Bagrosa dagboek

Eigenlijk gaat het niet helemaal lekker met me. Ik voel een grote wanorde in mijn hoofd, die er al een paar weken zit. Met het inpakken van mijn spullen (ik vertrek zo weeer naar Texel) en het bedenken van alles wat ik moet doen en niet vergeten merk ik dat ik steeds meer als een kip zonder kop aan het rond ren. Ik wil alles doen, maar telkens bedenk ik weer nieuwe dingen die ook nog moeten. Dat ik de laatste weken zo in mezelf aan het graven ben is niet voor niets. Er ligt wanorde op de loer. En ik moet proberen lijn te krijgen in mijn gedachten.

Vanmorgen tussen de bedrijven door nog een jarenlange onvrede tussen mijn buitenlandse zus en mij bijgelegd. Zij huilde ervan, want het was voor haar een groot verdriet dat ik niet veel meer met haar te maken wilde hebben. Voor mij was het ook wel pijnlijk, maar ik moest afstand hebben, ze kwam me te dicht op mijn huid.

Vorige week kreeg ik opeens een sleutelgedachte en die heb ik aan haar gemaild. Ik heb haar dingen uitgelegd met als hoofdzaak.... accepteer mij en mijn gezin zoals we zijn en probeer ons niet te veranderen. En zij begrijpt het nu. En ik ook. Ik ben blij, maar tob ondertussen alweer over andere dingen. En ik verzin geweldige dingen. Weet zomaar oplossingen voor van alles en nog wat. Ik denk zo veel en dat moet er allemaal uit. Dat mail ik dan naar mensen, maar iedereen is op vakantie.

Tegelijkertijd ben ik daardoor structuurloos en kom niet aan de dingen toe die ook moeten. De verwarring is compleet omdat mijn hoofd ook nog vreselijk aan het tollen is. Gisteren heb ik met mijn huisarts gebeld en verteld dat ik als ik met mijn hoofd schud, de wereld om me heen draait. Niks aan de hand, zei hij: Een overprikkeld evenwichtsorgaan, geen TIA of tumor of noem maar op, gewoon een ontstekinkje dichtbij de oren. En dat voel ik ook, want ik heb oorpijn gehad. Alles lijkt wel overprikkeld. Toch maar proberen om het hoofd koel te houden.

Ik heb zojuist een grote hoeveelheid formulieren geprint, waarop ik keurig netjes mijn gedachten kan ordenen. Misschien moet ik maar eens terugvallen op lijstjes. Wat eerst en wat laatst. Lijn in de chaos brengen. 

Lijkt misschien alsof ik helemaal in mijn getob zwelg, maar ik doe ook gewoon leuke dingen. Vrijdag nog de hele dag met een studievriendin rond de Oostvaardersplassen gefietst. Ontzettend veel gepraat. Ddww. Misschien kan ik daar beter mee ophouden. Dat praten en dat denken.

Ik kreeg vanmorgen een idee. Niet nieuw trouwens. Ik bedacht me dat ik misschien beter in evenwicht zou kunnen komen als ik elke dag een uur naar buiten zou gaan, fietsen, wandelen, winkelen. Iets. Bewegen. Buitenlucht. In weer en wind.Of praten zonder dat het een doel heeft. Dat is altijd makkelijk bedacht in een periode dat het iets rustiger is. Maar als de druk in mijn leven weer hoger wordt gun ik mezelf dit niet. Valkuil is denk ik ook dat ik geen uur van mijn werkdag kan missen. Want mijn werkdag is al vaak zo weinig efficient.

De praktijk is dat ik liever met een kop koffie achter mijn computer ga zitten. En dan inefficiente dingen doe. En ik hou wel verschrikkelijk veel (!) van mijn computer, maar tegelijkertijd slurpt hij ook energie. Ik heb al eens eerder geschreven over mijn lief computertje, ik was toen erg verdrietig dat mijn computer gecrasht was. Merkwaardig dat je zo aan een voorwerp gehecht kan zijn. Dat zal trouwens niet anders zijn met de gehechtheid aan pen en papier. De schrijfwaren van de Hema-afdeling konden mij als kind helemaal in vervoering brengen. De geur van vulpeninkt... heerlijk. Nou ja, zo'n verstandhouding heb ik nu dus ook met mijn computer. Maar ik hou ook van buiten. Dus de knellende omarming van mijn voorwerp moet ik toch af en toe eens losmaken.

Zonnetje op Texel. Dus korte broek en hemdje aan. Wel af en toe laptoppen. Ik boek er nog een dagje bij.

Wat is het leven toch ongelooflijk eenvoudig als je gezin uit 2 personen bestaat en je huis een kleine caravan is met alle gemakken, zoals een kachel en een waterdicht dak. De 3 dagen dat ik met mijn dochtertje van 8 op Texel doorbreng zijn een weldaad. Voor maar 33 euro boodschappen zet ik al dagen geweldige en gezonde maaltijden op tafel. En de kast is nog lang niet leeg. Slechts 1 klein afvalzakje produceren wij en dat is nóg niet vol.

En ook al ontpopt mijn dochter zich zolangzamerhand als de heks van de camping... ik vind het goed te doen.Als ze weer eens scheldend, tierend en ruziend over het terrein fietst zwaai ik gewoon even naar de kinderen waar ze mee in gevecht is en haal mijn schouders op. Of ik deel een lolly uit. Ze is niet makkelijk, maar thuis heb ik er meer van dit kaliber. Hier is ze de hele dag op pad met kinderen van alle leeftijden. Alleen af en toe komt ze even binnen met gejutte spullen. Of om wat te mopperen. En 's avonds liggen we allebei met een kussen en een deken op de bank iets te doen. Ik met m'n laptop en een slokje port. En zij met wat ranja terwijl ze luistert naar een hoorspel.

Het is wel fijn hoor dat ik een gezin heb van 8 personen en een moeder die naast ons woont, maar het is altijd zo... veel ... zal ik maar zeggen. Ik weet overigens zeker dat het thuis op dit moment ook goed te doen is. Want ik heb het drukste kind mee.

Maar terwijl ik dit schrijf bedenk ik me opeens dat we volgende week ook in deze kleine caravan zitten, maar dan met de hele bups. Toch gaat dat ook al jaren goed.

Langzaam krijg ik een beetje grip op mijn werk. Omdat ik mijn zaakjes niet goed georganiseerd heb moet ik tijdens de zomer doorwerken. Geen hele werkweek, hoor, maar ik moet mijn acties bewaken. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in. Het drukt een beetje op me. Al een half jaar lang is er een klus die niet wil vlotten.En al mijn andere werk heeft daar onder te lijden.

Terugkijkend op het afgelopen jaar ben ik niet erg tevreden. Ik heb teveel te doen en slaag er maar net in om afspraken na te komen. Dat heeft invloed op de kwaliteit. Zo wil ik eigenlijk niet werken. Ben bovendien op dit moment de enige in mijn gezin met een substantieel inkomen, dus de druk is hoog. 

Naast mijn betaalde klussen heb ik ook mijn klus voor de gemeente waar ik een vergoeding voor ontvang, wel een mooie vergoeding, maar niet in verhouding tot het werk dat ik ervoor doe. Toch is dat het werk waar ik het meest enthousiast over ben. waar ik ook de meeste energie in steek. Als ik in de knel kom met mijn werkzaamheden gaat dit werk voor alles. Wat er ook gebeurt ik wil in die klus niet schutteren.

Al het andere werk doe ik vooral omdat het goed verdient. Daar ben ik dan natuurlijk wel weer erg tevreden over. Het zou handig zijn als ik evenwicht vind, waardoor ik niet telkens zo in de knel kom. En ik wil ook gewoon mijn werk goed doen.

Ik kan veel, heb veel energie... dus wat doe ik ... ik pak er nog meer wat bij. Daar gaat het mis dus.

HenZ doet raar. Ik heb moeite om mijn stukje te publiceren. Krijg een melding over een te grote afbeelding die erbij zit en die ik moet verwijderen. Maar die heb ik helemaal niet. Uiteindelijk staat het er dan meerdere keren.

Wat ben ik blij dat ik mijn winterjas mee heb naar Texel. Zojuist op het strand uitgewaaid en alsafsluiter een slagregen over me heen gehad. Hond vond het heerlijk. Misschien verleng ik mijn weekend wel met een week. Blijf ik hier met mijn dochter. De rest van het gezin heeft andere dingen te doen. 

-

-

Morgenochtend medisch ochtendje: met dochtertje naar ziekenhuis en daarna naar de kinderpsychiater. Het is inmiddels een bekende weg die ik met al mijn kinderen al bewandeld heb. En toch hebben al mijn 4 kinderen nét weer andere dingen, waardoor ik telkens denk dat ze het zelf wel redden. Maar dat is  niet zo. Ze hebben allemaal een beetje hulp van buitenaf nodig. 

Ik kijk er naar uit. Ik vind deze psychiater erg wijs en ik was verbijsterd toen hij een half jaar geleden met mijn zoon in een echt gesprek raakte. Mijn zoon die helemaal was vereenzaamd en nog maar zelden iets uit zichzelf zei vertelde opeens heel open hoe hij tegen zichzelf aankeek. En dat bleek veel hoopgevender dan ik had gedacht. Wonderlijk. Sindsdien gaat het goed met hem. Ik ben dus heel benieuwd welke nieuwe inzichten het gesprek van morgen oplevert.

Daarna gaan we een weekendje naar Texel. Erg blij om, want ik ben eraan toe om even afstand te nemen van mijn werk. Het gaat niet zo goed, want ik schuif steeds meer voor me uit. Kom in de problemen met al mijn klussen, omdat er één is waar alles ophoopt. Ik moet even doorbijten. Maar het lukt me bijna niet.

Het gekke is dat als het zo moeizaam gaat met mijn werk ik zomaar creatieve ideeën van mezelf cadeau krijg, waar ik op dat moment niets mee kan, maar die op termijn weer iets leuks opleveren. Probleem voor de toekomst blijft dat ik het structureel te druk heb. Ik wil wel wat minder, maar ik wil niet beknibbelen op de leuke dingen.

Inzichten van gisteravond geven me veel energie. Ik heb zin om lekker na de zomer weer helemaal de draad op te pakken. Niet meer dat voorzichtige. En niet alle signalen uitgebreid interpreteren en niet 10x nadenken hoe en of ik contact met hem op zal nemen. Gewoon doen wat nodig is. Dat hij altijd wat zakelijk en afhoudend is en ik neig tot wat spontaner dat is gewoon zo.Moeten we maar van elkaar accepteren.Hij zegt het wel als het hem niet aanstaat. En dat zal ik ook doen, zonder boos of beledigd te doen.

Wat een hoop energie heb ik het afgelopen jaar aan deze situatie verloren. Zo ontzettend geprobeerd om netjes met elkaar om te gaan. Goed samen te werken. Efficient en vooral niet teveel van mezelf blootgeven. Alles maar om te voorkomen dat de hele verstandhouding verpest zou worden. En ondertussen mijn hele gevoelsleven op de kop. Wat een juk.

Het voelt alsof dat over is.

Hij is een erg goeie collega, waar ik prettig mee om wil gaan. Dus ga ik ophouden met dat geschutter. Open houding. Niet altijd zo serieus. Straks gewoon zeggen dat ik het leuk vind om hem weer te zien, want dat vind ik ook. En luchtige grapjes die ik tegen anderen ook maak. Tegen anderen lach ik namelijk altijd wel, terwijl wij altijd afgepast tegen elkaar doen.

Dat ik hem ook aantrekkelijk vind, tjaaaa. Dat maakt het leuk, maar we doen er toch niks mee (veels te netjes, bah)

Levensmoed gaf nog een goeie tip: doen wat je hart je ingeeft. Misschien een beeetje uitdagen.

Natasja attendeerde me op het oneindige verlangen in dit prachtige lied van Ramses en Liesbeth. Het lied dat ik vorig jaar naar haar heb gestuurd. En wat fijn dat ze het op het juiste moment aan mij kon terugsturen.

Aan een verlangen kun je gehecht zijn. Dat is bij mij wel zo. Mijn verlangen geeft kleur aan mijn leven, het zet mijn gevoelsleven op de kop. Ik word sneller boos, nerveus, verdrietig, maar ik voel me ook gelukkig. En ik voel me ook begeerlijker dan ooit. Aantrekkelijker. Ik bekijk de wereld met andere ogen. Mijn verlangen is op die ene persoon gericht, maar het merkwaardige is dat andere mensen hun verlangens op mij richten. Er wordt naar mij geknipoogd en met mij geflirt. Zomaar. Nog nooit eerder gebeurde dat zoveel. Terwijl ik me niet schaamteloos gedraag of zo. Voor deze periode knipoogde er nooit iemand naar mij. Ik was altijd  'one of the guys'.

Na wat ik schreef de afgelopen dagen in dit dagboek kreeg ik het inzicht dat ik van mijn verlangen afscheid moet nemen.

Ik las bij Uboac (die veel meer met filosofie bezig is dan ik) dat zij nav het boek dat zij leest haar verlangens kritisch onder de loep gaat  nemen. En dat roept bij mij de vraag op wat een leven is zonder verlangen. Ik was bereid om mijn verlangen aan de kant te zetten. Uit te bannen. Weg te strepen. Maar als je het puur vanuit een verlangen benadert is dat wel een erg strenge gedachte. Waarom mogen we niet naar iets onbereikbaars verlangen? Of zou ik soms het ene verlangen moeten vervangen door een ander (bereikbaar) verlangen. Maar is een verlangen niet per definitie onbereikbaar of moeilijk bereikbaar? En wat als een verlangen wel vervuld zou worden? Is dan het doel bereikt?

Overigens heb ik ooit een prachtig boek van Marcel Mohring gelezen "Het oneindige verlangen". Gaat over een man die als kind een autoongeluk overleefde waarbij zijn ouders omkwamen. De twee andere kinderen waren niet in de auto. Drie kinderen werden wees. Het boek vertelt over de invloed die dit grote verlies heeft op hun leven. De hoofdpersoon lijdt enorm onder zijn oneindige verlangen. Ik vond het indrukwekkend. Schrijnend. De bron van dit verlangen is zo'n basisvoorwaarde voor het leven. Als ik er aan denk draait mijn hart om voor alle kinderen die deze bron in hun leven moeten missen. En daarvoor in de plaats komt dan verlangen?

Het puzzelstukje dat ik mis is wat dan de bron van mijn verlangen is. Of zou mijn verlangen op een andere bron zijn gebaseerd. Bijvoorbeeld op onzichtbare verbondenheid. Ik zal nog eens wat dieper in de theorie van de verlangens duiken.

De studievriend waar ik laatst een verpeste ontmoeting mee had mailt mij met een goede tip. Om de zomer te gebruiken voor reflectie op de afgelopen periode en me dan vooral te concentreren op de dingen die goed gingen. Vooral niet op de dingen die fout gingen. En vanuit die kracht sterker te worden. Dat is de volgende stap dus... wat goed ging het afgelopen jaar. Leuk om dit onderdeel uit te diepen.

Gelukkig zijn we weer normaal aan het mailen. We helpen elkaar altijd met inhoudelijke dingen van ons werk. Ik laat hem wel eens financiele rapporten beoordelen. En spreek mijn strategie soms met hem door. Hij legt mij ook situaties uit zijn werk voor.

Ben wel blij dat we weer verder gingen zoals daarvoor. Ik zat me af te vragen of ik de vriendschap af moest breken, omdat het gesprek zo vreselijk genant afliep. Maar eigenlijk hebben we allebei heel veel voordeel van deze vriendschap. Ik heb duidelijk aangegeven dat er bepaalde dingen zijn waar ik niet over wil praten. Omdat ik dat te privé vindt. Hij heeftdaar zijn excuses voor gemaakt. En praat nu weer helemaal over de inhoud.

Geslaagd verjaardagsfeestje achter de rug. Ik kreeg een prachtige ketting van mijn man.  En ik heb er erg van genoten dat mijn vriendinnen er met hun gezinnen waren. Leuke gesprekken. De betere vriendschappen blijven over. Dat is dan wel weer een voordeel van een druk jaar. Een beetje selectie is ook niet verkeerd.

Ik realiseeer me hoe belangrijk het is om te blijven investeren in de mensen die ik leuk vind. Moet ik wel zelf initiatief blijven nemen, anders gebeurt er niks.

Het feestje van de vriend die 50 werd was een tuinfeest in de regen. Tijdens het dansen dropen er voortdurend straaltjes water tussen de aan elkaar geschoven partytenten door. Maar dat mocht de pret niet drukken. Eigenlijk zou er bij elk feest gedanst moeten worden. Feesten zijn er ook om uit je dak te gaan en het gewone leven aan te kunnen.

Voor een goede vriend die vandaag 50 wordt hebben we een spectaculair feest georganiseerd met karaokezingen. Tussentijds kleine toneelstukjes, grappige toespraakjes. Ik heb vijf 40+ meisjes uit naaste kring van de jarige geregeld om voor hem in een bloot jurkje te dansen op een pikant lied van Luv. Verbazingwekkend hoe enthousiast iedereen op mijn vraag om mee te doen reageerde. Echt zo van.... natuurlijk doe ik dat. Ook leuk omdat de meesten van ons een beetje dik zijn.

Natuurlijk krijgt de echtgenote de hoofdrol en de zus en nog een paar vriendinnen en ik dus. Ik heb er veel zin in. Beetje spannend.

Verder een nieuwe stap genomen richting de collega waar ik eerder over schreef. Ik heb hem een luchtig mailtje gestuurd dat ik het erg leuk vind dat zijn vrouw op de school van mijn jongste kinderen les gaat geven. Jammer dat mijn kinderen niet bij haar in de klas komen en dat ik zeker even bij haar binnen zal lopen om kennis te maken en succes te wensen. Klaar.

Het is zijn vriendschap die ik zo graag wil. Het meest verdrietig vind ik dat hij dát afwijst.  Het verwarrende is dat de signalen niet kloppen. Onlangs hadden we een afschuwelijke vergadering en in een van de vele schorsingen hadden wij midden in een grote chaos een heel relaxed gesprek, nota bene over de grootste problemen en zorgen in ons leven. Ik zag dat we gespiegeld stonden, allebei de armen over elkaar.  Het was heel vriendschappelijk. Af en toe hebben we ook dit soort gesprekjes aan de telefoon. 

Daarom kan ik het niet verdragen om geen vrienden te zijn. Dat zijn we wel.

Na de zomer zal ik me weer als een vriend opstellen. Aandachtspunt voor mij is me normaal naar hem te gedragen. Net als hij kan ik behoorlijk boos worden en gecompliceerd en irrationeel reageren. Dat is voor mij abnormaal gedrag.

Een paar dingen gingen goed de afgelopen week, ik heb leuke dingen met mijn vriendin uit het dorp ondernomen. Meegedaan aan een grote wandeltocht en lekker luchtig bijgepraat. Op de fancy fair van de basisschool was ik de eerste die kwam en de laatste die naar huis ging.Ook weer luchtig gesproken, merkte ook dat mensen het leuk vonden dat ik er was. Het ook leuk vonden om even met me te praten.

Daardoor voel ik me opeens weer deel uitmaken van de gemeenschap om mij heen. Stom dat me dat overkomen is: ik heb mezelf geisoleerd het afgelopen jaar doordat ik zoveel moet doen (van mezelf).En het is wel moeilijk om mijn houding te bepalen, nu ik mede-verantwoordelijk ben voor de keuzes van de gemeente. Veel van de bezuinigingen die we hebben doorgevoerd zijn echt te merken. En het moet nog meer zelfs.

Dat is denk ik één van de dingen waardoor ik me zo ontzettend onzeker voel. Ik ben mijn veilige basisplek kwijt. Er ontstaat afstand. Van de mensen waar ik mee omging is niemand geinteresseerd in de politiek. Ze vinden het moeilijk. Tegelijkertijd ben ik degene die hen vertegenwoordig. Ik wil het goed doen, maar dat lukt niet. Want we moeten zoveel keuzes maken. En in mijn hart wil ik vrienden zijn met iedereen. Maar politiek is kiezen. Staan voor wat je zegt en daar niet aan twijfelen. In jezelf geloven, maar wel luisteren naar wat er om je heen gebeurt.

Zondag vier ik mijn verjaardag. Ik wilde eigenlijk die dag van de aardbodem verdwijnen. Maar mijn man heeft me heel erg gestimuleerd om er een leuk feestje van te bouwen. Uiteindelijk heel veel mensen uitgenodigd voor een zondagmiddagborrel met soep na. Dat is goed, merk ik nu. Ik ben er hard aan toe.

De afgelopen periode heb ik veel moeilijke dingen moeten doen en niet alles is goed gegaan. Ik heb moeite om deadlines te halen en ik heb het gevoel dat ik een aantal dingen niet goed genoeg heb gedaan. Gewoon te veel werk op mijn hals gehaald en steeds maar weer verantwoordelijkheden erbij genomen. Dat kan ik nog steeds aan, maar het lukt me steeds minder goed om alles rond te krijgen. Als ik zo doorga dan loop ik vast. Ik moet dus beginnen met nadenken. En dan keuzes maken. Weer een beetje loslaten. Patroon doorbreken en mijn verstand gebruiken.

Ik neem nu eerst maar eens een biertje. Met mijn man. Hij vroeg namelijk of ik even bij hem kwam zitten.

Jullie reacties op mijn probleem doen mij goed. Maar ik zal ook proberen om over gewone dingen te schrijven waar ik mee bezig ben. Ook al is dat andere hetgeen mijn gedachten beheerst. Ik  heb ook nog een gewoon leven. O.a. ben ik bezig met het organiseren van een m i n i  -  w a m p e x, waarin ik de weg wil banen naar een intensievere samenwerking met andere organisaties. Met z´n allen door de blub, zal ik maar zeggen, om elkaar beter te kunnen benaderen. Ontberingen doorstaan, opdrachten vervullen door anderen te betrekken. Dat soort dingen.

Verder iets met kinderen en politiek en een integriteitsprotocol.

Hoe ben je gewoon vrienden met een man? Al jarenlang ben ik net zo makkelijk bevriend met mannen dan met vrouwen. Beter met mannen eigenlijk, meer raakvlakken. Mijn vriendinnen willen bijvoorbeeld altijd met me naar van die stomme films, over Valentines day en zo. Of Gooise vrouwen Dan ga ik wel mee (niet naar GVr), maar ik had dan liever een filmhuisfilm gehad. Laatste tijd heb ik ook dieper contact met sommige vriendinnen, we praten meer dan vroeger over wat we missen in onze relatie. En hoe we dat op kunnen lossen. Vroeger vond ik dat ik dat geen onderwerp om met anderen te bespreken. Tegenwoordig merk ik dat iedereen met hetzelfde worstelt na een relatie van 25 jaar. En je kunt elkaar nuttige adviezen geven.

Sommige vriendinnen vind ik heel lief, maar niet om aan te raken. Niet dus, zoals de man waar ik gisteren over schreef. Met de mannen waar ik mee bevriend ben heb ik niet die spanning die te maken heeft met elkaar aantrekkelijk vinden. Althans dat heb ik niet. Of zij dat hebben weet ik niet. En als er een beetje spannende opmerkingen worden gemaakt dan praat ik daar overheen. Neem ik gewoon de leiding in het gesprek en praat ik over iets dat niets met mannen en vrouwen te maken heeft. Vertel ik iets over mijn werk of zo.

Bij de mannenvrienden die ik heb ga ik ook gewoon op bezoek als hun vrouw thuis is. Soms gaan ze dan weg, dan zeggen ze.. tot straks of zo. Laatst ben ik met een man gaan fietsen, zijn dochtertjes mee en mijn dochtertje mee. Leuke middag gehad. Veel plezier, kinderen samen gespeeld. Geen spanning, gewoon veel gepraat. Zo moet het dus. Ik had zijn vrouw ook uitgenodigd, maar zij had iets anders. Vorige week had ik met een erg goede studievriend afgesproken en dat verliep niet goed.Hij ging heel erg klagen over zijn relatie en vroeg toen te veel over hoe dat bij mij zat. Ik had er geen goed gevoel bij. Hij heeft zijn excuses gemaakt. Ik weet nog niet of ik weer met hem af wil spreken, in ieder geval niet meer op een stille plek.

Misschien is het wel de clou bij vriendschappen tussen mannen en vrouwen dat je ook normaal met de relatie van die persoon om moet kunnen gaan. In ieder geval de relaties en het gezin zichtbaar moet maken. Bij de man waar ik gisteren over schreef hebben we onze relaties buiten beeld gehouden. Ik deed dat en hij ook. Geeft al aan dat er enige spanning is. Ikzelf hou mijn man wel vaker buiten beeld, dat komt omdat mijn man niet zo goed met mijn vrienden overweg kan, hij heeft er niet zoveel mee. Dat vind ik jammer. Maar ik wil wel met anderen omgaan.

De oplossing  is dus toch dat we de wederhelften eens even in beeld brengen. Getver, daar heb ik helemaal geen zin in. Bah, dan is het over. Dan moet ik aardig doen tegen zijn vrouw. Maar misschien lucht het op. Na de zomer. Of zo. Ik kan in ieder geval beginnen met eens wat meer over mijn man te vertellen (en niet over wat niet goed is, maar watwel goed is) en wat meer naar zijn vrouw vragen. Pffff. Niet leuk, maar wel doen.

Lees overigens net een twitterbericht van een andere mannelijke collega dat zij zo´n leuke avond met elkaar hebben gehad. En met nog een paar anderen. En nou ben ik jaloers. Stikjaloers. Ik kan het niet uitstaan dat anderen iets leuks met hem doen waar ik niet bij ben. Dát is mijn probleem. Het was een bijeenkomst waar ik sowieso niet bijhoorde, dus daar gaat het niet om. Ik wil zo graag met hém  en bij hem zijn. Oh, het is toch erger dan ik zojuist zo netjes beredeneerde. Waarom ben ik toch zo jaloers? Het is onvervuld verlangen. Dat is een rotgevoel

Nu ik dit allemaal zo geschreven, gelezen en herlezen heb denk ik dat ik maar aan hem vraag of hij tóch vrienden met me wil worden. Aangezien we zo intensief en vaak in spannende situaties moeten samenwerken wordt het dan wat minder beladen.

Grootste energievreter van het afgelopen jaar is dat ik zo ongelooflijk verliefd ben geworden.

Daarom kan ik niet goed meer op Hart en Ziel schrijven. Ik ben er vol van. De hele dag. Al meer dan een jaar. Of mijn gevoelens beantwoord worden weet ik niet, dat kan ik ook maar beter niet weten. We maken vooral pijnlijke ruzies. En dan rapen we de scherven bij elkaar en maken afspraken over hoe weer normaal met elkaar om te gaan. We reageren merkwaardig op elkaar. En dat maakt het zo fascinerend. Waarom ik zo verliefd ben? Ik ben zo graag bij hem. Ik ben graag met hem in dezelfde ruimte. Heel af en toe treffen onze ogen elkaar en dan gebeurt er iets. Het is nog intiemer dan aanraken. Maar ondertussen voeren we normale gesprekken. Kwetsen we elkaar. Hoewel dat steeds minder voorkomt, omdat we steeds meer rekening met elkaar houden. We helpen elkaar. We mailen zakelijk. Soms sms ik hem. Zakelijk. Of we bellen. Soms spreken we af. Over zakelijke dingen. Ik heb hem een keer mijn prachtige weiland laten zien, vol met bloemen, vlinders en sprinkhanen. En ondertussen gepraat over meningsverschillen. We houden gepaste afstand. Hij houdt afstand. En ik ook.

Het meest gekwetst was ik toen hij midden in een pijnlijk gesprek uit de grond van zijn hart riep: Wij zullen NOOIT vrienden zijn! En dat riep hij 3x achter elkaar. Woest. Ik vroeg: waarom niet dan? HET KLIKT NIET TUSSEN ONS!!! (schreeuwend)

Vanaf die tijd gaat het beter.

Het maakt het leven spannend. En natuurlijk heb ik ook gewoon mijn eigen lief en dat wil ik ook. En mijn gezin, dat steeds verder uitbreidt. En dat heeft hij ook.

Door dit te schrijven heb ik toegegeven aan mezelf. Want ik vind het moeilijk om dit een plek te geven in mijn leven. Het is een geheim dat me warm van binnen maakt. Maar ook ziek soms. Want als we ruzie hebben is het zo heftig. Ik droom van hem. Van aanraken. Liefhebben. Maar als ik naast hem zit en hij mee wil lezen uit mijn papieren dan schuif ik uit elkaar. Afstand. Lijfsbehoud. Soms staan we te praten en dan zie ik dat hij me mooi vindt. Maar misschien is het niet meer dan dat?

Ik vraag me wel eens af wat ik het liefst van hem zou willen. Dat is niet onze levens overhoop gooien. Ik zou vooral willen dat hij gelukkig is. Maar ik zou ook graag willen dat er een beetje 'samen' was. Alleen 'van ons'. Zoals wanneer we elkaar aankijken in een groep met mensen. Soms als ik zenuwachtig ben en hij mijn blik vangt en me geruststelt. Of als ik hem stiekem uitlach omdat hij zich geneert voor zijn volgesnoten zakdoek bij het handen schudden. (oh, wat zou ik graag de zakdoek uit zijn handen grissen en mijn neus er diep in begraven). Zijn gestuntel met zijn leesbril (weigert om naar me op te kijken met bril op, behalve als ik midden in een betoog zit en hij me met zijn ogen uitdaagt er iets van te zeggen). Of als hij een ander spits grapje maakt. Als hij me een (ultrakort) mailtje stuurt om mij te laten weten dat hij me steunt. Als ik weet dat hij heeft gezien dat ik ergens verdrietig over was en me een berichtje stuurt. Kort.

Acht weken lang zien we elkaar niet. Alles nog maar eens op een rijtje zetten. Ook de vorige zomer ging ik zo in. En het ging gewoon weer verder.

Dit verhaal zou ik elke dag wel kunnen schrijven. En daarom is het lastig om op Hart en Ziel te schrijven. Je kunt toch moeilijk elke dag dit soort verliefdheden etaleren?

Maar dit is waar ik vol van ben. Boven alles.