Bagrosa dagboek

Vanmorgen werd ik wakker met een dikke brok in mijn keel. Allemaal dingen die ik op zich goed aan kan, maar die al met al toch wel verdrietig zijn. Mijn doodzieke vriendin die ik zaterdagavond zomaar tegen haar dochter hoorde zeggen dat ze misschien een tijdlang bij een tante moest wonen, in een andere stad, op een andere school. Waarop het meisje heftig reageerde en de moeder nog heftiger. Boos.

Au! Ik heb toen niks gezegd, maar het deed pijn. Voor allemaal. Bizar hoe ongeneeslijk ziek zijn alle zekerheden in een leven overhoop kunnen gooien. Angst veroorzaakt. Gisteravond toch nog maar een keer langsgegaan en met de vader gesproken over hoe de kinderen zich toch veilig kunnen blijven voelen. En samen de oplossingen besproken, die eigenlijk heel eenvoudig waren. En waar de moeder het ook zeker mee eens zal zijn. Zeker niet bij een tante, ver weg. Oh, wat moeilijk als mensen het zo zwaar hebben.

Met het eindigen van haar kuur, nadert ook een nieuw ijkpunt. Is het aangeslagen, of was het voor niets? Ook dat hoort bij de brok in mijn keel, want de behandelingen en onderzoeken geven eind deze week meer duidelijkheid, maar genezing zal helaas niet bij de scenario's staan. Het gaat over tijd. Of geen tijd.

Naar gevoel ook over mijn buitenlandse zus die dit weekend in het apartement boven mij logeerde en die wel waardering uitsprak over de zorg die ik geef aan mijn moeder, maar zoals altijd ook weer kritiekpunten had over de manier waarop wij wonen en haar plek innemen. Het zijn maar kleine dingen, maar wij met onze vele kinderen nemen veel plek in, ook al wonen wij piepklein. En altijd is er wel iets wat niet goed gevonden wordt.

Ze is weer vertrokken. Niet tevreden, want andere zus had het ook niet goed gedaan en had haar het hele weekend geclaimd en geen moment met rust gelaten. Mijn man, die helemaal niet tegen deze onrust kan, had weer een grote astma-aanval, viel tegen mij uit, waarna we behoorlijk onderkoeld raakten. 

Andere zus heeft ook een flinke misser gemaakt, waar ze van wakker ligt. Ze had haar gezin en onze moeder getracteerd op een etentje buiten de deur. Maar omdat buitenlandse zus over was met haar vriend had ze hen meegevraagd. Maar vlak voordat ze vertrokken vroeg haar man, waarom heb je je andere zus eigenlijk niet meegevraagd? KEDENG!  Vanaf dat moment werd ik overladen met excuses en cadeaus, omdat ze het ook wel heel ongepast vond dat ze mij niet had uitgenodigd. Waar ik overigens helemaal geen problemen mee had, want ik had al genoeg aan mijn hoofd.  Achteraf dacht ik toen ik mijn maaltijd aan liet branden en mijn gezin twee soorten opgewarmd eten met zwarte stukken voorzette.... als ze het nu aanbod zou ik direct 'ja' zeggen.

De avond erna hadden we nog wel het andere grote familiediner thuis, waarover ik me dan weer verschrikkelijk rot voel, omdat mijn man recalcitrant opstond en de grote aankondiging deed: WETEN JULLIE WEL DAT JULLIE ZUS BINNENKORT 50 WORDT EN DAT WE EEN megaGROOT FEEST GEVEN. 

Helemaal tegen mijn zere been.  Ik had nog zo gezegd, geen mensen uitnodigen. 

En dan nog de televisiereportage die ik gisteravond laat bekeek, waarin mijn lief vriendje geinterviewd werd. Hij had me het linkje gestuurd om een kijkje te geven in zijn wereld. Leuk. Maar, wat voel ik me buitengesloten. En wat sta ik ver van hem vandaan. Van de andere kant, hij stuurde me wel het linkje.  Hij wou kennelijk zijn wereld met me delen. Maar ik ben er toch verdrietig van.

Zo, dit was mijn 'brok' in de keel. Misschien behapbaar. Het meest verdrietig ben ik over het feest dat ik niet wil. Niet omdat ik geen 50 wil worden. Maar ik wil het niet vieren. Zeker niet met mijn zure zussen. Ik dacht dat ik het goed gezegd had, maar deze aankondiging was precies fout.

Het lijkt soms wel een soap waar ik in leef. Maar dit was een gewoon weekend met wat highlights. Nog niet eens alles.

En daar ging het bliepje van mijn mail net en lees ik dat ik uitgenodigd ben bij de officiele maaltijd bij het bezoek van het oranje paar van volgende week. Slik. Hoe principieel kun je zijn? Meteen aangemeld. De partners zijn niet uitgenodigd lees ik.

Hm. Dat is jammer :-) Voor hem.

Ik ben van plan om wat meer naar buiten te gaan. Wandelen met de honden, hardlopen, fietsen en de tuin in. Beetje gezonder proberen te leven en minder snoepen. Mijn gewicht schommelt altijd wat, maar schommelt langzaam maar zeker ook wat naar boven. Niet goed. 

Het is ook zo dat ik de laatste tijd niet uitblink in fitheid. Ik wil graag meer bewegen, maar ik ben er soms te moe voor. En dat lijkt dan weer een cirkel, want feitelijk zou je meer energie moeten krijgen van meer bewegen. Ik loop hard, maar ik zou wat harder vooruit willen komen. Feitelijk zou het steeds makkelijker moeten gaan. Maar op gelijk niveau blijven is bij mij al een hele prestatie.

Het gaat goed met me, maar ik wil graag dat het nog beter gaat. Lekker in je lijf leidt vaak ook tot meer evenwicht. Tenminste dat wordt wel eens gezegd en dat geloof ik wel.

Binnenin mijn borst bevindt zich een hele warme plek die helemaal uitstraalt over mijn hele lichaam. Ik kijk in de spiegel en zie mijn glimlach. Mijn lang gekoesterde wens komt uit. Het is een wens van niks, maar voor mij heel belangrijk. De verbinding die ik zo graag wilde is er echt. Op mijn mailtjes komen warme antwoorden. Het heeft geholpen dat ik mijn wens voorzichtig onder woorden heb gebracht. Geen idee waarom hij het ook belangrijk vindt, maar hij doet zijn best. Het is keurig. Eigenlijk volstaat een berichtje met een smiley, maar het zijn boodschappen met betekenis: toch vrienden geworden.

Belangrijke tip ... to-do-lijstjes zijn onontbeerlijk als je zo in elkaar steekt als ik, lees ik in het time-managementboek. Wat ik wil? Net zoveel doen, maar dan wil ik het ook nog eens goed doen. Een beetje meer kwaliteit inbouwen. Anders ben ik niet een gelukkige duif (want na het invullen van een lange lijst met vragen blijkt dat ik in de categorie strijdbare duif val ) Oftewel ik geniet van mijn drukke leven en omdat ik dat zo leuk vind probeer ik steeds of er nog schepje bovenop kan.

Wat ik niet wist, maar wat ik ook las is dat er mensen zijn die het helemaal niet fijn vinden om het druk te hebben. Jeetje, mensen zijn dus verschillend.

Nu ga ik verder met het hoofdstuk waarin staat hoe ik meer tijd krijg.
Om meer te doen :-)

Maar eerst ga  ik even een tukje doen.

Gisteren hield ik een kleine belronde langs bedrijven met de vraag of ze volgende maand één ochtend een stageplek hebben voor iemand met een verstandelijke beperking. Verrassend, want het gaf 100 % score. Leuke plekken: boerderij, manege, schaapskooi, supermarkten, kwekerij, de boswachter, camping, hotel of een ochtend meelopen bij de gemeente. Niet toekijken, maar handjes uit de mouwen. Totaal bijna 25 plekken waar een leuke uitwisseling plaats gaat vinden. Eén bedrijf zei: dat komt mooi uit, want ik wilde juist een wsw-medewerker voor vast aan gaan nemen. Een paar mensen hebben zich aangemeld voor een 'andersom' ontmoeting: meewerken op het wsw-bedrijf. Ik ben er helemaal een beetje blij van. Klein plaatselijk initiatief, als spin-off van een landelijk project. Het wsw-bedrijf vroeg of ik eens met hun recruiter wilde praten.

Om beter met mijn tijd om te leren gaan heb ik een boek geleend van een collega. Mindgym. Meteen al een eyeopener: iedereen ervaart tijd en drukte anders. Er zijn mensen die het niet fijn vinden dat ze het druk hebben en er zijn mensen die onrustig zijn als ze het niet druk hebben. En ja, tot die laatste categorie hoor ik. Oftewel: kom ik in rustiger vaarwater dan is mijn natuurlijke reactie om er nog wat nieuwe taakjes bij te nemen. Herkenbaar dus. Aard van het beestje, maar als ik het goed begrijp kan ik nog wel leren om daar iets meer grip op te houden. Meer sturen op wat ik wel wil en wat ik niet wil. Elke dag maar even een hoofdstukje lezen.

Een ontspannen pinksterweekend achter de rug. Het voelt alsof ik morgen de wereld weer aan kan.Toch was er van alles mis de afgelopen dagen. Echtgenoot is geveld door een grote astma-aanval, door teveel stress, op een haar na aan ziekenhuisopname ontkomen. Daar waar z'n broer sinds een paar dagen wél ligt en in afwachting is van een paar ernstige onderzoeken. Ook zenuwachtig over. En onze goede vrienden leden ernstig in de diepe dalen van de chemo. Zij lijdt en is ziek en hij lijdt en houdt zichzelf en alles staande. En wij aaien hem over zijn bol. Niet alleen kommer en kwel, we zijn closer dan ooit.

Hun zoontje heeft een paar daagjes bij ons gelogeerd en dat was gezellig. Tussendoor deden we nog een buitenetentje bij ons thuis met de gezonde partner en de andere vrienden die hun portie chemo en bestraling vier jaar geleden al voor de kiezen kregen. En alsof het zo moest zijn verbrandde bij de één het vlees waarover de verwachtingen zo hoog gespannen waren en was het meegebrachte eten van de ander mislukt. Maar we vloekten wat en improviseerden een eenvoudig maal en dronken bier en kruidendrank rondom het kampvuur. Tussendoor vloog het binnenste van de magnetron spontaan in brand. Geen woorden aan vuil gemaakt, maar gewoon naar buiten gedragen en op een dikke steen uit laten fikken.

Mijn hemelvaart sloot ik af met een fijne moederdag, pleegdochter stuurde een roze hartjesschilderij met een breed lachende foto van haarzelf erin (jebenteensupermoeder) en ik ben ook verwend met roze dingen, fudge en chocola door de andere kinderen.

Vanavond heb ik besteed aan het ordenen van mijn omgevallen stapel papieren, te doen en te lezen enz.. Ook hier gaat niet alles goed, maar opvallend is dat de financiele chaos zich zelf oplost door allerlei terugbetalingen, doordat ik grote bedragen dubbel had overgemaakt. (huh, hoezo overzicht kwijt) Zelfs de blauwe envelopen blijken opeens vriendelijk. En dat heeft weer een positief effect op de astma-patient.

Nou ja, het klinkt allemaal wel heftig, maar het lijkt nog het meest op 'ik worstel en kom boven' .

Zojuist overleg gehad met mijn projectleider over aanleveren van mijn product. Dat ga ik zometeen doen. De kwaliteit van mijn werk is als ik hem beluister heel goed. Actueel en mooie inhoud. Wauw. (niet te merken dus dat ik achter de schermen ben vastgelopen). Het vervolg heb ik ook meteen met hem doorgesproken en daar kan ik nu mee verder. Ook al ben ik gigantisch vertraagd, we praten gewoon over de inhoud alsof ik op tijd met alles ben.

Gezien dit bovenstaande zou ik zeggen... de scherven vallen mee. Ik kan gewoon de draad oppakken.

Mijn eerste prioriteit is nu om mijn lopende werkzaamheden weer gewoon 'goed' of' zelfs 'heel goed' te doen. Ik heb dan wel minder werk, maar met de lopende opdrachten heb ik nog een goede uitgangspositie.

Mijn aandachtspunten:

- realistisch zijn

- kwaliteit leveren

Niet meer voor me uitschuiven, maar lekker met de inhoud bezig zijn, de kwaliteit volgt dan vanzelf.

Concentratieproblemen en moeite om te focussen zijn mijn persoonlijke belemmeringen die ik weer in balans moet zien te krijgen. Betekent ook dat ik voldoende ontspanning moet nemen. Reflectie en zo. Verstand gebruiken. En voortdurend ordenen om overzicht te behouden.

Tja, allemaal waar wat hierboven staat. Nu nog doen. Ik zal maar gewoon beginnen.

Ik heb me ingeschreven bij de Talentencursus geinspireerd op Leonardo Da Vinci. Ja nog steeds beschikbaar op hartenziel en al eerder door mij gevolgd, maar opnieuw broodnodig.

Het verbaast me dat er na al die jaren nog steeds zulke bijzondere verhalen voor het eerst verteld worden. Ik heb een docu gezien over Artis en de honderden onderduikers die in de loop van de oorlogsjaren enige tijd in de dierenverblijven van Artis hebben doorgebracht. Medewerkers van Artis hebben dit met elkaar geregeld en de directeur van Artis gaf ze die gelegenheid, terwijl hij tegelijkertijd de mogelijkheden aangreep die de Duitsers hem gaven om Artis in stand te houden. Ik vind dat een mooi verhaal. Er zijn verhalen die ik niet kan verdragen en die hou ik een beetje op afstand. De boy in the striped pyama kan ik echt niet kijken.

Wel heb ik tijdens dodenherdenking zelf de krans mogen leggen op de plek waar elf willekeurige mensen op de dag voor de bevrijding als vergelding zijn doodgeschoten. Eén man was nog bezig om een wiegje te timmeren en werd zo meegenomen. Dat is maar één van de vele oorlogsvoorvallen die ik onverdraaglijk vind.
Mijn kranslegging staat symbool voor de rol en verantwoordelijkheid van de gezagsdragers tijdens onderdrukking. Een moeilijke rol, maar ik heb een oom als voorbeeld, die als gemeenteambtenaar ook een sleutelrol had in de ondergrondse. Ik denk dat het zo zou moeten. Tegelijkertijd realiseer ik me dat elke nieuwe onderdrukker weer leert van de zwakke plekken van andere onderdrukkers. Voorbereiden kun je je niet op nieuw geweld. Je moet je hart volgen.

Weer thuis. En tot mijn verrassing heeft het daar niet stilgestaan. Vriendin van oudste zoon die bij ons in is getrokken is als een witte tornado door onze keuken en keukenkasten gegaan. Ze heeft alle gordijnen gewassen en de vloer geboend. Dat is een mooi begin voor de frisse moed die ik heb om alles weer fijn op de rit te krijgen. Een paar dagen eruit hebben me goed gedaan.

Vanavond dodenherdenking. Voor de tweede keer heb ik een rol bij een plaatselijke herdenking. Dit keer op een plek waar een vergelding heeft plaatsgehad. 

Kijknou-kijknou smeekte ik geluidloos naar de automobilist die me gisteravond tijdens mijn hardloopronde bijna aanreed. Op een heuvel met naast mij een hoog omheind schapenweitje was ik overgeleverd aan zijn stuurfout. De bestuurder was kennelijk gegrepen door de mooie zonsondergang aan zijn rechterzijde en merkte niet op dat hij op de verkeerde weghelft reed. En de naar boven zwoegende hardloper had hij zeker niet gezien. Blijkbaar hoorde hij mijn smeekbede, of hij voelde de instabiliteit van de wegberm, want op het allerlaatst gooide hij het stuur om. Hij moet geschrokken zijn van de paniek op mijn gezicht. Ik rende door met bonzend hart. En hij reed door.

Wat ik me vandaag steeds afvraag... was hij ook doorgereden als hij me wél frontaal geschept had? Hoe lang had ik daar dan langs de kant van de weg gelegen? En zou ik dan dood zijn geweest of alleen gewond? Ach, het komt wel vaker voor dat mensen even in de ogen van de dood kijken. Het laat ons merken hoe kwetsbaar we zijn. Het was bedreigend. Je sluit een fase in je leven af en gaat naar een nieuwe betere fase, stond er op de elfenkaart van vandaag. Laat dat mijn les zijn.

Vanaf een zonnig, maar zeer fris waddeneiland, een beetje afstand nemen van wonen, werken en de rest van de beslommeringen. En ja, een beetje werk mee, wat ik maar niet af kreeg. Maar ik heb in het vooruitzicht dat ik vanaf deze maand mijn werk in minder tijd kan doen. Feitelijk zou ik maar 2 dagen meer hoeven werken. Dat is te weinig op termijn, maar goed, dat moet ik op een andere manier oplossen.

We hebben een caravan vol kinderen. Onze goede vrienden hebben allebei een kind meegegeven, gezellig voor iedereen. Bijzonder dat ook onze vriendschappen wordt voortgezet in onze kinderen. Het zijn dikke vriendjes/vriendinnetjes. Een vast gegeven als een soort neefjes/nichtjes. Ruzies zijn niet erg, want je hoort toch bij elkaar.

En met name onze vriendin die midden in de chemo zit heeft nu even een rustpuntje in deze lange mei vakantie.