-pluis- dagboek

Verhaal van Bewaarder:

Wie kent ze nog die Gillette Scheermesje ( zie afb. ) waarmee generaties mannen zich hebben geschoren ? Het zogenaamde 'Krabbertje'die houder met twee opklapbare dekseltjes waarin zo een dun plat 'veiligheidsmesje' past met aan twee kanten een snijvlak. Als je aan de steel van de houder draaide dan sloten de dekseltjes zich waardoor het mesje enigszins gebogen met de snijvlakken in de houder een moeiteloos scheren zonder verwondingen garandeerde.

Deze uitvinding van Gilette was zo een succes in het begin van de 20e eeuw dat hij al gauw miljonair werd.

Maar wat weinige weten is dat Gillette( Amerikaan van origine) en geen Fransman zoals de naam doet vermoeden ook met andere uitvindingen bezig was. Ondermeer heeft hij ook een motorfabriek gehad. 

Hier een foto van mijn schoonvader die op zo een Gillette zit. De foto is wat wazig maar wel uit die tijd tussen de beide wereldoorlogen in. Ongeveer dezelfde tijd als de trouwfoto van mijn ouders. 

Later kreeg ik die Gillette van mijn schoonvader toen ik Erna al een jaar kende.

Ik had geen motorrijbewijs maar durfde toch door de Haagse straten te tuffen. 

De motor was echt ouderwets want hij had een 1 -cylinder ( 150 CC) en gas gaf ik door met een handschuif op de carburateur meer of minder lucht toe te laten. Toch was het een belevenis om op die motor te rijden en toen nog gewoon in je dagelijkse kleren zonder helm of speciale beschermende kleding.

In aug.1961 moest de militaire dienstplicht vervullen en heb ik de Gillettemotor voor de deur van het flat van mijn ouders gezet. Groot was mijn teleurstelling toen ik ruim een jaar later in  eind 1962 uit Ned.Nieuw Guinea kwam om te merken dat de motor door de gemeente Politie van Den Haag in beslag was genomen. Nog kwader werd ik omdat zonder mijn toestemming de antieke Gillette tot schroot was verwerkt. 

Maar in ieder geval heb ik ooit motorgereden en daarna nooit meer !

Het verhaal van Guusje:

Dit is het asiel waar vrouwtje mij, zo'n 7 jaar geleden, uit gered heeft...daarvoor was ik al eerder door een mevrouw opgehaald, maar die vond mij te temperamentvol en heeft me weer terug gebracht (een traumatische ervaring!!). Hoe ik daarvóór in dat asiel terecht ben gekomen, weet ik niet...verdrongen denk ik.

Toen vrouwtje een poes uit het asiel wilde en in de ruimte rond keek waar alle poezen en katten zaten, zag ze ineens mij zitten in mijn hokje waar mijn naam op stond. Omdat haar broer Gus heette, riep ze enthousiast uit: "Guusje!!!!" Nou dat liet ik mij geen twee keer zeggen natuurlijk! Ik liep meteen op haar af en sinds dien zijn we onafscheidelijk. Ze heeft zelfs de voogdij over mij gekregen na haar scheiding van haar toenmalige partner. En dat was maar goed ook want toen ik een tijdje in het huis zat waar zij samen woonden, kregen ze het onzalige idee om een man voor me te strikken. Schat van een man: Bo, maar eh...niet echt 'man' als u begrijpt wat ik bedoel en Bo was heel makkelijk en meegaand en won daarmee de harten van een ieder waardoor ik me toch een beetje eh..tja...beetje aan de kant gezet voelde...hoewel vrouwtje mij altijd heel veel bleef knuffelen, misschien wel meer dan ze Bo knuffelde omdat ze ook wel voelde dat....enfin...

En nu woon ik dus sinds bijna anderhalf jaar met vrouwtje hier en dat bevalt me prima!!! 

Alle aandacht, een eigen account...wat wil een poes nog meer?

Het verhaal van Bixs:

De zwartwitfoto is van langer geleden. Van nog voor ik een bril kreeg.

Waar we zitten is het Westduin in Scheveningen, dat is nu helemaal verdwenen, alleen de Westduinweg herinnert er nog aan. Toen kon je er wandelen en picknicken, en trouwfoto's maken. Ik heb daar een jaar of zeven later ook gestaan als bruidsmeisje van mijn tante.

Nog iemand foto's voor mijn tentoonstelling? Kom anders gewoon even kijken, erg mooie verhalen. Vanaf 14 april komen de verhalen en foto's. Je kunt ook op foto's klikken boven mijn dagboek. Dan mis je wel de verhalen erbij. Dus bladeren is wel zo leuk.

En nu moet ik me gaan klaarmaken voor de toekomst, voor de nieuwste generatie Liesjes.

verhaal van Bewaarder:

Huwelijksfoto van mijn ouders.

Mijn moeder was als 'Bruid met de handschoen' met de boot naar Indië vertrokken vergezeld van een 'Chaperonne' , die de taak had dat mijn moeder niets overkwam wat schadelijk kan zijn voor de bruiloft. Even daarvoor heeft ze mijn vader leren kennen die met verlof was in Ned. Omdat hij jaren achterelkaar zonder vakantie gewerkt had als lijnbaanopzichter bij een suikerfabriek kreeg hij een jaar lang verlof en een flinke tantième om als een bemiddeld man te leven. Tijdens een cabaretuitvoering van Pisuisse hebben ze elkaar leren kennen en mijn moeder viel direct op 'Meneer de Bruin' zoals ze hem noemde vanwege zijn Indische afkomst want zo stelde hij zich bij die 1e ontmoeting voor als grap.Mijn vader had gevoel voor humor en dat heb ik van hem geërfd.

Mijn vader viel direct in de smaak bij de Joodse ouders van mijn moeder omdat hij in hun ogen een rijk man was. Dat gunde ze  hun enige dochter graag want het jongere zusje van mijn moeder was als 10-jarige door een klap van een schommel tegen haar buik gestorven door inwendige bloedingen. Dat was het eerste grote verdriet van mijn moeder. Terwille van haar liefde voor mijn vader heeft ze toch vrij jong nog haar beschermde leven vaarwel gezegd, gekozen voor een lange boortreis naar Indië naar een onbekend land en een onbekende toekomst uit haar  grote liefde voor haar toekomstige man.

Hier de officiële  bruid en bruidegom. Voor hun zit de moeder van mijn vader. Naast hun de getuigen. Mijn moeder is daar 22, mijn vader 41 , een verschil van 19 jaar.

Haar bruidsjurk had ze in Holland laten maken volgens de toen heersende 'Charlestontijdmode' en haar lange zwarte haar ook kort laten knippen volgens in dezelfde stijl. Mijn vader was eerst teleurgesteld daardoor. Hij had alle vrienden verteld dat hij zo een knappe vrouw had met dat prachtige lange zwarte haar en met roomblanke huid. Maar mijn moeder had het advies opgevolgd dat je in de tropen beter kort haar kan hebben. Maar  Inderdaad is mijn moeder een prachtige bruid.

Mijn grootmoeder was al vroeg weduwe en nooit hertrouwd en ik heb haar nooit gekend hoewel ze mij wel als baby in de armen heeft genomen voor de oorlog.

Deze vrouw is ook gemengd van bloede ( Portugees,Javaans ,Chinees) en heeft een prachtig gelaat. Helaas is er een beschadiging op de foto die haar linkeroog niet goed laat zien. In haar gelaatstrekken herken ik ook mijn dochter.

Deze foto is uit aug. 1928. Er straalt toch een soort weelde vanuit met al die bloemstukken, de bruidstoiletten van mijn vader en moeder en van de strakke witte pakken 'Jas toetoep' ( hogegesloten kraag) van strengkijkende 'Knevelmans' rechts op de foto.

Deze foto is mij heel dierbaar en die staat sinds ik na de brand vele andere ouderwetse foto's ben kwijtgeraakt in de fotokast in mijn woonkamer hier in Frankrijk. Elke keer als ik daar wat pak, kijk ik met genoegen naar die mensen op de foto, op die ene belangrijke dag verenigd en die mijn broers en mijn zus en mij op de wereld hebben gezet, niet wetende wat er voor verschrikkelijks zou gaan gebeuren in de wereld 12 jaren later. 

Verhaal van Kluuntje:

Nog een foto gevonden van de trapauto, die mijn Opa voor ons maakte. Je kon gewoon fietsen in die auto en hij had een terugtraprem:) Loebas staat er ook op en ik zit met mijn twee jaar jonger neefje in de auto.

Foto van een zoveeljarig huwelijksfeest van mijn grootouders met mij erbij.

Mijn grootvader was trouwens een autotechneut en heeft aan de ontwikkeling van de eerste Spijker meegewerkt, later had hij een Fiatgarage in het Gooi, zijn naam staat nog steeds op de Fiatgarages daar.

Voor ons kleinkinderen maakte hij een trapauto, waar zelfs de hond Loebas achterin mee kon, poppenwagens, schommels, tollen, een schijvenbiljart, poppenhuizen, we waren allemaal dol op hem, het was zo'n lieve Opa.

Verhaal van Vieke:

Tijd voor een nieuw plaatje. Komt uit de familiedoos met kiekjes. Er worden bieten gerooid. Wanneer het was en wie het zijn? Geen idee.

Wij wachten

Het verhaal van Sas:

Heb geen herinneringen aan/bij deze foto, was ik gewoon te klein voor.

Ik zie/herken wel de vrouw die ik nu ben in dit meisje...de kat ( hoe toepasselijk ) uit de boom kijkend én nieuwsgierig, ddww

Op de bank in de huiskamer van een behoorlijk groot twee verdiepingen huis/appartement  ( in 1939 gebouwd en jaaaren later door mij gekocht )  waar mijn ouders in kwamen te wonen toen ze tijdens het bombardement in Rotterdam alles kwijt raakten. Ik hoorde pas toen ik een jaar of twintig was dat, een week voor hún intrek, een Joodse familie uit datzelfde huis is eh....

Wat een overgang...mijn grote broer schreef toen hij deze bijlage verzond 'je bent niks veranderd, alleen je haar is nu korter....'

Verhaal van Meis:

De opa en oma van mijn moeders kant waren weer een heel eind rijden de andere kant op. Bij de ene konden we in de duinen spelen, bij de andere in het bos. Zij hadden een grote tuin aan de rand van het bos, waar mijn opa ons leerde zagen, spijkers slaan en bootjes bouwen. Die gingen we dan te water laten in een vijver in het bos. Daar was ook een grote heuvel waar we in de winter bij genoeg sneeuw in een noodvaart naar beneden suisden op de slee.

Bij die opa en oma woonde ook een zus van mijn opa in. Als we niet buiten konden spelen dan zaten we daar en aten tussen de middag boterham met 2 kleuren chocosmeer. Zij maakte allerlei dingen voor arme en zielige kinderen in de derde wereld, lappepoppen enzo. Het gepruts met lapjes heeft mijn moeder denk ik van haar. Dit is een foto van een stuk dat mijn moeder heeft gemaakt nav een collage die ik weer heb gemaakt als ontwerp voor een plein.

Het verhaal van Starflake:

Mijn jeugdherinneringen plus foto's van vroeger blijken vrijwel uitsluitend met zeilen te maken te hebben. Zoals andere mensen gingen kamperen, zo waren wij altijd op het water. Als ik aan mijn jeugd denk, denk ik aan zeilen, associaties met geluk en vrijheid, wind in je haren.
Als baby van 6 weken ging ik al mee in een rieten reiswieg, die mijn vader vervoerde in een zelfbedachte constructie achterop zijn fiets, hangend als een vogelkooi in een standaard, of als het heel koud was bij gebrek aan een draagzak (die toen nog niet bestond) voor in zijn jas.

Het verhaal van Meis:

De mannen aan mijn vaders kant van de familie zijn allemaal al vroeg kalend. Mijn opa droeg dan ook bijna altijd een hoed of een pet. Toen hij stierf, heb ik op mijn verzoek 2 geerfd. Nu zie ik nog wel af en toe zo'n oude man lopen hier in de provincie, zo'n bonkige kop met hoed, en dan mis ik hem...

We moesten altijd een heel eind rijden om bij hen op bezoek te gaan. Met z'n 3-en achterin terwijl we geen van allen wagenziek-vrij waren. We deden onderweg spelletjes als: wie heeft de meeste kerstbomen met lichtjes gezien, rare woorden maken naar aanleiding van nummerborden, etc. Na het bezoek lagen we 's avonds steevast achterin te slapen onder een plaid.

We konden ons bij die opa en oma goed vermaken, mijn oma had nl. altijd voor elk van ons een zakje met stuivers. Waren wij weer een eind zoet mee door te kijken welke jaargangen er bij zaten en onderling te ruilen. Volgens mij deed oma dat voor alle kleinkinderen en dat waren er nogal wat! Ook nam ze altijd suikerzakjes mee van hun reizen en weekendjes weg. Die spaarde ik dan weer. En ik mocht boven op zolder in haar plakboeken neuzen. Daar plakte ze alle kaarten in die ze kregen voor verjaardagen en jubilea. Jaren later doe ik dat ook weer...

Het verhaal van driedubbeltjes:

hier foto´s van mij in de achtertuin. ik speelde veel buiten. in de wagen ligt een kat, die eruit wil, maar dat niet mag.

een typerende gezichtsuitdrukking voor mij, nu nog steeds. met gefronsde blik.

het was best een fijn dorp waar ik opgroeide. je kon gewoon de straat op, alles was nog vrijwel veilig. er waren tweespeeltuintjes, de scholen, de boomgaard en alle steegjes en dijkjes. ik had een rood fietsje. ik hield van deze tuinbroek, en huilde toen ik er te groot voor werd. eerst had ik erg naar de broek gezocht, vroeg mijn moeder, maar ze was niet zo geïnteresseerd. toen ik hem vond, bleek die te klein geworden. of ik dus te groot. dat betekende vel, en het zegt mij heel veel. maar het spelen buiten was heerlijk. ik kna me alleen zo weinig "samen" herinneren. maar goed, dat blijkt dus ook in de pychomotorische fysiotherapeutische behandeling, dat de binding tussen mij en mijn ouders al vroeg niet sterk was. maar daar is niks aan te doen. het geeft niet meer, ik ben wie ik ben. en er is niets mis met mij.

Het verhaal van Weefster:

Al heb ik geen foto van mijn kinderjaren, er staan twee foto´s op de piano  waarvan ik er een publiceer.  De twee jonge vrouwen zijn mijn moeder en een tante, zusters van elkaar.  Achter de foto die kleiner geknipt is, zag ik geen jaartal maar ze zullen toen rond de 20 jaar zijn geweest. Nog voor de oorlog. Als je die foto ziet stel je je niet voor dat ze later beiden zware tijden hebben doorgemaakt. Ze zien er zo jong en gelukkig uit.  Degene die glimlacht is mijn moeder. Mijn tante die ernstig kijkt was strijdvaardig van aard en al was ze een jaar jonger, zij was degene die  mijn moeder, die veel naiever was, vaak onder haar hoede nam.

     Toen ze resp. 8 en 7 jaar waren, zijn ze op een kindertrein gezet en voor een tijd naar Nederland gestuurd na de 1ste WO.  Daar zijn ze echter allebei opgegroeid, in verschillende woonplaatsen  en natuurlijk ook bij verschillende families. Toen ze volwassen waren zagen ze elkaar geregeld en ik verbaasde me er altijd over dat ze er uitzagen om door een ringetje te halen. De mantels die ze aan hebben zitten perfect en de hoedjes en de schoenen zijn ook elegant. Op andere foto´s die helaas zoek zijn evenzo. Een mogelijke verklaring hiervoor is dat mijn tante vanaf haar 11de jaar op een atelier werkte en later een uitstekende coupeuse was, een beroep waarmee ze ´t grootste deel van haar leven haar brood verdiend heeft.

Het verhaal van Pebru:

Nu had ik Pluis beloofd te gaan grasduinen in oude foto's. Ik heb er maar een paar op mijn laptop, maar vooruit, die dan maar eerst. 

Hier sta ik met mijn jongere broer en zus in het Wilhelminapark in mijn GS. Dit is kort na de verjaardag waarop ik deze mooie nieuwe fiets had gekregen.

Het Wilhelminapark is eendjes voeren, leren schaatsen en, in mijn herinnering, loop ik daar met mijn peettante en zingt zij 'Achter kleine donkere wolkjes speelt het maantje kiekeboe'. Hangplek. Ik kreeg er mijn eerste zoen In het restaurant van het Wilheminapark was ook ons huwelijksdiner, deze zomer veertig jaar geleden. Mijn kinderen hebben er schaatsen geleerd en eendjes gevoerd. Picknicks op het grote grasveld. De geur van kroos en eenden, machtige treurwilgen; die grote stenen bank, stijl Amsterdamse school, monument voor burgemeester Fockema Andrea; die typische lage donkergroen geverfde hekjes langs de perken en stukken (kleine vijvertjes) gras waar het verboden was je op te begeven. De kommetjes  rondom het park. En dat standbeeld van Wilhelmina, stevig verankerd in haar dikke winterjas met die enorme kraag!

Verhaal van Kluuntje:

Laatste foto met Noeschka, de Lakense Herder, die ik op mijn 12e verjaardag kreeg.

Sinds ik kon schrijven stond bovenaan mijn verlanglijstje als nr 1 een hond, maar pas op mijn 12e werd die wens vervuld, ik huilde van geluk en mijn vader hoeld het toen ook niet droog, dat weet ik nog goed !

Noeschka was een half jaar, toen ik haar kreeg, het was een afgekeurde politiehond, die niet tegen het schot kon. Ze had wel allerlei dingen geleerd, die niet zo handig waren voor een huishond, op straat greep ze mensen, die een beetje raar liepen bij de enkel vast.... We hebben heel wat broeken en nylons moeten vergoeden in die tijd:) Het was een erg goede speurhond, je kon dingen verstoppen en die vond ze feilloos terug, apporteren kon ze als de beste en ook deuren openmaken was geen enkel probleem. Ze heeft in het eerste jaar van mijn studie in Amsterdam een nestje puppies gehad, mijn moeder was ook een hondengek nl...

Toch is Noeschka heel naar aan haar eindje gekomen, mijn moeder liet haar los uit naast een weg, waar toch best wel veel auto's reden. Ze zag een hond aan de overkant en rende de weg over, kwam onder een auto en was op slag dood. Ik was op dat moment in Friesland met J aan het zeilen, toen ik dat bericht kreeg.

Het was voor mij een groot verdriet, de eerste eigen hond te verliezen, ik heb onnoemelijk veel van haar gehouden.

verhaal van Kyra:

M,n zusje en ik

Ze kan net een beetje lopen dus ik schat mezelf op net 3 jaar,

Volgens mij heb ik een tasje in mijn hand, ik weet alleen dat in deze zonnige voortuin heel veel herinneringen liggen.

Ik heb hier tot ongeveer 9 jaar gewoond, toen moesten we uit dit huisje weg.

het werd gesloopt, ik weet wel dat ik in de bedstede sliep en dat het huis zo lek was als een mandje.

In die bedstede heb ik trouwens s,morgens nog een keer een nestje pasgeboren poesjes gevonden met hun moeder( voeten eind) en riep heel hard naar m,n moeder dat ze moest komen omdat de poes gepoept had.

Verhaal van Enie:

Ik vind dit zo leuk dat ik nog een foto plus verhaal plaats!

Dit meisje in spagaat is mijn moeder! Ze is, schat ik 10, 11 jaar, het is dus 1940.

Mijn moeder leeft nog, ze is nu 82. Maar haar profiel is niet veranderd, grappig, evenals de kapsel ! Mijn grootouders huurde een huis aan zee voor de hele zomer, als onderwijzers hadden toen....5 maanden vakantie in de zomer!

Mijn moeder was heel sportief en lenig, klom ook in bomen en brak dus ook weleens een arm of een been!....

Het verhaal van Uboac:

Heb dus ook de oude foto´s uit de kast gehaald. Mijn eerste opdrukoefeningen deed ik zo te zien op een leeftijd van zes maanden. Mijn lievelingsfoto is het foto waarop ik zo boos kijk. Dan ontdekte ik nog het foto met de twee matroosjes, mijn zusje en ik en de typische Duitse Strandkorb erbij. Niet te zien is dat die Strandkorb altijd binnen een wal van zand stond. Sommige eigenaren van zo´n Sandburg (zandcasteel) versierden  de wal met beelden van zand, schelpen, steentjes, bloemetjes, vlaggetjes en weet ik veel. Ik weet het niet meer precies maar ik denk dat er altijd ook een wedstrijd was wie de mooiste Sandburg gebouwd had. Typisch Duits vakantiegezicht van de jaren zestig. Mijn vader wilde er nooit mee, dus ging mijn moeder met ons naat de Oostzee. Of het er vandaag de dag nog zo is weet ik niet.

Verhaal van Stokroos:

Mijn ouders hadden al ruim voor de oorlog verkering en wilden graag trouwen als de oorlog was afgelopen. Dat duurde echter erg lang en uiteindelijk zijn ze in 1944 getrouwd. Dat is ook waarom ze in het zwart gekleed zijn.

De 3 bruidmeisjes zijn de jongste zusjes van mijn moeder. De linker met bril is 2 weken geleden overleden.

Verhaal van Strella:

Wat vond jij ervan om als jongetje door te gaan? vroeg Uboac. Interessante vraag. Ik speelde als kleuter altijd buiten met jongetjes en was dan het viest van allemaal. Maar het was geen item, jongetje/meisje gedoe. Mijn moeder was er niet mee bezig een echt meisje van me te maken en ik zag ook geen verschil. 

Ik moet zeggen dat ik nog altijd graag one of the boys ben. En ik draag zelden jurken of rokken.

Wat haarlengte betreft: toen mijn vriendin en ik naar de middelbare school gingen, zijn we samen naar de kapper gegaan en hebben onze lange vlechten af laten knippen. Dat lange haar vonden we kinderachtig. Daarna heb ik het weer laten groeien en heb het het heel kort laten knippen toen ik in 1979 ging studeren en in een kraakpand woonde. Punk! Sindsdien varieert het in lengte.

Hieronder de BSA van mijn vader. Ik zit met mijn moeder achterop en mijn zusje zit met mijn tante in de zijspan.

het verhaal van Vuuruil:

Verhalen bij de foto's:

Op de onderste foto sta ik links en mijn zusje rechts. Zij is van 1967 en een zomerkind ik ben uit 1966 en een winterkind. We waren heel gewenst mijn moeder had namelijk al een aantal spontane abortussen achter de rug. Dus mijn ouders waren bezig met twee Duitse kinderen te adopteren - toen ik er mijn aankomst aankondigde. Het was voornamelijk mijn moeder die een kinderwens had, maar toen we er waren kon ik me geen beter vader wensen. Hij had zo veel geduld en kon van niks een avontuur maken.

Op de foto staat ook de Volvo Amazone - de auto van mijn jeugd en waarin we veel vakantieavonturen hebben beleefd. Vanvege onweer hebben we een keer met zijn vieren in die auto moeten overnachten.

Mijn vader was heel goed in om overal in contact te komen met andere mensen.  Wat de vakanties nog leuker maakte. Hij was geen taalwonder in het beheersen van vreemde talen - mijn moeder had daar wel talent voor. Dus een mooie combinatie.

Op de tweede foto sta ik als heel jong in de tuin van het huis waar ik tot mijn 5ste woonde. Die benen zijn gelukkig wel wat rechter geworden:-D De klompen die ik op de foto draag heb ik nog steeds. Een mooie tastbare herinnering van toen. Nu leef ik op vrij grote voet - dus best schattig om te zien hoe klein mijn voetjes ooit waren.

We kregen veel warmte, ruimte en vrijheid van onze ouders. Creativiteit werd gestimuleerd. Sinds ik hier op Hart en Ziel zit besef ik nog meer hoe dankbaar dat ik daarvoor mag zijn. Zijn toch een aantal mensen hier die niet zo warme herinneringen hebben aan hun jeugd.

Het verhaal van Natas:

Ik voelde me net Aarsman toen ik vandaag in mijn album een foto selecteerde voor Roos' trajectje hier. Het eerste wat me vandaag pas opviel aan deze foto waren de lege konijnenhokken, op een hok na dan. Het was carnaval en dus vlak na Kerst.....

Mijn vader hield konijnen, maar daar aten we er altijd een van met Kerst. Ik zie ze nog hangen, die konijnenlijken. Niet bij ons in de schuur, maar bij een buurman. Totdat de dieren verdwenen, aaiden en speelden wij met de konijnen. Dat wil zeggen, ik aaide ze alleen maar en mijn zusje trok ze kleren aan en legde ze in haar kinderwagen (dat deed ze overigens ook met de kat).

Nooit heb ik me afgevraagd waarom die konijnen toch iedere keer weer verdwenen. Pas toen ik het huis uit was hoorde ik dat mijn vader ze fokte om ze daarna af te staan aan een fabriek waar er dierproeven mee werden gedaan. Ik was in shock toen ik dat hoorde en durf het ook nauwelijks te bekennen hier. Pas toen hij een betere baan kreeg is hij ermee gestopt, ddww.

Enfin, het was carnaval en ik geloof dat mijn moeder had bedacht dat mijn zusje en ik wel als "boertjes" naar het carnaval op school konden. Maar ik had eigenlijk bedacht dat ik liever als prinses wilde gaan... :-( Ik geloof dat mijn zus naar mijn bril staat te kijken; die zat voor geen meter. En de rest van dat masker ook niet; het was klam en zweterig en die nepbaard kriebelde. Ik weet nog dat ik het tijdens carnaval heb afgedaan; werd er gek van. Ik lijk wel een beetje op Ed zo, niet? Maar Ed is knapper, dat moet gezegd.

Het verhaal van Strella:

Voor Pluis, een foto van vroeger. Het kind rechts ben ik.

De compositie van deze foto is prachtig. En ik vind ook mooi hoe hier drie generaties samen zijn. Mijn moeder, haar zusje, mijn oma en opa, en mijn zusje. Mijn vader heeft de foto gemaakt.

Het verhaal van Kluuntje:

En nu dan het verhaal bij de foto. De hond was een kruising tussen een poedel en een Duitse Staander en wij hebben het ras Poestaander genoemd:) Zijn naam was Loebas en kwam als pup bij mijn grootouders, die bij ons om de hoek woonden, in een houten kistje werd hij achter op de fiets bij hen afgeleverd.

Deze hond was eigenlijk mijn eerste kennismaking met een hond in de familie en ik was meteen verkocht....Er was duidelijk een klik en ik ging vaak als kind met hem op pad, zo ook die winter, toen het een paar nachten had gevroren en er een dun laagje ijs op het meertje lag. Ik was vijf en had al een zwemdiploma, met veel water in de buurt was dat een must volgens mijn moeder en dat was maar goed ook....

Met Loebas liep ik op een wintermorgen langs het meertje in de buurt, toen die plotseling achter een stel eenden aan het ijs opging met het gevolg dat hij prompt een paar meter van de kant door het ijs zakte... Ik aarzelde geen moment en ging Loebas redden, die plonzend met zijn voorpoten op het ijs probeerde te komen. Toen ik vlakbij Loebas op het ijs stond, zakte ook ik erdoor en kwamen we samen in het ijskoude wak terecht. Omdat ik pas had leren watertrappelen met mijn vingertjes boven water, zonk ik niet als een baksteen. Al trappelend riep ik om hulp en mijn schreeuwen werd door de bakker gehoord, die in die tijd met een bakfiets het brood bij zijn klanten bracht.

Hij kwam aanrennen en stormde meteen weer weg om een hulpmiddel te halen, hij kwam terug met een polsstok, die ik vast kon grijpen en op mijn buik werd ik glijdend over het ijs naar de kant getrokken, Loebas aan een poot meesleurend.

Daar stond ik dan druipnat op de kant, maar durfde niet naar huis, ik had namelijk mijn gloednieuwe winterjasje aan en dacht, dat ik op mijn donder zou krijgen.

De bakker waarschuwde mijn moeder, die ik nog rennend naar me toe zie komen in gedachten en wonder boven wonder helemaal niet boos was. Ze sloot me drijfnat in haar armen en droeg me naar huis, waar ik meteen in een warm bad werd gezet en daarna in bed werd gelegd met een kruik. De bakker bracht mij de volgende dag een suikerbeest op de goede afloop en mijn moeder was hem zo dankbaar voor zijn redding, dat ze hem bijna had geknuffeld, maar dat deed je niet in die tijd hihihi

Het verhaal van Kyra:

Eind 1917, opa, oma en hun eerste 2 kinderen.

Mijn moeder is de kleinste.

De eerste 2 van 8 waarvan er uiteindelijk 7 volwassen zijn geworden.

Een oma waar ik op lijk, maar die er al niet meer was toen ik werd geboren.

Dit is tevens de oudste foto, die er in de familie van moeders kant bestaat.

Opa, ik was echt dol op hem, kroop als hij op visite kwam op zijn schoot en hij toverde altijd hele mooie sigarenbandjes uit zijn binnenzak, die hij voor mij bewaarde.

Hij overleed al toen ik pas 7 jaar was, maar hij heeft een onvergetelijke indruk op mij gemaakt!

Het verhaal van Eenie:

En nu het verhaal bij mijn foto. Ik ben dertien op deze foto, tweede klas middelbare school, op de Lycee Pierre Corneille. Onderste rij zit de lerares geschiedennis, ik kon het goed met haar vinden. Ik ben de derde van links op bovenste rij. Met de jongen rechts van me, Pierre, waren we een beetje verliefd geloof ik, maar we durven elkaar amper te spreken....!

Vierde van de zelfde rij is Catherine, ze was mijn vriendin, vijde is Danyla, later mijn beste vriendin geworden, veel samen meegemaakt.

Derde rij, zesde, Veronique ook een goede vrindin van me. Verder jongen achtste in die rij, zijn naam ben ik vergeten, wat ik nog wel weet is dat ik hem eens een draai om zijn oren heb verkocht!

Tweede rij helemaal rechts, Jean Pierre, leuke jongen, hij was echt matje, we waren op school onafscheidelijk...

Ik heb na de middelbare school al deze mensen nooit meer gezien behalve Danyla, met wie ik een poosje in Londen woonde.

het verhaal van Makilijn:

Dit is mijn opa in het kader van de tentoonstelling van Pluis.

Ik heb hem nooit gekend want hij was Joods advocaat tijdens de WOII en pleegde zelfmoord uit angst voor wat hem te wachten stond. Mijn moeder was toen ca 18!

Maar dit portret hing bij ons aan de wand en daar voerde ik als kind hele gesprekken mee. Al kende ik hem niet, ik voelde werkelijk gemis en volgens mijn moeder haalde ik 'herinneringen' met hem op waar ik absoluut niet van had kunnen weten...Ik voelde een heel sterke band met hem!

Verder denk ik dat zijn angst voor wat ging komen wel bepalend is geweest voor ook mijn script en de onheilscenario's die ik vaak bedenk (alles vóór willen zijn)...

En dat terwijl in zijn zegelring stond: "Vrees niets, leef alles"...

Mijn moeder was lang daarvoor al verlaten door háár moeder toen ze 6 was...Een 'ouder' zijn, was voor mijn moeder daarom moeilijk...ze had immers geen- of lastige voorbeelden gehad.

Het verhaal van bewaarder:

‘OMAFIETS’

Voor Pluis zijn verzameling oude foto’s en bijbehorend verhaal.

Deze foto is gemaakt omstreeks 1900 door de man van deze statige dame met rijwiel. Het is de grootmoeder van Erna en er zijn veel foto’s als erfenis in haar verzameling gebleven omdat haar man ,Erna’s opa al in die tijd een enthousiast amateurfotograaf was. Dan moest hij een grote houten camera met statief en een doos vol loodzware glasplaatnegatieven meesjouwen om buiten een fraaie opname te willen maken. Dankzij opa heeft Erna veel mooie en oude foto’s geërfd uit die tijd van de voorlaatste eeuwwisseling en van haar eigen jeugd. Haar grootouders waren verbonden met het Academisch Ziekenhuis in Leiden wat nu allang het Museum van Volkenkunde  is. Zij was hoofdverpleegster en hij was chef van de machinekamer toen nog stoommachines.Van alle en ook deze  foto’s heb ik zelf weer met mijn gewone Nikon digitaalcamera foto’s gemaakt en dat geeft als je het goed doet over het algemeen een beter resultaat dan scannen want je kan een hoge resolutie kiezen en de boel zonder verlies van scherpte vergroten.

Deze foto van Erna’s oma herinneren mij eraan dat Erna veel op haar lijkt zowel in de trotse houding als haar sportieve prestaties op de fiets. Als 11- jarig schoolkind heeft Erna eens de ‘Ronde van Den Haag’ gewonnen die door de Haagsche Courant voor de jeugd werd georganiseerd. Er bestaat nog een foto van haar als winnares die in deze krant heeft gestaan.

Het grappige is dat de kleding of damesmode uit de tijd van de eeuwwisseling veel  veranderingen heeft ondergaan maar de damesfiets die oma hier gebruikt zelfs een eeuw later onveranderd is gebleven. Lang leve het rijwiel, het duurzaamste vervoermiddel. Een vervoermiddel dat langer dan een mensenleven meegaat !

♫  Bewaarder ♫

Morgenochtend ga ik de nieuwste foto's ophangen van Makilijn, Enie, Kyra en Kluuntje en wie nog meer?

Nu eerst eten, vrouwtje is net thuis. Schandalig.

Fototentoonstelling: vertel iets van jouw verhaal

Hier eentje uit mijn jeugd, bijna zwart wit..................

Vader Bixs in het kerkkoor, 1961 of 1962

Voor Pluis: Mijn vader was goed katholiek en zong in het kerkkoor. Volgens mij het koor van de Antonius Abt in Scheveningen.

De kinderen die oud genoeg waren om achterop de bromfiets helemaal naar Scheveningen te rijden en alleen in de kerk te zitten terwijl mijn vader boven in het koor was, mochten wel eens mee. Ik kan me herinneren dat ik ook een keer mee mocht. Toen zal ik negen jaar zijn geweest. Op deze foto oefent het koor. Hint: Mijn vader had een bril op.

Vertel je verhaal fototentoonstelling

Hier foto's van Derozenzullenbloeien, verhaal bij haar en Stokroos

Valt me nog mee wat ik me nog aan leuks herrinner !  De melkboer kwam met z,n melkbus nog naar vier hoog per trappen. Lift bestond nog niet. (Ja, bij een dure winkel in de ,,stad,,.... Dat was avontuur.....met de Lift !  ) Melkboer mat het af per litermaat. Losse melk, heette dat. Goedkoper als flessenmelk. Werd in pan in de douchecel opgeslagen, want we hadden nog geen koelkast. De melkboer kwam alleen op zondag niet. Als er onweer in de lucht zat, of kwam, dan had je grote kans dat de melk zuur werd. Getsie.... Viieessss. Brrrrr.  Tot ik naar de kippendrit, -kleuterschool- ging, ,,kocht,, ik gezellig mee aan de deur. Het bedrag werd in een boekje opgeschreven door de melkboer, met potlood, en 1 keer per week betaald.  Ik keek veel naar buiten, vanaf 3 hoog. Ik stond op m,n Hele Grote Beer, anders kon ik niets zien. Die Grote Beer hadden m,n tantes op de kermis gewonnen. Zó kon ik mooi zien  wat er allemaal op straat gebeurde.

Plaats een foto die een stukje van jouw verhaal, jouw geschiedenis vertelt. Het verhaal erbij kan in je dagboek, kan en mag, maar moet niet.

Als je ze op de fototentoonstelling wilt, dan mij hier even tippen. Hang ik ze op.

Hier de foto van Minet uit het verhaal bij Stokroos. Foto 1973.

Ik heb 'r naar de wijze kater gestuurd alwaar ze :"Boeddha op schoot, Zen door de ogen van een kat" vond van Kat Tansey.

www.kat-tansey.com

Nou is ze niet meer van de bank te slaan en zit ik mooi op schoot.

Nu ik in mijn tweede levensjaar zit, begin ik een beetje het ritme van het jaar te herkennen. Dat van die sneeuw en kale bomen en dan weer vogels en nieuwe bloemetjes en Pasen doen jullie blijkbaar ook 1x per jaar en doen jullie allemaal druk over eitjes en paashazen. Volgens mij zorgen jullie vooral dat je wat extra vrije dagen in het jaar hebt. Bij ons poezen is elke dag hetzelfde hoor, het is maar wat je er zelf van maakt.

Je moet gewoon af en toe een sprintje trekken en gek doen en dan voel je je gelijk weer beter. Dan heb je weer een dutje verdiend. 

Als je niet echt kan jagen moet je gewoon doen alsof.

En ik ben blij dat ik straks met alle henz aan dek mag. Al vind ik water wel eng. Ik heb nog nooit gevaren. Mag ik dan met die fles champagne gooien?

Ik heb van tante Bixs een driekoppige muis gekregen. Ik kan er geen staart aan ontdekken. Hij is favoriet en ik doe er alles mee, mag ook mee door het luikje de tuin in en dan haal ik hem later weer op. Ook ga ik er graag gewoon naast liggen. 

Nou doet vrouwtje altijd een beetje vreemd als ik muizen in haar wc leg. Ik heb driekoppig monster daarom in onze eigen wc gelegd. Dat vond ze ook raar. Mensen snappen er ook niks van. En toen moest de muis in bad van d,r en op de cv drogen.

Nu ruikt tie naar zeepsop.

Schat, zullen we maar eens gaan voorbereiden?