Vlekjes, putjes en wondjes

Het powerfeminisme, zo heb ik gisteren geleerd, is een uitvloeisel van de derde feministische golf die sinds een jaar of tien over ons rolt. Want: de emancipatie van de vrouw is nog lang niet voltooid! Belangrijkste kenmerk van het powerfeminisme is, dat het zich verzet tegen de veronderstelde slachtofferhouding van ‘gewone’ feministen. Lijkt me prima. Een slachtofferhouding is niet goed.

Van een slachtofferhouding kan Heleen Mees zelf dan ook zeker niet beticht worden. Ze vertelt: ‘Ik merk dat mijn smaak en opvattingen New Yorks zijn geworden. Zo draag ik hier rustig huidkleurige panty's, terwijl ik daar in Nederland niet over zou piekeren. Maar dat vind ik nu mooi.’ Dat getuigt voorwaar van het tegendeel van een slachtofferhouding! De huidkleurige panty is in Nederland immers in de ban, het dragen van zo’n ding wordt hier te lande als truttig ervaren. Behalve misschien onder een spijkerrokje heb ik begrepen, maar niet onder een zwart rokje bijvoorbeeld: daar hoort een zwarte panty onder. Blote benen zijn sowieso uit den boze, zo las ik op een hieraan gewijde discussiesite. Want, aldus de schrijfster: ‘Ik weet niet hoe jouw benen eruitzien, maar bij mij zie je altijd wel vlekjes, putjes en wondjes...’ Getver. Als ik dat lees, dan moet ik inderdaad concluderen dat de emancipatie van de vrouw nog niet voltooid is.

Heleen Mees huldigt uitgesproken opvattingen, maar daarvoor ben je dan ook het boegbeeld van het powerfeminisme. Ik citeer uit een interview in dagblad Trouw: ’Het belang van arbeid voor de zelfverwezenlijking van een mens (en daarmee van de vrouw) wordt enorm onderschat.’ Mij dunkt, dat dit een standpunt is van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Het belang van arbeid wordt juist enorm overschat. Je kunt die zelfverwezenlijking op vele manieren proberen te bereiken, een daarvan is ‘arbeid’; werk dat bij je past.

Elders las ik van haar de vraag: ‘Waarom gaat toch altijd de carrière van de vrouw eraan wanneer ze kinderen krijgt?’ Omdat die vrouw er, denk ik dan, waarschijnlijk zelf voor gekozen heeft. Ik wil niet ontkennen dat de rolverdeling tussen man en vrouw nog in te veel gevallen op archaïsche automatismen berust, maar we moeten de zaak niet omdraaien. Heleen Mees ontkent doodleuk dat legio vrouwen zelf kiezen voor een deeltijdbaan of een bestaan als full-time moeder. Heleen Mees ontkent ook het verschijnsel moederinstinct, want: ‘snij een vrouw open en je zult het niet vinden.’ Een man ontwikkelt naar haar mening evengoed een ‘moederinstinct’ als hij een half jaar zwangerschapsverlof heeft, alle zorg- en opvoedingstaken op zich neemt en net zoals de doorsnee moeder het aanspreekpunt voor het kind wordt.

Ik begrijp dat Heleen Mees het als haar taak ziet knuppels in hoenderhokken te gooien, maar als het powerfeminisme impliceert dat de neurobiologische verschillen tussen man en vrouw ontkend worden, dan schiet het zijn doel voorbij. Of wij een volledige gelijkschakeling van man en vrouw moeten nastreven? Gelijke kansen, uiteraard. Als het de wens is van de vrouw is om carrière te maken, dan is dat prima, zolang de zorg voor de kinderen goed geregeld wordt. En het is de plicht van de vader om daar een op zijn minst gelijke bijdrage in te leveren, als de situatie daar om vraagt. Maar niet omdat het moet, van een powerfeministe.

Foto 1: ANP
Foto 2: FaceMe
Foto 3: FaceMe