MrsQ dagboek

Hulp gevraagd!

De bruiloftsgasten zijn gevraagd in plaats van een kado iets te eten mee te nemen.

Ik ga cupcakes maken, leek me wel zo gemakkelijk om daar op te eten.

De enige vraag waar ik nu mee rondloop is:

maak ik ze zoet of hartig?

Pro zoet: het is midden op de middag

Pro hartig: het wordt mooi weer en al die chocola is daar niet tegen bestand.

Ik kan jullie tips en ideeën hierover goed gebruiken, dus als je online bent en een idee hebt, laat het me weten!

------------------

De eerste 2 waren voor hartig, dus dat gaat het zijn.

Bovendien met simpel recept te vullen: miniquiches in cupcakevorm

http://www.ah.nl/recepten/recept?id=824356&rq=yorkhamtaartjes&sr_type=recipe

Ik heb het al eerder gemaakt, toen in 2 kleine ovenschaaltjes. Zonder kaas bovenop, maar met feta onderin. Heerlijk!

Weekenddrukte! Vanmiddag een bruiloftsfeest, daarna een tentoonstellingsopening, morgen dingen met familie en een vriendinnenverjaardag.

Ik ben blij dat ik maandag niet naar mijn werk hoef, kan ik tenminste uitpuffen.

;-)

Ik lunchte gisteren met een vriend die zei: je maakt helemaal niet de indruk van een gefrustreerde uitgebluste werkeloze.

Wat een vreemde ideeën heeft die man!

;-)

Dank voor jullie medeleven.

Voor mensen die hun zorgen hebben uitgesproken over onze financiën: dat hoeft niet.

We jassen al ons geld er doorheen in Italië (dat, even tussen 2 haakjes, wel wat investeerders zoals ons kan gebruiken), en zorgen ervoor dat we nog net benzine-geld en kampeergeld hebben voor de terugreis, en dat we ergens in Nederland € 100,- hebben verstopt om zuinig aan van rond te komen tot er weer ergens een salaris verschijnt.

Het is traditie, en daar doe je niets aan.

Wij gaan naar Italië voor de Kunst & de Keuken, en daar genieten we doorgaans die andere 48 weken nog van na. Een superinvestering, al zeggen we het zelf.

;-)

Ongelooflijk vervelend, en heel erg naar om te melden is dat het er naar uit ziet dat we 4 weken met vakantie zullen gaan.

Geen 2 of 3 weken (zoals we vorig jaar hebben gedaan omdat ik niet langer weg kon van mijn werk), maar gewoon de hele geweldige 4 volle weken! JIPPIE!!!

;-)

Jammer hoor.

Antwoord op de uitstekende vraag van Pret: 

Het lijkt mij ook dat andere sectoren zouden kunnen profiteren van mijn ervaring.

Maar in de afgelopen jaren ben ik daarbij op 2 problemen gestuit.

Ten eerste weet men buiten de sector niet hoe met 'ons' om te gaan.

Ik had eens een coach die me eerlijk zei dat projectleider in de culturele sector haar niet van hetzelfde niveau leek als projectleider elders. Ik klapperde met mijn oren.

Bestuursvoorzitter zijn van een geronnemeerde galerie wordt (wederom buiten de sector) gezien als vergelijkbaar met organisator van de bingo-avond in het buurthuis. Het is cultuur dus hobbyisme en van laag niveau.

Ten tweede heb ik tijdens mijn recente studie bedrijfskunde geleerd dat men elkaar aanspoort "out of the box" te denken, maar dat een echte out-of-the-boxdenker voor hen vele stappen te ver gaat.

Men vond mijn ideeën maar raar. En dat was binnen die context natuurlijk ook zo.

Bij de eindpresentatie van het eerste jaar hield iedereen automatisch een powerpointpresentatie. Ik stelde mijn studiegroepje voor om iets anders te gaan doen. Paniek natuurlijk.

Toen heb ik mij maar beperkt tot het voorstellen van een conceptthema en af te sluiten met een grappig kort filmpje van Youtube om het proces in de groep aan te geven.

Schoorvoetend ging men daar mee akkoord. Onnodig natuurlijk om te zeggen dat de vorm van de presentatie erg goed aansloeg.

Het is niet grijpbaar en dus veroordeelt men 'ons'. Dat zie je wel in de huidige politiek.

Mijn dromen veranderen.

Waar ze eerst gingen over het wantrouwen dat ik heb naar mijn vorige werkgever, gaan ze steeds meer over de onrust die ik voel nu ik werkeloos ben.

Al mijn banen en freelance-klussen, en dan bedoel ik ook ALLE banen en klussen, heb ik gekregen via mijn netwerken. Niet via brieven en sollicitatiegesprekken.

Wel zat er natuurlijk vaak een gesprek bij, maar dat was meestal een formaliteit en ging over geld en voorwaarden.

En uit vrijwel ALLE banen en klussen zijn vervolgopdrachten gekomen, waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ik en mijn werk goed vielen bij opdrachtgevers ook al waren we niet door de geijkte sollicitatieprocedure bij elkaar gekomen.

Maar nu is het droog in mijn sector.

Bovendien is de zomer aangebroken, wat betekent dat de festivals die nu worden gehouden al een tijd geleden zijn georganiseerd, en dat bedrijven lekker rustig de vakanties gaan vieren.

Ja, ik maak me sinds mijn droom vannacht wat zorgen.

Hoeft niet, is altijd zo en komt wel goed. Dat weet ik wel.

Maar het zijn rare tijden.

--------------------------------------------------

Ik trok een medicijnkaart en kreeg de Lynx.

Ik zal hem vandaag eens met me meedragen als ik het huis aan het poetsen ben.

;-)

Ik heb nare dromen over mijn laatste baan.

Ik verdring ze meteen maar eigenlijk zou ik ze eens moeten opschrijven om te kijken wat ze me te vertellen hebben.

In ieder geval huichelt de baas (in mijn droom) dat hij nu een andere kant op wil. En uiteraard vertrouw ik het voor geen meter.

Ik zal ze opschrijven (hoewel ik alleen van het idee al ga gruwelen).

Ik ga eens lekker werken aan een nieuwe outline, naar de cultuur-persconferentie (luisteren?) en misschien oppassen

En als ik echt zin heb ga ik eens kijken hoe de stofzuiger ook al weer werkt...

:-))

Ik heb 2 van de drie voetbalwedstrijden van Oranje gemist.

En dat was echt waar zó fijn!

Dat ga ik vaker doen.

O, wacht...

De reading heb ik gisteren laten doen omdat de afspraak al een tijdje stond, niet omdat die mensen in mijn omgeving overleden.

Ik wilde uit de cirkel komen waar ik nu al 4 jaar in rondloop zonder dat ik enig benul heb hoe dat zou moeten. Ik merk alleen dat ik steeds weer in dezelfde situattie verzeild raak.

De reading was erg prettig, heel erg prettig zelfs.

Altijd fijn als iemand naar MIJ kijkt, met respect voor mij en het proces waar ik in zit.

Bij een reading kijkt iemand naar je op energieniveau.

Een goede reader vertelt je daarna niet wat je moet doen, verslingert zijn eigen proces niet met dat van jou, maar plaatst jou in het centrum, ontdaan van alle opsmuk.

Als je echt gezien wordt voel je dat ook.

Het is sowieso een hele mooie manier om met elkaar om te gaan.

Ik merkte gisteren hoe gemakkelijk het weer is om op een lijn te gaan zitten tijdens de reading.

Zij raakte in haar gedachten aan een gevoelige snaar en nog voor ze dat had uitgesproken gaf ik haar (niet hardop) toestemming om er over te beginnen. Wat ze ook deed.

Dit klinkt vaag en hokuspokus dat weet ik best.

;-)

We hebben samen de opleiding gevolgd in Utrecht, 10 jaar geleden.

Dat was geweldig. Echt geweldig.

Er gebeurt zo veel op energieniveau!

En het is zo gemakkelijk om daar weer aan voorbij te gaan in het dagelijkse leven.

Zoals ik hier al net schreef hoe het werkt om op 1 lijn te zitten, dat is niet uit te leggen maar wel zo fijn! en ik realiseer me heel goed dat dit vreemd en idioot klinkt.

Enfin, ik ben geen evangelist. Ik wil alleen maar zeggen dat het heerlijk was.

Ik heb geen complete antwoorden, maar ik weet nu wel welke (energetische) richting ik op moet. Kan. Zou kunnen.

Geen druk, pfff.

Na de pas vorige week ontdekte zelfmoord en het bijna fatale ongeluk van iemand in Maleisië kwam er dinsdagochtend nog een schok overheen: Ik las in de krant dat iemand met wie ik 4 jaar geleden heb samengewerkt onverwachts in zijn slaap was overleden.

Je gaat slapen, niks aan het handje, en je wordt nooit meer wakker.

Hoe bizar dat dit voor velen de mooiste manier is om te sterven. Nee, niet bizar. Het is pijnloos, geen lijdensweg voor jezelf en je omgeving.

In alle drie de gevallen gaat (of ging) het om iemand die eigenlijk te goed en misschien ook wel te zacht was voor zijn omgeving.

Nou, ik ga even de zinnen verzetten en een reading halen bij iemand uit mijn readingklasje van 10 jaar geleden.

Dus adios en tot later

De netwerkborrel was grappig. En erg druk!

Heel veel pakken, dat wel.

Ik kwam binnen met iemand die ook voor het eerst was, we hebben samen koffie gehaald, en toen wou zij naar de serre, en ik zag een bekende waar ik bij ben gaan zitten en die met iemand praatte die ook niet op haar mondje gevallen was.

Want dat viel me wel op: mensen zijn daar niet om eens te kijken of ze muurbloempje kunnen spelen.

Mensen zijn er echt om met anderen te praten, om te kijken of er ergens een klik is om samen aan iets te gaan werken.

Bijzonder. Ik zag nog meer bekenenden, heb visitekaartjes uitgedeeld (al weet ik wel dat het niet gaat om de hoeveelheid die je uitdeelt) en ontvangen en bij thuiskomst lagen al een paar LinkedIn-verzoeken te wachten.

Ook een bekende gesproken die ik mijn hulp heb aangeboden en ik heb het idee dat hij ineens weer een stukje opgeluchter keek. Hij opent binnenkort een nieuw bedrijf en daar is nog genoeg te doen namelijk.

Nou zo dus.

Gisteravond hoorde ik dat een medewerker van het bedrijf waar ik 2 jaar geleden werkte zelfmoord heeft gepleegd.

Iedereen is ongelooflijk bedrukt en trekt zich de haren uit het hoofd.

Hoe ongelukkig moet je zijn om zoiets te doen. Onvoorstelbaar!

Hij was ziek, wilde met rust gelaten worden dacht iedereen, zei iedereen.

Hij hing er al een tijdje toen ze hem deze week vonden. Niemand weet hoe lang.

Om mijzelf en jullie op te peppen, klik op de foto

En het knaagt ook dat ik als werkeloze geld geef aan iemand die willens en wetens naar het buitenland is vertrokken zonder reisverzekering af te sluiten. 

(Groningse dramazaak)

Ziek, moe, depressief of gewoon chagrijnig?

Kies maar, ik denk dat ik ze nu gewoon alle 4 ben.

En het k* is dat ik niet eens weet waarom!

Vandaag voor het eerst naar een grote netwerkborrel vol onbekenden. Tenminste, ik weet niet of er alleen onbekenden zijn. Ik ben er namelijk nog nooit geweest.

Eens zien hoeveel visitekaartjes ik kwijt kan raken.

Gisteren hardgelopen in de regen.

Best leuk eigenlijk.

Maar het lopen is wel anders, ik kreeg aan het eind van de middag enorme last van mijn enkels.

Even een paar dagen niet op (al te hoge) hakken denk ik.

Vandaag keihard iemand letterlijk voorgekauwd wat hij moet doen.

Pas toen hij aan zijn pc ging zitten om woordelijk over te nemen wat ik zei tikte ik hem eindelijk op de vingers en corrigeerde meteen mijzelf: we zijn nog met de rode draad bezig, niet met de invulling.

Mijn doel was om hem binnen 1,5 uur zover te krijgen dat ik hem daarna helemaal alleen kon laten werken? Kon loslaten?

Dus ik heb mijzelf een beetje verraden door mijn nieuwe taak te laten vieren.

Maar ach, door te hard te zijn voor mezelf help ik ook niemand.

Dus ik fluit al weer verder en ga eens kijken wat jullie allemaal hebben beleefd.

En ondertussen FOEI nog een fout gemaakt!

Maar ik ben er me inmiddels wel eindelijk van bewust dat het ook anders kan. Stapjevoorstapje

Zwaar experiment hoor! Ben benieuwd of het Pret beter vergaat.