Dansje dagboek

Dit is een axolotl. Ze zijn heel agressief. Niet tegen mensen, maar het zijn echt vleeseters in de vijver. De axolotten die in mijn vijver zaten - want ze waren ook bevroren - waren zo'n 15 cm. Best groot.

   Het zijn salamanders die niet op land kunnen leven. Watersalamaners. Ze komen niet uit Nederland. Mijn buurman kweekt ze in een aquarium en in de zomer zet hij ze uit in mijn vijver. Daar komen dan eitjes, die hij uit de vijver vist. Aan het einde van de zomer haalt hij de axolotten weer uit de vijver, maar blijkbaar niet allemaal.

Quizzzzz

Antwoord

Ik heb vorige week 107 (!) bevroren kikkers uit mijn vijvertje van twee vierkante meter gevist. Jakkie. Het was echt vies. En drie axelottels. De kikkers hangen hier op de foto dood in het water.

Quizzzz

Vanavond krijgen jullie het antwoord op de foto-quizzzz van gisteren. Ik zit nu stiekem op mijn werk in mijn dagboek te schrijven, omdat ik nieuwsgierig was naar de antwoorden. Leuk als zoveel mensen even bij je op bezoek zijn (grijns).

   Er zit 1 goed antwoord tussen. Van iemand. En een aantal bijna goede antwoorden. Ik had er 107, die maandag via de kliko met de groencontainer mee zijn gegaan.

Quizzzzz

Wat is dit?

's Ochtends was ik bij G geweest, intake voor groepspsychotherapie. Ik vertelde dat ik na de twee verkeersongelukken me ongelofelijk ellendig voelde. Ik ging heel veel drinken en ging met mannen (jongens) naar bed.

   En weer begin ik te huilen, als ik dit schrijf. Verdomme! Ik heb die EMDR toch niet voor niks gedaan! Dan moet ik daar toch van af zijn! Verdomme! Maar inderdaad. Ik ben er niet vanaf.

   G vatte het kort samen: 'Je had risicovol gedrag en begaf je in gevaarlijke situaties.' Zo kon ik het nog niet begrijpen. Hij vroeg wat er verder was gebeurd.

   'Ik ben vijf dagen van huis weg gelopen en daar ben ik aangerand en seksueel misbruikt.' G onderbrak me: 'En zo ging het verder en herhaalde het zich telkens weer.'

   'Voor mij had elke situatie een andere lading,' reageerde ik.

   'Dat geloof ik graag.'

    Thuisgekomen probeer ik het gesprek te verwerken. Wat is er gezegd? Via de mail stuur ik G de tijdlijn van mijn leven, zoals ik had beloofd. In enkele zinnen beschrijf ik hoe ik het gesprek heb gevonden. Ik voelde me enigszins onder de druk gezet, omdat ik me aanpaste en bang was om afgewezen te worden. Die angst is groot aanwezig.

   De spanning zakt en ik loop naar boven om mijn tas te pakken voor het weekendje Drenthe. In de bus voel ik opnieuw de spanning in mijn buik. Aangekomen op het perron koop ik een kaartje richting Zwolle. De trein staat al gereed en ik stap in, zet mijn tas op een stoel en zak neer bij het raam. De trein trekt langzaam op en even later is er de kadans waarbij ik tot rust kom. Ik ben verdrietig en denk opnieuw terug aan het gesprek. Gevaarlijk en risicovol gedrag, zei G. Het voelt als een verwijt. Ik voel tranen die willen komen. Ik kan ze onderdrukken, maar dan heb ik er straks in Drenthe last van. Beter kan ik er nu iets mee doen. Ik wikkel mijn sjaal los en spreid hem uit over mijn hoofd, zodat mijn gezicht wordt bedekt. De tranen stromen nu vrij. Ik wil zo graag met iemand praten. Op mijn mobiel druk ik het nummer van B.

   'Heb je tijd om even naar me te luisteren?'

   'Natuurlijk. Wat is er?'

   'Vanochtend had ik een intake voor groepspsychotherapie. Ik zit nu in de trein naar Drenthe. Ik heb nu een sjaal over mijn hoofd en ik moet huilen.'

   'Zit je alleen in een coupe?'

   'Nee, maar dat kan me niks schelen. Weet je nog dat ik ongelofelijk veel zoop en met elke jongen naar bed ging. Ik liep toen van huis weg. G. vond het risicovol gedrag.' Ik begin zachtjes te snikken.

   'Zo met je er niet naar kijken. Als iemand in een flat zit en er breekt brand uit, springt hij ook uit het raam. Zo was het met jou ook. Je was ten einde raad. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Dat mag je jezelf niet verwijten.'

Ik werd aangerand en seksueel misbruikt. Hij wilde mij verkrachten. Nog liever dood dan verkracht. Ik had doodsangst, maar ik was ook woedend.

   Later stopte ik alles weg. Maar binnen in mij bleef het sudderen en naar boven borrelen. Zo nu en dan moest het er uit en met alcohol probeerde ik het te verdoven. Veel alcohol. Ik reed straal bezopen in de auto op de snelweg.

   Levens gevaarlijk. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen.

In tranen, geschrokken en beschaamd vertelde ik het tegen E.

   'Maar als je gedronken hebt, besef je zulke dingen niet.' Ik was niet blij met haar antwoord. Het was onverantwoordelijk, levensgevaarlijk en het is niet goed te praten. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad.

'Je had wel dood kunnen zijn,' zei mijn vader, toen ik vertelde dat ik in Amsterdam met de bloemenverkoper was meegegaan. Ja. Ik had wel dood kunnen zijn. Meerdere keren. En anderen ook.

Ik begrijp nog niet helemaal wat er allemaal aan het gebeuren is. Als ik nu vergelijk met hoe een weekend met singels er voor mij twee jaar geleden uit zag, ben ik veel minder moe geweest, was ik rustiger en meer ontspannen. Ik liet het allemaal meer gebeuren.

   Het enige moment dat ik me niet prettig voelde, was toen ik na de lunch naar de gezamelijke ruimte ging en iedereen aan de bar zat te praten en er geen ruimte was om aan te schuiven. Ik herkende de mensen niet goed en wist niet wie wie was. Ik ben naar boven gegaan, naar mijn kamer en ben een boek gaan lezen. Pas op het allerlaatste moment, even over de tijd dat de volgende activiteit begon, ben ik naar beneden gegaan. Ik had er helemaal geen zin om - zoals meestal - als eerste aanwezig te zijn en me daar ongemakkelijk voelen. Ik kwam aan toen ze al waren begonnen en voegde in. Ze maakten ruimte voor me.

   Vóór het eten heb ik een dutje gedaan: ik was moe. Ik baalde ervan dat ik moe was. Waarom was ik nu toch weer moe? Het was wel anders dan twee jaar geleden, toen was ik niet eens mee gaan wandelen, en nu wel, dus er was wel iets veranderd, maar toch was ik nu moe. Waarom toch? vroeg ik mij nijdig af. Tijdens het eten vertelde ik dat ik moe was en dat ik even had geslapen.

   "Dat begrijp ik wel," zei mijn overbuurvrouw aan tafel. "We hebben veel gedaan, allemaal nieuwe indrukken, ik ben ook moe."

   Na het eten wilde iemand anders het liefst naar bed gaan, maar we hadden nog een workshop, waar we aan mee wilden doen. Ik was helemaal niet anders dan de anderen. Ik was gewoon en normaal, realiseerde ik mij. Het is heel gewoon en heel normaal om moe te zijn van nieuwe dingen om me heen. Tijdens het ontbijt zei ik dat ik wandelen leuk en ontspannend vind, maar dat ik al die nieuwe mensen en die nieuwe indrukken ook emotioneel vermoeiend vind.

   "Dat vind ik ook," zei de vrouw tegenover mij. En opnieuw was ik niet zo bijzonder anders dan anderen. Ik hoef me niet groter of sterker voor te doen. Ik kan mijn grenzen aangeven, zonder moeilijk te doen, zonder zielig te zijn, zonder afhankelijk te worden.

   Om een uur of twaalf stond ik te stuiteren op de dansvloer. Ik bestelde een glaasje spa rood in plaats van rode wijn, voelde nog eens goed hoe ik me nu voelde en besloot naar bed te gaan. Het glas water nam ik mee naar boven. Ik kleedde me uit, nam een douche en kroop in bed. Ik pakte het boek dat ik op de heenweg had gekocht. In de zaal beneden klonk luid de muziek, een uurtje lezen zou me goed doen en tot rust brengen. Om half twee werd ik wakker van de stilte en hoorde ik de laatste mensen de trap op komen. Deuren gingen open en dicht en even later was het rustig.

   De volgende ochtend was ik toch nog redelijk vroeg wakker, zodat ik om negen uur aan het ontbijt zat. Een van de deelnemers ging iets eerder naar huis en ik had gevraagd of ik mee kon rijden. Zo zou ik niet al te laat thuis komen en nog even kunnen uitrusten, voordat ik maandag weer aan het werk ging.

   En wat is er nu anders? Want daarmee begon ik dit verhaal. Ook bij thuiskomst was ik minder moe. Ik ben zelf nog even naar de buren gegaan, om te vragen hoe zij het hadden gehad. Ik noem dat: een praatje over de heg. Even kletsen over niks, even contact maken, even laten weten dat je er bent en dat de ander er is, even gezellig zijn.

Het weekend in Drenthe was leuk. We hebben gewandeld over de Drentse heide en de essen, tussen de jeneverbes struiken gelopen en ik waande mij in een ander land. De zompige veengrond onder mijn voeten veerde bij elke stap met mij mee. Even later liepen we klossend over een smalle vlonder-weg die over de vennen was gebouwd. Ik zag een heel nieuwe landschapt, dat er van het voorjaar weer anders uit zal zien, als de kale takken gevuld zijn bladeren. 

   We hebben goed en lekker gegeten, een flirt-workshop gevolgd. Daarna was er een korte salsadans instructie, waarbij ik in de mannenrol dook en met de vier heren de 13 dames over de dansvloer leidde. 's Avonds hebben we uitbundig op disco-muziek op een kleine dansvloer rondgestuiterd en ten slotte ben ik toch maar niet al te laat het bed ingedoken, terwijl onder mij het feest tot half twee door ging. Met een boek van Renate Dorrestein viel ik uiteindelijk in slaap.

   Aan het begin van de middag ben ik door een van de deelnemers in Arnhem op de bus gezet, richting huis. Ik ben moe en tevreden.

'Dat is precies waar het om gaat,' zeg ik tegen G.

'Waar gaat het om dan?'

'Om contact. Dat ik dat moeilijk wil. En zo graag wil. Ik heb het nodig.' Het is even stil en ik vervolg: 'Als ik dat zeg, dan voel ik dat in mijn hele lichaam.'

'Wat voel je dan?'

'Hier voel ik het.' Ik wijs naar mijn buik en mijn romp. En hier in mijn wangen, wordt het warm. Dan ben ik bang voor contact.'

'Het klinkt als een heel warm gevoel.'

'Nee, het is angst.'

'Angst voor contact?'

'Ja.'

Maar als ik er nu over nadenk, kan ik het gevoel misschien wel herformuleren. En brengt contact mij een warm gevoel van binnen. Ik word er warm van in mijn lichaam. Mijn bloed gaat er van stromen.

   Ik weet nog dat ik het soms zo fijn vond om naar de spv-er te gaan, jaren en jaren geleden. Ik sprak over wat ik meemaakte, mijn verdriet en alles wat er in mijn leven gebeurde. Het feit dat ik bij hem over mijn verdriet kon praten, gaf mij zo'n veilig gevoel. Ik vond het gek dat ik verdriet kon associeren met veiligheid. En tegelijkertijd begreep ik dat.

   En nu gebeurt het zelfde. Contact is eng, maar het is ook fijn. En dat weet ik. Ik wil zo graag, maar het put me uit, door al het gevoel dat er bij komt. Al die gevoelens zijn fijne gevoelens. Ik hoef ze niet weg te maken. Laat ze maar komen. Ze mogen er zijn. Grappig is dat.

Het was best een zwaar gesprek, want er is veel gebeurd in mijn leven. Opnieuw realiseer ik mij dat. Lekker op de brommer naar huis zitten, is ontspannend, dus het is nu allemaal wel weer wat gezakt.

   Wat is gezakt? vraag jij als psychotherapeut dan natuurlijk. De emoties die ik binnen heb gehouden, de bescherming die ik in stand houd in het contact met andere mensen. Om te kunnen functioneren en misschien wel om de feiten te kunnen geven, waar je om vroeg. Heb ik me dan weer aan zitten passen? vraag ik me nu verbaasd af. Waarschijnlijk wel.

   Ik voelde me onder druk gezet. Door de haast die je had. Je keek naar de klok. Het was al tijd. In het begin van het gesprek was er veel meer rust. Je vroeg om data, om jaartallen. Ik weet ze niet. Ik heb het nooit geweten. Je bleef vragen om jaartallen. Ik voelde me dom en anders. Alle mensen onthouden jaartallen, maar ik niet.

   Ik wilde ook geen dingen zeggen die niet klopten. Maar het koste me moeite om me staande te houden. Ik ontspande me, luisterde naar je en dat ging me goed af, al zeg ik het zelf. Ik vind eigenlijk wel dat ik het goed heb gedaan. Realiseer ik me nu. Ik ben tevreden. Het is namelijk al een hele vooruitgang.

   Maar wat als je tot de conclusie komt dat ik groepspsychotherapie niet aan kan? Wat dan? Zal ik dan nooit gelukkig worden? Zal ik dan altijd eenzaam en alleen blijven? De rest van mijn leven?

   Ik heb mezelf een doel gesteld. Wat ik mezelf kan bieden, kan ik anderen bieden. F heeft gezegd dat ik open moet zijn. Ik vind dat eng. Maar laat ik dat risico dan maar nemen. Open zijn, met het risico op afwijzing. Gesloten zijn werkt in elk geval niet. Vandaar.

   En schrijven vind ik fijn. Daar lees je hier een stukje van.

Tot de volgende keer,

Dansje

Vanavond was ik weer naaktmodel schetsen en ik vond het behoorlijk lastig. En ik niet alleen, maar we hadden er allemaal meer moeite mee dan twee weken geleden.

   Dit model had haar lingerie aangetrokken, waardoor je de schaduwlijnen van het model minder goed kon zien. Ze had een zwart pakje onder haar borsten, een halssieraad, zwarte handschoenen tot over haar ellebogen, rode netkousen, en een zwarte jaretel onder haar borsten. Het maakte het allemaal ingewikkelder om haar pure vormen te zien. Na de pauze deed ze alles, met uitzondering van haar hoge hakken uit. Ze had prachtige lange benen, was ook slank, maar omdat ze wat ouder was - ze was de zestig al gepasseerd - had ze toch niet dat slanke buikje meer.

   Het lijkt gemakkelijker om een vrouw te schetsen die volumineus en wel gevormd is, dan een vrouw met slanke vormen. Als je dan een lijn niet juist plaatst, heeft dat meer effect, dan weer je een ronde lijn minder goed plaats bij een vrouw met wat meer vetlaagjes om haar body. Rubens vormen is ons niet allemaal gegeven.

   Ten slotte vond ik het lastig dat ze zich volledig had geschoren en daarmee bedoel ik ook haar schaamhaar. Ik ben zelf uit de tijd dat dit niet gebeurde. Ik heb nog prachtige boeken over seksualiteit, waar mijn kinderen van gruwen, omdat er mannen met baarden in voorkomen en vrouwen met schaamhaar en haar onder de oksels. Tegenwoordig scheert iedereen zich.

   Was het niet in een interview in de Volkskrant van de directeur van de PlayBoy, die zei dat het veel lastiger fotograferen is bij een model dat helemaal kaal geschoren is. Je ziet te veel. Dat was bij deze vrouw eigenlijk ook het geval. Haar binnenste schaamlipjes (Goedele Liekens noemt ze trouwens pretlipjes) staken iets uit haar buitenste schaamlipjes en dat leidde mij heel erg af van waar ik mee bezig was.

   Al me al had ik deze avond een heel andere ervaring dan twee weken geleden, toen ik vooral bezig was met het schetsen van vormen, van donkere en lichte tonen. Nu zag ik een seksueel erotiserende vrouw. Een vrouw van een jaar of zestig die haar best deed er mooi en prachtig uit te zien. Maar als ze minder haar best had gedaan, was ze misschien wel veel mooier geweest.

   Ik vond haar van binnen trouwens heel erg mooi. Ze was ontspannen, maakte contact en was zichzelf.

   Dat dan weer wel!

Mild naar mijn moeder

Er is iets heel bijzonders gebeurd.

   Afgelopen keer heeft E. mij (bij de EMDR therapie) geholpen om mij 'heel' te voelen.

   Daarvoor had ik in gedachten het beeld voor mij, waarbij ik in Zweden met mijn vader, mijn moeder en mijn broer en zus aan het schaatsen ben.

   Mijn moeder lachte en had plezier. Het was fijn en ik voelde me heel.

   Dat gevoel is gebleven. En toen ik afgelopen weekend bij mijn ouders op bezoek was, merkte ik dat ik milder was naar mijn moeder. Ik was minder boos naar haar toe. Ik kon de fijne dingen bij haar zien en voelen, het mocht er zijn. Ik wees haar niet af. Heel bijzonder.

De winnaar van de wwww (wie weet welke wals) is Bixs met 17 punten.

Tweede is Gaby3 met 14 punten en op een gedeelde derde plaats staan Makilijn en Meis met 12 punten.

Kluuntje heeft 11 punten.

Henrike en Bewaarder hebben samen de troostprijs met elk 9 punten.

Voor elk goede antwoord kon je 5 punten krijgen. Voor elke bijna goed antwoord 3 punten. Voor elke leuke grap 1 punt.

Krumping is een energieke en acrobatische hip-hop dansvorm, bedoeld als uitlaatklep van agressie voor jongeren.  Er wordt ook gebruik gemaakt van mime en wilde Afrikaanse tribal-dance. The Krumping Finals van 2010  zijn te zien op http://www.youtube.com/watch?v=YfgZuNeYAeY.

   Meis wist te vertellen dat Krumping een combi is van jumping en kruipen, een moderne dans voor gevorderen. Ze krijgt hiervoor 3 punten! Kluuntje krijgt voor haar antwoord dat het een soort boksdansen is ook 3 punten. Boksen is immers ook bedoeld om de agressie van jongeren te kanaliseren.

   Er werden ook grappige antwoorden gegeven. Dit heb ik beloond met 1 punt. Bixs wist te vertellen dat de dansers als wokkels tegen elkaar staan. Henrike wist dat je tijdens het dansen beide voetzolen tegen elkaar deed. En Bewaarder was ervan overtuigd dat de dans was ontstaan uit een paringsritueel van wolven.

Milonga is een Argentijnse, Uruguayaanse en Zuid-Braziliaanse muziekvorm en dansstijl. Al in de periode 1890-1900 - toen ook de eerste tangomuziek van betekenis in Buenos Aires ontstond - gingen mensen 's avonds naar zaaltjes, cafés of bordelen, of gewoon naar een hoek van twee kruisende straten, om te dansen. In die begintijd waren het vooral de mannen die samen bepaalde danspassen bedachten en uitprobeerden. Zij werden hierbij slechts begeleid door twee muzikanten met een gitaar, fluit of viool. Niet zelden leidde een milonga tot ruzie en messentrekkerij. Een danspaar tijdens een festival is te zien op http://www.youtube.com/watch?v=X1PhkOZRmDs .

   Niemand had dit antwoord goed, maar er was wel een aantal mensen die grappige antwoorden gaven. Dit heb ik beloond met 1 punt. Bixs was er zeker van dat de dans een lange (longa) dans was van dorp naar dorp. Bewaarder heb ik beloond omdat hij creatief dacht met zijn antwoord over Masai krijgers. Bagy3 had een creatieve geest, omdat ze beweerde dat de dans was ontstaan als jachtfeest en voedselopslag. Het is toch echt een tango-dans.

Lindy hop is een Afro-Amerikaanse dans die ontstond in New York City in de late jaren twintig en vroege jaren dertig. Het was een samensmelting van vele verschillende dansen, maar voornamelijk gebaseerd op jazzdans, tapdansen en charleston. Als je aan beweging wilt doen, moet je echt de LIndy hop gaan dansen http://www.youtube.com/watch?v=LAAAV7BB1HU

   In dit geval wist Bixs het juiste antwoord te geven (5 punten). Misschien wel onverwacht. Ze schreef dat de dans is ontstaan uit de Jive. Ik reken dit goed. Zeker na het bekijken van het filmpje op youtube.

   Makilijn geeft aan dat het dans is met huppelpasjes. Open deur, maar toch beloond met 3 punten (zie het filmpje). Henrike vindt het een springerige dans. Dit is eveneens beloond met 3 punten. Bewaarder heeft over zijn antwoord nagedacht: Het is ontstaan in West Verginia door de eerste kolonisten. Dat zou maar zo kunnen en is daarom beloond met 1 punt.

De C-walk is niet van Michael Jackson! De dans vond zijn oorsprong in de jaren zeventig in een arme buurt van Los Angeles bij leden van de Crips. Oorspronkelijk was het een overwinningsdans bij succesvolle missies tegen andere bendes. Crips noemen C-Walk een loopje omdat zij vinden dat gangsters niet behoren te dansen. Daarom heet het C-Walk en niet C-Dance. Het C-loopje kunt je zien op http://www.youtube.com/watch?v=814TzpGXKl0&feature=fvwrel . Het loopje kenmerkt zich door zijn snelheid en is daarom niet gemakkelijk te leren.

   Gaby heeft het juiste antwoord gegeven, omdat ze het een City-walk noemt en ontstaan in New York. LA of NY, wat maakt het uit! Ik reken het goed: 5 punten. Bovendien geeft ze aan dat de oorsprong ligt in de hip hop wat jongens op straat doen waarbij ze tegen elkaar battelen.

   Het is dus inderdaad iets streetdance achtigs, zoals Meis laat weten (3 punten). Het antwoord van Makilijn die zegt dat het een Cowboy-loopje (C-walk), heb ik grappig gevonden. En Bixs die zegt dat je de moon-walk moet doen als de maan een sikkelvorm heeft, vind ik ook grappig. Ze ontvangen 1 punt. Henrike beweert dat je tijdens deze dans al hoppend naar de wc gaat. Door de wedstrijdleiding is getest of een hele dansgroep in de wc past. Dit schijnt inderdaad te kunnen. Daarom is hier ook 1 punt aan toegekend.

Jump is een substijl in de elektronische dansmuziek, die zich kenmerkt door de nadruk op de (harde) bas. In het begin werd jump beschouwd als een variant van het snellere en hardere hardcore, maar al snel groeide deze tragere variant (toen zo'n 135-140 beats per minuut) uit tot een ware rage. Jumpen is echt gaaf om te doen, maar rook heeeel vermoeiend http://www.youtube.com/watch?v=U8T4ILle1bU&feature=related

   Het woord zegt het al, jumpen is springen. Dat hadden verschillende mensen goed. Makilijn zegt dat je flink moet springen, Bixs vindt dat je als een kikker moet springen, Kluuntje vindt het gewoon een springdans (wat juist is), en Meis weet dat het een hardrock variant is (bijna, hard core). Henrike wist ook te vertellen dat je moest springen, en dan nog wel zo hoog mogelijk. Ik heb deze antwoorden allemaal beloond met 3 punten.

De Hora (Turks: Horon) is een traditionele volksdans uit Pontus, aan de Zwarte zee, in het noorden van Turkije. Daarnaast wordt de dans ook in Griekenland, de Kaukasus en de Balkan gedaan. Kenmerkend voor de dans is, dat deze in een grote cirkel gedanst wordt. De grote populariteit van de dans komt mede, doordat iedereen, jong of oud, man of vrouw, eraan kan deelnemen. Ook in Israel is de dans heel populair, bijvoorbeeld tijdens bruiloften. Jeugd en ouderen die de Hora dansen op http://www.youtube.com/watch?v=NpwRRirLDD0

   Veel van jullie hadden dit antwoord (soms via de ondergrondse) goed doorgegeven: Bixs, Makilijn, Bewaarder, Meis en Kluuntje (5 punten).

   Gaby wist dat de dans uit Hongarije kwam, maar volgens mij werd de dans niet op de rug van een paard gedaan. Toch nog 3 punten.

En dan de Vogue. Het is een moderne dansstijl die in de jaren zeventig is ontstaan in Harlem, New York. Het is een dansstijl die diverse poses imiteert van modellen die veelal de cover van het tijdschrift Vogue sierden, en zo naam gaven aan deze dans. Opvallend aan deze dans zijn de geometrische en gestileerde bewegingen van armen en benen en het fragmentarisch lopen over een imaginaire catwalk. Ook extremere, yoga-achtige houdingen worden gebruikt. De elegante manier van wisselen van pose wekt de illusie van een vloeibaar lichaam. Prachtig om te zien http://www.youtube.com/watch?v=c-rTuOJfjsc&feature=related

   Het antwoord van Gaby keur ik goed, ondanks dat ze schrijft dat de dansstijl in Frankrijk is ontstaan. Ze geeft namelijk perfect aan dat de stijl is ontstaan uit de modeshows. Daarom 5 punten voor dit antwoord. Het is zeker geen striptease, zoals Makilijn schrijft, niet zwoel, zoals Henrike zegt, en ook niet erotisch, zoals Bewaarder schrijft. Laatst genoemde krijgt nog wel een puntje extra, vanwege zijn uitgebreide antwoord op deze vraag. Hij schrijft: Een erotische dans die ontstond in de crisisjaren van Europa. Door de heftige en bloedige eerste WO en het gebrek aan mannen, kwam er een behoefte aan verleidingsdans bij een groep balletdanseressen van de Opera van Parijs. Ze brachten dit ten tonele en deze manier sloeg over op het publiek dat gretig aan de Vogue begon.

Ik geef het stokje door aan Bixs.

P.S.

Ryam heeft buiten sluitingstijd nog een antwoord opgestuurd. Daarom bereken ik nog even haar scores, zodat zij gemotiveerd is om ook de volgende keer mee te doen. In totaal heeft ze 14 punten en dat is voor een beginner heel niet gek. Ryam kent de Jump en ze weet dat Krumping van hip-hop afkomt. Voor beide antwoorden 5 punten. De Milonga is een tango, maar dirty dancing levert 3 punten op. Haar humoristische antwoord over de meisjes op de dansvloer die een beetje arro en verveeld kijken, levert 1 punt op. Ga zo door!

De WWWWWW-quiz gaat over dans-woorden!

Wat voor dans is het? Hoe is de dans ontstaan?

- Krumping

- Milonga

- Lindy hop

- C-Walk

- Jump

- Hora

- Vogue

Ik ben erg benieuwd. Jullie hebben tot zondag 18:00 uur de tijd.

Bij de antwoorden die ik geef is ook een video filmpje :)

Jullie mogen natuurlijk niet googlen voor het antwoord.

Succes!

Huh??? Ik heb de www-quiz gewonnen???

Dat betekent dus dat ik nu tien woorden moet vinden en noteren, en dat jullie aangeven wat ze betekenen.

Hoe gaat de puntenverdeling? Is daar nog een afspraak over of bepaalt de wedstrijdleiding dat (ik dus)? En hoe lang mogen jullie iets opsturen? Of gaat de wedstrijdleiding daar ook over (ik dus)? Ik hoop toch wel dat alles gewoon via mijn dagboek wordt opgestuurd? Of mag de wedstrijdleiding dat ook bepalen (ik dus).

Ik ga er vanavond mee aan de slag, maar hoor graag een reactie op de vragen hierboven. En als ik geen antwoord krijg, dan neem ik aan dat de wedstrijdleiding mag beslissen (ik dus).

Wow. Ik heb me aangemeld voor groepspsychotherapie. Na de EMDR. Ik heb het gisteren besproken met F. en E. Ze vonden het allebei een goed idee, als vervolg op de EMDR. En net heb ik telefonisch gesproken met de therapeut die dat doet en we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week. Ik vind het heel erg spannend, want heel erg eng.

We zijn misschien nog een beetje vaag, maar ik sta hier toch maar even mooi met mijn zus, mijn broer en mijn ouders in het Zweedse landschap.

Ik mis nog de techniek om ons wat scherper in beeld te krijgen, maar het is zo'n fijn gevoel om ons te schilderen. Ik krijg er zo'n samen gevoel van.

Ik ben heel.

Ik heb een grote grijns op mijn gezicht als ik dat typ.

Ik heb knoert hard gewerkt vandaag. Ik had vanmiddag EMDR, maar deze week zat ik ook aan iets anders te denken en daarom had ik vanochtend ook nog een afspraak gemaakt bij F. En alles is super goed gegaan.

Ik heb gewerkt aan heel zijn. Daarvoor moest ik in gedachte naar een moment in mijn leven gaan, waarin ik mij (een beetje) heel voelde. Dat was in Zweden, toen ik een jaar of zeven was. We gingen schaatsen en iedereen was er: mijn moeder, mijn vader, mij zusje en mijn broertje. En de zon scheen en het was helder licht. Het was koud en ik was warm aangekleed, met een muts op, wanten aan en een warme das om. En mijn moeder lachte en had plezier. En dat gevoel van heel zijn bij dat beeld moest ik steeds groter en groter maken. En het werd heel erg groot en het vulde mijn hele lichaam. En ik werd er steeds voller van, van het me heel voelen.

Daarna moest ik dat beeld naar het beeld halen waarin ik bezig was in de trauma verwerking en me juist niet heel voelde, maar beschadigd, als of er een stuk uit me was getrokken, door H (mijn ex-man) en door mijn vrienden die me niet zagen en die ik had vertrouwd en die mijn vertrouwen hadden beschaamd.

Het hele beeld haalde ik naar het nare beeld. Ik zette het hele beeld in het lege huis en iedereen was in mijn huis en het was fijn en goed en ik voelde me veilig en heel. En mijn moeder was er voor mij en mijn vader was er tegen de wereld. En ik moest het gevoel van heel zijn in het trauma beeld nog groter maken. En mijn moeder was er nog steeds voor mij en mijn zus en mijn broertje waren er. En mijn vader zette ik tussen H en mij in en hij beschermde mij. Ik voelde me heel.

Ik heb echt knoert hard gewerkt vandaag.

En daarna ben ik naar het huis van mijn zus gegaan. Eerst langs de DA drogist om lavendel badzout te kopen en body-spray. Ik heb ze beide in laten pakken in mooi papier en met een lint met een krul en een sticker waarop gefeliciteerd staat. Dat doe ik altijd als ik mezelf wil belonen, mezelf een mooi ingepakt cadeautje geven. Daarna ging ik bij mijn zus het hete bubbelbad in. En kon ik ontspannen en al mijn spieren die strak stonden laten rusten.

Vanavond was ik naar de schrijverskring in mijn woonplaats. Ik heb het naar mijn zin gehad, hoewel ik toch (potjandorie) een stijve nek heb, omdat ik angstig ben in het contact. Maar het was dus ook leuk en gezellig. Jammer dat ik me niet helemaal ontspannen kan voelen.

We waren met twaalf man/vrouw. Een mooie grote groep die via de mail was ingedeeld in groepjes van drie personen waar we onze schrijfsels mee bespraken. Maar eerst besprak een van ons een onderwerp: de Pantoem. Dat is een dichtvorm. Om in te komen maakten we eerst allemaal een Haiku. Dat is een versvorm die uit drie regels bestaat, met in de 1e, de 2e en de 3e regel respectievelijk 5, 7 en 5 lettergrepen. Toen iedereen klaar was geven we ons vers aan onze buurman, die er een Tanka van maakte door er twee regels aan toe te voegen, bestaande uit elk zeven lettergrepen. We lazen de Tanka daarna aan elkaar voor en dat was leuk. Iedereen is zo verschillend. De een had gebruik gemaakt van reim, klank herhalingen, gelijke letters, terwijl de ander humor gebruikte of heel romantisch was.

Daarna de Pantoem. Dat is weer heel anders, maar door de vorm wordt het dichten makkelijker. De Pantoem bestaat in totaal uit 16 regels, waarbij regels in ongeveer gelijke vorm in het vers worden herhaald. Het voert te ver om dat hier uit te leggen, maar ook dit was leuk om te doen en te horen.

Na deze intro gingen we in kleine groepjes uiteen. B. had een stukje van te voren opgestuurd naar mij en daar had ik naar gekeken. Hij had ook mijn stukje gelezen. Ik had mijn schrijfwerkplan opgestuurd. B. gaf hele zinvolle feedback. Ik weet wat ik in mijn biografie wil opnemen, maar de rode draad in mijn verhaal is voor mij nog niet echt helder en duidelijk. Dat pikte B. er goed uit. Wat ben ik in mijn boek aan het uitzoeken? Wat ben ik? Wat wil ik overbrengen aan de lezer? Ik vind het interessant om zo met iemand over het proces van het schrijven van gedachte te wisselen.

Een andere deelnemer had ook mijn schrijfwerkplan gelezen, en omdat het een heel kwetsbaar en persoonlijk verhaal is, vroeg hij zich af of ik me had gerealiseerd dat ik bij het uitkomen van het boek commentaar kan krijgen van mensen, die misschien niet altijd leuk is. Hoe ga ik daar mee om? In hoeverre heb ik afstand van de persoon in mijn boek? In hoeverre voel ik mij daar (nog) mee verbonden? Allemaal zinvolle vragen waar ik over na ga denken en wat ik opsla in mijn geheugen en laat sudderen.

B. vroeg zich ook af of mijn schrijfwerkplan helemaal vast lag, of dat het nog aan te passen was, te veranderen was. Dat is helder voor mij. Het schrijfwerkplan is een werkplan, geen vastgelegd gegeven waar ik niet van af zou kunnen wijken. Ook ook nu is het goed om mij dat opnieuw te realiseren.

Leuk om in zo'n schrijverskring met elkaar van gedachte te wisselen.

Schilderen. Heerlijk.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Schilderen is leuk!

Zij gaf mij kracht: Lori Spee

Vertrouwen (Wikepedia)

 - Vertrouwen is de bereidheid van een persoon of een groep om afhankelijk te zijn van de daden van een andere persoon of groep.

- Vertrouwen is geloven dat een ander eerlijk is of dat iets goed zal gaan.

- Vertrouwen is de verwachting van een persoon dat degene die hij of zij vertrouwt zal handelen op een manier die hem of haar niet zal benadelen, met het risico in een nadelige positie te belanden als de ander dit vertrouwen schaadt.

Respect

- Respect betekent dat je iemand in zijn waarde laat. Het is de bevestiging van gelijkheid tussen mensen. Nog mooier gezegd is het de eerbiediging van de fundamentele gelijkwaardigheid van ieder afzonderlijk individu. Resepct is een verlangen naar erkenning van de individuele menselijke waardigheid. (www.tegenwicht.org)

7e sessie EMDR bij E.

Ik merk dat het steeds minder belangrijk voor me is om mijn verhaal op Hart en Ziel te delen met jullie. Ik vind het wel heel prettig om mijn verhaal op te schrijven. En zonder jullie tekort te doen, waardeer ik jullie reacties enorm. Echt enorm. Ik heb er zo ontzettend veel aan gehad. Het heeft me zoveel verder geholpen. Ik voelde me gesteund, ik werd er sterker van, ik kon mijn verdriet delen waardoor ik me niet alleen voelde. En ik ben krachtiger geworden. Ik ben zo krachtige geworden dat het opschrijven van mijn dagboek verhaal voor mijzelf het meest belangrijke is geworden. En misschien ook wel het opschrijven van mijn verhaal, omdat ik er een boek over wil schrijven. Daarvoor ben ik met de cursus begonnen.

Maar ook gisteren vond ik het natuurlijk superfijn om te lezen dat jullie met me meeleven, maar het schrijven hier is geen doel op zich meer. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen. Maar ik schrijf omdat ik schrijf. Want ik ben iemand die schrijft. Dit graag van zich af schrijft en het verhaal wil bewaren. Maar dan verwerkt wil bewaren. Want dat is ten slotte het doel. Verwerken.

Vandaag was ik bij E. Ik had haar een mail gestuurd, waarin ik de punten had beschreven die ik nog als beelden voor mij zie. En het beeld van het legen huis met de tafel waarop de brief van mijn ex ligt, staat haarscherp op mijn netvlies. In de hoek de telefoon waarmee ik al onze vrienden belde. H. is weg. Waar zijn mijn kinderen? Weten jullie waar hij is? Ik weet niet waar ze zijn. Als jullie het weten, willen jullie mij dan bellen?

Die dag had ik de opening van een expositie. H. had gevraagd of ik de auto van mijn moeder wilde lenen, want hij had onze auto nodig. Met de auto van mijn moeder ging ik naar de opening van mijn expositie. Daarna ging ik naar huis. Ik deed de achterdeur open en kwam in een leeg huis. H. was er niet. Mijn kinderen waren er niet. Op de ronde tafel lag een brief. Ik las hem. H. was weg naar een plek die hij niet aan mij wilde vertellen. Hij zou via een kennis contact met mij opnemen. Ik schrok. Hier had ik niet op gerekend. Over twee weken zouden we de rechtszitting hebben, waarbij de voorlopige voorzieningen zouden worden uitgesproken. We hadden allebei een advocaat. Ik ging op de bank zitten, pakte de telefoon en belde al onze vrienden. Waar is hij? Weten jullie waar hij is? Hij is weg met de kinderen en ik weet niet waar naar toe.

E. vroeg of ik de koptelefoon op wilde zetten.

'Op een schaal van nul naar tien, hoe naar is het voor je om naar het beeld te kijken?'

'Acht.'

'Wat in het beeld veroorzaakt die naarheid?'

'Ik kom in een leeg huis.'

Ik huil. Ik huil de longen uit mijn lijf. Ik huil de ogen uit mijn kassen. Het snot druipt uit mijn neus. Ik krimp ineen van de pijn. Mijn spieren staan strak en gespannen. Ik weet niet meer waar ik ben. Even denk ik nog aan de mensen op de gang die mijn kunnen horen huilen, maar al snel is die gedachte weg en huil ik alleen maar. Een uur lang. Ik heb een uur lang gehuild.

   Je vertrouwt elkaar toch? Je hebt samen kinderen? Dan vertrouw je elkaar toch? Als je de mensen om je heen niet kunt vertrouwen, dan kun je toch niet leven? Maar ze waren weg. Het huis was leeg. Hij had mijn kinderen meegenomen en ik wist niet waar ze waren. Hij had een stuk uit mijn lijf meegenomen. Ik voelde me verscheurt en trok mijn schouders omhoog. Er was een leegte in mij. Een leegte die gevuld hoorde te zijn.

   Ik belde iedereen die ik kende. En niemand wist waar ze waren. Ik had mijn vrienden vertrouwd, maar zelf onze vrienden kon ik niet vertrouwen. Ik kon niemand meer vertrouwen. Ze zeiden dat ze niet wisten waar H. was, waar mijn kinderen waren. Eén van hen loog. Eén van hen gooide de haak er weer op en belde later terug. Daar was H. Daar waren mijn kinderen. Ik had het niet in de gaten. Ze logen tegen mij. Ik kon mijn vrienden niet vertrouwen. Wie kon ik nog vertrouwen?

   De naarheid zakte van acht naar drie. En van drie naar één. Even dachten we dat ik bij nul was, maar het vertrouwen in mijn vrienden of eigenlijk het misbruik dat mijn vrienden van mij hebben gemaakt, doet pijn. Heel veel pijn.

   H. heeft misbruik gemaakt van mijn vertrouwen. Dat is een feit. Hij heeft mij respectloos behandeld.

   'Hoe noem je zo iemand, die respectloos is behandeld?' We komen er niet.

Als ik op mijn brommer naar huis ga, denk ik na over wat ik meeneem van deze sessie: ik geloof in mezelf. Vorige week vond ik mezelf de moeite waard. Ik ben de moeite waard om naar te luisteren en een mening te hebben. Vandaag is realiseer ik mij dat ik ook geloof wat ik vertel. Ik vind mijn eigen mening de moeite waard en ik geloof daar in.

Er gaan nog meer gedachten door mijn hoofd die ik de moeite waard vind om op te schrijven. Als ik respectloos ben behandeld, ben ik dan onbelangrijk voor de ander? Ik ben belangrijk. Als de gebeurtenis zo traumatisch is, ben ik dan geschaad door wat er is gebeurd? Ik ben geheeld. Nee. Ik ben heel. En als ik dat woordje 'heel' opschrijf, merk ik dat er iets met mij gebeurt. Diep van binnen raak ik iets aan. Ik ben heel. Ze hebben mijn kinderen van mij af genomen en het is of ze een stukje uit mij hebben genomen. Maar ik ben heel. Ik ben nog steeds heel. Het kan zo voelen, als of ik niet compleet ben, maar ik ben heel.

Komende vrijdag start ik bij de EMDR met het onderwerp kinderen. Ik knip het op in stukjes.
 

- de dag dat ik thuis kwam en het huis leeg was. Op de ronde tafel lag een brief waarin stond dat mijn ex er met de kinderen vandoor was naar een voor mij onbekende plek. Ik belde al onze vrienden, maar niemand wist waar ze waren;

- twee weken later de rechtszitting waarbij de kinderen voorlopig aan mijn ex werden toegewezen. De rechter die me over haar bril aankeek. Mijn advocaat die niets deed, maar alleen maar verbaasd was door de woorden van mijn ex en mij van opzij aankeek. Daarna stortte ik in tranen op mijn knieën op de vloer. De parketwachter bracht me een glaasje water;

- de dag dat ik naar het huis van mijn ex ging om te vragen of ik de kinderen mee kon krijgen. Ik was bang dat ik ze nooit meer zou zien. Ik vocht met mijn ex in de gang. Hij werkte mij eruit. Ik heb daarna met een hamer het glas in de voordeur gebroken. De hamer gooide ik terug in de tuin, omdat ik bang was dat ik anders dingen zou doen waar ik spijt van zou krijgen. Mijn ex vluchtte met de kinderen naar de slaapkamer. Ik ben in de woonkamer gaan zitten en belde de politie om mezelf aan te geven.

- de dagen dat ik in het atelier achter de ouderlijke woning aan het werk was en uit het raam keek en in het huis naar binnen kon kijken en daar mijn kinderen met de oppas aan tafel zag zitten om te lunchen, ik mocht er niet bij zijn;

- de dag dat ik mijn paspoort ging ophalen in het gemeentehuis en zag dat de namen van mijn kinderen met twee dikke strepen waren doorgehaald. Nu was ik werkelijk ontmoederd;

- de allerlaatste zitting, de tiende of zo, waarin ik aangeef dat ik 'natuurlijk gezag' heb. De rechter die compassie met me heeft en mee wil werken. Hij vraagt wat de raad van de kinderenbescherming hierin kan betekenen. De raad van de kinderbescherming ziet bemiddelenniet als haar taak en heeft daar geen tijd voor. Mijn ex-man die feiten verdraait ('Het was geen theekransje', zegt hij later) en mijn advocaat die mijn ex-man gelooft en mij terecht wijst. Maar ook jeugdzorgdie niets voor mijkan betekenen en ons doorverwijst naar het maatschappelijk werk ('Het is de verantwoordelijkheid van beide ouders'). Het maatschappelijk werk dat onvoldoende opgeleid is om haar taak uit te voeren ('Als jij zo schreeuwt, dan voel ik me ook ongemakkelijk'). School die niet weet wat ze moet doen en me afweert ('Jij hebt geen gezag, we mogen jou geen informatie geven'). En de kinderen die daarmidden in zitten.

En daar gaat aan vooraf:

- Mijn zoontje huilt, mijn dochtertje is ziek. Ik sta boven aan de trap, bang dat ik ze wat aan doe, of mezelf van de trap af stort. Ik sluit mezelf op in de badkamer.

De foto is een foto van een tekening, waarop de ronde tafel die midden in de kamer staat, met daarop de brief van mijn ex. Voor het raam staat de telefoon waarmee ik al onze vrienden belde. In het echt stonden er ook een bank, een stoel en een tafel, maar in mijn beleving was het huis leeg. Ik zie dat ik links onder in de hoek een kleine harlekijn heb getekend, in haast achtergelaten op de grond.

En nr 17

nr 16

nr 15

nr 14

nr 13

nr 12

nr 11

nr 10

nr 9

nr 8

nr 7

nr 6

nr 5

nr 4

nr 3

nr 2

nr 1

Hier komen de schetsen.

Van onder naar boven in de volgorde waarop ik ze heb geschetst met houtskool.

Formaat ongeveer 80 x 120.

Ik heb thermo-sokjes gekocht. Ik had al thermo-onderhandschoentjes en een thermo-sjirt. Verder heb ik nieuwe dure wanten gekocht en heb ik vanochtend bovenop mijn thermo-sjirt een koltrui aan en daarover heen nog een katoenen ierse trui en een echte wintertrui. Ten slotte heb ik een thermo-bivakmuts gekocht. En dan maar op de brommer naar mijn werk. Dit is beter!

Vandaag was ik model tekenen van een naakte vrouw. Eigenlijk was het helemaal niet zoveel anders als het schetsen van een model die kleding draagt, want je kijkt naar lijnen, vormen, donkere en lichte vlakken.

Door een oud cursusboek van Teleac (ja, ja!) er bij te nemen, kon ik me voorbereiden. Er waren twee technieken die ik met houtskool op schetspapier wilde proberen. Bij de eerste techniek keek ik naar donkere en lichte vlakken. Bij de tweede techniek keek ik naar lijnen en terwijl ik de lijnen tekende, ging ik zo min mogelijk met mijn houtskoolstift van het papier af. Die laatste manier vond ik eigenlijk nog wel het allerleukste om te doen. Ik maak er nog foto's van om te laten zien.

In totaal heb ik 17 (!) schetsen gemaakt. Het duurde van zeven tot negen met een korte pauze rond acht uur. In het begin wisselde het model elke acht minuten van poze, aan het eind nam ze twee keer twintig minuten een stand in. Maar ik wisselde bijna elke vijf minuten van schetspapier. Tempo, tempo. Meters maken, veel meters papier maken. En ik schetste groot. Echt groot. Volgens mij is het schetspapier dat ik had meegenomen 120 bij 160 of zo. Lekker.

Door de opbouwende kritiek van Bewaarder en Kluuntje ben ik weer een grote stap verder gekomen. En toch denk ik dat ik ook deze weg heb moeten gaan.

Ach, wat zeur ik. Ik ben nog maar twee weken bezig met het schilderen van portretten!

Mijn leerproces is geweest om allereerst naar de donkere en lichte vlakken te kijken. Naar vormen van donkere vlekken en niet naar de omtrekvormen. Maar vandaag heb ik gekeken naar de verhoudingen en ik kwam een leuke website tegen met een kort filmpje van 2 1/2 minuut, waarin een gezicht getekend werd. Er is vast meer te vinden.

http://www.hobbytekenen.nl/video_mensen.html

Wat me ook ging hinderen waren de felle kleuren. De lieve glimlach kwam door de intense kleuren niet uit de verf (ha, ha! uit de verf). En toch is het een eerste goede keus geweest om mij te beperken tot de drie basiskleuren. Maar bij dit portret ben ik kleuren gaan mengen, zodat ze wat zachter werden.

Het is een portret van mijn dochter tijdens een dansvoorstelling. Mijn dochter heeft  blond haar en lichte zomerse kleuren staan haar goed. Daarom ben ik de basis op gaan zetten met magenta (koel rood) en niet met blauw. Daarna heb ik de vorm van het gezicht geschilderd (volgens de truuk van de website). Daarna heb ik oranje gemaakt door magenta en citroen geel te mengen. Voor de achtergrond heb ik paars gemaakt, door op het palet magenta en ultramarijn met het paletmes bij elkaar te voegen. Ten slotte heb ik (op advies van Bewaarder) de ogen, de mond en de neus in het schilderij gezet. Want een gezicht staat en valt met de ogen, de neus en de mond. En daar ben ik het helemaal mee eens.

En zie hier het eerste resultaat waar ik trots op ben.

Nu ben ik een beetje bang om verder te gaan, bang om het te verpesten. Maar ook dat hoort helaas soms bij het proces van leren.

Zucht. Dus ik ga (morgen) verder. Nu nog even genieten.

Portret

Blijven oefenen!

Dit schilderij is gelukkig niet griezelig of eng geworden ;)

Ik liet het net aan mijn collega zien en ze vindt het portret zelfs lief!

20e stap

Het portret van mijn vader in 20 stappen.

In het echt is het schilderij van mijn vader nóg mooier, omdat dan in het gezicht de kleurnuances citroen geel en magenta veel mooier uitkomen.

19e stap

Achtergrond dieper van kleur. Door het zonlicht zijn op de foto de kleuren minder goed te onderscheiden.

18e stap

Achtergrond dieper van kleur.

17e stap

Magenta toegevoegd

16e stap

Accenten op de bril en in het gezicht met titanium wit. Accenten in de boekenkast.

15e stap

Magenta toevoegen

14e stap

De achtergrond verdiepen in kleur. Elke keer weer kijken wat het portret nodig heeft.

13e stap

Citroengeel toegevoegd

12e stap

Tussenkleur met magenta.

11e stap

Groen toegevoegd, door de kleur eerst op het palet te mengen.

10e stap

En daarna met ultramarijn.

9e stap

Veranderen dus, met titanium wit.

Vervolg van het schilderen van het portret van mijn vader

8e stap

Na een weekje keek ik nog een kritisch naar het schilderij. Ik had het al gezien: de bril zat nog steeds te hoog op de neus en daardoor de ogen ook.  

Een bos rode tulpen.

Foto van Oscar van opzij dan.

Dit is Oscar.

Aangenaam kennis met u te maken.

Ik heb weer een onderwerp afgerond bij de EMDR.

Ik ben de moeite waard.

Zeven sessies!

Knap werk.

Ik ben krachtig.