Dansje dagboek

Schrijfoefening

Lang, lang, lang

De meeste behandelaars die ik heb gehad, deden hun best om mij de goede weg te wijzen, hoewel er natuurlijk ook psychologen tussen hebben gezeten die er echt niks van bakten en er een potje van maakten, zeker als ze zelf midden in een scheiding zitten wil dat nog wel eens gebeuren, of als ze thuis problemen hebben en ruzie hebben gemaakt met hun partner, of als het kind ziek is, waardoor de nachtrust is verstoord, want in dat soort situaties heb ik het zeker twee keer meegemaakt dat de behandelaar moeite had om wakker te blijven en in een enkel geval zelfs tijdens de sessie zat te knikkebollen, hoewel ik daar zelf misschien ook een rol in heb gespeeld, omdat ik - zeker in het begin, toen ik nog maar net hulp vroeg en nog een groentje was in hulpverleningsland - niet de diepte in durfde te gaan in het gesprek en erg oppervlakkig en voor de hulpverlener wellicht wat saai was, maar over het algemeen denk ik dat de verantwoordelijkheid van een juiste behandeling bij de therapeut ligt, uitzonderlingen daargelaten, zoals de cliënt die willens en wetens stopt met de behandeling, tegen het advies van de psychotherapeut en het multidisciplinaire behandelteam in, terwijl hij of zij weet dat er dan niets zal veranderen en dat hij of zij op de oude voet door zal gaan, voorbeelden hiervan zijn de alcoholist die niet kan stoppen met drinken of de drugsgebruiker die zich weer in het oude netwerk begeeft, een ander voorbeeld is de gokverslaafde, maar ook voor mensen met een eetstoornis kan het enorm lastig zijn om de verantwoordelijkheid van het eigen leven weer terug te nemen, de controle los te laten en... enzovoorts.

Dit was een schrijfoefening

De opdracht was om een tekst te schrijven met een extreem lange zin.

Schrijfoefening

Eigenschap

Wat later in de ochtend bel ik mijn schatjes op. Met een slaperige ochtendstem neemt zoon de telefoon op: 'Kom je zó vroeg al?'

   'Je lieve oma heeft haar snelle bolide aan me uitgeleend. Wil jij straks over de weg scheuren en de autobaan onveilig maken?' Hij is enthousiast en zegt dat hij snel een koude douche neemt om wakker te worden. 

   Dochter klinkt frisser en zegt vrolijk mijn naam als ze opneemt.

   'Wil jij twee dikke boterhammen beleggen met oude kaas?' vraagt ze. Ze lijkt uitgehongerd, alsof ze al een week met een lege maag loopt. Zo slecht zal ze toch niet voor zichzelf zorgen, vraagt mijn moederlijke stem in mij zich af.

   Even later installeer ik mij behaaglijk op de achterbank, terwijl zoonlief geconcentreerd de auto naar de snelweg navigeert. Dochterlief heeft een slordig geschreven routebeschrijving in haar smalle hand en klets vrolijke zinnen waar de zon warm van gaat schijnen.

Dit was een schrijfoefening

De opdracht was: schrijf een tekst met in elke zin minstens twe bijvoeglijke naamwoorden. Ze mogen ook bijwoordelijk worden gebruikt.

Dit was een leuke oefening. Dit moet ik vaker proberen. Ik vond het lastig, maar als je het goed doet, misstaat het niet. Leuke eerste poging.

Schrijfoefening

Kort

Morgen weer die wachtkamer. Wachten. Wachten. Wachten. Ik heb een hekel aan wachten. Ik ben afhankelijk. Weerloos en machteloos. Stomme therapie. Waarom bestaat zoiets als een wachtkamer? Ze zouden het af moeten schaffen. Al twintig jaar wacht ik. Twintig jaar! Elke week. Stom gedoe. Wie zal ik nu weer ontmoeten? Ik weet het nooit. Het is altijd een verrassing wie er komt. Is hij aardig? Kan hij me helpen? Is hij deskundig? Altijd maar dat wachten in die wachtkamer. Ik heb er een bloedhekel aan. Aan wachten.

Dit was een schrijfoefening.

De opdracht was als volgt. Schrijf een tekst met gemiddeld niet meer dan vijf woorden. Dat wil dus zeggen dat een tekst van twintigt zinnen maximaal honderd woorden mag bevatten.

Aantal woorden in de tekst: 87

Aantal zinnen in de tekst: 24

Gemiddelde zinslengte: 3,7

Schrijfoefening

Hoofd

Het meest grappige was toen ik met mijn hoofd naar beneden aan de touwen hing. Je hoofd begint dan langzaam te verkleuren. Eerst is je hoofd nog wit van schrik, maar al snel kleurt je hoofd rood. Als je heel lang met je hoofd naar beneden hangt, kan het zelfs paars worden.

   Het hoofd van mijn dochter zag er heel anders uit. Haar ogen stonden groot en angstig in haar hoofd toen ze naar me toe kwam rennen. De ogen in de hoofden van de mensen om ons heen keken vooral verschrikt. Op sommig hoofden zag ik een verbaasde uitdrukking.

   Ik richtte mijn aandacht van het hoofd van mijn dochter weer naar mijn eigen hoofd. Nog steeds hing ik met mijn hoofd naar beneden en dat was bijzonder oncomfortabel en verwarrend. Met je hoofd naar beneden krijg je andere gedachten dan met je hoofd omhoog. Bij mij begonnen angstige gedachten door mijn hoofd te spoken. Wat zou er gebeuren als het touw zou breken en ik met mijn hoofd recht naar beneden op de grond zou neerkomen.

   Het leek mij verstandiger om mijn hoofd weer op te richten. Aan de touwen trok ik mezelf op waardoor mijn hoofd weer boven kwam. Ik keek mijn dochter aan en er verscheen een brede grijns in haar verschrikte hoofd. Mam, zei ze, je hoofd is helemaal paars.

Dit was een schrijfoefening.

De opdracht was: schrijf een tekst waarin 1 woord van minstens vier letters in elke zin voorkomt in dezelfde vorm, dus niet als onderdeel van een langer woord, vervoegd of verbogen.

Schrijfoefening

Gisteren

Gisteren voelde ik me goed. Gisteren was een heel andere dag als vandaag. Gisteren scheen de zon. Gisteren was gezellig. Gisteren had ik mensen om mij heen die me lief waren. Gisteren was de meest fijne dag van de week. Gisteren zou altijd moeten blijven bestaan. Gisteren was gisteren en niet vandaag.

Dit was een schrijfoefening.

De opdracht was: schrijf een tekst waarin elke zin met hetzelfde woord begint.

Ik vond het vandaag super gezellig in het Klimbos. Ik had gevraagd of dochter S en zoon V zin hadden om te gaan klimmen en ook zus B gevraagd. Daarna voegden goede  vrienden/vriendinnen van V zich aan het gezelschap toe. Het was echt heel erg leuk.

We hebben niet alleen de 3 meter (discovery) en de 5 meter (sensation) gedaan, we zijn ook hoger gegaan tot de 12 meter (emotion) en zelfs de 15 meter (no limit)! En ik kan je verzekeren dat het dan echt hoog is. En niet alleen hoog, maar ook moeilijk.

Tussen de eerste twee routes namen we een korte koffiepauze, waarna we gemotiveerd, enthousiast en vol zelfvertrouwen aan onze emotionele limiet konden beginnen.

Enthousiast was ik zeker, want al na een korte klim van slechts drie meter hing ik omgekeerd aan de veiligheidsgordels. Mijn dochter snelde geschrokken toe, maar met mijn hoofd naar beneden hing ik rustig te bengelen, waarna ik mij kalm (was ik kalm???) omdraaide en verder omhoog klom.

Inmiddels werd ik mij bewust van de ernst van de situatie. Ik zat weliswaar vast aan stevige banden, maar dat maakte het geheel niet minder serieus. Ik klom nu immers richting 12 meter hoogte en straks zelfs naar de 15 meter. Welbewust nam ik elke volgende stap. Het was hoog en het was gevaarlijk. Heel hoog. Door de gordels veilig, maar toch...

P.S.

De goede vriendin van mijn zoon V. was blijkbaar zo onder de indruk van mijn klim- en doorzettingsvermogen, dat ze vroeg of ze mijn e-mail adres mocht doorgeven aan haar oom, die net als ik vrijgezel is en naarstig op zoek naar een metgezel. Uiteraard heb ik daar op weg naar de auto onmiddellijk voor gezorgd.

Jullie mening

Ik voel me gelukkig al weer een stuk beter nu ik op het oude niveau van de antidepressiva zit. Met de druppels kan ik na de vakantie in een rustiger tempo afbouwen.

Gisteren ben ik met een vriendin naar een korte cursus geweest over hoe je het beste internetdating aan kunt pakken. Ik kreeg eigenlijk niet zo heel veel reacties, terwijl andere vrouwen heel veel reacties kregen. Misschien kwam dat omdat ik maar één foto had geplaatst. Ik heb nu een aantal leuke foto's opgezocht, die ik na de vakantie op de site ga plaatsen. Ze zijn overigens vaag en pas als je toestemming geeft, zijn de foto's voor de betreffende persoon te zien.

Wat vinden jullie van de foto's?

Ik haal ze overigens vanavond weer weg.

Van boven naar beneden:

Foto bij een fotograaf (ingezoomd op groepsfoto)

Foto tijdens kerst

Foto tijdens een dans weekend

Salsadansen

Cursus beeldhouwen

Cursus schilderen

Diplomauitreiking

Klimmen in de Ardennen

(ik heb de foto's weer verwijderd, met uitzondering van de laatste, want daar herken je mij toch niet op)

Dank voor alle uitgebreide reacties. Aan mij natuurlijk de uiteindelijke keuze en beslissing, maar ik kan er veel mee!

Als ik ga trouwen, nodig ik jullie allemaal uit    ;D

Michael Jackson heeft veel 'gepikt' van Fred Astaire.

Het kan nóg erger.

Mijn internet deed het niet. Dus ik probeer dat doosje te pakken te krijgen. Je weet wel, dat doosje waar alles binnenkomt en waar lampjes op knipperen en zo. Ik dacht, ik kijk eens wat de lampjes doen. Daarvoor schoof ik de piano een stukje op zij. Tegen de piano stond een grote lijst van - pak hem beet - één bij anderhalve meter. Die is nu omgevallen. Het glas ligt verspreid over de vloer. Vóór de lijst stond een spiegel met facetrand in een bewerkte lijst. Tot mijn grote verbazing is de spiegel heel.

Kafka. Ik moet het boek toch echt een keer lezen.

Ach, dat is niet nodig. Ik maak het in het echt mee.

Dinsdag bij de apotheek.

   'Ik kan het nu alvast voor u bestellen?'

   'Dat zou fijn zijn. Ik ga overmorgen naar de huisarts en dan vraag ik een recept.'

Donderdag bij de huisarts.

   'Ik zie dat de apotheek het al klaar heeft staan.'

   'Nee, ze hebben het besteld en jij moet nog een recept schrijven.'

   'Dat heb ik al gedaan. Zonder dat ik het wist heb ik al een handtekening gezet.'

Donderdag bij de apotheek.

   'Ik kom mijn medicatie halen.'

   'Het is er wel, maar er is nog geen recept.'

   'De huisarts had gezegd dat hij dat heeft uitgeschreven.'

   'Ik kijk nog even voor u in het systeem. Nee, er is nog geen recept. Dat moet u nog even bij de huisarts halen.'

Donderdag om vijf over tien thuis.

   Antwoordapparaat: 'Bel voor afspraken en herhalingsrecepten tussen 8 en 10 uur.'

Buuuh, ik zit nog in m'n dip.

Toelichting EuroPsyche

Ik bedoel met een parallelle afgebroken behandeling het volgende.

Ik krijg psychotherapie, 2e lijnszorg bij een psychotherapeut/klinisch psycholoog. Dat is verzekerd via het AWBZ en de rekeningen gaan direct naar mijn zorgverzekeraar IZZ. No problem.

Daarnaast had ik bij een gz-psycholoog een EMDR behandeling (parallel dus). Ook 2e lijnszorg (=complexe zorg) en via het AWBZ. De gz-psycholoog had zich aangemeld bij EuroPsyche, omdat voor behandelingen in de 2e lijn bepaalde voorwaarden gelden waar EuroPsyche aan zou voldoen. Geen vuiltje aan de lucht, zou je denken. Zou je denken. Maar...

EuroPsyche voldeed niet aan de wettelijke eisen en daarom betaalde de zorgverzekeraar CZ een groot aantal facturen van EuroPsyche niet uit en nu denkt IZZ (mijn zorverzekering): ik betaal de rekeningen misschien ook niet meer. Ze denken daar nu 'even' over na.

Overigens was de behandeling die werd geleverd heel goed. Dus de behandelaar valt niets te verwijten, die deed ook maar gewoon waar ze voor had geleerd.

Een behandeling in de 2e lijn gaat onder een bepaalde code, een DBC. Voor de psychotherapie is een DBC gemaakt (geopend) waarvoor de zorgverzekeraar (pas aan het einde van de totale behandeling) betaalt en voor de EMDR is een andere DBC gemaakt (geopend). Na afloop van een behandeling moet deze DBC worden gesloten, de factuur wordt opgesteld en de zorgverzekeraar betaalt EuroPsyche, die de behandelaar dan weer zou moeten betalen. Maar omdat EuroPsyche failliet is, heeft de curator mijn ex-behandelaar geadviseerd om de DBC niet te sluiten. Het gevolg is dat de DBC nog open is. En... dan mag een andere behandelaar niet een zelfde DBC openen, want er mogen geen twee gelijke DBC's geopend zijn.

Probleem! Ik kan mijn (parallelle) behandeling niet vervolgen.

Nou heeft de minister gezegd, dat de zorgverzekeringen binnen tien dagen moeten laten weten of ze de behandeling vergoeden. En als ze dat niet willen moeten ze bemiddelen, zodat de cliënt (ik dus) de behandeling kan voortzetten.

Maar heb je wel eens aan de telefoon gezeten met een helpdeskmedewerker? Of gemaild? Dan moet je heeeeel sterk in je schoenen staan, wil je niet per direct opnieuw in een depressie van macheloosheid, hopeloosheid en uitzichtloosheid belanden.

Dat laatste was ik niet van plan en gebeurt tot nu ook niet.

Leve de EMDR! Want daardoor kan ik het gevoel van machteloosheid hanteren.

Vandaag voelde ik me gelukkig al een stuk beter dan maandag en dinsdag, nog wel wat wiebelig in mijn hoofd en ergens een soort van vaag wollerig gevoel. Ik kan het mij nog herinneren van toen ik een keer eerder stopte met antidepressiva. Alsof het je niet zelf overkomt en je er zelf niet helemaal bij bent. Zo nu en dan ook weer gezellig gelachen. Belangrijke dingen zijn dat.

Morgenochtend naar de huisarts, dan naar F, mijn psychotherapeut.

Ik zit nog met een paralelle afgebroken behandeling omdat die via EuroPsyche ging. Is dat voor anderen herkenbaar?

Aha! Het sombere gevoel werd veroorzaakt doordat ik was gestopt met antidepressiva. Van 20 mg naar 10 mg ging goed en dat heb ik een half jaar zo vastgehouden. Ruim een maand geleden wilde ik van 10 mg naar nul, maar pilletjes van 5 mg bestaan niet, daarom begon ik met twee dagen 10, dan één dag niets, dan weer twee dagn 10 en dat heb ik twee weken volgehouden. Daarna nam ik om de dag een pilletje en ten slotte nam ik een pilletje van 10 mg, dan twee dagen niets. Maar dat werkt niet. Bij de apotheek heb ik nu druppels besteld. Daarmee kan ik het beter doseren.

Ik had moeite met mijn concentratie, voelde me somber met een sluimerend huil-gevoel, beetje wiebelig en down. Ontrekkingsverschijnselen. Daarom ben ik vanmiddag naar huis gegaan.

Thuis achter de computer. Twee contactverzoeken waar ik op heb gereageerd. Voordat ik op vakantie ga, kan ik nog een date hebben.

Met mijn kinderen ga ik zondag naar het klimbos. Dan kan ik alsnog de hoogte van 15 meter beproeven. 15 meter is trouwens wel hoog, hoor.

Met mijn date ben ik naar het Klimbos in Apeldoorn geweest. Zondag. Het regende. Ik wist dat het zou gaan regenen: 90% kans. Maar, besloot ik, we zijn lekker bezig en trekken een regenjack aan. We smelten niet.

   Ik was nog steeds verbaasd dat B had ingestemd om te gaan klimmen. Hij vertelde later wel dat hij aan fitness deed, maar hij heeft een oud lichaam. Daar doe je niks aan. Zo ben je.

   De eerste hoogte was op 3 meter. Hij vertelde dat hij hoogtevrees had. Maar waarom zeg je dan ja? vroeg ik mij nogmaals af. B liep voorop en hield er lekker het tempo in. Aan het einde van de hindernisbaan klommen we naar beneden.

   Waar begon de de volgende hindernis? De begeleider wees naar boven. In plaats van naar beneden moesten we naar boven klimmen, omhoog, naar de 7 meter. Dat vond B toch wel een tikkeltje hoog. Zijn hoogtevrees begon hem parten te spelen en hij stuurde mij vooruit. Ik vond hem moedig.

B was bang, hij was echt bang. Ik zag zijn verwrongen gezicht en zijn gespannen lichaam. En de hindernisbaan was lang.

   'Is het moeilijker als het hoger wordt?  vroeg B.

   'Niet moeilijker,' zei de begeleider vanaf de grond. 'Wel hoger.' Ik lachte stilletjes. B was bezig zijn angst te overwinnen.

   Aan het einde klommen we naar beneden.

   'Zullen we koffie gaan drinken?' Hij liep al weg. Bij het koffiedrinken zag ik dat zijn handen en zijn hele lichaam trilden. Hij was koud door de regen en de spanning. En toch vond ik het leuk om hem zo te zien. Hij was zoveel leuker dan tijdens onze eerste ontmoeting, waarbij hij zich als een ideale vaderfiguur presenteerde. Daar was nu weinig van over. Hij was zichzelf. Gewoon een sympathieke man. Maar ik voelde verder niks.

B ging tegen mij aan zitten.

   'Schuif maar een stukje terug,' zei ik. Ik had er geen behoefte aan. De hele middag lette ik op de afstand die we tot elkaar hadden. Of ik hem niet per ongeluk aanraakte. Heel vermoeiend.

   We hebben niet de 12 meter gedaan en zeker niet de 15 meter. Die doe ik volgende week met mijn kinderen.

(het filmpje heb ik van YouTube gehaald)

'Hoe vond je het?' vroeg B toen we later in de middag de Apenheul uitliepen.

   'Ja, wel gezellig,' zei ik.

   'Dus er zit een vervolg in?'

   'Nee.'

   'Wil je er eerst weer over nadenken?'

   'Nee, er komt geen volgende afspraak.'

   Ik vond het saai. We hadden niets met elkaar te bespreken. Hij was teleurgesteld en aangeslagen. We reden in onze eigen auto naar huis.

Vrijdag ga ik met mijn vriendin naar Utrecht. Dan is er een gratis cursus internetdaten.

   Als je zin hebt om ook te komen? Meld je dan aan. Misschien ontmoet ik je daar.

http://singlecoaching.nl/inspiratiesessies-en-kennismaken?utm_source=Singlecoaching.nl+Nieuwsbrief&utm_campaign=24c50bd14b-Nieuwsbrief+10+november+2011&utm_medium=email

Vandaag had ik zo'n onbestemd kut en klote gevoel. Dat je je rot voelt en niet weet waar het vandaan komt. Maar het is er wel. En huilen lukt niet echt, maar je bent wel verdrietig. Zo nu en dan ontsnapt er een snik, maar het zet niet door. Een beetje een nikserig bedomt zeur gevoel.

Daarom heb ik op uitzending gemist het programma 'Over de streep' opgezocht. Daar ga je wel van huilen.

Even gehuild. Niet heftig, maar wel duidelijk gehuild. Betraande ogen. Rood genoeg om niet bij iemand op bezoek te gaan. En het pijn-in-mijn-buik gevoel heeft aandacht gekregen. Er was niets wat mij bijzonder raakte, het raakte me gewoon even allemaal.

Gewoon even een rot, naar en duidelijk aanwezig onbestemd hopeloos en nodeloos gevoel.

Hè.

Vrijdag was ik bij de dramatherapeut. De toekomst, het nieuwe land, afscheid nemen van het verleden. Als ik weet wat ik wil, weten anderen waarom ze me aardig vinden.

   'Vinden jullie ook dat ik het laatste half jaar zo leuk ben?' vroeg ik woensdag aan mijn collega's.

   Ik vind mezelf veel leuker dan vroeger. Toen vond ik mezelf waardeloos. Nu vind ik mezelf leuk.

'Wat een mooie kleuren,' zei A toen ik mijn moodbaord had neergelegd. 'Kun je er wat over vertellen?'

   'Dit is de horizon,' zei ik. 'Ik heb ruimte nodig. Ruimte om te leven. Ik spreidde mijn armen uit. 'En hier staat een stevige bizon. Die laat zich niet zomaar weg zetten. Hier rechts bovenin vliegt een vogel. Vrij. En dit is allemaal groen. Ik vind mijn tuin zo heerlijk. Ik zit graag in m'n tuin. En dit hier is rust. Rust is ook belangrijk. Ik ben graag in beweging, maar rust heb ik ook nodig. Deze vrouw laat zichzelf zien. En daar rechts zie je allemaal lachende gezichten. Plezier maken, lachen. Dat vind ik ook belangrijk in het leven. En dit zijn heel veel mannen. Ik heb echt lopen zoeken naar de mannen. Die stonden niet in de VIVA en in de tijdschriften die ik thuis had, maar ik wilde ze er wel bij hebben. Allemaal verschillende mannen. Dit is die astronaut. Dat vind ik zo'n aardige en sympathieke man. En dit is gewoon een grappige man, een beetje een vreemde man. En deze kijkt heel lief. En deze mannen, die vind ik ook gek. O, en kijk, dit is Gordon met zijn groepje. Dat zijn zulke wondelijke types. Ze zijn allemaal verschillend en toch zitten ze bij elkaar in een groep. Dat vind ik zo knap. Allemaal verschillende mensen, die toch allemaal bij elkaar zijn. Zo leuk. En dit is mijn vrouwelijke kant, want ik wil met alle mannen dansen. En die roosjes hier is de romantiek. En hier is nog een vogeltje. En hier ook nog een vogeltje. O, en kijk hier eens. Dat is zo'n grappig plaatje.' Ik wijs naar het midden van de linkerkant van het moodboard. Er staan twee libelles die elkaar met hun voorpootjes aanraken. 'Kijk nou toch. Die maken contact. Is het geen leuk plaatje?'

   'Het ziet er heel lief en schattig uit, die twee libelles. Wat een wonder, zo'n contact.'

'Ga maar staan.'

   'Ik zie H. (mijn ex) daar op de stoel zitten.'

   'En waar sta jij?'

   'Ik wil het liefst hier midden in de kamer staan. Maar ik heb last van hem, daarom ga ik een stukje opzij, maar dat wil ik niet. Ik wil bewegen en plezier maken.'

   'Pak maar een kussen. Hoe ziet dat plezier eruit?'

   Ik pak drie verschillende kussentjes, drie vrolijke kleurtjes en leg ze om me heen.

   'Nee,' zeg ik. 'Zo voel ik me opgesloten. Ze vliegen om me heen, als drie vrolijke vogeltjes. Ze vladderen vrolijk om mee heen.'

   A stelt nog veel meer vragen. Ze wil me meenemen naar mijn toekomst. En niet stil staan bij het verleden. Ik moet verder.

   'Maar ik ben zo boos op hem. Ik ben zo ontzettend bood op hem. Woedend ben ik. Zo ongelofelijk boos ben ik op je.'

   'Je zegt het zacht, maar het klinkt heel stevig en boos. Voel je ook de kracht die je krijgt door de boosheid. De stevigheid die het je geeft. Je raakt meer geaard en staat steviger met je voeten op de grond.'

   'Mijn schouder en nek ontspant ook.'

   'Als je aan H denkt, roept het kracht op. En de kracht is verbonden met je vrolijke vogeltjes. Met je spontaniteit.'

En dan zegt A iets wezelijks: 'Je bent boos op H. Maar hij staat voor heel veel anderen dingen waar je boos op bent.'

   'Ik voelde me waardeloos. En H bevestigde die waardeloosheid. Ik voelde me waardeloos door al die dingen die ik had meegemaakt en hij bevestigde dat nare gevoel. Het was niet H. waardoor ik me waardeloos voelde. Ik voelde me al waardeloos vóórdat ik hem ontmoette. H heeft het er nog eens ingewreven.'

   'En voel de kracht maar die het je geeft als je je boos voelt. En voel de kracht die verbonden is met je spontaniteit en de blije vogeltjes die om je heen fladderen. En wat gebeurt er nu met H? Het lijkt wel of hij iets verder weg is. Kan je hem buiten zetten? Kun je hem de deur uitzetten?' A haalt de knip van de deur. Ik pak de stoel met het kussen en zet de stoel buiten de deur. De deur gaat weer dicht.

Ik ben vrij. Ik spreid mijn armen uit. Ik praat zachtjes en voel de rust om me heen. De rust van vrijheid en speelsheid. Van vrolijkheid om in alle rust en stilte verder te willen gaan.

Deze fladderende bijtjes kwam ik vandaag toevallig tegen.

Kopen!

En in de tuin zetten!

Zondag ga ik klimmen. Maar ik heb toch ook maar contact gelegd met iemand anders.

Genieten. Dat is de bedoeling van het leven.

Helemaal verbijsterd ben ik van de reactie van een psycholoog die ik via googelen op EMDR te pakken kreeg. Volgens de website kon ik bellen tussen 6 en 7, dus dat heb ik net gedaan. Ik kon gelijk bij haar terecht. Ze was kort door de bocht. Vooraf een mail sturen was niet nodig. Ik kon gewoon van te voren vertellen wat er aan de hand was. Het gesprek duurde drie kwartier en dat was lang genoeg. Ook andere opmerkingen die ik had waren niet relevant. Ze noteerde mijn gegevens en ik kon morgenavond al bij haar terecht. De afspraak was gemaakt voor ik het in de gaten had. Vijf minuutjes later zat ik weer buiten een boek te lezen. Ten minste dat probeerde ik, maar de concentratie was weg.

   Ik belde haar terug.

   Ze nam op.

   'Het ging me allemaal te snel. Ik wil de afspraak weer afzeggen.

   'Oke, dan streep ik de afspraak door. Goedendag.'

   Verbijsterd stond ik met de hoorn in de hand te luisteren naar het tuut-geluidje.

   Naar haar moet niemand gaan. Ze heet mevrouw Van der G en heeft haar praktijk in Arnhem. Wat een raar mens. Ik ben blij dat ik de afspraak heb afgezegd.

Ik heb een vervolgafspraak gemaakt met mijn date. Zondag gaan we naar het klimbos!

(zie voor de eerste afspraak mijn dagboek van 30 juni)

Logisch toch?

Duhhuh!

Nou, jaaaah.

Uitwerking van de opdracht van: Leef & Eet gezond II - Wat te doen met onrust?

1. Beschrijf hoe goed je de oorzaken van je onrust kent en hoe moeilijk of gemakkelijk je het vindt om je onrust uit te zitten - als je hem hebt.

Ja, die oorzaak ken ik wel. Dat is het gevoel van waardeloosheid, maar ook van zinloosheid. Een soort van dreunend ongenoegen in het leven. In de toekomst. Omdat het verleden zo klote was en me weinig vertrouwen gaf in die toekomst.

2. Geef vervolgens aan of je genoeg reden ziet om hiermee aan de slag te gaan.

Ja, duhhuh! Daar ben ik al heel lang mee bezig. Nu het laatste stuk nog. Wat overigens steeds makkelijker gaat.

De toekomst.

3. Ben je bereid te oefenen in iets wat eng en onbekend is?

Oefenen? Met die man? Met het contact met die man? Wat heel eng is. Het onbekende is dat die man lief, aardig, vriendelijk, schattig kan zijn. En dat ik daarvoor open kan staan. Het onbekende is dat ik me veilig voel, vertrouwd, ontspannen, bewust van mijn en zijn aanwezigheid. En dat ik open sta voor contact, toenadering, samen zijn.

Oei! Dat is inderdaad heeeeel eng.

Ha, ha. Vooral die laatste zin in de vorige alinea is heeeeeel eng en onbekend.

4. Heb je er een confrontatie met jezelf voor over als je daardoor een aantal slechte gewoonten vanzelf kunt laten verdwijnen?

Nou, nou. Zo negatief hoef ik niet over mezelf te denken hoor. Ik zou deze vraag liever willen herformuleren. Heb je er een confrontatie met jezelf voor over als je daardoor een aantal fijne gewoontes bij jezelf kunt toevoegen?

Ja!!! Ik doe niet anders! Ik ben hard aan het werk. En zo nu en dan doe ik er even niet aan. Dan vermijd ik even, dan zoek ik even afleiding.

Morgen ga ik een collage maken. Het is een opdracht van mijn dramatherapeut. Maak een collage van je toekomst. Van het nieuwe land waar je naar toe gaat, waar je in stapt.

Oei, oei. Weer eng. Waar ik in stap. Dat zinnetjes. Een nieuwe stap. Een hele nieuwe stap.

Opdracht 8 van Leef & eet gezond II - Wat te doen met onrust?

(Ik lees deze opdracht, terwijl ik een glaasje wijn drink)

Bij gevoelens van onrust gaan veel mensen eten. Dat is mooi om te weten, maar wat doe je eraan?

Vaak krijg je het advies: als je wilt gaan eten terwijl je geen honger hebt, doe het dan niet.
Ga liever iets anders doen, bijvoorbeeld een vriendin bellen of een wandelingetje maken.
En neem anders een appel.

Er is iets vreemds aan zo'n advies. Je ervaart onrust, wat betekent dat iets aan jou of je leven je op dat moment niet bevalt. Dan is een vriendin bellen alleen een oplossing als dát was wat je niet beviel: je hebt die vriendin weinig gebeld, terwijl je daar eigenlijk zo'n zin in hebt. In alle andere gevallen is het een poging om je onrust te dempen.

Er zijn weinig manieren om je onrust eindeloos te behouden. Eigenlijk is er maar één: hem wegdrukken!!! Als je onrust gewoon laat voor wat hij is (een ongemakkelijk gevoel), dan raast hij uit en zakt hij weg. Net als oprecht verdriet, simpele woede of pure angst. Pas als je aan dat soort dingen gaat zitten duwen of trekken, blijven ze bestaan. Juist omdat je het gevoel zelf niet aangaat.

Wil je minder vaak eten uit onrust, dan heb je globaal twee mogelijkheden:
1. Leer je onrust verminderen
2. Leer je onrust uit te zitten zonder hulpmiddelen

Het goede nieuws is, dat deze vermogens je in alles zullen helpen. Geen mens is zonder onrust, want het is gewoon een teken dat iets je niet bevalt en dat je daarmee aan de slag moet. Dat hoort bij het leven. Maar hoe beter je met je onrust om leert gaan, des te leuker, echter en eenvoudiger wordt je leven.

Het slechte nieuws is, dat veel mensen niet gewend zijn om hun onrust toe te laten.
Alles wat onbekend is, voelt eng. Daardoor gaan mensen het proces van 'onrust leren uitzitten' en het onderzoeken van de oorzaken van onrust pas aan als ze daar een goede reden voor hebben.

Opdracht

1. Beschrijf hoe goed je de oorzaken van je onrust kent en hoe moeilijk of gemakkelijk je het vindt om je onrust uit te zitten - als je hem hebt.

2. Geef vervolgens aan of je genoeg reden ziet om hiermee aan de slag te gaan.

3. Ben je bereid te oefenen in iets wat eng en onbekend is?

4. Heb je er een confrontatie met jezelf voor over als je daardoor een aantal slechte gewoonten vanzelf kunt laten verdwijnen?