MrsQ dagboek

Ik heb al 4 stappen gezet vanochtend:

1. Zus vroeg of ik wilde helpen met iets in haar tuin. Ik heb ja gezegd en het daar bij gelaten hoewel ik echt heel erg graag meteen had gevraagd wanneer en in de agenda gezet. NIET gedaan. Bij haar gelaten. Ik merk het vanzelf.

2. Aantal ex-collega's wil met mij borrelen. Uit emailwisseling blijkt dat iedereen aan 1 voorgestelde datum de voorkeur geeft. Ik moest me weerhouden om te schrijven "Oké, dan wordt het die en die dag". NIET gedaan. Is ook niet aan mij, toch moest ik die neiging onderdrukken. Ik krijg de datum wel te horen. Van iemand.

3. Twee mede-bestuursleden wezen me er op dat ik te voortvarend een aanname tot vaststaand feit had gemaakt. Ik realiseerde me dat, bood excuus aan en liet het vervolgens open. Ik heb GEEN nieuw voorstel gedaan. Dat laat ik nu aan mij voorbij gaan en aan anderen over.

4. Een vriendin vroeg of ik iets op haar site wilde checken. Ik gaf haar mijn aandachtspunten en liet het daarbij. Ik heb het NIET herschreven of herschrijfvoorstellen gedaan!

en het voelt niet eens gek!

Sterker nog: het geeft energie!

Genoeg energie om vandaag zowel een dikke roman uit te lezen als mijn boekje "The Comic Toolbox (how to be funny even when you're not)", als te beginnen aan "Inspirerend leiding geven".

Ik heb mijn theeleutafspraak van vanmiddag afgezegd en ga nu lekker in een hoekje met een boekje.

Zo.

Ik ben wat erg fel de laatste tijd.

Misschien omdat het bij mij wat beurs is, en dat het daarom wat harder aankomt dan anders.

Ik zoek naar het overkoepelende en kom er op dat ik weliswaar initiator ben, maar dat ik het ook heel erg fijn zou vinden als anderen eens wat meer initiatief toonden.

Of, als ze zich commiteren aan mijn voorstel, niet ineens afhaken.

En als ik dan vraag om een tegenvoorstel blijft het zo vaag, zo vaag.

Ik kom er wel uit, echt wel.

Ik zoek en probeer gewoon wat uit en die beurse plek zal heus wel weer helen.

Teleurgesteld in inzet van anderen.

Hun commitment.

Volgens mijn vriend kan het zijn dat ik te weinig ruimte geef.

Dat kan.

Maar we hebben toch dingen afgesproken, of ben ik nou gek?

Het zijn toch volwassen mensen die daar zelf bij zijn, of begrijp ik iets niet?

Nou ja, vaag vaag, ik weet het.

Het is iets dat speelt, tesamen met vorige baan en andere verwachtingen die ik zelf heb.

Ik trek de kar, maar misschien hoeft dat minder hard dan ik denk. Of dan ik wil.

Anderen meer ruimte geven dus.

Zucht.

Boe! Wat heb ik toch een woede in me.

Ik vertelde mijn taarten erover en het kwam weer helemaal naar boven.

En toen ook nog iemand de vergadering van vanmiddag afmailde met een ongelooflijk lullig reden flipte ik weer.

Natuurlijk is hij zwak, natuurlijk had hij het anders kunnen doen, kan hij aangeven wat hij wil als ik hem vraag wat hij nodig heeft om het wel af te krijgen, kan hij een datum en tijdstip noemen als ik vervolgens vraag of hij een concreet voorstel wil doen, enzovoorts enzovoorts.

Mijn frustratie (want daar gaat het in beide gevallen over) draait om: Het komt weer op mij neer. Moet ik die kar weer trekken.

En dan ook nog eens geen erkenning krijgen. Of wel, maar misschien niet genoeg in mijn vandaagse ogen.

Ik weet het wel: mijn frustratie zit diep.

En zoals Stokroos ook zegt: die moet er maar eens uit. Want die zit dus diep

Morgen

Ik verheug me zeer op vandaag:

Straks ga ik even hardlopen (als mijn rug dat toestaat), dan soepjes maken voor de dames van mijn Taartenclub die om 11 uur bij mij aanbellen. Eén van hen neemt een zelfgebakken taart mee en het is altijd spannend of dat gelukt is.

Zo leuk, al die vrouwen die de Taartenclub ook als erg bijzonder en stimulerend ervaren! En toch ontwikkelt de vriendschap tussen hen onderling zich langzamer dan ik had verwacht!

Na het uitpuffen heb ik om 5 uur pas een vergadering van Bestuur 1, en ook dat is erg energierijk altijd.

Niks mis met vandaag. Het banen zoeken begint morgen!

__________________________

Ik merkte net toen ik reageerde bij Yeeha en Strella dat ik toch nog behoorlijk boos ben.

Op Facebook zie ik hoe mijn ex-collega's zich ineens hard gaan maken voor de zaak. En ik sta stil te roepen: "Weet je wel dat als het geld er toch komt, er dan helemaal niets verandert? Ook voor jullie dus niet?"

Ik begrijp echt niet dat ze dit niet zien als een kans!
O foei, daar ga ik weer met mijn woede...

Ben weg bij de nare baas.

Ik wilde mijn jaarcontract niet verlengen, zat daar vreselijk over in dubio, en toen mijn vriend mijn twijfels wegnam door me hierin onvoorwaardelijk te steunen viel er een ongelooflijke last van mijn schouders.

Geen idee wat ik nu ga doen.

Echt helemaal niet.

Maar ik ben zo onvoorstelbaar blij dat ik er weg ben! Ik heb het zelfs al in mijn hoofd nauwelijks meer paraat hoe het was om daar tot 2 weken terug nog te zijn.

En mijn collega's zijn nu gedwongen om te 'vechten' voor de zaak, vanwege negatief advies van een adviesorgaan.

Ik heb zwaar medelijden met ze.

Aan de andere kant, uit de mails en smsjes en gesprekken die ik vorige week nog met ze had bleken ze voornamelijk op hun eigen werk gefocust, niet na te willen denken over wat dan ook voor gevolgen.

Dat maakt dat ik dubbel blij ben daar weg te zijn.

Iedere ochtend begonnen we met een half uur tot uur lachen en klagen over de baas en de nachtelijke dronken beschuldigende mails die hij de wereld in had gestuurd.

En de enige die iets wilde doen was ik.

Ik heb vaak genoeg voorstellen gedaan, maar ja, iedereen had het zo druk met het herstellen van de chaos en fouten van de baas. Over hoe zaken anders aan te pakken wilden ze het eigenlijk niet hebben.

Ik ben een voorstander van "verantoordelijkheid nemen is goed, als het maar wel je eigenlijk verantwoordelijkheid is".

Als ze die man nou eens op zijn bek laten gaan!

Ze hebben hart voor de zaak, zegt een stemmetje in mij.

Maar nee, dat hebben ze niet. Hart voor de zaak betekent hart voor de organisatie hebben. Verder kijken dan je neus lang is.

Al is dat misschien alleen mijn visie.

Kortom:

Dikke vette opluchting bij mij.

En nu ga ik op mijn neefje passen.