Ruzie maken moet je leren

Door Floris Blom, gepubliceerd op 20 februari 2008

Trefwoorden: Communicatie, Communicatiekloof, Communicatiestoornis, Conflict, Confrontatie, Ouders, Ouderschap, Puber, Puberteit, Ruzie

Ruzie. Het woord alleen al doet gevoelens van onbehagen in mij omhoog kruipen. Ik weet dat het de gewoonste zaak van de wereld is om soms ruzie te hebben. Met je partner, met je kind(eren), soms zelfs met je ouders of je vrienden. Kwaad worden lukt mij wel, maar de kunst van het effectief ruzie maken beheers ik niet.

Ruzie is soms noodzakelijk om de lucht te klaren. De (met elkaar gehuwde!) psychologen Pieternel Dijkstra en Dick Barelds hebben het begrip ‘relatie-IQ' geïntroduceerd. Zij beschrijven vijf factoren waaraan een relatie moet voldoen om succesvol te zijn. Een daarvan is het vermogen om conflicten adequaat op te lossen. Ik bedoel maar!

Wat is ruzie überhaupt? Wat de één een levendige discussie noemt, ervaart de ander als een bedreigende gebeurtenis. Ruzie betekent in elk geval dat er onenigheid is, een oplopend meningsverschil of een conflict, wat meestal gepaard gaat met verbaal en soms ook fysiek geweld. Ik richt mij in dit artikel op onenigheid in de relationele sfeer; het conflict in een zakelijke context laat ik buiten beschouwing. Daarover een andere keer.

Niemand heeft graag ruzie, maar het is een natuurverschijnsel. Er zijn nu eenmaal verschillen tussen de belangen en de meningen van mensen en soms kan dat botsen. Het probleem ligt in de wijze waarop mensen met deze meningsverschillen omgaan. En hoe je dat doet, heb je grotendeels geleerd in het gezin waarin je bent opgegroeid geleerd, volgens (onder meer) Tamar de Vos-van der Hoeven, kinder- en jeugdpsychologe. Zij schrijft voor verschillende media over opvoeding en jeugdproblematiek. Zij is van mening dat kinderen het ruzie maken moeten kunnen uitproberen. Dit kan het beste plaatsvinden in de gezinssituatie. Deze biedt de benodigde veiligheid. Een kind kan als gevolg van een ruzie immers zijn broertje of zusje niet kwijtraken, een vriend(innet)je wel.

Van ruzie leren kinderen verschillende dingen. Omgaan met boosheid en frustratie. Hun gevoelens onder woorden brengen, voor zichzelf opkomen, onderhandelen en rekening houden met de gevoelens en wensen van anderen. Compromissen sluiten. Sociale vaardigheden dus! Voorwaarde is wel dat ze de kans krijgen zelf de ruzie op te lossen, daar moeten ze de ruimte voor krijgen. Veel ouders hebben de neiging in te grijpen wanneer er ruzie ontstaat tussen hun kinderen. Ze sussen de onenigheid, treden op als scheidsrechter, kiezen partij of halen de opponenten uit elkaar.

En dat is dus niet de bedoeling, althans zolang de ruzie enigszins evenwichtig verloopt, niet escaleert en de strijdende partijen elkaar geen pijn doen. Dat wil niet zeggen dat de ouders hun handen er helemaal van af moeten trekken. Vooral bij jongere kinderen is het van belang om een oogje in het zeil te houden en waar nodig kinderen te begeleiden bij het zelf oplossen van de ruzie.

Let wel: ruzie is geen doel op zichzelf en hoe een kind ermee omgaat is voor een groot deel ook een kwestie van temperament. Maar, zoals gezegd: het hoort bij het leven, zeker in de omgang tussen leden van hetzelfde gezin. Bij ons thuis kwam ruzie echter nooit voor. Tussen mijn ouders niet en tussen mijn zus en mij niet. Zelfs onze puberteit is, op een enkel incident na, betrekkelijk geruisloos verlopen. Ik heb gewoonweg niet geleerd om met ruzie om te gaan. Werk aan de winkel dus!

Andere columns van Floris

Doe de persoonlijkheidstest

Permalink: http://www.hartenziel.nl/artikel/ruzie_maken_moet_je_leren

Populaire artikelen

4 reacties

reset - 20 februari 2008, 12:03
Ruzie, ja weer zo'n onderwerp waarvan ik veel kan leren.
Hoe doe je dat!
Zou het veel te maken hebben met respect voor elkaar?

Bij kinderen zie ik dat het begint met woorden, gaat over in geschreeuw, gegil, geduw, getrek, gehuil....... uiteindelijk gaan ze uit elkaar. Waarvan de een de 'winner' is de ander de 'loser'.
Wat levert het op? Waar ging het eigenlijk over? Fysiek ' geweld' vanwegen een woordenwisseling?
Bij kinderen wordt er vaak iets afgepakt wat van de ander is. Ja inderdaad als je als kind niet leert dat je dat niet zomaar kunt doen, dan kan het zich ontwikkelen van kwaad tot erger.Ik denk dat je als kind RESPECT moet leren voor elkaar, voor jezelf.

Bij ruzie denk ik aan machtsverhoudingen aggressie.
Ruzie in het groot is oorlog.
Tegenover oorlog staat vrede.
Volgens Wikipedia: een toestand waarin volkeren en naties elkaars bestaan RESPECTEREN en waarderen.

Zouden de machthebbers nooit geleerd hebben anderen te respecteren?
Dan is ruzie respectloos gedrag. Dan is het voeren van oorlog respectloos.
Maar hoe zit het dan als je aangevallen wordt? ' Keer je andere wang toe' ?Dat zou ik niet goed weten.

Dat jij nooit ruzie hebt ervaren in het gezin waaruit je komt, en er in jou gezin geen ruzie is, daaruit concludeer ik dat je geleerd hebt wat respect betekent.
Dat vind ik echt heel mooi.

Zou het te maken hebben met de gereformeerde opvoeding. Heb je naaste lief als jezelf?
Heeeeeel herkenbaar.Hartelijke groeten, Reset.
Jean-Luc Auteuil - 22 februari 2008, 01:06
De kunst bij het ruzie maken is het zo exact mogelijk zeggen van wat je niet bevalt, maar zonder de ander met opzet te kwetsen. Dat kun je ook zo zeggen: "je bent niet dom, maar waarom doe je het dan". Dus steeds de deur op een kier houden. Maar soms draai ik ook gewoon de knop om, bij mensen die ik gewoon liever niet in mijn leven heb.
Zo weet je dat ik je mag: dan maak ik af en toe ruzie.
Frankie - 06 oktober 2008, 10:54
Ruzie is een teken dat je niet goed door hebt wat er aan de hand is, want anders zou een uitwisseling van meningen volstaan. Een grens die je bewust trekt gaat niet gepaard met geweld of ruzie maar met respect voor jezelf en voor de ander. Pas als de ander je grens niet respecteert, of er niet mee weet om te gaan, ontstaat een conflict. Alle inspanningen moeten dus liggen op het inzichtelijk maken van je eigen beweegredenen om juist daar een grens te trekken.

Ik heb 10 jaar geleefd in een relatie waarin ruzie schering en inslag was. Het lucht inderdaad op, maar slechts tijdelijk. Er was een opgaande lijn in de ruzies, dus een neergaande lijn in het wederzijds respect. Dit kan nooit een basis zijn voor een goede relatie, heb ik me gerealiseerd.

Ik heb nu een relatie waarin het opmerken van elkaars gevoelstoestand genoeg uitnodiging is voor een gesprek(je). Beiden zijn verantwoordelijk voor hun eigen gevoelswereld en kunnen bij elkaar terecht als dat nodig is. Zo kan ruzie nooit meer ontstaan, blijft alleen meningsverschil/ervaringsverschil over. Daar kun je heel moeilijk over gaan doen, maar in het kader van de gevoelseconomie waarvoor ik gekozen heb is dit een slechte investering.

Ruzie is een gebrek aan respect voor de ander en voor jezelf. Na alle groepen die ik heb gedaan om emoties te uiten is de kunst van de zelfzorg mij heel dierbaar geworden. Het uiten van frustraties kan uitstekend met dynamische meditatie van Osho. Het gebruiken van de ander als vuilnisvat is emotioneel niet hygiënisch en zal zich als een boemerang tegen je keren.

Ruzie maken moet je leren

Gerelateerde artikelen

Populaire artikelen

Lsltn (staat voor loslaten)

Laatste bijdragen

Meest actieve deelnemers

De Coaches