Alie59 dagboek

Toen:
Ik heb mijn ouderlijk gezin ervaren als 'los zand'. Er was weinig binding, weinig echt contact. Het was vooral ieder voor zich. Financiele problemen versterkten dit nog eens. Ik heb daardoor (blijvend) het gevoel gekregen dat ik niet serieus werd genomen, dat ik niet interessant genoeg was. Niemand luisterde immers ooit naar mij! Het was een redelijk groot gezin, met 6 kinderen, een lieve, maar stille vader en een moeder die het gezin eigenlijk niet goed aankon. De moederrol werd overgenomen door mijn bijna 2 jaar jongere zus. Ik heb daar ook best moeite mee gehad, want waar stond ik dan eigenlijk?

Wat ik heb geleerd is mijn problemen zelf op te lossen, zelfstandig te zijn. Dat heeft me vrij sterk gemaakt. Wat minder: ik ben naar mijn gevoel te sterk en durf niet om hulp te vragen.

Nu:
Nog steeds durf ik nauwelijks om hulp te vragen. Hulp vragen geeft me, automatisch bijna, een schuldgevoel. Hij/zij doet iets voor mij, dus ben ik hem/haar iets schuldig; ik ben dan afhankelijk van iemand. Ik ben daar zelfs op gewezen door professionele hulpverleners, maar ik blijf het moeilijk vinden, dat om hulp vragen. Daarbij speelt mijn angst om afgewezen te worden mee. Dat gebeurde immers 'thuis' ook altijd als ik iets wilde vertellen of vragen.

Ik heb uiteindelijk op mijn werk wel mijn plekje gevonden op het sociale vlak, maar helaas ben ik, per 1 januari jl., een groot deel van mijn collega's kwijt geraakt door een reorganisatie. Weer opnieuw moeten beginnen met contacten leggen, daar zie ik ook als een berg tegenop.

Herhaling: 'Je mag geen hulp vragen, je moet het zelf opknappen.'
Ontwikkeling: Ik durf iets beter mijn problemen bij professionele hulpverleners neer te leggen. Ben vorige week begonnen met bewegingstherapie en hoop dat dat iets op gaat leveren.