Aja1964 dagboek

Uit de laatste bijdragen op te maken, loopt het hier niet meer zo storm als het ooit deed. Denk dat de meesten verhuisd zijn naar HenZ wat ik jammer vindt. En misschien dat ik mijn geringe dagboek verslagen ook daar weer zal stallen,maar dit medium is me zo vertrouwd dat het even wat tijd zal kosten om mijn dagboeken te `geven 'aan een andere website.

Sinds enkele weken merk ik dat ik echt in een nieuw gedeelte van mijn leven terecht gekomen ben. Nothing is what it seems anymore, mijn vriendenkring veranderd;nieuwe vrienden komen en oude vrienden gaan, ik ben actiever als voorheen, soms heel erg op mijzelf en soms juist heel erg veel de hort op met vrienden of familie.

Misschien mede omdat ik nu weer alleen ben, heb ik meer sjans als ooit tevoren en zijn er zelfs twee mannen verliefd op me; dat heb ik nog niet eerder ervaren dus dat is leuk!

 Ik geloof nu echt dat mijn relatie met A achter de rug is, al was dat wederom met een sms na 7 jaar relatie, ik ben het inmiddels gewend maar als ik er langer bij stil sta vind ik het droevig.

Alle keren dat ik er echt genoeg van had, ben ik het op zijn bank bij hem thuis aan hem uit gaan leggen. Alle keren dat hij het uitmaakte deed hij dat lekker handig' via een sms.

Het was wel een aardige sms en in feite herhaalde hij de woorden die ik hem eerder geschreven had. Toch kwam het als een schok. Maar na die schok ging het leven gewoon weer verder.

ik ben twee verslavingen kwijt, die aan hem en die van het roken van sigaretten. en beide vallen soms wat zwaar en dan weer wat lichter. Ik voel dat ik nog heel erg zoekende ben naar compensatie, maar behalve zoethout tegen de sigaretten verslaving ben ik nog niet ver gekomen, en dat hoeft ook niet.

Eerst mijzelf maar weer eens opnieuw uitvinden, en dat gaat eigenlijk wel goed ook...!

Afgelopen week even uit mijn cocon gekropen:  maar weer een beetje sociaal geworden. Dat was best even geleden mag ik wel zeggen, want enerzijds geen zin in, anderzijds wel zin maar vriendenkring druk.

Maar deze week zat ik op donderdagavond zomaar in het theater kijkend naar best wel gerenomeerd theatergezelschap (oa theatergroep Dood paard) naar een toneelstuk waar ik overigens niet al te veel van snapte en waar ik ook niet overliep van enthousiastme.

En vrijdagavond zat ik in het pianola museum te kijken of vooral te luisteren naar tango optreden van een mateloos irritante en volgens mij geheel bezopen Italiaan begeleidt door een geweldig enthousiaste en bevlogen pianist.

Gelukkig dat die pianist af en toe helemaal uit zijn dak ging en de dronken bejaarde zanger zich (met tegenzin) een beetje aan de kant liet zetten, want dat was me een pianist zeg!

Docent van het conservatorium in Rotterdam..wat kon die man spelen!

Dat was even totaal genieten.Wim Warman heet hij en ik heb hem gevraagd of hij ook solo optredens doet en dat doet hij, maar heel zelden helaas. Ik moet de man nogmaals zien live en het liefste zonder dronken italiaan.

Overigens was het pianola museum een soort happening, Mijn vriendin werkt daar sindskort als vrijwilligster,  dus vandaar dat ik ernaartoe ging. Je doet de deur daar open en waant je in een soort van Alice in wonderland, allemaal hele markante mensen en een markant gebouwtje, stoffig zoals het hoort, pianola's en duizende rollen uiteraard. De mensen die ik er ontmoette hadden allemaal iets wonderlijks en grappigs, je zou er zo een konijn met een horloge tegen kunnen komen .Maar wel erg grappig en avontuurlijk dat dit gewoon bestaat midden in de stad!

Vandaag weer een in mezelf dagje; opgeruimd in huis, schoongemaakt, lampje boven het aanrecht geboord, en in mijn  dagboek geschreven.

Contact met..tja wat issie eigenlijk.. nou ja `de man''  is weer nul, zoals elke 3 maanden gebeurd als hij weer eens een rare ( of vooral nare) vraag (sms) aan mij stelt en mijn mening wil weten, en als ik die geef razend wordt en zegt daar geen enkele boodschap aan te hebben, waarna ik weer heftig gefrustreerd raak en er weer een radio stilte tussen ons ontstaat.

Ik was vandaag vooral verdrietig over oude koeien uit dezelfde sloot, wat heb ik allemaal gepikt zeg, omwille van de lieve vrede en uit angst dattie weg zou gaan als ik wel mijn oprechte mening zou geven.   En wat een enorme frustratie die ik steeds voelde toen ik mijn mond nog hield. 

Hij zal ook wel verbaasd zijn dat ik die meningen nu wel geef en zelfs kwaad durf te zijn, hij vind deze dame vast helemaal niet zo leuk en lief en aardig meer..

Ik ben verbaasd dat ik nu nog de neiging heb om hem ervan te overtuigen dat ik gelijk heb wat betreft zijn actie een week of 2 geleden toen zijn ex met hem mee ging op bezoek bij zijn ouders.

Dat deed pijn en ik heb de neiging om hem daarvan te overtuigen maar tergelijkertijd vraag ik mij af waarom ik dat zou doen, als het toch geen enkele zin heeft, hij heeft zijn mening al klaar,t en zelfs al vind hij dat er een kern van waarheid in zit, zou hij dat toch niet toegeven.

Bovendien gaat het zonder hem weer een stuk beter met me; Ik kom tenminste weer eens ergens, in plaats van dat ik de avond op zijn bank doorbreng en op een leuke avond hoop.
Dus vind ik dat ik zeur en tevreden moet zijn met wat er nu wel is. Iets minder drama mag ook wel weer eens.