Coach Marie Jose Cremers

Hoi Peppiev,

Heb boeken gelezen waarin er van uitgegaan wordt, dat mensen in toenemende mate behoefte hebben aan innerlijke ontwikkeling en bewustzijns groei om de mondiale problemen waar de wereld zich voor geplaatst ziet beter aan te kunnen en onszelf een kans te geven die op te lossen. Zou een mogelijke verklaring zijn voor de door jou opgemerkte 'verslaving' aan sites als H&Z en mensen als Eckhart Tolle.
Groet

Hoi Marie José,
Heel hartelijk dank voor je persoonlijke coaching. Heb je raad opgevolgd en een kwaliteiten kwadrant voor mezelf en voor zusje getekend. Verder haar gemaild om een afspraak te maken.
Je uitroepteken is een mooi symbool, vind ik ook goed bij jou en je enthousiasmeren passen.
Hug
Glastonbury.

Beste Marie-José,

dank voor al je wijze woorden, opmerkingen, vragen en waarmee je verder mensen maar aan het denken en voelen zette. En aan het doen.

http://www.youtube.com/watch?v=PLIQEcPH0tg&feature=related

"het is zo simpel, je legt de pijl op, je kijkt naar het doel en je simpelweg laat de pijl gaan ,dat is alles, je kijkt de hele tijd naar het doel en blijft daarbij - dat is eigenlijk alles"

een filmpje over de kunst van het loslaten

http://www.youtube.com/watch?v=YtTyOf8OCKg

en dat is eigenlijk alles, zo simpel

tsja, het moeilijke is: om dat van binnen zodanig te gaan geloven dat die knop daar diep van binnen om wil gaan, dat je erin kunt gaan geloven. Maar dat zal de ervaring moeten leren, geleidelijk aan. Of door iets bijzonders wat onmogelijk wordt geacht en toch waar kan zijn.
Omdat alle goede dingen in drieën komen, ook deze verwijzing nog:
een vraagteken dat uitroepteken werd:

http://www.youtube.com/watch?v=HjWtRYaxmWM

groetjes
kijken-en-luisteren (ook tussen de regels door lezend van tijd tot tijd)

Marie José,
Ik ben met dit traject gestart als afleiding in de herstelperiode van mijn ziekte en omdat het onderwerp me interesseerde. Had me niet gerealiseerd dat hoe 'dwingend' het is om iedere 2 dagen ermee bezig te zijn. Maar het heeft me 3 weken zoveel stof om na te denken gegeven en ik heb daarnaast ook nog een hele leuke vaardigheid geleerd, dat het me dat zeker waard is geweest. Ik kijk nu op een nieuwe wijze naar problemen en wensen van mijn omgeving.
Uitstekend dat je de cursisten - zoals je van een coach moet verwachten - heb gestimuleerd om het zelf uit te zoeken. De kanttekeningen in je blog waren daarbij een prima aanvulling. Dank je voor deze verrijking.

Marie José, 28-03-2009
De cursus vind ik héél boeiend. Stapje voor stapje leer ik om bij de opdracht te komen, en vandaag voor het eerst
heb ik dagboeken van anderen gelezen
Mijn vraag is eigenlijk gewoon wat raad.
Mijn ene zoon heeft een schuld bij mijn andere zoon.
De ene zoon kan deze schuld zeer moeilijk aflossen.
In de laatste jaren heb ik nogal eens wat nota`s betaald
, maar steeds weer word gebeld;Leen me even .....Euro svp. Deze laatste keer heb ik gezegd dat ik dat niet meer doe. Nu is hij enorm woedend, wil me nooit meer zien en ander verdriet. Ik heb hem een brief gestuurd
waarin ik hem mijn onvoorwaardelijke liefde garandeerde,en hem vroeg om een afspraak te maken ,zodat we met respect voor elkaar een goed gesprek kunnen voeren. Brief terug gestuurd gekregen,inclusief alle
foto`s
Mijn grootste wens is vrede. Ik ben al 75 jaar en dan wil je een beetje harmonie.

Marie José,
Als je dit nog leest; bedankt voor de goede en waardevolle cursus!
Met als toegift ook nog een beeldend gedicht en een mooi filmpje van Eckhart Tolle in de laatste opdracht, met daarin nog nuttige tips over hoe je bijv. met 'oude irritaties' e.d t.o.v. je ouders om kunt gaan, interessant, ga ik uitproberen...!
groetjes,
Beja

Beste Marie José,

Het volgende heb ik zojuist in mijn dagboek geschreven:

"Nu moet mij toch iets van het hart. Al een week lang staat mijn bos tulpen op de voorpagina bij "gecoacht". Er is sinds 19 maart echter geen coach voorbijgekomen in mijn dagboek. Ik heb wel in het blog een vraag voorgelegd n.a.v. wat de coach mij schreef op 19 maart, maar daar heb ik nooit antwoord op gekregen....
Misschien wordt er wel bedoeld dat ik gecoacht ben door de andere Hart en Zielers. Of zo."

Hoe komt het dat ik al ruim een week onder "gecoacht" verschijn op de voorpagina en ook hier in jouw blog? Ik heb weinig van coaching gemerkt.
Ik vind het jammer dat je geen gelegenheid hebt gehad om mij te antwoorden op de vraag die ik je 19 maart voorlegde.

Pleine

marie-josé,

In het begin ging het me goed af. Kon ik de opdrachten goed aan en uitvoeren. Ik heb alle opdrachten opgeslagen op de harde schijf en ga ze zeker nog eens doen of herhalen. Opdracht tien is een oue gouwe. Die heb ik uitgebreid op de opleiding gedaan. Ik ken mijn valkuilen maar al te goed en kan ze ook bij anderen herkennen. Die opdracht doe ik dus maar niet. Ik heb er al veel aan gehad en herken nu in ieder geval als ik te veel zit te sturen en adviezen geef. Ik probeer nu meer vragen te stellen. Zodoende mensen zelf op gedachten te laten komen. Dat kost nog wel moeite. Ik ga gewoon door en zal dit blog nog af en toe lezen. De laatste opdrachten haal ik ook nog gewoon binnen en kijk wat ik ervan kan doen. aaan anderen. Waarom niet een blog buiten Marie-José gestart? Ik weet niet hoe dat moet? Misschien een mailgroep wie kan dat opstarten? Of gebruiken we deze blog gewoon door en reageren op elkaar. Dat kan toch ook, tot 2011 had ik begrepen. Marie- José kan dan ook nog reageren.

geogek

Een beetje laat maar hoorde gisterenavond van filosofische vriendin een mooi motto:

Optimaal en oprecht proberen te genieten van het eigen leven.

Vriendin legde uit dat het een soort conclusie was van Montagne. De eenvoud raakt me. Geen woord teveel en elk woord goud waard.

Vind het idee om hier door te bloggen, tot er een alternatief is niet eens zo gek.

Hart.groet
Glastonbury

Het is duidelijk dat marie-josé nu gestopt is met dit traject. Ze zou af en toe het blog lezen. Dat zal ze vast wel doen. Er zijn nu nog mensen bezig met het traject. Ik heb er wel veel aan gehad en moet nu de vaardigheden vast houden en niet laten verslonzen. Ik mis het dagelijkse inloggen best wel. De allerlaatste film van die Amerikaan die het heeft over leeg maken vond ik indrukwekkend. je kunt heel veel van hem zien op internet. Dat ga ik echt doen.geogek

ach ja, amerikaan of duitser, allemaal wereldburgers. Leeg maken betekdnt volgens mij leeg van vooroordelen. naturrlijk blijven we om elkaar geven. empathie is ook nodig. en wat coachen betreft, met m'n dochter lukt het niet. te dicht bij misschien?

geogek

en maak je bewustzijn - niet altijd overigens - manifest , concreet , "materieel" , want er in jouw binnenste omgaat is niet te zien , eerder dan als gestold te zijn..

thom

Een mooi blog! :) Ik ben pas net begonnen aan dit traject, deed al een boel anderen (maar posten in het dagboek lukt niet altijd, het meeste schrijf ik met een vulpen op echt papier) en ben erg enthousiast. Echt super dat u op deze manier mensen een kans geeft zelf gelukkiger te worden én anderen gelukkiger te maken!

De vragen die mij bezighouden:

In veel relaties zou ik een andere, meer coachende invulling willen geven aan mijn rol. Omdat ik merk dat ik eigenlijk naar iedereen toe vooral klaar sta met praktische adviezen, terwijl anderen soms alleen even lekker willen klagen of een luisterend oor.

Ook wil ik te snel allerlei dingen van anderen overnemen. Dat is een lose-lose-situatie: mijn vrienden leren niet zelf hun problemen op te lossen en denken al gauw "o ja, Martine doet dat wel even voor me!" waardoor mijn bordje soms wel erg vol raakt...

Per mail en brief gaat het eigenlijk beter dan in het echte leven, alsof ik me dan meer op de gevoelsinhoud van de ander kan concentreren.

1.) Hebben meer mensen dit?
2.) Hoe kan ik dit ongeforceerd / natuurlijk veranderen?

Misschien heeft u tijd & zin om hier eens een blog aan te wijden. Of komt het vanzelf verderop in de cursus?

Nu ga ik doorklikken naar Ode Magazine, 't is één van mijn lievelingstijdschriften, dus ben benieuwd :D

Hartelijke groeten,

Martine

Het meest inspirerende vond ik nog wel hoe mijn dochter van 7 het oppakte. Ze heeft zoveel geleerd. Ze heeft deze week leren fietsen, door afspraken met zich zelf te maken ( voorheen durfde ze echt niet en moest ik haar bijna dwingen ) Ze zei dat het ineens goed ging omdat we er zo goed over gepraat hadden en ik had alleen maar gevraagd aan haar hoe ze het dan wilde aanpakken om te leren fietsen. Toen heeft ze een heel oefenschema voor zichzelf bedacht. Later zei ze dat als je afspraken maakt met jezelf je dan bijna alles kan. Vandaag lukte het haar eindelijk om haar veters te strikken. Ze zei dat het net was als met fietsen , gewoon dooroefenen.

Heel blij ben ik hiermee en ik denk dat mijn dochter er later ook wel erg blij mee zal zijn als ze groot is, dat haar moeder ooit deze coachingcursus deed. Ik zelf heb andere ervaringen. Veel dank dus en liefs van Sylvia

Hoi MarieJosé, wat een mooi gedicht heb je gezet in de laatste les. Van wie is het? Ik wil het graag meenemen naar de opleiding, als coaching weer aan de orde komt, of PPO. Ik doe HBO-psychologie en het sluit wel aan op waar we op het moment vooral mee bezig zijn.
groet, Goudsbloem
PS: dank je wel voor dit traject, ik vond het wel veel, maar het was een goede aanvulling op,verrijking van wat we op de opleiding leren. Dank daarvoor!

Hoi Marie-Jose,
Betekent het stoppen van je blog ook dat wat nu geschreven is niet meer na te lezen is, na deze week?

Ik vraag me af hoe ik een balans kan vinden tussen aandacht geven aan de saboteur en het gegeven 'dat wat aandacht krijgt groeit'. Hoewel, de oplossing zal wel zitten in 'blijven hangen' in de saboteur of aandacht geven en dan ombuigen naar wat ik wil (of de ander wil).

Beste Marie-Jose,
bedankt voor je reactie nav mijn vraag.
Ik weet dat ik Mijn DOCHTER moet zien ipv de anorexia. Dat gaat soms wel en soms niet. Ik kan nog niet altijd voorbij de boosheid en het verdriet en accepteer de ziekte nog niet.
De anorexia omvat natuurlijk meer dan die paar kilo's.
Ik zie zeker de vele kwaliteiten die mijn dochter heeft, want die heeft ze!!! (grappig die kernkwaliteiten en valkuilen- mijn dochter is daar onlangs Zelf in haar studie pedagogische wetenschappen een beetje mee bezig geweest) en ik mocht haar daarbij helpen - maar zie ook haar valkuilen. Ze is zo ontzettend sociaal en hulpvaardig naar anderen, daardoor komt ze niet ECHT aan zichzelf toe. Ze heeft een grote fantasie, is optimistisch en energiek; ze zorgt dat ze het naar haar zin heeft met andere mensen. Ze wil Helpen! Toen ze 36 kilo woog en hartklachten had, wilde ze nog anderen helpen.
Ik ga me zeker meer in het onderwerp kernkwaliteiten en valkuilen verdiepen!
Het is moeilijk en tegenstrijdig dat mij als moeder vaak om hulp gevraagd wordt en dat die hulp dan toch niet wordt geaccepteerd. Ik kan het niet laten haar vragen te stellen. Het probleem ligt er, ik kan het niet negeren. (Maar ik stel mijn vragen de laatste tijd Anders!) Mijn volwassen dochter gedraagt zich soms nog zo puberaal naar mij. Ik moet haar meer 'laten.'
Er gaan veel dingen in mijn hoofd om. Het is teveel om allemaal op te schrijven. Ik moet het eenvoudiger maken voor mezelf.
Dit traject helpt me wel een beetje: de hersens laten werken ipv me laten overspoelen door gevoel.
Ik kan sinds een tijd, in mijn leven buiten haar weer plezier hebben.
Vriendelijke groet van Lapa.

Hoe rijm je 'dat wat je aandacht geeft, groeit' met het adagium dat zenders blijven zenden tot ze ontvangen worden? Voor mij staan die twee lijnrecht tegenover elkaar, het verwart me. Ik ben benieuwd naar jouw visie.

marie-josé,
Dank voor je reactie. Ik begon dat gesprek niet met het idee "onbewust onbekwaam". Dat kwam pas later bij me op toen ik er aan terug dacht. Tijdens de workshop op de pabo hebben we het ook gehad over het coachen van mensen die net in het vak beginnen en nog niet zo goed weten wat ze kunnen en hoe het moet. Het gesprek met de colelga begon vlak nadat ik gezien en gehoord had hoe hij op de leerling reageerde. Het was bedoeld als tip en feedback. Uit de manier van reageren bleek dat hij zich niet bewust was van het zuigende gedrag van de leerling. Daar ging ik dieper op in. Dit is het moment waarover ik later dacht "dit is niet coachen, dit is gewoon vreselijk directief en autorirair, alsof ik alles weet".

We hebben het goed afgesloten en de collega kwam er later op de dag nog op terug met een bedankje.

Is echt coachen alleen maar mogelijk als de gecoachte al de antwoorden in potentie in zich heeft maar zich daar nog niet bewust van is?

groet geogek.

Hi Marie-Josée, de cursus vind ik boeiend en intrigerend en confronterend tegelijkertijd. (Dus ik zal er vast wel veel van leren....)
De brief van jou met erin de opmerking "communiceren is zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten" - dat zeg ik nog een keer dat dat zo'n heel veel goed doende brief is.
En die uitdrukking wordt vast een standaarduitdrukking, zo mooi is ie, net zoiets als "vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven".
bedankt & groetjes!
kijken en luisteren

Klinkt voor mij alsof het de kunst is om om de saboteurs wel naar boven te laten komen, met een zaklampje, om vervolgens een bouwlamp te zetten op de positieve krachten. Begrijp ik je dan goed?

Ik was nog niet bij opdracht negen, hopelijk ergens de komende dagen wel.

Bedankt voor je reactie op mijn vraag!

dag Marie Josee,
dank voor de duidelijke & leuke lessen
het is moeilijk voor mij om een gesprek bewust te sturen; ik ben nogal spontaan. het voelt niet alleen onwennig, maar ook als manipuleren. hoe blijf je jezelf oprecht voelen?

Confrontatie en directheid worden in de lijst van Schouten en Nelissen als kwaliteiten genoemd met als valkuil/allergie: onvriendelijkheid/koelheid. Blij verrast deze tegen te komen, want ik had niet verwacht dit antwoord op een probleem waar ik mee zit binnen het kwernkwadranten-paradigma te vinden. Mijn vraag is nu deze: Ik vind confrontatie en directheid bij voorbaat geen kwaliteiten. Mijn adagium luidt: c'est le ton qui fait la musique. Zorg voor de relatie, dát is een kwaliteit. Winnen op inhoud, wat heb je dan gewonnen als je iemand daarmee beschadigt? Mag ik concluderen dat ik mensen met de valkuilen onvriendelijkheid/koelheid beter mijd? Of liggen hier juist boeiende bouwstenen?Een allergie kan zo linea recta naar je hart gaan dat je enkel nog vlucht of bevriest en geen enkele aanvechting voelt op een coachende manier te werk te gaan. Loslaten blijft dan nog over. Does this make sense?

Hoi Marie José,

Ben in opdr. 11 de balans aan het opmaken en die is dat de cursus me zowel voor mijn zelfkennis als in relaties het eea heeft opgeleverd en inspiratie gegeven om verder mee aan de slag te gaan. Ben heel blij met je opdrachten en je blogs.

Daarnaast ben ik in een relatie ook op een moeilijkheid gestuit, welke het best verwoord wordt door het gedicht Luisteren. Ik zou je mijn probleem graag voorleggen en jouw feedback krijgen.
In een gesprek met mijn zus kwamen de problemen, die ik met jongste dochter G. heb, ter sprake. Zus uitte haar bezorgdheid om mijn gezondheid en riep uit: 'Jeetje, dit is toch teveel voor je.' Mede doordfat zus zich meermalen negatief over dochter heeft uitgelaten, reageerde ik als gestoken. Want ik hoor zus zeggen: G. maakt het je te moeilijk en je zorgt niet genoeg voor jezelf. Kreeg een instant aanval (leek wel een opvlieger) van zelfvertwijfeling over mijn 'aanpak' van dochter en mijn vermogen om voor mezelf te zorgen en verantwoordelijk te zijn. Ik begon dochter en mezelf te verdedigen en wilde dat niet. Heb dat ook gezegd. We hebben gesprek onafgemaakt afgekapt.

Na paar dagen heb ik gemaild en uitgelegd wat ik hier boven beschrijf en gezegd dat ik snak naar een compliment van haar. Zoals dat ik ondanks alle extra zorgen toch niet ziek(er) word.
Hierop reageerde mijn zus dat ze soms twijfelt aan mijn handelswijze, maar deze accepteert. Ze neemt het me kwalijk dat ze niet haar zorgen om mij met me kan delen en dat als ik alleen complimenten wil horen er een waardevol stuk van onze relatie wegvalt nl. problemen met elkaar bespreken, proberen elkaar te helpen om verder te komen, omdat we dingen tegen elkaar kunnen zeggen, die we van een ander niet zouden accepteren.

Ik vraag me af of ik kinderachtig doe, of ik uit 'schaamte' overgevoelig reageer? Of dat zus vooroordelen heeft over dochter G.? (met wie zij tot 3 x toe om een pietluttigheid een aanvaring heeft gehad die zwaar escaleerde, wat nooit had mogen gebeuren) Ben ik me door de cursus bewuster geworden dat ik anders 'gecoached' wil worden door zus over probleem met dochter G. of juist helemaal niet meer gecoached daarover? Het is niet de 1ste keer dat zus en ik in de clinch liggen over mijn dochter.

Zou je hier iets misschien over willen/kunnen schrijven?

Dag Marie José,
Het verplichte dagelijkse (half)uurtje bewegen in de buitenlucht leent zich prima voor bespiegelingen over wat ik in de opdrachten, de dagboeken en reacties van andere deelnemers en jouw blogs heb gelezen.
Die cirkels van Covey kende ik niet, maar het is inderdaad waar dat je door je alleen te concentreren op waarop je invloed hebt, een hoop extra energie overhoudt die je anders in negativiteit had gestopt over zaken waarop je geen invloed hebt. Ik wou dat ik dat eerder dan pas in de 2e helft van mijn leven had geleerd (braafjes opgegroeid in de 50/60'he). Maarten vd Weijden had het er in het interview - wat betreft die cirkel van invloed - ook over dat kanker soms gewoon domme pech is. En je concentreren op een zo gunstig mogelijke behandeling, geeft je een beter gevoel en meer energie dan passief blijven hangen in je afvragen "waarom".
Overigens kom ik al grazend op de site wel tot de conclusie dat je pas succesvol kunt coachen als je jezelf al hebt gecoacht of de mazzel hebt een stabiele persoonlijkheid te zijn en voldoende afstand kunt nemen zonder de betrokkenheid te verliezen. Of is die conclusie te snel getrokken?
Een echt motto heb ik niet, maar "loslaten waar je niets aan kunt doen" komt dicht in de buurt.

Hallo Mair Jose,
dank je voor je uitgebrieide reactie op mijn vraag.
Ik ga Covey er bijpakken.Maar eerst feestvieren, het is zondagavond!
Groet, 1956

Ja Marie José, moest ook even slikken. Heb dezelfde ervaring als Dansje.

Motto;
"Geen traan zonder lach!"

Geïnspireerd door Norman Vincent Peale schreef ik het volgende gedichtje:

Belief in your mission
Greet life with a cheer
There are big things to do
Which is why you are here.

Belief is geen grammaticale fout, maar bewust gekozen omdat het als zelfstandig naamwoord voor mijn gevoel steviger is. Believe is meer van "ja het zou leuk zijn als ik kon geloven maar...." en Belief is "ja ik weet het vast en zeker".
Misschien zit er ook een scheutje Zig Ziglar doorheen voor de aardigheid :o)

Ik heb niet echt een motto, maar een droom die ik jaren geleden had. Dat is echt mijn krachtdroom:

Ik ben in een gevecht met een heks, zelf ben ik ook een heks. We staan in een kring. De heks gooit een mes naar me. Terwijl ik hem opvang tover ik hem om in een roos en zeg: "Dank je wel. "

Marie-José,

Vandaag had ik nogal een heftig gesprek met een collega. Ik realiseer me dat het niet coachend was maar meer in de sfeer van feedback. De collega heeft nogal wat problemen met een moeilijke leerling. Wij werken met leerlingen met nogal zware gedragsproblemen. Deze leerling zuigt nogal en vooral aan deze collega. Hij heeft dat niet in de gaten en de problemen worden alleen maar groter. Voor mijn gevoel was deze collega onbewust onbekwaam op het moment van terugkijken. Ik was reactief aan het coachen. Kolpt dat? of zie ik dat verkeerd. Hoe kan ik het beste handelen op dat moment?

geogek

Beste Marie-Jose,

interessant die cirkel van Covey.
Mensen beinvloeden elkaar voortdurend als ze contact met elkaar hebben. Als je ergens geen invloed op kan uitoefenen, moet je het ook niet proberen? Soms is het nutteloos?
Hoe werkt het als je betrokkenheid TE groot is?
Mijn dochter heeft anorexia nervosa. MOet ik haar laten 'zwemmen'?
Ik ben niet meer bang dat zij zich dood/uithongert, maar zij heeft de onderliggende problemen van haar ziekte nog niet aangepakt. Ik zie geen echte vooruitgang.
Ik kan haar moeilijk accepteren zoals ze nu is. Dat ze niet meer thuis woont, maakt het makkelijker om afstand te nemen; om het probleem even niet te zien. Ik kan me stukken beter op andere, leuke, productieve zaken richten.
Ik zou haar graag willen coachen. Heb je tips?
Ik leer sowieso al van dit traject, maar ik weet niet of ik de kracht vast kan houden als het straks afgelopen is.
Vriendelijke groet van Lapa

See an opportunity in a problem, not a problem in an opportunity.

liefs Nieky

Beste Marie-José,
Gesprek bij mijn ouders verliep goed. Wat ik eerder als aanmerking zou hebben opgevat (en zo ook was bedoeld, ik ken mijn moeder), beantwoordde ik met een glimlach en een W- of H-vraag. Het bezoek verliep niet eerder zo rustig en ontspannen. Het gaf mij een goed en tevreden gevoel. De pittige uitdaging (Dank je Marie-José voor je hart onder de riem) vergde voorbereiding en concentratie, maar was alleszins de moeite waard!

Doen is een mooie manier van denken!

Ik heb wel behoorlijke moeite om een kwaliteit te vinden die zou schuilgaan onder oneerlijkheid. Misschien jezelf goed willen presenteren, maar als je dat doet door de waarheid geweld aan te doen kan ik er toch weer weinig respect voor opbrengen, hooguit medelijden.

Mijn levensmotto is een quote van Tagore: "God respecteert me als ik werk, maar heeft me lief als ik zing".

Hallo Marie Jose,

Ik wordt echt in beweging gezet door deze cursus. Erg leuk. Ben iedere keer weer benieuwd hoe het verder gaat. Maar nu ga ik ook de zon opzoeken.
Alleen al de gedachte aan de saboteur in mij geeft me vleugels .

Fijne middag,

Kaatjekat

Beste Marie-Josée,

Bedankt voor je opmerkingen over "communiceren is zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten" - die heb ik uitgeprint en in een mapje bij andere dingen die me raakten in dit hele test-en-cursusgebeuren. Om later nog eens vaker bij stil te kunnen staan omdat ze me nu zo raakten en aan het denken zetten.
(misschien is wat ik in m'n dagboekblz schreef over vragen stellen en vragen stellen enerzijds en ruimte geven aan de ander om te praten anderzijds een boeiende anders-culturele bijdrage aan het denken etc? wie weet, zie maar of je er wat "aan" vindt of geeneens zin/tijd hebt om het te lezen. Allemaal oké.
Geniet van het in de zon zitten!
Groetjes.

Hallo Marie-Jose,
Een interessant gesprek gehad met een vriendin. Die heeft zich ziekgemeld, ze voelt zich klem zitten op haar werk door ernstige samenwerkingsproblemen. De stress die dat bij haar veroorzaakt is groot.
Ze heeft het gevoel in een patstelling te zitten, ze ziet maar 3 opties om hier uit te komen, geen van de drie kan ze achter kan staan. Ze zit thuis om nieuwe opties te bedenken.
Op mijn vraag: Wat wil jij?, antwoordde ze: 'Het gaat niet om wat ik wil, maar om wat ik kan''. Ik vroeg: 'Hoe bedoel je dat?", antwoordde ze: 'Wat ik wil kan niet. Ik wil dat er een andere teamleider komt, en dat mijn collega E weggaat. Maar dat heb ik niet in de hand. Mijn functie is niet zo dat ik die weg kan sturen".
Ik bleef aansturen op dat het belangrijk was te benoemen wat zij wilde. Ze bleef zeggen dat het niet om wat zij wilde ging, maar wat zij kon. Het werd een 'verschil van visie'. We benoemden het ook, hierin verschillen we van mening.
Ik heb nog genoemd, je kunt ook zeggen, in plaats van E moet weg, ik wil niet meer met E samenwerken. En, ik wil niet meer met H als teamleider werken. Dan benoem je in ieder geval wat je wilt. Ook dat werkte niet, het muntje viel niet.
Het was toen al wel een welles-nietes spelletje tussen ons geworden. We hebben het hierbij gelaten op dat moment, en zijn op een ander onderwerp overgestapt.
Ik merk dat het mij intrigeerd, dat willen en kunnen, maar kom er zelf niet helemaal uit hoe dat nou precies 'zit'. Zou jij je licht hier eens op willen schijnen?
Groet, 1956

Hi Marie Jose,Ik wil je nog bedanken voor je coaching en je cursus. Ik vind het heel leuk om te doen en ik leer er veel van.Ik vind je een goede coach. Je hebt een heel sprankelende stem en je straalt met een waarachtig positieve energie. Fijn dat je die met ons wil delen.

groet van Sylvia

Hallo Marie JoséIk zit nog steeds met de vraag hoe je iemand coached die geen hulp/advies wil aannemen? Ik heb nu een tijdje een verzorgpony. Die vrouw van wie de pony is, Is er bijna nooit. Als ze er dat is, dan gaat zo ontzettend voorzichtig met hem om dat je zou denken dat hij niet van haar is. Ze durft ook niet te rijden omdat ze bang is voor de 'streken' van de pony. Ik probeer haar steeds te helpen en over de streep te trekken maar niks lijkt te werken. Het lijkt of ze ook niet open staat voor advies of hulp. Hoe kun je zo`n iemand toch de goede richting op coachen zonder dat je iemand pushed?

Hoi Marie José,
Dank je wel voor je relativerende blog. Merk wel dat ik de structuur van elke paar dagen een nieuwe opdracht prettig vind, maar...inderdaad komt soms niet zo goed uit of de opdrachten zijn wat veel in één keer. Nam wel de vrijheid om daar op eigen wijze een draai aan te geven, maar toch met een beetje een spijbelaars gevoel. Jij hebt tenslotte ook je best gedaan om elke opdracht zo veelomvattend mogelijk te bedenken en steekt ook de tijd en inzet in deze blog en niet te vergeten je coachings van deze of gene. Dus dank je wel 'juf' voor je wijze woorden.

Hart.groet
Glastonbury.

Beste Marie José,
Wat toevallig. Ik dacht er net aan om je mijn "probleem" voor te leggen en nu heb je al gereageerd. Dank voor je reactie.
Heb jij misschien tips voor mij (ik vraag dus bewust om raad :) ) hoe ik op een elegante manier kan laten weten dat ik het afvuren van vragen héél vervelend vindt. Ook bepaalde steeds terugkerende vragen. Ik heb het wel eens gezegd in de trant van "ik begrijp dat je belangstelling voor me hebt, maar ik wil dáár niet over praten, ik zou het fijn vinden als je naar me luistert." Dat heeft niet geholpen, het vragen stellen bleef maar door gaan.
En hoe komt het dat ik vragen van de een als nieuwsgierig ervaar, terwijl ik bij een ander belangstelling voel?
Ik zou het fijn vinden als je me kunt helpen.
Hartelijke groet van Pleine

Dag Marie-josée,
Complimenten met de originele en gediversifieerde keuze van you-tube fimpjes. Misschien kan je hier ook inspiratie uit halen?
http://www.youtube.com/watch?v=sFr6Ff9awMk&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=mJMUzHKKnZs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=CmrOyNyU5wM&feature=related

Ook interessant de opmerking van een medeleerling dat het in Afrika not done is om door te vragen. Lastig bij hulpverlening aan en coaching van asielzoekers. Eigen ervaring. Ook het grote gebrek aan alles, dat elk greintje geloof in eigen kunnen daar bij velen weggeërodeerd heeft. Houdt mij in het bijzonder bezig hoe daar op een correcte coachende manier mee om te gaan.
Groetjes,
Zweverik

Hai Marie-Jose,
Dank voor je uitgebreide reactie. Heel verhelderend. Goed voor mij om me te bedenken eens terug te vragen wat een ander wil. Soms ben ik misschien erg confronterend.
Overigens ben ik wel heel gevoelig voor afwerende reacties. Ik bedoel daarmee dat ik ook op nonverbale reacties meebeweeg. Ik ga niet snel door iemands grenzen denk ik. Vind dat zelfs lastig, ook al zou ik denken dat ie daar baat bij heeft.

Weliswaar intensieve, maar ook hele leuke opdrachten! Dank voor deze kans om zelf te onderzoeken of coaching bij me past.

Beste Marie-Josée,

Bedankt voor je commentaar. Gelijk komt er al iets bovendrijven in je commentaar dat de essentie dicht benadert: "klungelen", is dat een waarde-oordeel of niet? Een waarde-oordeel is iets als positief of negatief beoordelen, als het ware een schoolrapportcijfer geven op enigerlei manier. Zit dat in het woord "klungelen"? Volgens jou kennelijk wel, begrijp ik. Bij mij, en vanuit mijn afkomst en culturele/geestelijke erfenis betekent dat ab-so-luut NEUTRAAL "ergens op een vrij onbewuste manier mee bezig zijn zonder eigenlijk te weten wat je doet of waar het heen gaat, dàt kun je eventueel later wel of niet merken als je je er eventueel bewust gaat worden van wat je doet en waar je mee bezig bent, maar dan ben je dus al UIT het stadium van het klungelen verder gestapt naar het stadium van bewustworden-van-wat-je-doet-en-waar-je-mee-bezig-bent-of-mee-bezig-was".
Zeg maar: de experimentele fase van bezig zijn van de kunstenaar, de ideeën-creëer-fase van de artiest.... niks mis mee dus, maar ook niet om voor te applaudisseren, gewoon iets dat GEBEURT.
En zo zijn er veel woorden & uitdrukkingen in het Nederlands waar ik op vast loop. Omdat ze iets anders lijken te betekenen dan wat ik al gaandeweg op gepakt heb dat ze betekenen. En daarbij is nog wel het moeilijkste: Nederlanders nemen bijna niets voor "neutrale beschrijving" aan, bijna elk woord dat je zegt wordt "benoemd" als een beoordeling, of een waarde-oordeel. Zelfs (beter gezegd: juist) als je opmerkt: zie/hoor/merk ik goed dat je nu ... (vul maar iets in: plantjes water geeft, water opzet voor thee/koffie,je jas aandoet.....).
En, al helemaal als je - gewoon zoals ik van huis uit heb geleerd - aan iemand vraagt: "mag ik iets vragen/vertellen/zeggen?" Gewoon een beleefdheid om toestemming te vragen de ander te mogen storen in diens bezigheden of gedachten met iets wat jij praten wilt met die iemand, dat Nederlanders dan vaak ab-so-luut in de agressie schieten, in de aanvallende verdediging: bv. "Wat doe ik nu weer fout?! De buurvrouw moest net ook al zeuren over dit of dat begin jij er nou vooral nog eens dunnetjes overheen!" of bv. "Waarom ga je er gelijk van uit dat ik niet zou willen luisteren naar je, dat je zo nadrukkelijk om aandacht vraagt?!" of bv. "Zeg gewoon wat je te zeggen hebt en laat al die aanloopstroken en plichtplegingen als-je-blieft achterwege!!!!" ---- en dat kan allemaal gebeuren als je bv alleen maar vragen wilt, nadat je de aandacht hebt:"Heb je zin in iets te drinken? Thee, koffie, fris, iets anders?"

Er zijn een paar mensen die ik activerende en ondersteunende pgb-begeleiding geef. Die mensen stellen mijn benadering op prijs, en ervaren die als ruimtegevend voor henzelf en oogopenend voor wat ze doen en willen doen en bedoelen met wat ze doen, juist door mijn rustige manier van vraagstellen of ik wel waarneem wat ik denk waar te nemen. Daar zitten dus geen problemen.

Wel met Hollandse mensen die ik zomaar ergens ontmoet of tegenkom in een situatie dat er contact zal moeten zijn over een of ander praktisch punt. Als ik afga op wat ze zeggen, hun woorden, dan is de betekenis die zij daaraan hechten vaak een andere dan dat ik begrepen heb dat zo'n woord betekent. En heel vaak zit het verschil er daarin dat woorden voor mij in principe een neutrale betekenis hebben (want de ene groepering in de maatschappij vindt het een positief oordelend woord en een andere groepering een negatief oordelend woord, dus hangt dat oordeel meer vast aan hun achtergrond dan aan het woord, kennelijk, lijkt mij). Door te kijken naar mensen en te luisteren en observeren HOE ze doen en spreken en woorden kiezen zal ik vanuit de totale contekst moeten zien op te maken wat een woord bij hen betekent. Negatief of positief bedoeld is. Maar ... dan blijkt dus in de praktijk dat ik niet vragen mag wat ze bedoelen met dit of dat, niet mag zien dat ze dit of dat doen, en al helemaal niet vragen naar de "bedoeling of betekenis" ervan (dan raken ze mateloos geïrriteerd op het aggressieve af).
Het enige wat ik dan bedoel is: op een goede manier verstaan wat ze bedoelen en daar op een goede manier op in gaan, zonder "stiekume coachende bijbedoeling". Maar gewoon zonder misverstanden op te roepen of te laten blijven voortbestaan. Maar Nederlanders gaan er hoe dan ook van uit dat je precies hetzelfde begrijpt als zij en ook hetzelfde denkt en voelt en doet - en als je dan naar betekenis vraagt bij wat zij doen, dan vatten ze dat op als moedwillig niet-begrijpen of misverstaan of ruziezoeken. Of als een overprecies verwoorden en te veel woorden gebruiken. Maar dat is enkel om te voorkomen dat ze alweer wat anders begrijpen dan ik bedoel over te brengen. Raar hoe het mogelijk is om dezelfde taal (qua woorden) te spreken maar zo volkomen onoverbrugbaar een andere taal te spreken qua betekenisvolle inhoud, om van de betekenis van gebaren en lichaamstaal nog maar niet eens te spreken...

Dit naar aanleiding van je opmerking over het woord "klungelen".
Met je opmerking dat je enkel coachende vragen mag stellen over waarnemingen als er de afspraak is dat je die iemand zal coachen, daarin ben ik het helemaal met je eens. Maar vragen om iemand goed te kunnen begrijpen in een gewoon, neutraal gesprek, die kunnen vaak "coachend" of "kritiserend" overkomen op Nederlanders, terwijl dat niet zo bedoeld is. Zouden Nederlanders in het algemeen dan ook niet eens kunnen bedenken dat niet iedere vraag naar betekenis coachend is bedoeld, maar zoekend naar onderling begrip en op dezelfde golflengte zitten?
Of is "coachen" een te beladen en te modegevoelig begrip hier in Nederland, dat mensen daardoor zo gepsychologiseerd zijn dat ze daarom zo snel die kant op denken en aggressief worden???????
Misschien wel veel woorden, maar zeker iets waar ik heel erg mee zit, hoe dat in elkaar steekt.
Alvast bedankt en met vriendelijke groet.

Hallo Marie Jose,
Gisteravond heb ik in het kader van opdracht 7 een gesprek gevoerd met een vriendin. We kwamen niet tot concrete stappen, ze bleef aangeven het niet te weten. Toen heb ik uiteindelijk een voorstel gedaan (ingehaakt op iets dat ze zelf al had genoemd), maar ze wilde geen afspraak maken daarover. Wel gaf ze aan het fijn te vinden over haar probleem eens uitgebreid te praten. Ik vraag me af of ik meer had aan moeten dringen. Hoe ver moet ik in een coachend gesprek gaan met structureren en het probleem "klein" en hanteerbaar maken? Achteraf denk ik, dat haar probleem en wens ook wel erg complex enveelomvattend was om in 1 gesprek al tot concrete stappen te komen.
Tort slot wil ik je nog even laten weten dat ik enthousiast ben over de cursus; wel een stoom-concept, maar leuk en waardevol. Voor mij hanteerbaar omdat ik al veel ervaring heb in het voeren van (adviserende) gesprekken. Voegt echt iets toe. Dank!
groet,
Gerryh

Grappig is dat. Al die coachingsworkshops, oké dat waren maar uurtjes, hebben me uiteindelijk toch minder gebracht dan dat ik nu in een enkele week al voor elkaar heb. Ik ben er al een paar maal ingeslaagd de goede vragen te stellen. Marie-José, mijn dochter vond het maar vreemd dat ik bleef wachten, stilte liet vallen. uiteindelijk kwam er wel uit dat ze niet wil werken waar ze nu stage loopt. Maar solliciteren vindt ze eng want het vorige jaar kwamen er geen reacties op de vele sollicitatie brieven die ze schreef. Dat was voor het eerst dat ik dat hoorde. in het komende weekend ga ik nog eens proberen.

groet Evelien

Ik kon de uitzending ook niet vinden

Oeps ik ben gespot!
Dank je, ik ga door, ben benieuwd.
Succes

Hallo Marie Jose,
Door jouw reactie bij hartencoach komt bij mij ook de vraag op:
Wanneer moet je eigenlijk niet willen coachen?
Ik ben eerlijk gezegd geneigd om bijna ale relaties vanuit een gelijk(waardig)e positie te bekijken. Hierarchie vindt ik niet zo belangrijk, ga op iedereen af met een nieuwsgierige blik. (de relatie belangrijker dan het werkresultaat).
Mijn baas pakt haar taken niet op zoals je zou mogen verwachten. Toch kan ik het niet laten om ook haar prikkelende vragen te stellen, soms ook confronterende vragen (op haar functioneren). Dat vind ik ook wel spannend en uitdagend. Misschien ook heel onverstandig?
Kun je daar iets over zeggen?
groet,
Kaatje Kat

Beste Marie José,
Boeiend om dit traject te doen maar het tempo ligt wel erg hoog in deze drukke tijd.
Las net je eerste blog (en kom nog even niet verder) maar waar ik heel veel moeite mee heb gekregen is het nieuwsgierig zijn. Heb veel van doen met Afrikaanse culturen en daar is mijn hollandse nieuwsgierigheid echt afgeleerd. Belangstelling tonen is prima maar nieuwsgierigheid is absoluut NOT DONE. Heel moeilijk om die grens niet te overschrijden. Taktisch zijn heet dat, Oef!! En dat voor iemand die recht door zee is... Kost vééééél tijd.

Je bent me net voor Ama5. Wat een zwaar traject met lange opdrachten en veel oefeningen. Dat kan ik er naast mijn drukke baan niet bij doen, helaas. Heb me dus uitgeschreven. Jammer.

Beste Marie-José, wat een intensief traject! - Ik zal het best willen oefenen om open vragen te stellen. Maar ik merk op het moment dat het te veel voor mij word. Ik heb op het moment twee klussen voor de boeg die me naast mijn ander werk bezig houden. Ik ben bezet en niet vrij voor anderen. Ik merk dat ik overstuur raak als ik me nu nog met de problemen van anderen bemoei. Wat doet de coach dan? Eerlijk zijn? Zeggen dat de coach op het moment voldoende bezig is met zijn eigen problemen en nóg een probleem op het moment niet aankan? Betekent dat dat ik toch geen distans kan nemen? Dat ik té betrokken raak? En wat doen met mijn gevoelens van aggressiviteit: het liefst zou ik tegen de ander zeggen: Laat me toch met rust? Groetjes Uboac

beste Marie-José, ondertussen ben ik "al" bij opdracht drie van deze cursus aanbeland. Ik heb het idee dat ik door deze cursus leer om niet alleen "klankbord, steun en toeverlaat" voor anderen te zijn, maar ook eens te kijken waar ik zelf in het geheel blijf, om ook eens "steun en toeverlaat en coach" te worden voor mezelf.
Dat vind ik heel goed aan deze cursus, dat je erdoor naar de vraag achter je "eigen vraag- & doelstelling om aan deze cursus mee te gaan doen" leert te kijken.
Die vraag-erachter leidde ertoe dat ik ook de cursus "vind je eigen talent" (of hoe die ook heten mag) ging doen, naast deze cursus over coachen.
En toen bleek er nog een eigenlijker vraag achter de vraag-&doelstelling voor die cursus te liggen en kwam ik uit bij de cursus "word je eigen leider". Daarvan heb ik ondertussen ook de derde opdracht gedaan, en in de dagboeknotitie daarbij leg ik weer de link terug naar de cursus "de coach in jezelf", en het aandachtig kijken en luisteren naar anderen, om te proberen te verstaan wat hun innerlijke bericht naar de luisteraar toe eigenlijk is. Terugkoppeling dus ook weer naar de spaghetti-film. Ik zou het erg op prijs stellen als je de moeite zou willen doen om dat stukje te lezen, en dan ben ik ook heel erg benieuwd naar wat je daar voor commentaar en opbouwende kritische geluiden bij hebt...

Marie-José,

Ik ben al geruime tijd bezig met te leren coachen. De bestaande opleidingen zijn me te duur. Door vallen en opstaan leer ik mezelf coachen uit boekjes en enkele uurtjes workshops op de pabo waarvoor ik freelance werk doe met het coachen van studenten. Ik was dus blij verrast met het aanbod van jou en de volkskrant. Ik doe mijn best op de opdrachten, maar wat is het pittig. Ik kopieer alles naar de harde schijf zodat ik het allemaal nog eens kan na lezen en de opdrachten nog eens kan doen. Het lijkt me al met al een goed traject. Ik ben aangekomen bij het stellen van vragen. Daar liep ik altijd tegen op. Ik kom gewoon niet op de goede vragen. Maar een oefenmaatje vragen om helpen lijkt me een goed idee. Bij mijn volwassen dochter heb ik het extra lastig. Ze neemt geen initiatief. heeft geen vrienden, gaat niet uit en is ook nog eens gestopt met sporten. Vakantieplannen heeft ze niet. In mijn dagboek heb ik er ook over geschreven. Zou je me een eerste tip kunnen geven hoe ik een coachend gesprek kan beginnen?

groeten Evelien

Hallo Marie-José,
Wat vind jij van het 'Hoe Boek voor de coach', waarvan ik de advertentie continu vanuit mijn ooghoeken gadesla als ik hier op de site vertoef?
Groet, Petje

Wat ik toch ook nog wel even kwijt wil, Marie Jose: ik vind je als coach niet erg vaak aanwezig. Als je dat vergelijkt met andere coaches. Je blogs zijn ook veel korter dan bij andere coaches.

Marie Jose,
Het mag dan een pittig traject zijn, maar wel erg leuk, interessant en leerzaam. Ik denk dat je eruit haalt wat je erin stopt. Weet zeker dat doordat je er zo intensief 3 weken lang zlef mee bezig bent, je de aangeleerde vaardigheden daarna min of meer automatisch gaat toepassen. Voor mij in ieder geval een heerlijke afleiding en uitdaging aan mij denk- en inlevingsvermogen.

J.'s nog steeds bijna dagelijkse vraag:
Mag ik heel dicht bij jou horen?
:-)

Wat houdt je tegen om te gaan studeren?
Ik zat thuis met 3 kleine kinderen had nooit een studie afgemaakt. En kwam erachter dat als je iets echt wilt het je nog lukt ook!

Het is misschien niet de vraag die het meeste impact op mijn leven heeft gehad, maar wel een vraag die mij de ogen heeft geopend. De vraag van mijn schoonfamilie: Wij willen ook iets doen.

De lichaamstaal en het gezeur van m,n moeder: Help me!

Hallo Marie-José,

Ben nogal passief geweest tot nu toe maar ik vind het een heel boeiende en nuttige coaching. Ik begrijp niet goed wat je bedoelt met je laatste vraag dus misschien geef ik wel het verkeerde antwoord. Hahahaha.

De vraag waar ik zelf het meest aan gehad heb, Hoe voel je je daarbij? Ik ben een superdenker. Mijn hersentjes dansen van vreugde als ze vrij spel krijgen en je wilt wel weten wat daar allemaal gebeurt maar dat vertel ik lekker niet. Veel te onzeker over wat andere mensen daar wel van zouden kunnen denken. Mijn gedachten zijn zeker niet gehoorzamend aan Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Maar daarom was die vraag belangrijk. Ik probeer alsmaar dingen denkend op te lossen. Ben zo druk met overleven dat ik vergeet te leven. Vergeet te voelen. Stop het gevoel meestal diep weg want ik voel liever helemaal niets, dan de pijn.

Ik ben blij en dankbaar met de gigantische chaos in mijn leven. Chaos is goed want het is een voorwaarde voor verandering. De chaos is zo groot dat ik niet weet hoe het gaat veranderen. Kansen en bedreigingen, te gecompliceerd met veel partijen en factoren en ik kan het zelfs met mijn superbrein, totaal niet meer overzien.
Ik heb al diverse deelantwoordjes gekregen. Dingen die ik niet meer wil toelaten. Dingen waar ik afscheid van wil nemen. En een chaotische koers naar de toekomst uitgezet. Het kan wel op drieduizend verschillende manieren maar ik krijg steeds beter inzicht in de randvoorwaarden. En een daarvan is dat er genoeg ruimte moet zijn voor voelen.

De studentenpsycholoog die me vroeg: "maar moet het dan altijd leuk zijn?"

Door die vraag realiseerde ik me dat je ook anders naar het leven kon kijken dan dwangmatig naar geluk streven.

Beste Marie-José,

Graag zou ik nog wat aanvullende informatie willen, die ik helaas niet online aantref.
Omdat ik momenteel naast m'n studie en baan al een online cursus volg ben ik benieuwd of ik wel de tijd heb om deze cursus goed te volgen.
*Hoeveel tijd vergt het gemiddeld ? per week of dag.
*Tot wanneer blijft deze online cursus te doen ? Zou ik het kunnen uitstellen tot na de zomer ?

Ik hoor het graag.

vriendelijke groet,

JW

'welk gevoel komt er boven, als je antwoord geeft op de eerder gestelde vraag.' Een vraag die een docente op de opleiding omgangskunde aan mij stelde. Het antwoord was bang en het opende mijn ogen om anders te gaan kijken naar wie ik ben.

Jay, je kunt er zoveel tijd aan besteden als je zelf wilt. Het hangt er ook van af of het allemaal heel erg nieuw is, en wat voor type je bent. Als je overal lang over wilt kunnen nadenken, heb je nu misschien te weinig tijd om deel te nemen.
Aan de andere kant, na de zomer kun je geen vragen meer stellen op dit blog, en zullen er minder andere cursisten actief zijn in dit traject. Waarom schrijf je je niet gewoon in, en zie hoe ver je komt? Je kunt je altijd afmelden en na de zomer nog eens opnieuw aanmelden.

Veel succes, ook met je andere training!
Caroline

Hallo Marie José,

Ik voel me vereerd dat je de moeite hebt genomen in mijn dagboek te reageren. Dankje daarvoor. Je nodigde me uit te reageren. Van dat aanbod maak ik bij deze gebruik.

Je schrijft onder meer: "...ontwikkeling mogelijk maken én grenzen stellen in wat je wel en niet wil in het samenleven met de ander (vanuit jouw waarden, behoeften en kennis)".

Wat ik me nu al maanden afvraag en waar ik nog geen antwoord op heb kunnen vinden is hoe te reageren wanneer zoonlief een duidelijk gestelde grens betreffende een belangrijk thema (drugsgebruik) welbewust overschrijdt. De sanctie binnenblijven 's avonds pikt hij sinds kort niet meer, hij gaat gewoon en blowt.

In hoeverre kun je dan zeggen dat het zijn eigen verantwoordelijkheid is? Vooral omdat het gezien zijn medische/psychische gesteldheid echt niet kan en hij in januari zelf hulp heeft gevraagd omdat hij ontdekte verslaafd te zijn.

Benieuwd naar jouw reactie hierop.

Met vriendelijke groet,
Lily

Hallo Marie-José,
Fijn en verrassend een reactie van jouw. Zoals jij het beschrijft is het een fijne manier om even ergens op terug te komen, of te tonen dat je nog betrokken bent, maar niet meer een groot beroep op je laat doen. Als ik mijn "gevoel" laat spreken, dan ga ik toch vaak op een appel van aandacht in. Op dat moment vind ik het ook goed, maar achteraf laat het me niet meer los.

Het laatste advies is voor mij echt een verrassende en ik denk wel bij mij passende mogelijkheid om te vragen wat een ander opvalt of vindt van mijn verhaal. Dat zal ik zeker eens proberen.
Heel hartelijk bedank Marie-José

Hoi Marie-José,
Bedankt voor je reactie. Je hebt me aan het denken gezet over de betekenis van coachen. Coachen is nieuwsgierig zijn naar wat de ander beweegt of juist tegenhoudt, dat kan over een verlangen/wens gaan of een probleem. Bedankt. Ik zit weer op de juiste weg. (reactie op mijn logboek van vorige week donderdag)
Mooie uitspraak, je moet soms lang op de drempel van de vragen staan, eer je een voet durft te zetten op de trede van de antwoorden.
Ik herken dat ik soms bang ben voor mijn eigen antwoorden op vragen van anderen over wat ik wil, voel enz.
met groet

Ik voel mij vaak verantwoordelijk voor de ander i.p.v. alleen voor mijzelf, in het geval in contact met kinderen kan dit natuurlijk meer kloppen dan bij omgang met medevolwassenen, als mensen dreigen zich van kant te maken raak ik in paniek en wil ik hen graag hiervan redden ! Ook ben ik erg zorgzaam zowel naar mijzelf toe als naar de ander. Ik besef heel goed dat de ander als die mijn zwakke plek van 'Redder' eenmaal weet mij hierop kan manipuleren en emotioneel chanteren wat ook al herhaaldelijk met mij is gebeurd.

Beste Marie-Josée,

Ik heb 2 vragen naar aanleiding van opdracht 4.
1.
Als ik op een appèl om hulp reageer door te gaan helpen, doe ik daarmee een appèl op andere mensen merk ik. Ik straal door mijn in actie komen uit: 'Jullie zouden ook wel eens mogen helpen; iets aan de ellende in de wereld om je heen mogen doen'. Ik probeer mijn medemensen dus een schuldgevoel te geven door lieve Lita te spelen. Mijn drive is dus eigenlijk schuldgevoel en compassie om het leed van anderen vermengd met boosheid. Gek hè? Hoe kan ik op een zuiverder manier hulp bieden als ik die bieden wil? Meer vanuit het idee: ik ben OK, de hulpvrager is OK en wie niets doet is ook OK?
2.
Daarnaast valt me op dat ik vaak voor appèllen op de vlucht sla. Ik telefoneer bij voorbeeld niet graag. Gisteren kreeg ik 9 dergelijke appèllen. Die heb ik alle 9 onbeantwoord gelaten omdat ik er geen zin in had. Voelt als een inbreuk op mijn privacy. Hoe kan ik flinker rechtop blijven staan tegenover appèllen die me niet uitkomen? Die ik niet graag beantwoord? Dat het minder een 'uit contact' treden is, elke keer? Ik streef namelijk naar onafhankelijkheid in verbondenheid maar schiet vaak door in losgeslagen onafhankelijkheid.

Dank bij voorbaat voor je reactie en dank voor dit ongemeen boeiende en met zorg samengestelde traject!Zweverik

Dag Marie José,Het is tijdens deze cursus voor het eerst dat ik op jouw blog kijk. Ik was behoorlijk verrast om mijn volledige bijdrage van mijn dagboek van 10 maart j.l. integraal aan te treffen op jouw blog van diezelfde datum. Ik voel mij gezien en gehoord, waarvoor dank. Ik had het echter op prijs gesteld, wanneer je een berichtje achter had gelaten bij mijn dagboek. Het is voor mij een beetje vreemd om mijn dagboekbijdrage van 10 maart op deze wijze terug te zien op jouw blog. Wanneer je mijn andere dagboekbijdragen hebt doorgelezen, zul je merken, dat we het een en ander gemeen hebben qua invalshoek om de psyche van de mens te bekijken. Nieuwsgierig? Ask me! groet, neoFrans

Beste marie-jose,

Wanneer ik zie dat mijn dochter niet lekker in haar vel zit wil ik haar graag helpen. Echter, blijkbaar stel ik de verkeerde vraag: "hoe is het met je"?. Dit levert vaak een boze reactie op. Mijn vraag: Wat ik in deze situatie wel een goede vraag

Hallo Marie-Jose,

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik jouw uitleg bij "veantwoordelijk voor de ander...etc." niet zo goed begrijp. Ik had dan ook de andere zin gekozen om uit te pluizen. Daar voel ik me beter bij aansluiten (zie mijn dagboek).
Overigens wel veel tijd besteed vandaag aan achter de computer zitten, gelukkig ook nog even op m'n fiets naar de markt geweest. De foto-opdracht is niets geworden omdat mijn maatje niet meer mee lijkt te doen, jammer.

Geniet van de ontluikende lente!
KaatjeKat

hoi Marie-Jose,
Wat als iemand schreewt om hulp, maar tegelijkertijd niet geholpen wil worden.
Het lijkt erop dat ik geen contact met oudste zoon (18) krijg. Ik zíe dat het niet goed gaat met hem, maar kan hem niet bereiken. Het enige dat ik kan doen is toch proberen, of laten weten dat hij wél welkom is. Hij was echt aan het zieken vanavond, want hij wilde hier niet zijn zei hij (om de week een weekend). Ik stelde voor dat hij dan zou gaan en terug zou komen als hij hier wel wil zijn. Hij mag altijd hier zijn, als hij dat zelf wil.
Toch is hij wel blijven eten, na het eten ging hij meteen, bijna zonder iets te zeggen.
Boos-verdriet-machteloosheid, dat zie ik als ik naar hem kijk. En dat doet pijn en maakt heel verdrietig.
groet, Goudsbloem

Als hulpverleenster (Waarom kies je zo,n beroep? ) nu eindelijk wel geleerd, in m,n privé, niet meer overal ja en amen op te zeggen. M,n koppie doet het nog wel ,maar m,n lijf niet meer. Wel gedwongen dus ook, om in 1e instantie voor mezelf te moeten kiezen nu. Soms nog met schuldgevoelens. Ik zou het prettig vinden als je m,n dagboek van vandaag zou willen lezen. Ik vind het moeilijk om bij een discussie diplomatiek te zijn. Vroeger, in m,n magische : ,,Ik weet niet beter tijd,, vond ik het normaal overal hulp te verlenen. Hoe leer je echt goed diplomatiek te zijn, zonder dat het op een ruzie hoeft uit te lopen? Want ik ben niet meer op m,n mondje gevallen. Maar ik heb dan nog wel trillende knietjes.... En denk dan , het kon wel wat minder scherp. Maar het lijkt ook wel of sommige mensen dan pas doorhebben dat ze echt niet met mij moeten sollen..... Ik ben benieuwd naar je reaktie. Fijn weekend , Conne.

Hallo Marie-José,

n.a.v. de opdracht over appéllen/appéls heb ik een vraag. Vaak zien we een verkeerd appél in een vraag of opmerking van een ander. Kunnen we niet gewoon aan de ander vragen wat hij/zij van ons verlangt? Schept dat niet veel meer duidelijkheid?

Groet Luus

Hoi Marie-José,
Klopt onderstaande conclusie?
Coachen is alleen mogelijk wanneer de ander dat ook wil en er ook van op de hoogte is? Of is die conclusie niet juist.

met vriendelijke groet
1952

Vandaag opdracht 1 pas gedaan, en ik merkte dat ik een suggestie miste in de lijst met hoe je je rol vervult:'hard wegrennen'. :)

Er staan mensen op mijn papier met wiens problemen ik eigenlijk liever niks te maken heb. Dat merkte ik heel duidelijk tijdens het invullen. Ik had die mensen al verder van me vandaan getekend; ik merk dat ik ze ook echt een beetje mijdt. Wel jammer dat mijn ouders ook vallen onder de ik-wil-liever-hard-wegrennen-en-mijd-mensen-categorie.

'Verantwoordelijkheid is prachtig om verbinding mee te maken; daar waar het je eigen leven betreft maar ook het leven van de ander. Het geeft zoveel meer energie.
In het engels is het een nog krachtiger woord, nl. respons-ability: het vermogen om te antwoorden; of -wat vrijer- het vermogen om antwoorden te vinden in jouw leven, op jouw situatie, op jouw vraag. Je weet vast hoe het voelt om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw antwoord op jouw eigen vraag, wens of probleem….
Dat is waar coachen overgaat; door jouw vragen kan de ander zijn 'ability to respond' gaan verkennen.'

Mooi! Dit is het hoe ik het zou willen!

Wat net zo erg is, zijn ongevraagde meningen. Iemand zei mij eens na een verbroken relatie: kink, je hele toekomst is weg. Hoe anders zou het geweest zijn als ze had gezegd: je toekomst zal er nu wat anders uit gaan zien. Je komt er wel doorheen.

Kan het dus dan ook zo zijn dat de ander, andere (non)verbale appèllen doet, die ik niet oppik?! Dus des te belangrijker om beter uit te zoeken òf, en welk appèl er gedaan wordt.
Ben het eens met Freespirit; appèllen afschaffen! Zorgt voor veel te veel verwarring, en mis-communicatie. Duidelijk zeggen wat je wil, of wat het probleem is, zonder daar andere signalen bij te voegen.

Ben het voor een heel groot deel eens met de stelling dat je mensen activeert door ze niet teveel te betuttelen. Ik leer dat steeds beter (ik geef les en ben moeder van 2 kinderen). Anderzijds vind ik het af en toe ook wel heerlijk om lekker betutteld te worden en te betuttelen. Je kan veel zelf, maar soms is het gewoon heel lekker als iemand anders even voor je zorgt. Dat gun ik mezelf en dat gun ik anderen af en toe ook. Maar niet te vaak en zeker niet altijd. MIjn kinderen zijn nu 9 en 11 jaar en omdat ik veel werk en dan ook thuis nog een hoop moet doen begin ik steeds meer hun hulp te vragen. Tot voor kort was het heel vanzelfsprekend dat ik de jassen die zij lieten vallen voor hen op de kapstok hing, dat ik het eten kookte, de tafel dekte en alles weer netjes opruimde waarna ik hen ook nog lekker verzorgde en voorlas in bed. Ben afgelopen week voor het eerst bedankt voor het koken en het doen van de afwas omdat ik hen gevraagd had een beetje te helpen (mijn zoon van 9 mocht het bestek afdrogen en mijn dochter de borden). Dan doe ik de rest, zei ik. Dank je wel, mama, zeiden ze heel lief. Hihi.

Heb een beetje moeite met de appélopdracht. Lees er nou al een aantal keer doorheen, vandaag en gister en kom er niet mee op gang door mijn weerstand.
[Welke appéls denk ik dat de anderen (uit mijn tekening) op mij doen en waar maak ik dat nonverbaal uit op?]
Alsof iemand alleen maar een negatief appél op je kunt doen: 'Gezucht, geklaag, zeurderige stem' of 'Erg zacht praten, kort afwijzend reageren…'
Ik vind het overigens wel heel interessant om op de nonverbale communicatie te letten.

Verder trouwens heel leuk en boeiend thema.

Warme groet, Lidewij

Beste Marie-José,
Ik heb erg veel zin in deze cursus! Meteen al bij de eerste opdracht kreeg ik veel inzicht in relaties en wat er nog te verbeteren valt.

Goedemorgen Marie-José,
Het appèl dat onze zoon (15) op dit moment zowel uitdrukkelijk verbaal als non-verbaal doet is "laat me mijn gang gaan, bemoei je niet meer met mij" (zie mijn dagboek vandaag).
Ik weet dat zijn gang gaan betekent: blowen, liegen, spijbelen en ben bang dat hij dan in razend tempo afglijdt.
Natuurlijke reactie van moeder dan: oplossingen aandragen, hem ervan proberen te overtuigen dat hij zo niet gelukkig gaat worden, regels stellen om hem te weerhouden van in onze ogen ongewenst gedrag.
De praktijk heeft echter helaas uitgewezen dat dit niet het gewenste effect heeft.
Voor mijn gevoel hebben we op dit moment geen andere keus dan hem zijn dingen maar te laten doen, hem daarmee waarschijnlijk onderuit laten gaan in de hoop dat dat zijn wake-up-call zal zijn.
Maar mijn angst is dat dit hem bevestigt in zijn idee "een mislukkeling te zijn waar niemand van houdt" en dat is uiteraard niet mijn bedoeling.
Kortom: ik zit klem. Ik weet dat dit e-coachingtraject geen individuele hulperveleningsinstelling is. Maar mocht je vanuit jouw professie een tip hebben dan hoor ik dat heel graag!
Groeten, Lily

Heel even een opmerking van technische aard. Ik open soms de site van hart en ziel terwijl ik tussen mijn collega's in de docentenkamer zit. Geen koptelefoon aangesloten en ineens begin spontaan keihard dat filmpje door de ruimte te schallen. Heel genant. Het is fijner als het start wanneer je het aanklikt. Fijne dag allemaal.

Reactie op Lily;
Sterkte Lily met dit probleem; ik heb zelf geen ervaring met blowende, spijbelende kinderen, ik heb wel recent het programma 'family matters' van de EO? of NCRV? gezien; heel leerzaam op dat gebied; wat ik daarvan heb opgestoken is eerlijk zeggen tegen je kind(eren) dat je van hem houdt en dat je hem niet af wilt zien glijden, maar dat je voor jouw gevoel alles hebt geprobeerd om dit te voorkomen en dat je hem nu dus loslaat, om zelf uit te vinden wat er gebeurd als hij met rust gelaten wordt...veel succes, Beja

En Marie José; fijne cursus; de foto-opdracht met iemand anders hoeft voor mij niet zo, maar oefenen in waarnemen en luisteren is interessant.( en 'lui' zijn zal ik ook eens proberen)

Hoi Marie-José, ik vind het bijzonder hoe, in de eerste opdracht, je de 'coach' aanspoort zich niet te laten afleiden van wat de gesprekspartner zegt, terwijl je in de tweede opdracht de 'coach' juist richt op non-verbale communicatie. Door mij extra open te stellen voor houding van de ander vind ik het lastiger mijn aandacht bij het gesprek te houden. Ik ga interpreteren: klopt de houding wel, bedoelt mijn gesprekspartner wel echt wat hij zegt etc.
Ik vind het bovendien lastig dat in de rol van coach ik mijn inbreng in het gesprek moet weglaten. Wanneer je gesprekspartner echt in de put zit of een groot probleem heeft, is dat een goede aanpak. In de meeste gesprekken verwacht je gesprekspartner echter toch dat je ook wat van jezelf laat zien. Luiheid leidt dan tot een afhakende gesprekspartner. Hoe breng jij zelf dat evenwicht aan?

Hoi Marie José,
Na het lezen van de reacties hier vraag ik me af of het wel zoveel verschil maakt of het beroep dat er op me wordt gedaan, alleen voor mijn gevoel er is of dat de ander echt hetzij verbaal dan wel non verbaal een beroep op me doet. Het gaat er toch in de eerste plaats om, dat ik zelf de grens stel wat ik wel of juist niet voor een ander doe? En dat daarbij de basis is dat een ander verantwoordelijkheid voor zichzelf draagt en ik de mijne?

Geduld is een schone zaak, houd ik mij voor. Het is natuurlijk wennen; een nieuw traject, een nieuwe coach. De internetproblemen spelen denk ik nog want ik zie je nauwelijks ronddwalen op h&z. En misschien ben je niet zo'n duizendpoot als Jolet en moet ik het gewoon allemaal even rustig afwachten. Maar geen antwoord op mijn vragen en opdracht 3 die klaarstaat, maar een maatje die het (tot nu toe) laat afweten, dat demotiveert mij toch wel, eigenlijk. Ik ga er een nachtje over slapen en probeer alles morgen opnieuw!

Ik ben lekker bezig, morgen eens echt met aandacht kijken en luisteren en 's middags eens kijken of ik iets met die foto's kan. het vergt wel wat technische vaardigheden, maar gaat wel lukken denk ik.
Leuk ook om eens echt iets met een maatje te gaan doen. Heb inmiddels een link gemaakt.

Hoi M-J,

Dank voor je reactie. Ik neem deze mee:

"Het is als een steentje gooien in een vijver; er wordt iets aangeraakt en er ontstaat beweging."

Dat beeld heeft ook loslaten in zich, wat je doet loslaten en vertrouwen op het effect. Rimpels in het water breiden zich altijd verder uit.

Mooi... dank je!
Testmie

Deze coach coacht volgens mij helemaal niet. Kijk maar eens bij de blogs van andere coaches. Wat een verschil! Ik ga deze cursus dus maar niet doen.

Weet je dat je intussen 1.395 cursisten hebt? Dat moet toch genoeg zijn om de les te laten beginnen. Waar blijf je nu, Marie-Jose???

Jolet Plomp is een erg goede coach. Heel betrokken. Prachtige blogs. Veel gecoached. Carien Karsten ook trouwens!

Waar je ook gaat, daar ben je. Nou, hier dus niet ;-)
Hopelijk is er niets ernstigs aan de hand.
Hartelijke groet, Petje

Ik weet niet hoeveel deelnemers Jolet had, maar met dit aantal lijkt het mij ondoenlijk voor een normale coach om iets zinnigs bij te dragen. Hoeveel mensen kun je coachen op een dag, hoeveel mensen kun je antwoord geven op hun vragen. Volgens mij is deze grap totaal uit de hand gelopen. En wij maar serieus ons dagboek bijhouden in de hoop dat iemand het leest die er ook nog wat mee kan. Moeten we meteen elkaar maar gaan coachen?

Onno Hamburger had meer dan 3000 deelnemers. Natuurlijk kan je niet iedereen coachen. Maar een paar per dag, ter voorbeeld van de anderen. En in je blog ingaan op wat je tegenkomt op de site bijvoorbeeld.

Wat bedoel je met 'trigger' ik spreek die taal niet zo

Ik vind de tip: aandacht en vooral nieuwsgierig zijn heel goed, ik ben zelf geneigd om te snel te gaan en te weinig door te vragen, ik ga er iets mee doen.

ik verlies vaak de aandacht voor mijzelf en er komen negatieve gedachten in mijop het zou mischien beter zijn om in het hier en nu te leven

ik verlies vaak de aandacht voor mijzelf en er komen negatieve gedachten in mijop het zou mischien beter zijn om in het hier en nu te leven

Hoi Marie José,ik verlies juist geen aandacht en wordt vaak door de verhalen helemaal opgeslokt.Wat kun je daaraan doen?
groet, Josephine

Hoe haal ik mijn belemmering kwijt om verkeerd advies te geven?

Aandacht voor je omgeving doet goed.Voor mij geldt, dat ik soms zo sterk bij een ander en zijn probleem betrokken ben, dat ik er voortdurend aan moet denken en wil acteren, Maar ik ben niet in control en heb niet het initiatief. Dat is behoorlijk frusterend, en daar helpen de koolmezen in de tuin dan niet meer!
Afwachten is niet mijn grootste deugd, maar wanneer het niet mijn probleem is en de eigenaar van het probleem mij zeer na aan het hart ligt heb ik een probleem met mijn eigen emoties, en dat is zeker niet productief. Dus nog maar eens naar de tekening kijken.

Alles waar je aandacht aan geeft, groeit. Dus ook als je aandacht geeft aan negativiteit. Zo kan er gebeuren wat je juist niet wilt. Dus als je vooral aandacht geeft aan de kanten van jezelf die je waardeert, zul je een beter zelfbeeld krijgen.

Beste Marie José,
hoe hendel ik mijn sterke positiviteit zonder mensen te verliezen?
Ik heb onlangs een nare ervaring gehad en de persoon kon mijn positiviteit niet aan; ik was overweldigend zonder dat ik het bedoelde.
Annecatherina

Hoi Marie José,
Dank je wel voor je berichtje in mijn db. Ook bedankt voor je compliment over mijn telefoongesprek, waarin ik toch dankzij deze cursus net iets oplettender was.
Maar in mijn contact met kinderen krijg ik de grootste lessen. Hoop hier eea op te steken om als moeder mijn kinderen beter te kunnen coachen.
Ben intussen op de foto opdracht na wel aan opdr. 3 toegekomen.
Hartelijke groet,
Glastonbury

Hoi Marie José,

Is dit de plek om een vraag aan je te stellen of je een kweste voor te leggen?
Mijn kwestie is, na het invullen van de 1e opdracht: Hoe houd ik het wederzijds? Ik merk dat ik bij vriendinnen/collega's veelal de luisteraar ben (hoewel mijn vragen stellen beter kan), maar andersom te weinig aan mezelf toekom. Daar zit hem de vermoeidheid in.

Hallo coach, zou je even bij me willen langskomen of ik op het goede spoor zit?

Bedoel je bij Rpou "lijdensweg"?

Ik wil graag meedoen, heb me ingeschreven maar nog niets ontvangen. Waar kan ik terecht voor deze technische problemen?

Hallo Marie-Jose,
Mijn zoon ervaart de commanda's als erg irritant, maar tegelijkertijd ook wel fijn omdat hij anders (zoals hij zelf zegt niet veel zou doen).
Dit klopt ook want als de commando's uitblijven gebeurt er ook niet veel en dalen de cijfers schrikbarend. Als gevolg hiervan is hij al eens blijven zitten.
Hij is hoogbegaafd en kan de lesstof dan ook makkelijk aan. Helaas moet er toch huiswerk worden gemaakt anders redt hij het niet.Hij heeft maar een antwoord op school en huiswerk en dat is SAAI.

Hallo Marie-José,

ik ben erg benieuwd naar deze cursus, en wens je bij dezen veel succes met coachen.
Gelijk een praktische vraag over de eerste opdracht; de tekening met je rollen. Er zijn heel wat mensen (familie, collega's, vriendinnen) met wie ik een meer dan vluchtige relatie heb. Waar zet ik een grens qua aantal namen? Het lijkt me lastig als het namelijk een te groot aantal namen invul.

Groet Luus

hallo M-J

ik ben vanmorgen van start gegaan met de cursus. de 1e opdracht maakt meteen de persoonlijke doelstelling duidelijk.
ik zal de tekening, nu niet meer dan een krabbel, verder uitwerken want dat verbeeldt wel de huidige situatie en de te ontwikkelen kwaliteiten.

groet b

Hallo M.J.,

Het moeilijk voor mij is dat ik altijd zelf al zo goed weet wat de oplossing voor de ander is! Het kost me echt veel inspanning om daar vanaf te komen! Ik hoop dat ik door deze cursus een stapje verder kan komen.

Groetjes Lineke

Hi MJ
Jij bent coach. Ik heb een gave coaching gedaan bij een volgens mij goede coach in opleiding. Het is ook vriendschap geworden. Maar ik heb moeite met hoe coach je een coach/vriendin. Mis de balans. Ze vroeg om een advies een mening over een persoonlijke kwestie en dat heeft gevoelsmatig tot verwijdering geleid. Dat vind ik jammer.
Denk je dat (in mijn ogen weinig energie) dus luisteren en steunen het beste werkt? en dan maar zien wat er gebeurt....(afwachten is voor mij moeilijk) bij deze leuke sterke vrouw die ook een zeer ketsbare kant aan mij heeft laten zien.... Dus wat voor advies geef je aan de timmerman?

PS: goed onderwerp deze cursus heb er zin in

Hallo Marie José,
ik wens je heel veel plezier met dit traject. En voor alle anderen - doe mee!
Hartelijke groeten Ulrike

Hallo Marie Jose en deelnemers,
Precies het onderwerp wat me bezighoudt!
Na het doen van de eerste opdracht ben ik al meteen enthousiast. Ik heb er zin in!
groetjes,

Kaatje kat