel veel sterkte!

Hallo iederen hier, ik ben Sandra kom uit van belgië en ben wees. Mijn moeder verliet me in een tragisch ongeval met een gas ontploffing in on huis was net 9 maand oud moeten heb ik du snooit gekent, toch mis ik om net te weten hoe het zou zijn een moeder te hebben. Heb dus een moeilijk jeugt gehad met mijn vader alleen, vader was niet gezond moest veel thuis blijven van school om heb te verzorgen. Tot op mijn net 17 jaar verloor ik hem ook en daar zat ik dan zonder iemand, geen familie meer geen zus of broer. Vaak heel veel zitten wennen en me eenzaam voelen. Tot op heden ben ik nu 35 jaar en ben alleenstaande geen man in mijn leven non kids. Zou dus graag lotgenoten vinden in belgie of nederland. Dit boek ga ik zeker lezen. heel sterkte iedereen.

Hoi! Mijn naam is Suus en ik ben alweer negeneneenhalf jaar wees. Mijn moeder overleed toen ik 14 was, mijn vader toen ik 27 was. Ik was net zwanger van mijn eerste kindje. Gelukkig zag mijn vader de echo en nam hij zeer bewust afscheid van ons. Met ons bedoel ik mijn broers en zussen , plus aanhang en kinderen. Ik heb twee broers en twee zussen en ik zie hen bijna dagelijks. We zijn een hecht gezin, dat vind ik fijn. Ik zou niet zonder hen kunnen. Ik kan mij weinig herinneren van mijn jeugd. Mijn herinneringen beginnen vanaf de dag dat ons mam thuis kwam, mij rond mijn nek vloog en huilend zei: Ïk ben ziek, maar de dokters gaan alles doen om me beter te maken!" Ik geloofde haar ook nog! Tja, jong en naief! Helaas mocht dat niet zo zijn. Ons mam kon onmogelijk afscheid nemen van haar maatje en vijf veel te jonge kinderen. Regelmatig hield ze mij en mijn jongste broertje op afstand. "Ga maar naar ons pap, daar moeten jullie het straks ook mee doen." Ik was jong, flink aan het puberen en begreep er helemaal niets van! Nu snap ik dat het haar zo ongelooflijk veel pijn deed om ons achter te laten! Maar ik heb er lang last van gehad, nam het haar kwalijk dat ze me "in de steek liet." En nog soms, al kan ik nu natuurlijk beter relativeren. Het overlijden van ons pap heb ik anders ervaren. Heel veel verdriet van gehad en ik mis hem ook nog steeds heeeeeeel erg, maar kon er beter mee omgaan. had natuurlijk ook met mijn leeftijd en ervaringen te maken. Wat ik het allermoeilijkste vind, is dat er niemand meer is die onvoorwaardelijk van me houdt, wat er ook gebeurt. Iemand die voor me zorgt, waar je altijd naar toe kunt en die trots op me is voor wat/wie ik ben en voor hoe ik het leven leef. Ik krijg dit gevoel natuurlijk wel van mijn kinderen, broers en zussen, maar da's anders dan je ouders. Ik leef het leven en geniet van alles wat ik heb, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hen denk. Ik vertel mijn kindjes vaak over opa en oma, hoe geweldig zij hen gevonden zouden hebben! Want dat zouden ze!!

hoi allemaal
ik was eens het googelen omdat ik me zo rot voel zonder ouders en kwam deze site tegenwat een hoop verhalen.
ik zelf ben nu 31 jaar,13 jaar geleden verloor ik mijn papa die toen met zijn 49e(werd net 50) een zwaar hartinfarct kreeg,hij heeft toen 8dagen in zware coma gelegen en na een moeilijke beslissing hebben ze alles stop gezet wat natuurlijk heel veel pijn doet,10jaar later kreeg mijn moeder de diagnose dat ze long en botkanker had en al in het 4e stadium zat en niet meer beter kon worden,mijn moeder kreeg uiteindelijk een hartstilstand dat is nu 3jaar geleden.
ik heb het hier enorm moeilijk mee,bijna alle mensen om me heen hebben hun ouders nog en die kunnen zich dat moeilijk voorstellen en soms vind ik het ook maar allemaal heel oneerlijk,ik verloor mijn papa,oma,opa,paar oudtantes,paar bekenden,tante,2babyneefjes,mijn peetoom,mama,toen mijn lievelingsoma,een hele goede kennis,een vriendinnetje pleegde zelfmoord,daarna weer een oudtante en afgelopen juli mijn neef van 34.
soms weet ik ook niet goed hoe ik hiermee moet omgaan want het is gewoon keihard en je hebt soms iemand zo hard nodig terwijl dit niet meer mogelijk is.
ik wil verder ook iedereen hier heel veel sterkte toewensen
liefs petra

Hallo
Mijn naam is Roos en ik ben 32 jaar en sinds kort moeder van een zoon.Vorig jaar overleed mijn moeder aan de gevolgen van darmkanker. Ze was 1 1/2 jaar ziek.
Mijn vader is omgekomen toen ik 1/2 jaar oud was. Ik ben enigs kind.
Mijn moeder heeft gelukkig de geboorte van mijn eerst kind mee kunnen maken. Dat is een troost.Maar het blijft erg moeilijk. Ik heb na een jaar de draad weer opgepakt en aan het werk gegaan. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik even niet huil. Het verdriet blijft groot. Vooral als je om je heen kijkt en je ziet opa's en oma's met hun klein kinderen.

hoi roos
ik wou je even veel sterkte wensen,ik weet hoe moeilijk het is zonder ouders als je jong bent,al heb ik dan geen kinderen.
ook ik huil vaak en dan vooral om mijn moeder want je hebt haar soms zo hard nodig en ik ben ook wel eens boos/jaloers als ik meiden van mijn leeftijd leuke dingen zie doen met hun ouders dan kan ik wel huilen.
ik denk dat het goed van je is dat je weer werkt omdat je dan toch afleiding hebt,en ik hoop dat je een paar lieve mensen om je heen hebt die je steunen en voor je klaar staan
groetjes petra

Hallo, ik heb een maand geleden mijn moeder verloren, zij mocht het na 11 jaar niet winnen van de lymfeklierkanker. Ze heeft de laatste 6 jaar bij mij aan huis gewoont in haar eigen (kangaroe)woning, hierdoor heb ik haar tot het eind zelf kunnen verzorgen. Ze is helaas maar 62 jaar geworden. Mijn vader is 30 jaar geleden overleden aan dezelfde ziekte !
Ik was toen net 2 dagen 9 jaar. Ik snap niet hoe het zo oneerlijk kan zijn, beide ouders weg en geen broers of zussen, helemaal alleen, ik zie nu wel dat ik niet de enigste ben, en dat sterkt toch een klein beetje. Ik ga er weer voor, zal af en toe best wel erg moeilijk zijn, vooral nu met de komende feestdagen zonder haar. groetjes Ineke

hoi ineke
als eerste gecondoleerd met je moeder,wat erg allemaal.
ik vind kanker ook een oneerlijke ziekte,mjn moeder is er 3jaar geleden ook aan gestorven,ze had eerst artrose,en ze liep zo slecht,toen is ze gevallen(had het ook nog niet meteen gehoord)een hoop gedoe om eindelijk de ambulance hier te krijgen terwijl ze verging van de pijn,op het ziekenhuis bleek haar heup op een hele rare plaats gebroken te zijn en door onderzoeken te doen kwam er het vreselijke nieuws dat ze long en botkanker had en al in het 4e stadium zat en niet meer beter kon worden,de reactie van mijn moeder dan geef me maar een spuitje,het is inmiddels 3 jaar verder en ik ga er gewoon nog kapot aan,in het begin heb ik mijn leven zo goed mogelijk proberen op te pakken,ik woonde immers terug thuis bij haar dus daar sta je dan in je eentje en dan komen schuldgevoelens heb ik wel goed voor haar gezorgd en had ik dit maar of had ik dat,een hele hoop dingen regelen,weer gaan werken enzo maar niemand weet hoe gebroken je van binnen bent(ben veel familie verloren al met 31 jaar)bij mij gaat er steeds opnieuw iemand het voelt voor mij soms echt aan alsof ik in een groot rouwproces zit omdat ik nog om de een treur en rouw en met de ander gebeurd wel weer iets,nu mag het toch echt stoppen.
mijn oom en tante aan mijn moederskant zijn ook aan deze vorm van kanker overleden en ik ben ook best bang dat ik ooit zoiets krijg omdat ik ook van hun fibromyalgie geërfd hebt.
ik kan hier moeilijk mee omgaan allemaal,mensen snapen het niet,ik ben 31jaar en voel me soms nog zo alleen op de wereld en zo ontzettend eenzaam,ik vind het allemaal zo oneerlijk.
en dan zie je overal de meiden van mijn leeftijd gezellig met hun ouders dingen doen en dan kan ik er toch soms zo om huilen en treuren dat ik er gewoon helemaal depressief van word,en dan heb ik wel een psycholoog maar daar heb ik ook allemaal niet veel aan.
ik zie ook enorm op tegen de feestdagen
ik wil dan ook je heel veel sterkte toewensen,het is nog allemaal zo vers voor jou
dikke knuffel petra

Net als jullie heb ik ook mijn ouders verloren, eerst mijn moeder toen ik 21 was aan een hersenbloeding en dit jaar mijn biologische vader aan een darmtumor, die ik pas vanaf mijn 30ste kende. We hebben elkaar niet goed gekend, wel 15 jaar intens geschreven omdat hij niet in Nederland woonde en ook weer inmiddels een eigen gezin had. Mijn moeder mis ik nog dagelijks, het is ook heel gek met tijdsbesef, mijn moeder heeft mijn kinderen van 11 en 13 nu geheel niet meegemaakt maar op veel momenten is het toch dat ze er bij is. Behalve dan met de feestdagen,vooral kerst, daar zie ik altijd ook zo tegenop, omdat je weet dat je er zelfs dan echt iets van met maken en dat doe ik ook. Inmiddels met mijn vriend die ook zijn ouders jong heeft verloren en zijn kinderen en wat vrienden ...maar en dat mis ik dan echt..het is eigenlijk nooit zo dat ik vanzelfsprekend uitgenodigd wordt bij familie en dat ik er nauwelijks bij hoe stil hoef te staan. Als ik soms mijn collega's hoor over al hun ""sociale verplichtingen"" denk ik weleens...je zou blij moeten zijn met zo'n vanzelfsprekenheid..maar ja, dat voelen hun toch net iets anders, dat gaat nu eenmaal zo maar ik zou er heel veel voor over hebben en weet dat het nu niet is en later ook niet...dat is een pijnlijk gemis en een gevoel van dapper doorworstelen. lieve allemaal, wens jullie hele goede dagen en still going on..strong. ps stel je voor dat wij met een groep mensen van deze site aan zo'n mega lange tafel kerst zouden vieren....als een soort familie zonder ouders...zou me echt wel wat lijken. In Amsterdam! Dit jaar of volgend jaar? Mocht je dit aanspreken dan hoor ik het graag, b.langestraat@chello.nl,

hoi bella
als eerste nog gecondoleerd met het verlies van je vader.
vervelend dat je hem niet zo goed gekend hebt,maar wel heel goed dat jullie schriftelijk contact hebben gehouden,de brieven zullen altijd mooie herrinneringen blijven.
en wat betreft het gemis van je moeder,kan ik me heel goed in inleven,mijn moeder is nu 3jaar geleden gestorven,maar mis haar elke dag,en ik heb zelf geen kinderen maar mijn zus heeft wel hetzelfde probleem,ze heeft 2 kleintjes,en ik geloof best dat dit heel erg moeilijk is.
feestdagen zijn inderdaad ook zo vervelend,je ziet families uitbundig kerst vieren,en ik zit me dan een beetje depressief te voelen,ik heb er ook echt geen zin in,al hou ik wel van de kerstsfeer,die extra lampjes overal maakt het iets gezelliger in deze donkere dagen,maar soms ben ik zo moe van al die ellende,en mensen zeggen maar heel makkelijk van het is nu eenmaal zo,je zult toch door moeten gaan of zo'n opmerkingen,ze mogen eens een dag ruilen want zij hebben wel nog hun ouders en iedereen om zich heen,en ik heb alleen pijn en verdriet.
toen ik 3jaar geleden ook nog mijn moeder verloor voelde ik me echt gewoon ineens een weeskind(al ben ik nu 31)alles viel ineens weg,en erna ook nog mijn oma wat alles voor me was,maar zij had haar leeftijd hoe erg ik het ook vind,en dan had ik mijn enige neef hier waar ik ook nog heel goed mee kon praten en die is ook nog in juli gestorven(bovenin staat nog een verhaaltje van me wie ik allemaal verloren ben)soms voel ik me alsof ik in een groot rouwproces zit,ik weet nog niet meer wat het is om vrolijk te zijn,en het is erg als je ongelukkig bent.
dat idee van die grote kersttafel is mooi bedoeld,maar ik denk dat dit voor vele mensen niet haalbaar is,ik woon in maastricht,heb het minium en dat is gewoon niet te doen voor mij dan.
eigenlijk zouden we een eigen website moeten hebben,waar iedereen zijn hart kan luchten en men elkaar kan steunen in moeilijke en ook leuke tijden,ik heb daar al voor gezocht via google,maar dat viel zwaar tegen.
antwoord terugkrijgen van iemand die wel begrijpt hoe je je voeld en niet zegt van pfff daar is ze weer ofzo,ik heb momenteel eigenlijk niemand waar ik zelf mijn hart kan uitluchten,ik sta altijd klaar voor anderen te helpen en cijfer mezelf weg,maarja waar kun je terecht he
ik wens je echter heel veel sterkte toe,en ondanks de vervelende dingen een hele mooie kerst met je gezinnetje,ik brand vaker een kaarsje met zo'n dagen in de kerk.
kijk je trouwens wel een naar die derek ogilvie?soms zie je maar hoe dichtbij iemand toch bij je is zonder dat je deze persoon ziet,denk dat we maar moeten denken aan dat ze goed op ons letten.
heel veel sterkte
liefs petra

Hallo,ik ben weer even naar dit forum gegaan omdat ik het best moeilijk vind de feestdagen weer door te komen zonder ouders.
wat een mooi idee Bella die lange kersttafel,ik zou graag aanschuiven bij de mensen die begrijpen hoe je je voelt rond deze tijd.ik vier dit jaar alleen kerst met mijn kinderen,maar maken er het beste van.en inderdaad petra ik google ook regelmatig voor evt steun,maar tevergeefs.ik brand ook vaak een kaarsje.ik wens iedereen veel sterkte in deze tijd en probeer er wat van te maken,en laat ze in gedachten even bij je zijn.
voor iedereen een warme kerstgroet van Jo

beste jo
dit zijn inderdaad weer vervelende dagen,en mensen zeggen het slijt,nou bij mij toch niet hoor,mis ze nog allemaal elke dag.
ik wens je ondanks alles toch hele fijne feestdagen toe,probeer er wat van te maken
dikke kerstknuffel van petra

Petra,bedankt voor je lieve reactie, en ik wens jou veel goeds voor 2011.jammer dat je helemaal in maastricht woont, ik zou graag ergens wat met je willen drinken, om jou levensverhaal aan te horen.Ik woon vlak bij Alkmaar (helemaal de andere kant op)
ik heb ook al heel wat familie verloren.opa's en oma's ook nooit gekend,van mijn moeders kant is er nog een oom in leven,maar heb daar geen contact mee en nog 2 ooms van mijn vaders kant die ik ook nooit zie.Ik heb nog 1 zus en 2 broers gelukkig,maar mijn zus begrijpt mij de laatste tijd niet goed en gaat er heel anders mee om en kan mij ook niet steunen.Ik kan soms het leven niet begrijpen,waarom gaan er zoveel goede mensen die je zo hard nodig heb dood en op veel te jonge leeftijd.En inderdaad bij mij slijt het ook niet,terwijl ik best van de kleine dingetjes in het leven kan genieten maar het blijft moeilijk om volop van het leven te genieten.
Voor iedereen veel goeds voor 2011!!
Groetjes,Jo

ik vraag me toch af waarom ze een hoop reacties hebben verwijderd hier en de oude laten ze staan????????????????????????????????/
groetjes petra

Ik ben Rien, ik ben 29 jaar. Op mijn 20 heb ik mijn vader aan kanker verloren en op mijn 28 heb ik mijn moeder aan longkanker verloren. Beiden agressieve vormen van kanker. Na de diagnose hebben beide nog geen jaar meer geleefd.
Ik heb nog een zus van acht jaar ouder. Zij heeft een dochtertje. Mijn mama heeft haar nog net 4 jaar mogen kennen.
Ikzelf heb nog geen kinderen. Eens die er komen zal ik ze ook moeten voorstellen aan hun grootouders via een foto.
Je voelt je alleen maar toch heb ik een kracht, ik weet niet waar ik deze haal, om toch verder te gaan.
Trieste periodes wisselen elkaar af met af en toe leuke momenten maar de gedachte om jouw thuis kwijt te zijn blijft steeds vers in het geheugen.
Gelukkig heb ik nog één grootmoeder die ons momenteel en hopelijk nog een lange tijd onder haar hoede neemt.

wat zou het toch fijn zijn als we een soort forum hadden waar we allemaal konden posten of met elkaar konden chatten netzoiets als via msn want och wat is het leven toch soms moeilijk.
groetjes mij

ik weet precies hoe jullie je voelen heb ook geen ouders meer en ben enigskind en heb zelf ook geen kinderen ik voel me zo leeg en eenzaam het is echt heel zwaar ik kan me niet voorstellen dat ze allebei weg zijn maar helaas het is echt zo

Ben nu 28 mijn vader overleed toen ik 26 was en mijn moeder toen ik 9 was. Een dag of drie voel ik mij al zo beroerd. Ik had helemaal niet door dat het door me ouders komt tot ik net op de bank ineens zonder dat ik het door had of aan dacht een potje zit te janken.

Ik denk dan plotseling aan de woorden "nooit meer" die woorden klinken zo zwaar voor mij. Ik weet zeker dat dit dragelijk gaat worden, maar de onzekerheid en het gemis doen nog zo zeer. Kijkende waar ik vandaan kom (paniekaanvallen), gaat het ontzettend goed maar ik ben er nog niet.

Dat stuk van zorgeloos genieten van het leven is er nog (nadruk op nog) helaas niet ,ben er zeker van en voel ook dat het weer gaat komen. Mijn vader heeft mij de tekst nagelaten "today is the first day of the rest of your life" op zijn horloge. Zo waar; maar niet makkelijk met een overvolle rugzak.

Heb vandaag besloten een dagboek te gaan schrijven, ik zie dit maar als de opening.
Iedereen wil ik ontzettend veel sterkte wensen en bedankt voor jullie verhaal, ik heb hier veel steun uit.

Groet,
Jan Willem

Vorig jaar is mijn vader overleden. Hij was 61 jaar, ik 29. Hij is onverwachts overleden. We hebben ook geen afscheid kunnen nemen. We hadden een hele goede band samen. Ook ik ben enigs kind. Mijn moeder leeft nog wel, maar is vanaf mijn 21e uit mijn leven. Ik had alleen mijn vader nog.

Het is waar wat ze zeggen. Als je ouder overlijdt, dan ben je kind af. Ik heb zelf de uitvaart en de nalatenschap moeten regelen. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen.
Er is nu geen plek meer om naar toe te gaan. Niet meer samen kletsen, bellen, dagjes weggaan. Of gewoon samen bij elkaar zitten. Dat is er niet meer.

Ik heb nog wel familie, maar van de meeste hoor ik niets meer. Ook niet met de feestdagen of de verjaardag van mijn vader. Ik vind dat erg. Ik merk dat ik heel erg bitter word omdat ik mij in de steek gelaten voel.

Deze week ben ik jarig. De eerste verjaardag zonder mijn vader. Ik geef er totaal niets meer om, om die verjaardag. Terwijl het eerst altijd leuk was.
Veel dingen veranderen.

Ik ben blij dat mijn vader en ik zo'n goede band hadden samen. Dat is mooi. Het is wel heel erg *** dat mijn vader niet oud is geworden. Ik mis hem heel erg,

hoi allen,
Wat verschrikkelijke berichten. Hoe hebben jullie het kunnen redden samen zijn jullie opgenomen in de familie met 18 jaar is het niet een leeftijd om dan alleen verder temoeten je hebt van tijd tot tijd veel liefde en steun nodig.
groet ans

Hi Linn,
Weet helaas hoe het voelt om een ouder te verliezen met wie je zo'n innige band hebt. Ikzelf heb in januari mijn moeder verloren, heb geen broers of zussen. Wel een vader waar ik geen contact meer mee heb.
Eigenlijk een soortgelijke situatie als waar jij in zit. Ik heb een hele grote familie maar hoor slechts van een enkeling iets.
Laat je niet gek maken door dit soort dingen. Het is moeilijk en hard dat ze je dan op de moeilijke momenten als feestdagen in de steek laten maar probeer je daar niets van aan te trekken. Je hebt genoeg aan het verwerken van het verdriet en het gemis van je vader.
Ik probeer me er zelf ook zo min mogelijk van aan te trekken, hoe moeilijk het ook is.
Heel veel sterkte.
Marleen

Ik ben mijn ouders en zus verloren,toen ik acht jaar was. Ik was ook bij het auto ongeluk aanwezig.
Ik heb verschillende verhalen gelezen. Met name de mensen die onder de 10 jaar waren.
En zie dat er veel herkenbare dingen zijn.Naar mate ik ouder werd, werd de problematiek groter. EMDR heeft mij geholpen om het beter, alsnog te verwerken.
Groeten Margot

Ik ben vorig jaar 1 juni mijn moeder verloren aan een hartstilstand. Ineens was ze er niet meer en mijn dromen voor de toekomst samen met haar en het kindje dat ik verwachte lagen ineens in duigen. Op het moment dat ze overleed was ik 31 en 31 weken zwanger van mijn dochter. Ik heb geen broers of zussen en daarom heb ik het intense verdriet van mijn vader er ook nog bij moeten dragen.
Nu bijna en jaar geleden valt het me nog elke dag heel zwaar. Het leven om je heen gaat gewoon door. Seizoenen komen en gaan, maar mijn wereld is stil blijven staan op 1 juni. Ik weet dat ik door moet voor mijn meisje maar kan iemand me zeggen hoe dat moet. Kan me nog steeds niet goed voorstellen dat ik ooit weer dag heb dat ik me vrij voel.
Mensen die zeggen dat je het een plaats moet geven, weten niet waar ze over praten! Soms maakt me dat zo boos.

Liefs Daphne

9 jaar geleden overleed mijn vader
5 jaar geleden mijn moeder..ben enigst kind en toen moeder van baby en kleuter...
je overleefd in die situatie,heb wel veel steun aan schoonfamilie maar dat eigen familie is weg..
geen opa en oma ook niet echt gekend ,wel familie maar veel oudere nichten en neven..
die ik alleen zie op een verjaardag ,erg oppervlakkig allemaal..
zijn er nog meer wezen die in de leeftijd van 38 t/m 45 zijn??
om ervaringen mee te delen??

Daphne, heel veel sterkte. Ik leef met je mee.
Mijn moeder is binnen 10 dagen op 20 december 2010 overleden aan de gevolgen van kanker. Als familie hadden wij nauwelijks de tijd om te beseffen dat ze zo ziek was. Het gemis komt hard aan. Veel verdriet, de ene dag is de andere niet. Alles voelt zo leeg. Ik werk en doe de dingen die ik moet doen, maar de fleur is eraf.

Het wordt nooit meer zo leuk als het was. Ik heb nooit gedacht dat dit zo'n impact zou hebben. Ook de opmerkingen uit de omgeving doen soms zeer. Een kennis vroeg vorige week hoe het ging. Op mijn antwoord dat het nog steeds moeilijk is, antwoordde hij: "Ben je er nog niet overheen....?"

En al die goedbedoelde adviezen, zoals "Het leven gaat door....", "Je moeder zou ook niet gewild hebben dat je zo verdrietig bent...", .... wat moet ik hiermee? Zo nietszeggend, want je kunt niet zomaar een knop omdraaien en doorgaan met je leven. Er is definitief iets veranderd. Het onbezorgde is weg.

Hallo iedereen, ik verloor jaren geleden mijn vader na een heel lang ziekbed aan MS , en nu {2 weken geleden}is mijn moeder ook overleden aan kanker ik ben enigs kind en ben nu alleen op de wereld en het voelt aan als of ik in een nachtmerrie zit waar geen eind aan lijkt te komen ,vrienden heb ik niet die hebben me vorig jaar ALLEMAAL in de steek gelaten toen ik het ook al heel zwaar had ........soms denk ik KOM zoete dood en haal me en verlos me uit dit lijden.

Beste dames,

Wat een verschrikkelijke heftige verhalen allemaal! Het moet als een amputatie voelen om beide ouders te verliezen. Echt verschrikkelijk.

Ik werk voor een jongerenprogramma op Nederland 3.
Voor het nieuwe seizoen zijn we aan het kijken of we een uitzending kunnen maken over jongeren die iedereen verloren zijn. Misschien zijn hier wel meiden of heren tussen de 16 en 25 jaar die hun verhaal willen vertellen op de televisie en misschien daarmee ook andere kunnen helpen die door hetzelfde leed gaan. Of misschien vind je het juist heel fijn om je verhaal gewoon kwijt te kunnen.

Je kan altijd vrijblijvend mailen naar rachel.rosier@eo.nl.

Groetjes,
Rachel Rosier

Hallo allemaal,
Ik will jullie zoveel sterkte wensen...!!
Ik hoop dat julllie de draad kunnen oppakken ik weet het is verschrikkelijk.!

Ik heb mijn moeder 5 maanden na mijn verloren aan borstkanker.
En nu 16 jaar later nu ik 16 ben ook me vader aan hersen tumor..

Mijn tip aan jullie is hou vol en wees sterk het is hartverscheurend, maar helaas is de dood niet vrijwillig maar verplicht...:(

Sterkte allemaal..!

IK BEDOELDE:... 5 MAANDEN NA ME GEBOORTE.

X

mijn moeder is 2006 1 dec overleden zij werd 58 jaar helaas, nu 4 en half bijna 5 jaar verder heb ik nog steeds verdriet en af en toe ook rot een gevoel angst paniek en mis haar ook heel erg ook het gevoel van bescherming of zo herkent iemand dit groetjes ton 41 jaar

Vorig jaar mijn moeder verloren aan kanker. Nog geen half jaar later de diagnose mesothelioom (asbestkanker) bij mijn vader gesteld, ongeneeslijk, momenteel aan zijn 'laatste fase' bezig...
En dán... is er niemand meer, hoor ik nergens meer bij...

Hoe leg je deze angstaanjagende leegte om je heen uit aan iemand die dat gevoel niet kent, dat eindeloze niets, die absolute eenzaamheid... waarin je kapot gaat van verdriet?

soulshine eigenlijk is er inderdaad niks meer, probeer je liefde en rust te vinden in wat dan ook ik loop ook al bijna 5 jaar te knokken en het word wel wat minder maar het gemis en het verdriet komt steeds weer terug met alle andere emoties . sterkte ton

Vandaag is de 10e sterfdag van mijn moeder, die overleed een half jaar na mijn vader, wennen doet het gewoon nooit, het gemis blijft en lijkt wel intenser te worden als je ouder wordt, meer meemaakt en beseft dat je nog zoveel had willen vragen en meemaken met hen!

Ik ben Katja Bos, 15 jaar en kom uit Veenendaal. Ik ben 7 jaar geleden mijn vader verloren, en 3 maanden geleden mijn moeder. Ik zou graag in contact komen met mensen van mijn leeftijd die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt! Allemaal heel veel sterkte,
Liefs, Katja

Ik ben 21 oktober jl.mijn moeder verloren,na een ziekbed bij mijn thuis.
Wij waren een eenheid,zij was mijn vriendin moeder zuster tegelijk.
Ik ben enig kind,mijn vader en moeder waren gescheiden toen ik 17 jaar
was inmiddels ben ik 54 jaar.Heb nog geprobeerd om contact met mijn
vader te krijgen,maar die kan niet met deze omstandigheden omgaan
werd mij doodleuk verteld.Ik voel me verschrikkelijk alleen,niemand
waar je dit verdriet kan delen,omdat alleen ik het voel.Ik zou graag
met mensen in contact willen komen,wie zich net zo alleen voelen
zoals ik.Lijkt wel of de hele wereld stil staat.

ik ook zoek lotgenoten die eenzaam zijn met al het gemis al 5 jaar ben ik bezig en er zit nog geen eind aan om het gemis van mijn moeder te verwerken wie heeft er zin in contact .sterkte allemaal groetjes ton

Iemand die je lief was moeten missen, is en blijft ook gewoon moeilijk...
En je wordt helemaal met je neus op de feiten gedrukt in deze 'zogenaamd gezellige' maand december, waarin samenzijn met familie/naasten zo centraal staat.
Dan voel je je dubbel zo eenzaam.
Toch is het ook aan jezelf om er het beste van te maken, dat weet ik heus wel, maar dat is niet altijd even makkelijk. Deze Kerst wordt de laatste Kerst met papa. Die wetenschap verscheurt mijn hart met verdriet. Omdat het niet alleen de laatste Kerst met papa zal zijn, maar überhaupt de laatste Kerst met familie.
En dan vraag je je echt wel eens af: waarom??? En waarvoor dan nog?

Momenteel maak ik allemaal hetzelfde mee, op 29 november heb ik te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft. Diezelfde dag is mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis en daar 12 december overleden aan waarschijnlijk leverfalen. Gisteren heb ik te horen gekregen dat ook papa niet meer te genezen is..
Zeker nu in de periode van kerst is het vreselijk en morgen dan ook nog oud en nieuw, de start van het jaar dat je weet dat je er alleen voor komt te staan...

Ik weet wat je doormaakt. En inderdaad die stomme feestdagen allemaal!!!
Terug kijken is moeilijk, maar vooruit kijken nog veel erger... Heel veel sterkte voor een ieder die het kan gebruiken en weet dat je niet de enige bent... niet dat dat het makkelijker maakt, maar toch... Hou je goed!!! Liefs, Soulshine

Ik verloor m'n moeder toen ik 16 jaar was en mijn vader toen ik 19 jaar was, ik ben nu 40 jaar en over 5 maanden evenaar ik mijn moeders leeftijd, ik mis de tijd van voordat deze abrupt gestopt was daar waar ik (gedwongen) verder ben gegaan....dat zal wel nooit vergaan, herinneringen worden met de jaren vager, het gemis daardoor echter sterker.

Herkenbaar allemaal.. Verloor mijn moeder toen ik 14 was, zomaar ineens was ze dood en ik heb haar gevonden, mijn vader was vanaf dat moment nooit meer hetzelfde, en is tot de dag van vandaag geen vader meer en heeft mij en mijn zus heel veel verdriet gedaan, vanaf mijn 18e sta ik er echt helemaal alleen voor.. Ben nu 23 maar het gemis en de eenzaamheid worden steeds groter, en dat ondragelijke gevoel ook! Gaat het leven ooit nog door of wordt alles alleen maar erger...? iig sterkte lotgenoten!!

De onlangs verschenen roman: Een Bedrieglijk Slot, behandelt ook het thema met een te vroeg overleden ouder en wat doet met een jongen in de pubertijd. Het is verkrijgbaar via: www.boekscout.nl

Graag wil ik iedereen sterkte wensen die zo iets erg mee heeft gemaakt. M'n ouders leven allebei nog, maar de vader vader van m'n vriend die ik net pas ken is wel overleden toen m'n vriend 13 was. Ik merk dat hij er niet graag over praat. Misschien heeft er iemand tips hoe ik er voor hem kan zijn?

Fijn te lezen dat ik niet alleen ben, nu met de feestdagen voel ik me erg alleen.
Vader overleden en een moeder die nog leeft maar me nooit heeft gewild.
Ik heb 40 jaar gesmeekt ( ben nu 42) om haar liefde,maar ze wil me niet,na 40 jaar gehoord te hebben dat ik een blok aan haar been ben en dat niet mn vader maar ik door God gehaald had moeten worden,heb ik het contact gestopt,doet me nog pijn en soms hoop ik een beetje dat ze belt,ijdelen hoop natuurlijk.
Ben enig kind,dan zeggen mensen dat ik zeker wel verwend ben,maar ik zeg dan,denk eens na er zijn ook mensen die 1 kind hebben omdat ze eigenlijk helemaal geen kind wilde.
Zit erg in de knel met dat gegeven.