1952 dagboek

Vandaag de vierde opdracht. Lastig te omschrijven welk appel op mij wordt gedaan, Voor wat betreft de collega ligt het toch wat anders en verder weg dan van het betrokken familielid.
Appel van het familielid varieert van help mij, begrip, troost tot klankbord zijn. Voor de collega is het begrip, herkennen van situaties enzovoort.Kennelijk ben ik erg gevoelig voor de vraag van begrip, en troost.
Ik geef graag advies, denk dat ik in sommige situaties ook goede adviezen geef (arrogantie?)over zaken die ik zelf ook vaak heb meegemaakt.
Familielid en collega melden vaak dat ze er ook wat aan hebben.
Coachen is denk ik meer de ander laten denken en oplossen. Ik heb de neiging oplossingen aan te dragen.

Vandaag opdracht 2. Op het werk kwam de coachende rol niet tot zijn recht doordat ik geirriteerd was door een gebeurtenis daarvoor. Daardoor verslapte de aandacht voor de ander.

Bij het familielid heb ik geprobeerd te vragen naar de eigen gevoelens, de plaats in de situatie waarin deze zich bevindt. Was ook moeilijk, omdat er ontwijkende antwoorden worden gegeven.
Conclusie: coachen is alleen mogelijk wanneer de ander dat ook wil en er ook van op de hoogte is? Of is die conclusie niet juist. Dan nog.......

Vandaag gestart met de eerste opdracht.
Kijken of coachen een mogelijkheid is om me in te bekwamen en daar wellicht meer mee te doen in de toekomst.Ik wil me met name gaan richten op een nieuwe collega die vanaf morgen start. Daarnaast een collega die problemen heeft met haar huidige werkzaamheden. Bij deze collega luister ik heel veel maar kan ik kennelijk nog niet de juiste vragen bedenken.

In de persoonlijke sfeer zou het goed zijn wanneer ik naar een familielid meer een coachende rol zou kunnen innemen. Dat vraagt waarschijnlijk ook enige afstand. Hoe neem je dat en op welke manier stel je iets aan de orde zonder waardeoordeel.