Harapan dagboek

Proces best wel heftig.

Ga het aan en in zachtheid.

Klankhealing in de natuur is verplaats.

Drummen op de japanse drums was een prachtige ervaring.

Leuk groepje en zou wel mee willen doen,maar heb nu maandelijks teveel kosten.

Dus dat zit er even niet in.

Heb spierpijn nu.

Van gisteren en diep geslapen,raar gedroomd.

Grijs is het buiten,jammer.

Vandaag rustig aan,wat rommelen in huis en wasje draaien.

Morgen mee klankhealing in de natuur en om half zes drummen.

Tjonge jonge,er is wat los gekomen.

Veel woede,toen angst en daarna vedriet.

Ben heel erg moe .

En er komt nog een vervolg.

Op een veilige plek en bijgestaan door een ervaren persoon.

Door de afgelopen kort geleden gebeurtenissen en het halveren van de anti depressiva zat er een lading behoorlijk aan de oppervlakte.

Er heel wat uit geschreeuwd,gejankt,pijn gevoeld enz.

Ook woede naar mezelf toe. Heb mezelf vergeven en dat proces is nu in gang gezet.

Nu eens niet de boel mentaal verklaren,want ik weet precies het hoe en wat en waarom.

Maar de emotie wilde gekend worden en geuit worden.

Eén laag nu gehad en er is nog meer.

Komt goed,ga er doorheen en laat los.

Ontzettend moe.

Straks aan de gang met de woede,heel oude woede.

Dank voor jullie ondersteuning,wordt zeer gewaardeerd.

Nu in telefoongesprek.

Afspraak voor morgen.

Nog een andere aanvaring gehad en iemand anders die me iets heeft aangereikt.

Ben de antidepressiva aan het afbouwen en toen ze dat zei viel het kwartje.

Oude woede is natuurlijk heel mooi onderdrukt gebleven.

En omdat ik het eigenlijk niet van mezelf mag,boos zijn, is het extra onderdrukt met als gevolg dat de druk van binnenuit natuurlijk alleen maar opgebouwd is.

Gigantisch is het en bang ervan.

Ga nu een manier vinden om het te uiten op een veiliger manier zonder nog meer anderen er mee te confronteren.

Het is heel oud dat merk ik wel,terug naar kindertijd.

Dus nu zorg voor mezelf vragen en even niet geven.

Ben op en mijn hoofd zit helemaal vol.

Verdrietig,hartkloppingen af en toe.

Het is zo en ga er mee aan de slag.

Morgen telefoontje plegen en overleg hoe het aan te pakken.

Persoon is veilig aangekomen na lange rit. gewoon via via gebeld.

Sorry voor mijn korte schrijven en dat ik  jullie aan het schrikken heb gemaakt.

Dat schijnt momenteel (aantal weken ) nu,steeds weer te gebeuren.

Er is iets aan heel oud zeer in mij dat getriggerd wordt.

Waar ik het over had was dat ik gezellig een bezoeker had voor een aantal dagen,houd het daarom wat op de vlakte.

Het heeft te maken met negativiteit van meerderen om me heen die dan via mij daarover willen spuien.

Prima op zich,maar niet de toon waarop.

Ik kan daar niet meer tegen en wil het daarom niet meer.Laat ze bij elkaar gaan zitten en het dan uitspreken.

De persoon zou as zondag vertrekken ,toen vandaag door allerlei misvattingen  en maakte opeens de opmerking,dan ga ik nu maar naar huis.

En ik heb gezegd,lijkt me goed.

Verder zal ik heel eerlijk zijn,ik was woest en heb dat sinds lange lange jaren echt geuit.

Dus ik praat mezelf niet schoon.Ben reuze geschrokken van mezelf en de persoon ook denk ik.

Is weggereden en ik weet niet of de persoon veilig is thuisgekomen,kan niet bellen neemt niet op.

Dus lieverds,nogmaals mijn verontschuldiging .

Voor de duidelijkheid,dank voor jullie reacties ,maar ik woon al jaren op mezelf met juffrouw poes en dat doe ik heel bewust door verleden enz.Dat staat los van deze persoon. En ik vind het fijn ook.

Zo is het fijn en zo ben je alleen.

Hoe onverwachts situaties de boel kunnen veranderen.