Clochard dagboek

Zij, mijn maatje, met wie ik mijn leven deel en ik trekken zo 's avonds na het eten regelmatig de polder in.

De camera gaat dan steevast mee..

Zo kwamen we deze 'picknickschapen' tegen.

Ik kwam gisteren sinds lange tijd bij relaties waar ik lang niet meer was geweest en de ontvangst verwarmde me, ik heb toch bepaalde mensen met wie ik een band heb opgebouwd in mijn zwerversbestaan.

Zo was ik maandag een dag bezig bij een relatie waar ik nooit niet eerder was geweest, maar die al jaren met ons bedrijf zaken doet.
Die dag had ik daar ook een probleem verholpen en ik bel dan meestal een dag later de contactpersoon of het probleem dan écht verholpen is, een soort nazorg als het ware.

Ik was daar die dag voor het eerst, dat is ook het leuke van mijn baan dat je op plaatsen komt waar je nog niet eerder bent geweest en je weer nieuwe mensen ontmoet.

"Ik heb nog niet geinformeerd" was zijn antwoord.
"Weet je'' zei de man, ''ik bel je morgen terug, weet je dan de uitslag al van je onderzoeken?"

Dat doet een clochard goed en vind ik hartverwarmend.

Dit is een week van ontmoetingen, zo ook gisterenavond.
We waren op een plekje waar je zomaar je kampement zou willen opslaan, helaas kan dat niet in ons landje.
We zaten zo een beetje op een bankje herinneringen op te halen, we komen al jaren op dat plekje, een aantal jaren terug ook met onze hond, die te vroeg is doodgegaan, als er twee mensen naderen met een herdershond.

Zij wonen sinds kort weer in Nederland en we raakten in gesprek over hun en onze reizen en zo bleek dat we heel veel raakvlakken hadden..
Het gesprek duurde een dik uur..

Het klikte zodanig dat ik ze spontaan, zonder mijn maatje te raadplegen (ook zij was een beetje verrast maar zijn het wel eens geworden) uitgenodigd heb een avondje langs te komen.
Het was hen al opgevallen dat de streek waar wij wonen bekend staat om de stugheid van zijn inboorlingen en ze waren daarom zo verrast over mijn uitnodiging, waarop ik zei dat wij de uitzonderingen zijn die de regel bevestigen.

Ik ben benieuwd naar de volgende ontmoeting deze week...

Nog even een verhaaltje voor deze dag

Weer van de camping als dat mag

Het was een zwoele avond, ik zat onder de luifel
Er kwam een auto aangestoven, met een caravan erachter, die pal voor mijn blikveld werd geplaatst, het grote achterraam naar mij toe gericht, op doorreis waarschijnlijk, de andere morgen waren ze weg.
Drie personen, man, vrouw, kind van een jaar of 8

De haast waarmee de pootjes werden uitgedraaid was ongewoon, evenals het aansluiten van de stroom.

De gordijnen echter werden niet gesloten, het kind werd middenin de caravan voor de tv geplant

En de man en de vrouw beminden elkaar achter het open raam, helemaal bloot.
'k bleef toch verbaasd even zitten kijken naar wat zich mij aanbood.

't was een vluggertje, vandaar die haast?

Mocht iemand niet weten hoe het gaat, zij bedreven openlijk de daad.

Is dat dan Raamtoerisme?

Eindelijk bracht de nacht, wat ik er van verwacht

Tomeloos duikelde ik in de diepte in de doos waar ik woon
Zonder gestoord te worden door enige droom..
Voor middagdutjes is geen tijd
Als je langs 's heren wegen glijdt

Ook de nacht

Heeft zijn pracht

Ik zat daar buiten, van stress ontbloot

Te genieten van wat de nacht me bood

Mijmerend over allerlei zaken.

Die met het leven hebben te maken.

Ik zat, voor die mooie wagen om te wonen.

Een weinig voor me uit te dromen.

Ik zat daar geheel alleen 

De tijd glijdt

Stilletjes verder heen

Ik neem een schoen vol lekkers mee voor in de woonwagen.

En een mooie roos

En een djembe, terug naar de natuur....

Brief aan een jonge clochard

Ja zwervertje, dat wist je veertig jaar geleden ook niet dat je je hart op hart en ziel zou luchten
Er stond je heel wat te wachten waar je toen geen weet van had.
Je had al een verleden achter je waar je het niet altijd gemakkelijk had, maar dat heb je weggestopt.
Ach jongen, later komt het tóch terug, dat kom je nog wel te weten…
Maar uit ieder dal klim je toch weer omhoog, beloofd, je zult ook nog fijne dingen meemaken in je leven.
Geniet er van, blijf blijmoedig, je zult goede en minder goede dingen meemaken.
Ik zal je regelmatig een brief sturen, zodat je je herinneringen met mij kunt delen.

Groet van een ervaringsdeskundige

Soms houdt het dak ook de regen niet meer tegen

Om de vraag van Crazydog te beantwoorden Ja de bovenste foto ben ik..

jong nog en ja ik drum nog steeds, liever gezegd, weer...

Zelfs op oude spullen..

Woodstock herinneren jullie je dat nog?
Op 15 augustus is het al weer veertig jaar geleden, 'k was toen zeventien met nog een heel leven voor me..

'k was al een verwoed drummer dat wel...
Van mijn spaarcentjes had ik een leuk drumstel gekocht en leerde het mezelf aan.
Werden wereldberoemd in ons dorp.
We hadden een oude woning tot onze beschikking als oefenruimte en toen die later werd afgebroken repeteerden we in een oude school, voor een habbekrats
Weer later traden ook buiten de grenzen van ons dorp op.
Kwamen in De Pul in Uden, Het Paard in Den Haag, De Eland in Delft en Exit (bestaat helaas niet meer) in Rotterdam.
Stonden in het voorprogramma van grotere namen, waarbij ze ons soms beter vonden dan het hoofdprogramma.. Da was leuk

We werden bekender en hadden zelfs roadies die voor gratis bier hielpen met opbouwen en afbreken..

Zelfs de radio verspreidde onze klanken ooit

Dat waren nog eens tijden....

Van Santana krijg ik nog steeds een kippenhuidje

Vet gaaf zouden ze nu zeggen

Ik lees net iets over polderimams

Lees-> hier <- waar ik dat las...

Wakker worden....
Het is zomer! Zet de ramen open en het geluid lekker hard
Samba!

Zo voor ik aan het werk ga plaats ik nog even een gevoelige song met tekst

Clochard wenst iedereen een fijne dag

Ach

Klaas kwam Vaak langs en strooide met zand...
Het bracht me niet meer in dromenland.

Het roesje van gisteren is ook al uitgewerkt.
Dat bracht me, na al op elk oor geprobeerd te hebben in slaap te vallen op een eerdere roes

Een overwinningsroes..
Ik ben hier nu wel, zij het niet zo snel, bezig met mijn eigen leider te worden.

Ik heb toch in het verleden wat overwinningen behaald.
Zoals die ene keer, mijn afdelingshoofd had een andere baan aangenomen en werd vervangen door een tijdelijke uitgezonden kracht, zo'n hele dure jongen.

Dat liep vaak uit op een krachtmeting. tussen hem en mij 

Vaak won hij, vaak won ik.
Het was op een vrijdag, dat hij een klant aan de lijn had met een probleem.

Hij gebood me, ja gebood, niet van wil je? maar je moet...
Das niet mijn ding en daar ik die klant goed kende belde ik die klant om tot een andere afspraak te komen.

"O vandaag hoef je zeker niet te komen, ik heb het veel te druk, kom maandag maar, zo groot is het probleem nu ook weer niet"
Dus keerde ik me naar mijn baasje met de boodschap dat ik maandag de klant zou gaan bezoeken en het weekeinde bijna begon.
Daarop ontstak de man in beheerste woede...
"Ik wil dat je nu gaat"
Doch ik hield voet bij stuk tegenover zijn gestampvoet en weigerde vriendelijk aan zijn befehl te voldoen.

Dat was niet naar meneer's zin..."Maandag ligt er een ontslagbrief in je brievenbus"

Ik heb de brief nooit gezien, twee weken later lag ie bij hem...

Het was bij diezelfde werkgever, dat nu ik een andere baan aannam.
Nu had ik een klant die zich Keizer voelde i.p.v. Koning 
Steevast als ik die klant bezocht en mijn werkzaamheden verrichtte stond hij verborgen toe te kijken of ik het wel goed deed
Soms nadat ik de klant had verlaten werd ik opgepiept, het was nog voor de tijd van de mobieltjes.
Dan was het dus zaak de 1e de beste telefoon op te zoeken.

Dan hoorde ik een klacht aan van Keizer Klant, de man was werkelijk nooit tevreden, hoe je je best ook deed.

Op mijn laatste werkdag was ik bij hem in de buurt en wilde hem met een laatste bezoekje vereren.

"Wat kom je doen??" vroeg hij verbaasd.
Ik stak van wal, kalm en beheerst en ik vertel letterlijk wat ik tegen de man zei.
"Ik kom u vertellen dat ik u een achterbakse stiekeme kloothommel vind" 

Dáár had ie dus echt niet op gerekend.

Na van zijn verbluffing te zijn bekomen, was het enige wat hij uitbracht: "Ik bel nu je zaak. dit pik ik niet van jou!"

Waarop ik zei: U doet maar, morgen werk ik daar niet meer..

Het is hier stil, wat wil je ook, midden in de nacht, iedereen ligt waarschijnlijk op één oor.
20 miinuten geleden schrok ik wakker.
Ik zit een beetje in mezelf te praten onder de brug van Pir, een clochard praat af en toe met zichzelf omdat hij midden in de nacht niemand heeft om tegen te praten.

Dus let maar niet op wat ik allemaal zeg, ik ben nog een beetje confuus van het onderzoek, op de afgelegde weg zijn wat obstakeltjes weggehaald, volgende week naar het spreekuur voor de uitslag.

Het is nu heerlijk in de tuin, zo stil..

Alleen zijn kan heerlijk zijn, maar je hebt toch steeds iemand nodig aan wie je kunt zeggen dat alleen zijn heerlijk is.

Met die gedachte leg ik me nog maar even op een van mijn oren...

Gisteren de dag afgesloten met een film.

Voor mij een **** film..
Al meer dan 60 jaar geeft de verbitterde Traude Krüger pianolessen in een vrouwengevangenis. Deze jarenlange regelmaat in het leven van Traude wordt verstoord wanneer een nieuwe gevangene haar intrede doet en Traudes volle aandacht opeist. De nieuweling, Jenny, blijkt naast een agressieve en explosieve persoonlijkheid ook een waar wonderkind op de piano. Aanvankelijk verloopt de omgang tussen Traude en Jenny zeer stroef, maar naarmate de pianolessen vorderen en de tijd verstrijkt lijken de twee elkaar steeds meer te ontdekken. De agressieve Jenny kalmeert en de verbitterde Traude ontdooit.

Een echte aanrader..

Bonjour à tous
Ik ben er weer vroeg bij vanmorgen, ik zit aan de drank, nee geen alcoholische, een non alcoholische huiveringwekkende rillingen bezorgende drank, Moviprep geheten.

Ik moet, na gisteravond een hele liter naar binnen te hebben gewerkt nóg een hele liter naar binnen werken, smerig, het is een martelgang, maar nodig voor het onderzoek vanmiddag.
 Ik houd me dan ook ter compensatie van het ongemak bezig met herinneringen, die ik hier op H&Z neerzet
Op het gevaar af dat niet iedereen hier er in geinteresseerd  zal zijn .
Dus doe ik het voor de liefhebbers..
 

 Nu het vakantietijd is denk ik vaak terug aan eerdere vakanties.
In mijn jonge jaren was het als je naar België ging een avontuur.
Met de ouders in een oude Morris naar Limburg en dan de grens oversteken.
Nu zwerf ik over de hele wereld.

 Avec nos enfants gingen we vaak naar France, wat hebben we daar veel gekampeerd.
Eerst met een tent, daarna een vouwwagen en nu zijn we in het bezit van een sleurdoos.
Zo aan de drank zittend komen de herinneringen bovendrijven (het soortelijk gewicht van de herinneringen is lager dan die van de drank, vandaar)

 Zo ook die ene keer, we hadden een kleine knusse camping gevonden, met alleen Fransen.
Dat dachten we althans, tot we hoorden roepen:’’Hee buren, koffie?’’
Bleek dat buurtgenoten van ons daar ook waren neergestreken.

 Het was ook op die camping dat we midden in de nacht wakker werden van een ijselijk gegil.
Alsof er iemand vermoord werd, of verkracht, of  beroofd of dat er anderszins enge gebeurtenissen plaatsvonden.
Onze kinderen sliepen altijd in hun eigen tent, wakker geworden staken we ons hoofd uit onze sleurdoos en ontwaardden een flink aantal campinggasten die zich rondom de tent van onze oudste dochter hadden geschaard.
Gewapend met bezems en ander vermeend wapentuig stonden ze te wachten tot de belager van onze oudste zich durfde te vertonen.
Alleen… Er was geen belager, dochterlief had een nachtmerrie, leg dat eens uit aan de campinggasten?
Een half uurtje later was de rust weergekeerd.

 Ja... France, we zijn er jaar na jaar geweest

Zo ook een keer in het departement Tarn et Garonne.
We streken neer bij Ispagnac, een klein idyllisch Anton Piekachtig dorpje waar elke avond iets op het dorpsplein werd georganiseerd.
Ik heb een liefdesband met muziek, met name slagwerk en percussie.
Op een avond was daar een slagwerkgroep bezig, echt iets voor mij dus.
Ik stond daar te filmen maar ik kon me niet meer bedwingen, zette de camera uit, sprong op het podium en heb een poosje lustig mee staan doen, waarop mijn jongste dochter, die ook muzikaal talent heeft, alleen wist ze dat op dat moment nog niet, zich liet ontvallen niet bij me te horen, ze heeft het dus ook niet gefilmd.....
Valse schaamte want mijn spontane inval werd wel gewaardeerd door de spelers en het publiek..

 Op campings kom je ook mensen van allerlei slag en pluimage tegen, dat maakt het kamperen zo leuk.
Zoals die man die elke morgen om stipt 08.00u zijn tent controleerde.
Met waterpas in de hand controleerde hij of zijn tentstokken wel recht stonden en of de tentlijnen nog wel onder een hoek van 45 graden stonden.

Zo werd het toch nog een prachtige dag vandaag...

Ik klom uit mijn regenton

Diepte mijn camera op uit het niets, klom op mijn fiets en heb wat foto's geschoten...

Torenhoog tekent hij zich aan de hemelboog

Zo zie je ook dat distels mooie bloemen voortbrengen, misleiding?

Speciaal voor Fiona...

Ik heb vandaag de zon in het water zien schijnen en wil dit met je delen

En ook met de anderen hier die ik een warm hart toedraag
Zij weten wel wie ik bedoel.....

De ochtendstond strooit regen uit zijn mond
Ik zou eigenlijk willen gaan fietsen, mijn werkweek begint woensdag pas, morgen nog één onderzoek, vandaag de voorbereiding daarop, daarna is de hele cyclus afgerond en is het cirkeltje rond.

Hopenlijk is er niets aan de hand en zwerf ik vanaf woensdag weer door het hele land.

Mijn werk brengt me op plaatsen waar een 'gewoon' mens vaak niet komt.

Dat maakt het leuk en houdt mijn arbeidsvreugde gezond.

Gisteren had deze clochard een heerlijke middag/avond..
Na de regen van de zaterdagochtend kroop ik uit mijn regenton, pakte mijn knapzak, vulde die met proviand en toog op weg
Het was mooi...
Het was heel erg mooi

Het was heel erg ontzettend mooi

Het was heel erg nog veel mooier

Ach, woorden schieten tekort...

Bands die de blues vanuit hun tenen voortbrachten.

Stikvol passie en doorleefdheid

Meeslepend, geweldig gespeeld, in een sfeer zoals die altijd overal zou moeten heersen.

Bijna iedereen was omhangen met mardi gras kettingen.
Niks vechtpartijen, gewoon heel erg ontzettend gezellig..

Als muzikant sprak me het allemaal dubbel aan. 

Nu ik het er toch over heb....
Als jullie wat te vieren hebben?

Wij spelen wel:-)

Met plezier en vanuit onze tenen!
Met Hart en Ziel

Nog een campingverhaaltje?
Ik heb er nogal wat..

Komt ie:

We zaten op een camping in Trier, een van onze eerste campingvakanties.
Het was in de tijd dat iedereen nog naar de wereldomroep zat te luisteren, de tijd dat Jan Pelleboer het weer voorspelde voor geheel Europa.
Tegenwoordig zit men met een laptop op schoot 

Het was een prachtige zonnige dag.

Jan Pelleboer daarentegen voorspelde zwaar onweer in de contreien van Trier.

Om ons heen werden prompt haringen de grond in geslagen en stormlijnen gespannen.

Behalve mijn germanische overbuurman, die zat al aan zijn ik weet niet hoeveelste liter bier.

Ik besloot de man te waarschuwen, zijn tent stond al niet zo vast.

Ik liep op hem af en waarschuwde hem met de boodschap:''Es gibt heute donnerwetter''
De man keek me eerst glazig en daarna vijandig aan, zodat ik me terugtrok met de gedachte dat ik hem in ieder geval gewaarschuwd had.

Ik besprak een en ander met mijn buurman die me vroeg wat ik dan wel niet gezegd had...
Hij schoot in de lach, ''Ja maar dat zei je helemaal verkeerd"

Tja, mijn enige duitse kennis bestond uit televisieduits, wist ik veel.

Nu weet ik das es heute gewitter gibt, weer wat geleerd.

Het mooiste was dat er van onweer de hele dag geen sprake was..

Moraal van het verhaal: het voorspelbare van een voorspelling is dat die vaak niet uitkomt....

Ziezo, ik heb weer een stukje in mijn traject volbracht...
Een clochard gaat niet zo snel, hoeft ook niet, denk ik dan maar..
Ik las vanmorgen, tijdens mijn heerlijke ontbijtje, dat ik behoor tot de babyboomers, ja ik heb verwonderd gekeken naar de eerste stappen op de maan, alweer 40 jaar geleden, waar blijft die tijd...
Babyboomers hebben het goed las ik, dat ligt er maar net aan, ik geloof dat er zeker babyboomers zijn die het minder getroffen hebben..
Naar mezelf kijkend klaag ik niet, integendeel, de goede fases overtreffen nog steeds de mindere fases in mijn vervliegende leventje.
Maar of er, als ik oud ben, nog plaats is voor mij in deze maatschappij?

Ach, ik kan altijd nog gaan zwerven, dat ligt me wel...
Rugzakje om en gaan...

Of we gaan met alle H&Z-ers een woongemeenschap opzetten, ik weet al wel een paar medebewoners...
Ik maak mijn regenton lekker groot, zodat er voor iedereen een plaatsje is, brood is geen probleem:-) 

Deze zwerver zit aan het ontbijt..
Huh? Niets bijzonders zul je zeggen, wij zitten elke dag aan het ontbijt..

Nou... dan hebben jullie dit brood nog niet geproefd..

Héérlijk

Soms kun je iemand zó in het ootje nemen:-)

Zoals die keer dat ik met een nieuw in te werken collega het land doorkruiste en we in Zeeland belandden..
Langs de landweggetjes kwamen we zo af en toe wat mensen tegen..
Wat ik dan deed was claxoneren en mijn hand opsteken, bijna iedereen zwaaide dan ook terug..
Ik zag mijn nieuwe collega steeds verbaasder kijken en op een gegeven moment kon hij zijn verbazing niet meer verbergen..

''U kent ook iedereen hier?"

Glimlachend vervolgde ik onze weg...

Ik denk dat ik maar onderduik in een regenton, gut wat regent ut.

De clochard is weer teruggekeerd in zijn drieverdiepdoos

Even uitgeblazen en krachten opgedaan voor de nieuwe week en de strijd met AO..
Ook gelokt door het BigRivers in Dordrecht, Blues is helemaal mijn ding..
Deze zwerver gaat er uitgebreid van genieten, het huis wacht nog maar eventjes.
Maar in Gent doen ze het net wat intensiever, 7 x 24 uur feest!

Voor de volhouders, helaas moet ik in die feestweek werken, anders had je deze clochard daar gevonden.

In zijn meeneemdoos.  

Ik heb wel de voorbereiding mogen aanschouwen, welk een organisatie gaat daaraan vooraf, petje af.

Blues Rulezzz!!

De jongste gaat wél op vakantie, met een motor, achterop weliswaar maar toch..
Ik heb iets speciaals met onze jongste, een dochter, geboren in een tijd dat het heel wat minder met me ging, geboren op een 21e juni, een zomerkind ook nog.
Zij maakte voor een groot deel dat ik er weer uit het diepe dal kwam

Ik heb de berijder van de motor op het hart gedrukt zeer voorzichtig te zijn..
In haar jonge jaren deden we veel samen, ik herinner me een van onze vakanties dat we samen gingen zwemmen, het was laat in de namiddag, net voor het eten, locatie Slovenië..

Terwijl we aan de oever zaten op te drogen werden we bekogeld met steentjes en uitgemaakte sigarettenpeukjes, door drie baldadige balloortjes die zich 3 meter boven ons bevonden, best hinderlijk.

Dus stapten we op en beklommen de steile oever naar de weg boven ons.
Daar stonden drie fietsen geparkeerd, behorende bij de ballorigen die nog een tijdje bleven zitten..
Ik heb daar 2 x 3 banden leeg laten lopen, zoete wraak was mijn deel...

Een clochard verliest wel zijn haren maar niet zijn streken 

Een clochard woont in een doos, deze clochard ook, maar dan in een luxe doos van steen met twee verdiepingen, voortuintje en achtertuin, hetwelk allemaal onderhouden moet worden.
Een kartonnen doos kun je weggooien en je pakt een nieuwe, maar deze doos gooi je niet weg, je hebt er te veel in meegemaakt om die zomaar van de hand te doen.

Na een dromerige nacht is besloten een driedaags bestand af te sluiten met Achterstallig Onderhoud.

Gisteren is de vijand voortvarend bestreden maar het kruit is verschoten.
Een enerverende periode waarin van alles is gebeurd heeft zijn tol geëist...
De aanval van gisteren was te heftig, teveel ineens willen doen gaat nu eenmaal niet.
Deze week is een vrije week, een vakantieweek zeg maar, we gaan niet op vakantie maar de rest van deze week wél leuke dingen doen.
Zodat ik zaterdag de strijd weer kan aanbinden, maar dan gedoseerd

's morgens aanvallen en 's middags tactisch terugtrekken..
Het overige strijdgewoel zal zich op dagen dat het zo uitkomt voltrekken.

Het wordt dus een meerweekse oorlog
Het zij zo, het huis is er voor ons, wij zijn er niet voor het huis

De eerste aanvalsgolf op Achterstallig Onderhoud, hierna te noemen A.O. is geslaagd.

Hij verweerde zich dapper maar kon geen tegenstand meer bieden.

De eerste klap is 21/2 Euro waard en de volgende overwinning wordt ontegenzeggelijk een feit..

Vanavond genieten van een film, lekker uitrusten en ons voorbereiden op onze volgende aanvalsgolf 

De strijd gaat voort, Victorie voor Clochard en de zijnen...

De buurt is gewaarchuwd, de omgeving afgezet met sperband.
De reden?
Vandaag gaan we ons gerieflijke onderkomen aanvallen.
We gaan het verbeten en vastberaden bestormen.
Het is daarvoor de hoogste tijd 

Onder het slaken van een woeste strijdkreet gaan we het bastion gewapend met schuurpapier, kwast en verfrol te lijf..
De fouragier heeft de blikken verf al klaar gezet.
Koffie en broodjes zijn al geregeld
Werk en plezier worden opgeofferd om af te rekenen met onze vijand ''Achterstallig Onderhoud'' geheten.
Wens ons sterkte alsjeblieft, de tegenstand is groot en sterk...

Operatie Picasso begint om 08.00 west europese tijd.

De muziek uit dit filmpje speelt al het hele weekeinde door mijn hoofd.
De beelden zijn daarom ook niet relevant....

De tekst wel:

Floatin' down that old river boy, all my worries far behind

Floatin' down that old river boy, leave old memories way behind,

Yesterday is slowly fadin',

All my life, I've been waitin', for this time.

Floatin' down that old river boy, leaves me feelin' good inside,

Floatin' down that old river boy, tryin' to get to the other side,

Yesterday is slowly fadin',

I been waitin', now forever, for this ride.

In het kader van mijn laatste opdracht moest er een museum bezocht worden..
Ik heb gekozen voor de kleinste dierentuin in ons land, het staat nergens op de kaart en is eigenlijk dierentuin en museum tegelijk...
Het enthousiasme waarmee deze tuin door vrijwilligers wordt gerund heb ik op andere plaatsen zelden gevonden..
Ik heb dat nog maar één keer meegemaakt en dat was in Gambia waar een Fransman een soortgelijke tuin had...
Hij woonde daar op een heerlijke afgelegen plek en vroeg slechts een vrijwillge bijdrage om zijn tuin in stand te kunnen houden.
Vol vertrouwen nam ik daar een slang ter hand..

Beter één slang in je hand, dan tien onder je bed.....

<- Filmfragmentje kleinste dierentuin

Vanmorgen kreeg ik bezoek, ik stond in de deuropening te luisteren naar onze buurtzangvogel, die elke morgen het hoogste lied zingt.
Zo hoorde ik drie verschillende geluden vanmorgen, vogelenzang, regengetik en een vliegtuig..

Welke hoort in het rijtje niet thuis?
Er zijn nog maar weinig plaatsen waar het buiten de natuurlijke geluiden, echt stil is, waar je ook bent.. Of je hoort een weg, of vliegtuigen of andere niet natuurlijke geluidsbronnen..

Terwijl ik zo in de deuropening wat stond te mijmeren glipte onze buurtzwerver naar binnen.
En razendsnel, op zoek naar melk, ze was me zeer dankbaar en kroop weg onder de stoel, alsof ze wilde zeggen: Laat me alsjeblieft hier? ut regunt zo...
tja wat doe je dan als clochard. je deelt je onderkomen...

De foto hoort bij onderstaande opdracht..

Zijn jullie ze wel eens tegengekomen?

Van die mensjes met die borden waar 'Free Hugs' op staat?
Ik kwam ze zo af en toe eens tegen en ik hugde vrolijk mee for free..

Ik moest er zo maar aan denken, terwijl ik heftig probeerde weer in slaap te komen.
Het lukt me niet, ik zit weer op te wezen, klaartjewakker.
Maakt niet uit, het ochtendgloren kan me wel bekoren

Maar die hugs spraken me wel aan, ik ga ook maar eens zo'n bordje maken en gewoon een keer ergens in een van de vele files staan, kijken wie er op af komt.
Bij deze begin ik dan ook een HUG campagne... 

Iedereen op H&Z krijgt nu dan ook een hug van Clochard.

gratis en voor niks..
De bordjes zijn -> hier <- verkrijgbaar

Verander in jezelf wat je fout vindt bij anderen

Er zijn van die nachten dat je niet kunt slapen.
Men zegt dat als je ouder wordt je minder slaap nodig hebt, dan is dat bij mij vroeg begonnen zeker..
Ik berust er maar in en laat mijn vingers dan maar over de toetsen glijden, om het volgende verhaal met jullie te delen:

Wij zijn echte kampeerders en hebben vooral in Frankrijk heerlijke vakanties gehad.
Daar op zo'n camping, (niet alleen daar maar je kunt het overal meemaken) gebeuren vaak leuke dingen.
Zoals die ene keer, lees maar mee...

Het is des avonds, zo net na 18.00u als er een dikke BMW aan komt glijden over 's campings wegen.
Men parkeert de voiture netjes op het gras en er komen 4 zeer beschaafde mensen uit, man, vrouw, twee kinderen, jongens in dit geval, gezellig denk je dan.
Wij zaten met onze campingbuurtjes aan een drankje voor het avond eten, immers maak je vaak al snel contact met gelijkgestemden, niet met iedereen, zo is het ook weer niet, maar in dit geval hadden onze buurtjes en wij wel raakvlakken en bezochten we elkaar zo af en toe.
Zo ook die avond, we zaten gezellig bij elkaar, te keuvelen over van alles en nog wat.

Enfin, al snel werd duidelijk dat het beschaafde gezinnetje nog nooit had gekampeerd, uit alles bleek dat men het ook wel eens wilde proberen.
Al snel ontstond bij mij het vermoeden, dat men op een verjaardag gezeten tegen de gegoede familie heeft gezegd: ''Luitjes, wij gaan een keertje kamperen, dan weten we ook eens wat het is en hoe het gepeupel zich voelt op zo'n camping.''
U raadt het al, niet voorbereid heeft men een tent gekocht en hem met een air van: 'We weten heus wel hoe we een tent op moeten zetten' nog in de verpakking in de kofferbak van de dikke BMW gedeponeerd.
Uit alles bleek dat men geen contact wilde met het 'gepeupel' daar zijn we veels te déftig veur?!

Het werd al later, wij hadden onze stoelen in rij gezet, genietend van het schouwspel, het werd donker, de tobberijen aan de overzijde namen maar geen einde, tot dan eindelijk zo rond middernacht de luchtbedden eindelijk waren opgepompt.

Die nacht regende het, niet gewoon van het regent, maar het REGENT
Maar zoals het vaak gaat scheen 's morgens de zon weer aan een wolkenloze hemel.

Wij waren al geruime tijd wakker, toen we geluiden hoorden die er op wezen dat onze verfijnde buurtjes ook wakker werden.
Mevrouw kwam als eerste naar buiten en vefriste zich enigzins om de nieuwe dag te gaan beleven en ondergaan.
Enige tijd later ging ze maar vast de aardappels schillen voor het middagmaal, de rest van het gezinnetje lag nog uit te rusten van de vermoeienissen van de avond er voor..  

Dat schillen deed mevrouw half onder de luifel, gezichtje in de zon, haar rug op de grens tussen luifel en buitenlucht, aardappeltjes op de grond, alwaar ze telkenmale een aardappel opraapte om die te ontdoen van zijn jasje.
Nou weet iedere rechtgeaarde kampeerder dat je een luifel zo strák mogelijk moet spannen, maar daar was de avond tevoren geen tijd meer voor geweest. Mevrouw bukt zich nét om ene aardappel te pakken, als manlief de tent uitkomt en zich precies onder de luifel staat uit te rekken.
Zien jullie het al voor je?
Ik zie het nog steeds gebeuren, een van die bakken hemelwater was in de luifel blijven liggen, nog niet verdampt door de zon en mevrouw kreeg de hele volle ongetwijfeld koude laag water over zich heen.
Al eerder vermeldde ik dat het een beschaafd gezinnetje was, maar dat was maar een dun laagje.. Woorden schieten tekort om het tumult te omschrijven.
Vloeken is aangeleerd, ook door 'beschaafde' mensen
Maar dat moet ik mevrouw nageven, toen ze haar gal gespuid had en droge kleren had aangetrokken ging ze onverdroten voort met de voorbereidingen voor het middagmaal.

De kinderen intussen waren ook gewekt en gingen de camping maar eens verkennen.
Maar ja, uiteindelijk kwam de tijd dat er gegeten moest worden en al ras klonk het luid over de camping:

RODERICK...FREDERIK... ETEN!!!.. (refrein 2 tot 4x)
Na enige tijd kwamen de jongens dan toch tevoorschijn met de luidkeels geuite vraag:

''Mams wat eten we??'' Mams antwoordde heel enthousiast: ''We eten heel exquise, ik heb heerlijke sla met aardappeltjes" waarop een van de twee antwoordde: ''Gatver mams, ik lus helemaal geen sla,dat weet je toch'' het boze gemompel was niet van de lucht, de vocabulaire van de jongen kende aardig wat minder fraaie bewoordingen 
We hebben ons maar verder niet bemoeid met het hele gebeuren en trokken er op uit.

Toen we terug kwamen waren Paps, Mams, Roderick, Frederick, de tent én de dikke BMW verdwenen...

   Klik eens -> hier?
   Uitleg: Er zal een zwarte pagina verschijnen...

   Klik dan met de muis op een willekeurige plaats op deze pagina...

   Herhaal dit op diverse plaatsen en zie wat je krijgt...

   Houd de linkermuisknop ingedrukt en laat hem over de pagina glijden... en
   laat je verrassen...

2: Wonderdrankje. -> lees meer...

Gezegde:

Alles wat je een ander voor de voeten gooit, wordt jezelf tot hindernis..

Vandaag een beeldbijdrage, beelden zeggen soms meer dan woorden...

Een uitzonderlijk goedemorgen gewenst!
Eigenlijk zou ik alle trajecten moeten doen, er is zoveel wat me aanspreekt, maar in mijn huidige tempo gaat dat dan heel lang duren.
Het werk neemt steeds meer tijd in beslag, ook al door de files, maar ik leef niet om te werken maar werk om te leven.
Aan de andere kant is het vullen van mijn dagboek ook een aangename bezigheid, ik zou het elke dag doen maar gisteren kwam er niet van en om nou twee dagen tegelijk te beschrijven, dan zou het dag en gisterenboek moeten heten.
Dus ik bepaal me bij vandaag, de dag waarop ik weer voor controle naar het ziekenhuis ga om meer te weten te komen over mijn medische toekomst.

Gelukkig heb ik geen levensbedreigende toestanden, maar betreft het een van mijn schouders, met name de toekomstige functionaliteit er van.
Ik ben rechts en je raadt het vast al, het probleem zit....
Ik zie wel..
Gelukkig kan ik nog steeds drummen, en das o zo lekker dat dát nog kan, ik hoop dat ook te kunnen blijven doen, de grootste beperking zit hem in de bewegingen boven schouderhoogte, is dat geluk bij ongeluk of niet....

Een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest

Ik doe er nog een foto bij van de viervoetige clochard..
En een andere foto die toont waar we zo verstrikt in kunnen raken

Een vader kent drie fases in zijn leven, ik ben in de tweede beland.

• Fase 1, als de kinderen klein zijn: Wat weet papa veel!
• Fase 2  als de kinderen groot zijn: Die ouwe weet niets van dit leven!
• Fase 3: als papaatje niet meer is: Wat wist die man veel!

Ik hoop dat die derde fase zich nog lang niet aandient.

In die 2e fase hebben de kinderen je niet meer zo nodig.
In de  1e fase nam je de kinderen mee op de vakanties, je liet ze zoveel mogelijk van de wereld zien, we hebben heel Europa doorkruist, van Frankrijk tot Slovenië, van België tot Zwitserland, die vakanties waren heerlijk.
Maar nu we samen op reis gaan, mijn geliefde levensgezellin en ik, vliegen we uit over de grenzen van Europa.
De komende tijd ga ik maar weer eens zoeken naar een exotische bestemming.

Lekker mijn geestlijke knapzakje leegmaken en nieuwe indrukken opdoen, er is nog zo veel te zien in deze wereld

Herinneringen zijn er om te koesteren

De vakantiekriebels komen weer opzetten..

Koning Keizer Admiraal Hun billen afvegen doen ze allemaal...

zelf

Waar blijft zo'n week..
Aan het werk meer tijd besteed dan ik zou willen, stress op het hoogste niveau in de burelen, de problemen stapelden zich op en niemand beschikbaar om die op te lossen... Niemand? Wacht even...Jahaaa? we hebben toch iemand die weer aan het werk is?! Oké, wel voor een paar dagen in de week, maar, als we het hem vragen doet ie het vast wel..
Ja, ze hadden gelijk, ik deed het, ging op vrijdagmorgen om 10.30u op pad om des avonds weer om 21.00u weer terug te keren op mijn zo geliefde stekje.
Ik vroeg naar de noodzaak van deze urgente ingreep in mijn agenda, dreigementen van de zijde van Koning Klant hadden dit alles in beweging gezet.
Tot overmaat van ramp heb ik ook nog twee uurtjes van mijn vrije zaterdag opgeofferd om The King of Costumers tevreden te houden.
Vandaag doe ik niets voor welke klant dan ook! 
Ook al ligt ie smekend voor me op zijn knieën

Echt belangrijke mensen zijn mensen voor wie belangrijk zijn niet belangrijk is

Goed weer, dat wordt het vandaag, niet meer zó warm...
Het zonnetje schijnt hier weer en ik ging even naar buiten om deze ochtendstond te beleven..
Heerlijk stil zo'n zaterdagmorgen, veel mensen slapen dan nog, ik niet, mijn biologische klok is in de war en wekt me op de gekste tijden..
Misschien dat narcose daar invloed op uitoefent, ik heb er het afgelopen halfjaar nogal een aantal van gehad, het schijnt heel lang te duren voor die stoffen uit je lijf zijn verdwenen.
Maar goed, vroeg wakker zijn met dit weer is ook niet erg.

Toen ik me omkeerde om weer naar binnen te gaan voor de ochtendkoffie (die is het lekkerst) ontwaardde ik onze zwerfkat.
Ze is dakloos, een echte clochard dus, maar ze komt echt niets te kort..
Als we in de tuin eten, wat de laatste tijd nog wel eens voorkomt, staat ze ineens voor je neus.
Alleen is ze wel zó kieskeurig, hooghartig wijst ze af wat ze niet moet.
Makreel, dat is bij ons het enige wat ze accepteert, andere vis? Nee niet, dat belieft ze niet.

Dat zit hem in het karakter, want dát heeft ze..

Ze scharrelt haar kostje in de wijk bij elkaar en heeft haar vaste adresjes
Er lopen hier meer katten die dan wel een onderdak hebben, maar zij bewandelt wegen die de andere katten niet bewandelen.
Zo heerluk eigenzinnig en eigenwijs, (sorry kattenliefhebbers, ik heb niet zoveel met katten, ben daar allergisch voor) maar ik heb een zwak voor het beestje, zodra ze me ziet komt ze op me af, zet een hoge rug op en is pas tevreden als ik haar geaaid heb.
En gek is dat, ik krijg dan geen allergische reactie.
Zit het misschien toch in de aard van het beestje, een soort verwantschap, per slot van rekening zijn we allebei zwervers.
Tot ze het genoeg vindt en zich met een air van, nou zo kan ie wel weer, er weer vandoor gaat..

En als je de deur open laat en ze is in de buurt, dan kun je er van uitgaan dat ze zich even later poesheerlijk heeft opgerold op je bed en in diepe slaap is verzonken en ook dan is er maar één plekje waar ze dat doet, andere plekjes zijn te min voor madam.

Goedemorgen..
Vanmorgen weer vroeg wakker en misschien denk je wel daar heb je die clochard weer met zijn vogels..
Dat komt door hun aanwezigheid, vanmorgen werd ik weer vroeg gewekt en ik ben in het schemerdonker, met de zo onontbeerlijke heerlijke koffie even in ons paradijsje gaan zitten.
Want zo klinkt het dan ook, ik waan me dan in de tropen, alleen het gezang van vogels van diverse pluimage doorbreekt de stilte.
Tot het steeds lichter wordt en het geluid enigszins verstomd of verstomt?
Dan nemen duiven de macht over en koeren er lustig op los.
Het staat in schril contrast met het geluid van het verkeer wat op gang komt.
Afhankelijk van de wind is het geluid van de snelweg soms heel hoorbaar en als er dan steeds meer verkeer langsraast en de stilte doorbreekt is het paradijselijke gevoel verdwenen en onderneem ik weer een poging in slaap te komen.
Alleen lukt dat dan niet meer en lig ik te mijmeren tot ik me maar weer verhef,mezelf weer (is het nou voor of achter?) de computer met het o zo handige toetsenbordje neerzet.

Dat deed me afvragen wat ons toch bezielt om onze zieleroerselen zo openbaar te maken op deze site.
Iedereen heeft daar zijn eigen redenen toe denk ik dan maar in de wetenschap dat iedereen zo maar kan lezen waar ons hart zo vol van is remt me toch ook wel weer af.
Ik bedoel maar te zeggen dat er best wel al dan niet duistere instanties kunnen zijn die, wat hier zo geopenbaard wordt, kunnen gebruiken voor hun eigen doeleinden.

Het heeft iets, je gedachten delen met anderen, moed putten uit elkaars ervaringen en zo, maar het zou denk ik goed zijn, dat wanneer je HartenZiel bezoekt (een tip aan de redactie), je jezelf eerst zou moeten registreren.
Zoals je op veel fora ziet, waar het internet zo rijk aan is.
Nou dat was het weer voor even, ik ga een eind fietsen..

Voor diegenen die niet gaan fietsen heb ik een leuke link gevonden.
Zet het geluid aan en lees verder

Goedemorgen..
Vandaag een kleine bijdrage, eigenlijk hoort die bij de dag van gisteren.
Op de vroege morgen trek ik er vaak even met de fiets op uit, gewapend met een camera, leve de digitale techniek, ik weet nog de tijd dat ik een camera had waar je nog fotorolletjes in moest stoppen.
De technische hoogstandjes volgen elkaar in een steeds hoger tempo op.
Ook als clochard moet je het allemaal maar bij zien te benen.
Maar ik zie hier dat heel veel mensen er goed mee overweg kunnen, mocht ik later onderdak krijgen in een omgeving voor hogeleeftijdplussers, kan me dat ook weer van pas komen.
Wie weet communiceren we dan alleen nog maar heel frequent via webcams en andere digitale technieken met de buitenwereld..
Boodschap nodig? Maak contact met de BuurtComputerSuper en vul je lijstje maar in. De robot brengt het bij je thuis...
Brrr geef mij nog maar het gewone winkelen in de winkel om de hoek, hoewel, die hoek is ver verwijderd van ons onderkomen.
Ik vind het altijd heerlijk om de starheid van de lange file wachtenden voor de kassa te doorbreken door een gesprekje aan te knopen met deze of gene.
Vaak wordt dat gewaardeerd, soms ook niet.
Ik zit nog steeds met mijn vorige opdracht te stoeien, ook al is die afgerond.
Als ik de president van de wereld zou zijn, dan zou alles er heel anders uitzien...
Vote Clochard for President!

Enfin, ik zet er wat foto's van gistermorgen bij.
Ik wens iedereen een hele goede dag, het wordt weer zonnig, laat de warmte je hart verwarmen.
  

Goedemorgen levensverdiepers, ik ben er weer (te) vroeg bij vandaag

Gisteren zag ik een tafereel wat zo mooi aansloot bij wat ik gisterenmorgen schreef.
De locatie was Scheveningen, ja op het strand..
Beachvolleybal is daar erg populair, ik zag moslima's mét en zonder hoofdoekjes volleyballen on the beach, en velen keken toe hoe ongedwongen het allemaal ging..
We hadden een strandtent opgezocht en zaten daar heerlijk te chillen en te loungen, zo noemt men dat tegenwoordig, ja een clochard gaat ook met de tijd mee!
Ineens kwam er nog een hele stoet moslima's met slechts één manspersoon de loungebanken bezetten.

En ik betrapte me tóch op de gedachte; 'Tjee, zou dat een harem zijn?'
Gaat het ooit wel lukken die integratie?

Een Chinees spreekwoord zegt:
Zoek niet naar iets wat naar je zin is, maar maak het je naar de zin met wat je hebt