Aja1964 dagboek

Vandaag: meer inzicht in wat er in mij speelt.

Ik heb mijzelf de afgelopen jaren niet echt durven laten zien.Dat er over mijn grenzen gewandeld werd niet durven laten zien, want `stel dat hij mij niet leuk meer vind. '

Wederom wordt ik hard geconfronteerd met mijn verlatingangst. Alles voor de lieve vrede als hij maar bij mij blijft en van me houdt. Kop in het zand gestoken, zoals hij nu zijn kop in het zand steekt voor onze problemen.

Zo menig maal, ik kan ze zo terug halen, had ik weg moeten lopen, een statement moeten maken mezelf moeten laten zien; `dit vind ik niet leuk' - `dit kwetst' `AU!' Al die keren zitten in mijn woede verankerd, woede (vooral ook) op mijzelf  omdat ik mezelf verloochende en hem deed voorkomen dat er niets aan de hand was.

Dat heeft zich opgestapeld. Dat wreekt zich nu.

Ik was gisteren weer zo intens verdrietig.De sfeer tussen ons was niet fijn en ik was hyper gevoellig. Geen enkele (weliswaar onvriendelijke) opmerking kon ik verdragen of werd er verdrietig van.

Dus is er gisteren een gesprek op gang gekomen. Hij zegt dat we vroeger zo blij waren om elkaar te zien was omdat we elkaar niet zo heel veel zagen. Omdat dat nu wel het geval is is het verheugen minder.Het wordt gewoon. Ik klaag dat omdat we elkaar zo vaak zien we nu lijkt wel volledig langs elkaar heen lopen. Je zou erop uit kunnen maken dat we elkaar dus eerder minder als meer zouden moeten gaan zien. Dan moeten we dus niet gaan samen wonen.

Hij zegt dat ik veel allerter en gevoeliger op hem reageer sinds de datum van samenwonen dichterbij komt en ik heb toegegeven dat ik het eng vind.   Het lastige is dat het hele gesprek volgens mij geen zoden aan de dijk zal zetten.

We zullen toch compromissen moeten maken. Hij zegt het grootste gedeelte van zijn leven alleen te hebben gewoond en dat klopt.

Hij leeft ook nu zijn leven alsof hij alleen woont.Ik heb hem gevraagd of hij bereid is om concessies te doen en hij zegt ja. Ik vraag hem of het ok is als we afspreken dat we bijvoorbeeld een dag per week iets samen kunnen gaan doen, en dat we elke week kunnen kiezen; of iets samen thuis of iets samen buitenshuis. Dat wil hij niet afspreken. Hij zegt dat hij het ook allemaal niet weet en werd zichtbaar moe. Heel erg moe. Het moeilijkste en misschien ook mooiste is, dat we diep van elkaar houden en we allebei zo graag willen dat het allemaal goed komt maar niet weten hoe. Voor relatie therapie zal hij niet open staan.

Wat nu.... vanmiddag zijn we zowaar naar buiten gegaan. Alles wat ik voorstelde om naar toe te gaan vond hij niks dus als een slaafje reed ik achter hem aan. Er was een tentoonstelling die ik graag wilde zien.Hij wilde naar een andere tentoonstelling daar in de buurt dus hebben we dat gedaan..maar hoe lang blijf ik daar nog genoegen mee nemen...

Vandaag kwam ex van lief' even langs. Om te vertellen dat het met haar vriendje uit is. Wat ze vertelde schokte me. Het leek wel alsof ze het over haar ex; mijn huidige had.. Haar vriend was wel erg dominant, hij had haar uitgescholden omdat ze zich klaarblijkelijk niet `goed'gedragen had.Hij was denigrerend tegen haar Ze deden alleen de dingen die hij wilde en ik denk;` hoe is het mogelijk..dat zij nu met dit nieuws langskomt terwijl dat een van de grootste huidige problemen zijn waar ik en mijn huidige en haar ex ook mee te kampen hebben..' Ze is bij hem weggegaan vertelde ze. Zonder iets te zeggen; spullen gepakt en naar huis gereden. Ik dacht en zei tegen haar; goed van je' ...jij wel.  Ik moet het nog leren durven. Gisterenavond was ook ik bijna naar huis toe gegaan. Eergisteren ook bijna.... de afgelopen weken heb ik zo weinig plezier met hem gehad en ben ik zo vaak in huilen uitgebarsten...wij bloeden godverdomme dood en ik weet niet wat ik daaraan moet of kan doen..of er nog een mogelijkheid is of dat het wellicht gewoon al te laat is..                                                                          

Wellicht naar aanleiding van de film van Martin Scorzese droomde ik vannacht een nogal opvallende droom;

Ik zat op een enorm schip een soort love boat schip. Binnen was het een drukte van jewelste. Ik was mijn dochter kwijt wellicht nog meer mensen geloof dat ik mijn vader ook kwijt was. Ik keek via een raam naar een vuurtoren (en die kwam vaak terug in de film) en ik dacht dat mijn kind daar zou zijn, maar de woeste golven leken het onmogelijk te maken om daar te komen.

Ik keek uit het raam; woeste golven, wilde zee. Het schip maakte een scherpe draai naar rechts en tot mijn grote schrik zag ik dat we dat niet gingen halen en het schip op zijn kant terecht kwam. Diep geschrokken en vol zorgen was ik. Want zo'n enorm schip..hoe kom je daaruit? Ik dreef er als het ware uit en stond toen in het water slechts tot mijn knieen. Het schip bleek een mini boot te zijn. Zonder enige moeite kon ik hem vast nemen en aan de oever leggen. Er was nog een kat die angstig in die boot opgesloten zat. Ik schrok, want hij moest eruit,maar als die er eenmaal uit zou zijn, hoe kon ik hem dan vangen zodat `ie niet kwijt zou raken. Ik bevrijdde hem, toevallig had ik een kattemandje (ach dromen zijn zo grappig soms) en kreeg het dier zonder enige moeite in de kattemand. De vuurtoren bleek helemaal niet meer door woeste golven omringd,maar makkelijk bereikbaar.

Wat ik er voor mezelf uit kan halen is dat ik dingen veel moeilijker maak/denk dan ze zijn; dat ik dat enorme schip te baas bleek te kunnen en zelfs de angst gedachte over die kat een fluitje van een cent bleek....  

Afgelopen weekeinde een pittig weekeinde geweest. Mijn kamertje bij lief'is nu helemaal klaar. Het is het mooiste kamertje in het hele huis en tevens het enige kamertje dat geheel naar de norm is aangekleed. Dwz; er zit een echte vloer in, er staat een echt bureau, er staat een schitterende design bureaulamp, er hangt alvast een gordijn, er is geverfd, en de muren zijn behangen. En natuurlijk ook een echte computer en draadloos Internet. Lief' heeft er een teken programma opgezet die mij leidt naar onbekende wegen die ik nog niet kende ;-) Mijn schildersezeltje tafelmodel kan erop, dus nu kan ik op 3 verschillende manieren schilderen/ tekenen.

Er is dit weekeinde best goed aan gewerkt en toch voelde ik me vreselijk naar.

Misschien angst omdat ik nu geen excuus meer heb waarachter ik me wellicht ook kan verstoppen; ik kan me nu terug trekken in mijn eigen ruimte als ik daar behoefte aan heb. Maar lief en ik hebben ondanks dat we veel bij elkaar zijn zo weinig kontact. Wij eten op de bank voor de buis, wij kijken regelmatig films. Hij en ik op diezelfde bank naast elkaar. Lief' zegt uit zichzelf al niet vreselijk veel, en kan ontzettend kort zijn in zijn antwoorden. Soms wil ik een dieper onderwerp aan, maar krijg weinig of nauwelijks respons. Dus als ik eraan begin en hij antwoord met `ja' of 'nee' of `tjah..' dan zwijg ik verder maar want de volgende vraag wordt wellicht niet eens beantwoord.

Ik begrijp beter waarom ons uit etentje een aantal weken geleden fout liep. Wij zaten tegenover elkaar. En als je tegenover elkaar zit in verwachting van een voorgerecht een hoofd en nagerecht dan heb je even de tijd om te praten.

Dacht ik toen dus. Hij dacht leuk een gezellig etentje. Ik dacht leuk etentje misschien eens mogelijk om een goed gesprek op gang te krijgen. dat het botste is logisch.

Ik moet dus meer lef tonen, meer vragen stellen direct en die niet allemaal opsparen tot zo'n leuk eet moment..maar wanneer is het juiste moment. In het weekeinde kreeg ik het spaans benauwd, zat ik diep in de knoop met mezelf, huilde voelde me opgesloten en wist me werkelijk geen raad. Ik ben ook best boos en daar weet ik helemaal geen raad mee, want met boosheid bereik ik helemaal niet wat ik wil. 

Lief ' gooit bijna mijn balletje zeer regelmatig direct weer terug, en wordt dan boos op mij in plaats van ik op hem, en ik spoor ook niet, want dan ga ik mij weer verontschuldigen me in bochten wringen om het in 's hemelsnaam maar weer goed te hebben. Als lief boos is, kan dat wel een dag of 2 duren en lopen we helemaal langs elkaar heen.

Zoek het in eerste instantie vooral bij jezelf heb ik mijzelf aangeleerd, dus ik heb eten gemaakt en de tafel gedekt en zo zaten wij weer tegenover elkaar.Heel kort want lief houdt niet van lang tafelen en daar zat ik dus weer alleen aan tafel. Na een moeilijk weekeinde, vroeg ik me af waarom ik in godsnaam toch niet mijn mond open doe dus deed dat : `Hij `is er wat lief? Je bent al enige dagen aan het simmen'' Ik : `ja' . Hij loopt weg en komt er zelf niet meer op terug.Omdat ik kort thuis kon zijn heb ik hem wel het onderwerp aangekondigd en zal erop terug komen.

Hoe is dat samen wonen..is het dan heel normaal dat je wat langs elkaar heen loopt? Ik ken het niet. Nog nooit samen gewoond, misschien moet ik hier gewoon tevreden mee zijn is this IT. Vandaag met 2 collega's gesproken die allemaal 20 jaar getrouwd zijn. Mijn verwondering (elke keer weer) is groot. `Hoe doe je dat in Godsnaam?'

Dit weekeinde was echt weer één grote twijfel.Moet ik het wel gaan doen?

Ja.

Zover ben ik op dit moment wel. Over een aantal weken gaat kindlief voor 7 maanden naar het buitenland, poes moet dan definitief over naar zijn huis, dus dan ga ik ook. Beter geprobeerd dan later spijt hebben..maar heel soms als die twijfels opspelen denk ik er wel eens aan... als dochter straks weg is...zou ik ook..voor het eerst in mijn leven helemaal alleen kunnen gaan wonen...

Maar zover is het nog niet.

Mijn filosofie (die ik overigens onder andere van Byron Katie heb) is dat de partner met wie je bent, je eigen goeroe is; een partner dus die jou iets kan leren (net zo goed als at voor hem geldt) en wellicht moet ik nog een hoop leren. Deze gedachte stelt me vaak gerust.

Ondertussen staat er op dit moment een CD op van Crowded house live op mijn nieuwe super stereo die ik mijzelf onlangs kado gedaan heb ;-)