Bagrosa dagboek

Schaken op het grote bord. Figuurlijk. Een weekje verandering van omgeving gaf me allerlei nieuwe gedachten. Ik doe nu stappen om een nieuwe samenwerking aan te gaan om daardoor positie te versterken en aan de toekomst te bouwen. Een soort overname met voordeel voor beide partijen. Benieuwd of het gaat lukken. Politiek draait om krachtenbundeling. Wist niet dat ik zo´n strategische benadering in me had.

Nog even over de uitslagen van de hardloopwedstrijd van gisteren: van de 20 dames uit mijn categorie was ik op twee na de laatste. De twee die na me kwamen zijn binnen 3 minuten na mij gefinisht. Alle 33 heren waren sneller dan ik. Opvallend dat er slechts 5 mensen uit mijn gemeente meededen, de rest kwam overal vandaan uit de vier noordelijke provincies. Het was dus een behoorlijke wedstrijd (wist ik veel.... ), nu snap ik waarom alle amateur-hardlopers die ik wel kende langs de kant stonden als tijdwaarnemer. Mijn eindtijd was afgezet tegen de wedstrijd van begin deze maand 4 minuten sneller. En mijn spierpijn vele malen erger. Ik loop en fiets vandaag als een stokoude vrouw, maar ik voel me verder kiplekker. Ik ga de volgende keer gewoon weer meedoen. Haaaa, ik ben niet laatste geworden en ik had een behoorlijke tijd. Wauw!

Zeurend hoofd en een zwakke maag nadat ik vandaag een crossloop heb gedaan. Het ging prima, maar dat ik me nu niet lekker voel betekent dat ik me teveel heb ingespannen. De afstand was achteraf te lang, toch overheerst het prettige gevoel dat ik een heel behoorlijke tijd heb neergezet.En dat ik in staat ben om zo´n afstand uit te lopen. Ik was deze keer alleen omdat mijn vriendin ziek was. De verleiding was groot om niet te gaan. 

Het is merkwaardig om mijn grenzen zo aan den lijve te voelen. Ik denk dat het geen kwaad kan. Nu gewoon weer herstellen. En blijven trainen. 

Hardlopen is wel echt een persoonlijke uitdaging. Het hoeft niet en toch doe ik het. Ik voel me trots dat ik dit zonder blessures kan, alleen met een beetje ongemak. Het is heel puur. Je lichaam doet het werk.

Oei wat was het koud die eerste dagen van de herfstvakantie. Heerlijk guur, kacheltje aan, harde windstoten om de caravan. Helemaal zoals we ons de herfstvakantie altijd voorstellen op een camping, waar je ´s avonds maar een enkel klein vensterraampje verlicht ziet. Televisie-abonnement was al beeindigd en dit is de eerste vakantie dat de kinderen niet terug kunnen vallen op de beeldbuis. Dat betekent behalve lekker strand- en duinwandelen met de hond, veel spelletjes, voetballen, lezen en natuurlijk onvermijdelijke ruzietjes. Nog extra versterkt omdat dochter in de wenfase van haar medicatie zit. Dat betekent veel emotionele uitbarstingen, soms bij het uitwerken en soms bij het inwerken. Toch zijn de periodes dat haar pilletjes werken aangenaam. Haar spel is kwalitatief beter en ze tekent opeens prachtig. Daarentegen zijn de emotionele uitbarstingen bloedvermoeiend en dan is het moeilijk om te beoordelen: is het nu moeilijker of makkelijker geworden mét pillen? Pfff. Daarover verschillen we van mening. Ik vind het makkelijker, want voorheen waren de driftbuien en het aandachtvragen meer regel dan uitzondering. Nu valt het samen met het uitwerken (rebound). En dat kan bij aanhoudende problemen opgelost worden door andersoortige medicatie. Wordt vervolgd.

Al met al een heerlijke tijd met het hele gezin. De tussentijdse afspraak met de collega was geslaagd, we leken wel vrienden. Hele weg gepraat. Raar dat we anders zulke pijnlijke aanvaringen hebben. ´s Avonds proef op de som. Maar in (en om) de vergadering ging het ook goed. Ik zou het heel erg vinden als het weer fout gaat. Hij kan zo pijnlijk op mijn tenen staan. En blijkbaar is dat andersom ook, want anders zou hij niet zo kwaad op mij worden. In ieder geval is dit een mooi startpunt om prettig verder te gaan.

Wat een chaos, in mijn hoofd en in mijn huis. Het is zo vermoeiend om aan alles te denken.

Zoveel tassen en met zoveel mensen en een hond in maar één auto. Eerst nog zoon 2 op Schiphol afleveren voor een vlucht naar Milaan, morgenochtend half 9 de lucht in. Dus om 6 uur vertrekken. Hij - voor het eerst vliegen. Alleen nog wel. Wat kan er mis gaan? In principe alles. Maar natuurlijk gaat alles goed. Natuurlijk staan zus en Italiaanse zwager op Malpenza klaar om hem op te vangen. En natuurlijk hebben we allemaal mobiele telefoons. En de grote witte hond en de twee kibbelende kinderen gaan zich morgen in alle vroegte op Schiphol keurig gedragen.

Daarna naar Texel. Veel werk en administratie mee. Tassen vol. Tijd om eens alles te gaan ordenen. Want als ik het nu niet doe krijgen we nooit de administratie van 2010 bij de boekhouder.

Plus spannende mails van collega´s over de begrotingsbehandeling. En ben ik jaloers omdat in de CCmail die ik kreeg staat dat de ene de andere wil bellen over iets, maar hem niet kan bereiken. En of hij even terug wil bellen. En wat moet ik daar nou weer mee. Waar gaat het over? En waarom bellen ze mij niet? Grrrrr. Zeker weer privé. Sinds ongeveer een half jaar herken ik de emotie ´jaloers´ bij mezelf. Daarvoor wist ik helemaal niet dat ik dat had.

Ik ben de hele dag toch al een beetje zwartgallig, omdat het weekend met mijn pleegdochter erg mislukt is. Ik twijfel aan mezelf. Of ik het wel goed genoeg doe. Het ging al twee weken slecht met haar, maar van haar problemen heb ik een beetje afstand genomen, dat is niet het deel waar ik haar mee kan helpen, dat is voor deskundigen. Daarvoor zijn haar problemen een maat te groot voor mij. Ik kan mijn andere problemen maar net aan. Mijn schouders zijn overbelast. Letterlijk. Want ik voel een sluimerende schouderontsteking. Maar ook figuurlijk.

Het weekendbezoek had ze al een paar keer afgezegd en telkens weer terugge smst dat ze tóch wilde komen. Dat vonden wij prima. Dus kwam ze. Blij. Maar ook helemaal niet goed. Met een strak gezicht. Halverwege de avond bij het knappend haardvuur met zijn allen op de bank gaf ze aan dat het niet ging. Helemaal de kluts kwijt. Huilen. In diepe ellende. Snel gebeld over noodmedicatie. En daarna heb ik haar midden in de nacht teruggebracht naar haar instelling. 2 uur heen rijden en 2 uur terug. In ellende.De noodmedicatie hielp wel iets. Op de instelling zag ik in de ruimte van de groepsleiding haar prachtige schilderijen hangen. Eén ervan was van 2 volwassenen die samen een vrolijk springend kind aan de hand hadden. ´Dat zijn jullie´, zei ze.

Ontroerend. Ik denk altijd dat ik niet genoeg voor haar doe. Maar voor haar maken wij haar plaatje toch compleet. Wij zijn toch de vader en moeder, waar ze naar verlangt. Dat hoor ik aan haar verhalen, hoe ze met trots over mij praat, als haar moeder. De blackberry die ze van haar vader kreeg. Dat zijn wij. Zij kan tegen anderen zeggen dat ze naar huis gaat. Naar ons. En dat geeft haar identiteit. Dus ook al kan ik haar niet met alles helpen, ik geef haar toch iets groots. Ook al vind ik het zelf niet genoeg. 

Goed dat soort dingen. Al dat zorgen. Goed om even afstand te nemen. Op ons fijne plekje op Texel onder de vuurtoren. Lekker het kacheltje aan. Ook vieren we dat we 24 jaar getrouwd zijn.

Aan deze kant van de wereld worden we voortdurend keihard geconfronteerd met onze leeftijd. Nu ik er over nadenk vind ik dat weer niet zo leuk van hier. Waarom toch die leeftijd altijd zo prominent. En genadeloos als je jarig bent dat jaar erbij, alsof je dat al niet wist. Het mankeert er nog aan dat de leesbril er meteen bijgeleverd wordt. Ik denk elke keer als ik mijn leeftijd hier lees: goh ik heb er 2/3e op zitten. Ik ga gauw dood. Terwijl ik dat de hele dag door nooit denk, behalve als ik hier ben. Ik zeg normaal ook rustig tegen iedereen dat ik bijna 50 ben, maar dat wil niemand geloven. Hier gelooft iedereen dat, want dat zie je zo. En zo word ik er dus hier ook steeds op gedrukt dat Levensmoed een jaar ouder is dan ik en dus meer Levenservaring heeft dan ik. En Uboac ook. Sommigen zijn jonger dan ik ben, maar dat zijn er niet zoveel. Van mijn vrienden alleen Teckeltoetie. En dat klopt, want zij is heel netjes, want ze spreekt me vaak aan met mevrouw. Maar dat hoeft niet.

Overigens had mijn 86-jarige moeder deze week als uitslag van haar botscan dat zij een botleeftijd van 60 jaar heeft. Toch een mooie opsteker, ook al loopt ze krom van de rugpijn.

Ik hoop wel dat haar botleeftijd te maken heeft met een overerfelijk gen. Waarom zouden we hier trouwens niet onze botleeftijd hier vermelden als die gunstiger is? Of onze hersenleeftijd, zoals Hennie van Àndel als ze niet op haar 115e was overleden?

Ik heb een erg gewaagde zet gedaan. Mijn collega - met wie ik het afgelopen jaar zeer pijnlijk geruzied heb - heb ik gevraagd om mij volgende week van mijn vakantieadres op te halen en daarna samen te rijden naar een gezamenlijke afspraak. Twee uur lang zitten we samen in één auto, terwijl wij de laatste tijd nauwelijks met elkaar spraken. En nog maar pas geleden sprong hij verschrikkelijk uit zijn vel over iets wat ik zei.

Toch is onze verstandhouding goed, ondanks ons probleem om ontspannen met elkaar om te gaan. Hij reageerde bijzonder aardig op mijn verzoekje per mail (dat is zo'n beetje de enige manier waarop wij  behoorlijk communiceren). Dat verbaasde mij niet. Want het kan niet anders dan dat het hem ook niet lekker zit.

Het samenrijden komt mij erg goed uit, het scheelt me een halve dag in bus en trein. Maar nog meer kijk ik er naar uit om de verstandhouding te verbeteren. Ik wil graag goed met hem omgaan, maar we reageren afschuwelijk op elkaar. En dat terwijl we het heel vaak eens zijn.

Hij heeft meer problemen met mij, dan ik met hem. Hij wordt snel boos. Vult dingen in die er niet zijn. Ik wil juist niet meer kwaad op hem worden, maar ik ontwijk hem, tenzij er een reden is om contact te zoeken. Dan gaat het vaak goed. Ik denk dat ik het praten in de auto maar aan hem over laat. Meestal is hij erg aardig als de spanningen uit de lucht zijn. Inzet voor mij is 'maatjes worden'. Dat zijn we eigenlijk wel, alleen doen we zo beroerd.

Over de testvoortgang
De lijst van alle tips en adviezen uit jullie reacties is verzameld. Nu is het weer aan de technici om daar mee aan de slag te gaat, daarin ben ik afhankelijk van anderen. Het feit dat niet alles per ommegaande veranderd wordt, hangt daar mee samen. Maar weet dat geen enkele tip of aanbeveling ongelezen of onopgemerkt blijft. Nogmaals dank voor je moeite tot nu toe!! Huub

Dit staat nu op de testsite. Sinds kort?

H& Z nieuwe site / en kritiek op de test :

Let wel: ik ben niet op de nieuwe site geweest, maar lees veel reacties van testers.

Algemene kritiek is dat op de nieuwe site de intimiteit van de oude site in gevaar komt. Oftewel ongewild staat je persoonlijke verhaal in alle openheid op het internet. Maar is dat ook werkelijk zo? Boodschap van alle testers lijkt te zijn: niet doen!

Maar eigenlijk moeten testers punt voor punt hun kritiek aanleveren, zodat de sitebouwer er iets mee kan doen. Een gevoel is niet voldoende, het moeten feiten zijn.

Ik denk te lezen uit de ervaringen dat het koppelen aan de social media een gevaar voor de privacy oplevert. Hoe komt dat? En hoe is dat te ondervangen? Of lijkt het alleen zo? Als ik het goed lees heeft Huub - de nieuwe eigenaar - gevraagd om reacties, om van te leren. Die reacties zie ik wel, maar om er iets mee te doen zouden de reacties concreter moeten zijn. Laten we het kind niet met het badwater weggooien.

Waar moet Huub wat aan doen? Waar vertrouwen we het niet en hoe kan Huub garanderen dat bepaalde dingen ons niet overkomen. Geen gevoelens, maar feiten. Misschien blijkt uiteindelijk dat sleutelen aan de bestaande site beter is. Dan moet Huub ook weten wat hij moet toevoegen.

Natuurlijk is ons vertrouwen essentieel voor een overstap. Vertrouwen we het niet, dan doen we het niet. Maar het is niet goed om alles af te wijzen, zonder een verbeterkans. Dat is niet professioneel. 

Reacties welkom: wat is goed / niet goed / verbeterpunten

Mijn verbeterpunt is: een raad van gebruikers instellen (3 personen of zo) die een belangrijke stem hebben bij veranderingen. Met name privacy is een belangrijk issue.

Ik kijk uit naar mijn herfstvakantie op een waddeneiland. Hoop dat het volgende week koud en droog is. Dan vind ik alles best. Ik hoef maar één avond terug te komen, want met al dat geklungel met verschoven herfstvakantie heb ik toch nog een officiele vergadering midden in de week. Een vergadering van niks ook nog eigenlijk. Maar in de aanloop naar een grote jaarlijkse financiele vergadering wil ik geen signaal missen. Anderen zijn altijd veel relaxter, maar ik moet alles onder controle hebben.

Deze week nog met zoon 2 over dit soort strategieën voor moeilijke situaties gesproken.

Hij ziet altijd als een berg op tegen zijn voetbaltraining, voelt zich helemaal niet op zijn plek. Daarom komt hij structureel te laat, zodat de training zo kort mogelijk duurt. Toch is het voor hem bijna niet uit te houden, omdat hij vervelende opmerkingen krijgt en geen bal goed raakt. Maar in de wedstrijd op zondag is hij de beste voetballer. Maar dat wil hij zelf niet inzien. Iedereen vindt hem grappig, origineel.

Met hem erover gehad dat hij zichzelf op achterstand zet door te laat op het trainingsveld te komen. De groep is dan al hard aan het werk en het is onoverzichtelijk, waardoor hij voortdurend achter de feiten aanloopt. Mijn tip was om toch vroeg te gaan, even te helpen met spullen klaar zetten en dan vervolgens iedereen te zien binnenkomen, waardoor hij zelf mede de sfeer bepaalt en overzicht behoudt. Was een eyeopener voor hem.

Overigens verbaast deze zoon iedereen met onvermoede vaardigheden, bijvoorbeeld door zijn klasgenoten uitleg te geven over middeleeuwse literatuur, terwijl hij ondertussen een wiskundetoets foutloos invult. En blijkt hij in de twee jaar dat hij zijn kamer nauwelijks uitkwam Japans te hebben geleerd. Hij heeft nu zijn zinnen gezet op een studie Orientaals. En dit was mijn zorgenkind?

Gistermorgen startte ik mijn dag met mijn hardlooproute van 5 km. Dat was voor het eerst na de wedstrijd. Ik had 2 weken niet gelopen. Het was heerlijk weer. Voor het eerst dat ik zonder tijdopname liep. Dus ik voelde geen enkele druk. Alleen vol vertrouwen dat ik deze prestatie kon leveren op een behoorlijke manier. Zonder pijn, zonder rustpauze.

En dat lukte dus. In dezelfde tijd die ik de laatste weken altijd liep. Dat betekent dat ik de afstand beheers. Een heerlijk gevoel. Ik heb mijn lichaam getraind om een bepaalde prestatie te leveren en dat is gelukt. Dat betekent dat mijn lichaam goed is. Geweldig toch? Ik moet daar nog eens even over nadenken wat dat betekent voor mijn zelfvertrouwen. Heel vaak ben ik onzeker, vooral als ik moet onderhandelen of discussieren. Maar door mijn goede voorbereiding sla ik me er meestal goed doorheen.

Ik vind mezelf wat lui, ben ook bang om pijn te voelen, daarom laat ik me stevig verdoven bij een tandartsbehandeling. Soms voel ik me slaperig en als ik dan van plan was om te werken kies ik er toch voor om eerst even te rusten. Ik ga ook rustig tussen de rommel liggen slapen, terwijl de huiswerkbegeleider van mijn zoon de achterdeur binnenkomt. Ik weet bijna zeker dat hij wel ziet dat het bijna nergens schoon is.

Deze week kreeg ik een CC-mailtje van mijn fractiegenoot die onze partij en persoonlijkheden omschreef en daarbij noemde dat ik één van de meest gedreven personen ben die hij kent. Dat vond ik grappig. Want ondanks mijn zelfbeeld van luiheid hebben anderen het beeld dat ik het tegenovergestelde ben. 

Oh ja, nu zou ik bijvoorbeeld nog best even een stukje van mijn vervelende klus kunnen doen, waardoor ik mijn opdracht beter - en op tijd - kan voltooien. Maar in plaats daarvan zit ik liever nog een beetje te bespiegelen in mijn dagboek. Om mij heen is het koud, ongezellig en mijn gezin ligt allang in bed. Dus ga ik niet meer aan de slag, maar leg ik mijn hoofd op het kussen waar ik al meer dan een week geen kussensloop meer om heb, omdat ik geen zin heb om de puntjes op de i te zetten. Tja, je kunt niet alles goed doen. Ook niet op menselijk vlak. Mijn pleegdochter die zit te smachten naar een telefoontje waarin ze al haar problemen op mijn schouders kan deponeren heb ik aangegeven dat ik haar tegen het weekend weer bel om nader af te spreken. En mijn boterzachte zwager die vanmiddag onverwacht voor de deur stond met Mona-toetjes en pepernoten voor de kinderen heb ik wel ontvangen maar ik heb aangegeven dat ik eigenlijk geen tijd voor hem had. Ik heb hem naar mijn (vele) huisgenoten verwezen. Wel heb ik als vanzelfsprekend voor hem gekookt. En na het eten heb ik gezegd dat het tijd voor hem was om naar huis te gaan. Maar dat ik hem zeer waardeerde. Zoiets. Dat zijn zo van die dingen, die ik liever anders had gedaan. Want het voelt zo onhartelijk. Maar ja, ik heb wel mijn dingen te doen. En wil ik soms niet geven, maar mijn veerkracht herstellen.

Wat een heerlijk weer. En ik neem gewoon een dagje vrij. Drie wassen hangen te wapperen in de frisse lucht. Zonnetje erbij. Ik ga  straks lekker met zoon 3 buiten eten. Even met de hond wandelen, wat ik al weken niet meer heb gedaan. Kijken hoe mijn hooiland erbij staat. De restanten van de verwijderde keet van zoon 1. En daarna even een half uurtje hardlopen, ook al twee weken niet meer aan toegekomen.

Ik heb ruimte gemaakt voor mezelf. Betekent niet dat ik niets doe, maar ik ga de rest van de dag mijn impulsen volgen. Wat er in mijn  hoofd opkomt doe ik. Geen gestress.

Het zou allemaal nog iets fijner zijn als ik niet een stijve mond had van de tandartsbehandeling van vanochtend.

In het sprookje van de zwanen breit een meisje met blaren op haar handen 11hemdjes van brandnetels voor elk van haar betoverde zwanenbroers. Door het hemdje over hen heen te gooien verbreekt ze de betovering Eén hemdje was net niet af en mistte een mouw, daardoor hield de broer die dit hemdje kreeg altijd één vleugel in plaats van een arm. Maar dat was niet erg. Ze kon echt niet sneller breien.

Weet niet waarom dit altijd mijn lievelingssprookje is geweest. Maar het voelt wel een beetje als het werk wat ik doe.

Wat heerlijk dat ik het hoofdartikel van mijn opdracht eindelijk heb afgerond. Er komt schot in de zaak. Maar toch blijft het knagen dat ik iets niet goed doe. Waarom voelt deze opdracht toch als het breien van brandnetelhemdjes? 

Terwijl ik toch echt erg trots ben als het gelukt is.

Oef! ik ben zojuist ambassadeur geworden van de No Impact Week van 6 t/m 13 november.

Heb je belangstelling voor duurzaamheid? kijk op de website 

http://noimpactweeknl.wordpress.com/

Wil je een deelneemster van vorig jaar (met een groot gezin) zien worstelen met een duurzamer levensstijl , o.a. hoe vervoer je 10 kilo wortelen op een fiets.

http://www.youtube.com/watch?v=gveZsELQf-E (even de reclame wegklikken)

Mijn werk hoopt zich op doordat een bepaalde klus moeizaam gaat. Maar het lijkt erop dat het nu een beetje gaat doorstromen. Ik vraag me wel eens af of ik niet beter met die grote en loodzware klus kan stoppen. Het kost me zoveel energie, maar tegelijkertijd is het een flinke bron van inkomsten en een geweldig netwerk, waarvan ik deel uitmaak. Doordat deze klus zo moeizaam gaat moet ik me vaak in allerlei bochten wringen, het proces verloopt traag en dat is ook zichtbaar voor anderen. Ik denk dat het beter voor me zou zijn als ik iets anders zou kunnen doen. Maar werken is nou eenmaal niet makkelijk. Het is redelijk normaal om tijdens het werken hobbels te overwinnen. Enige stress hoort er wel bij. Maar of ik dit nog jaren zo volhoud vraag ik me af. Waarom haper ik soms zo bij het schrijven van een artikel. De materie is soms zo moeilijk en ik kan het wel, maar ik moet zo ontzettend moeite te doen om me te focussen. Een goeie lijn in het verhaal aan te brengen.  Ben geneigd om mijn gedachten af te laten glijden naar andere dingen. Als ik het artikel wat ik zojuist heb geschreven teruglees dan verbaas ik me erover dat het achteraf zo simpel lijkt, maar dat is de orde die ik er zelf in heb aangebracht. En waar ik dagen - zo niet weken - op heb zitten broeden. Dat is dus het moeilijkste van mijn werk: het ordenen van de informatie zodat er iets begrijpelijks ontstaat. Ik kan het wel, maar het gaat me verre van gemakkelijk af. Ik ken trouwens niemand die het beter kan. Anderen waar ik wel eens mee samenwerk kunnen het ook, maar worstelen ook net als ik en doen het zeker niet beter. Nou, nu maar even verder met het volgende artikel. Elk volgend artikel wordt namelijk makkelijker.

Tussen de windvlagen en buien door ben ik er toch nog in geslaagd om mijn was buiten aan de lijn te laten drogen. Soms moet je eigenwijs zijn. Een klein buitje over de handdoeken maakt ze zacht. Lekker zo´n herfstdag. Alleen dat werken achter de computer moest er niet bij zijn (bah!).

Irritatie alom bij mij thuis. Het lijkt alsof ik gewoon in orde ben. Toch heb ik vanmorgen al een paar keer gesnauwd. Tja, aan wie zou het liggen? Nu ben ik alleen. Niemand om het mee goed te maken of om door te mopperen.

Ik denk toch dat het niet aan mij ligt. Er is irritatie om mij heen. Mijn man vond het niet leuk dat ik alleen naar het natuurboekfeestje ging. Hij had ook meegewild, maar hij had 12 kinderen in de tuin uitgenodigd voor een survivalfeestje met vlotten bouwen en kampvuurtoestanden. En hij gaat nooit mee naar mijn dingen. Maar soms voelt hij zich buitengesloten. Wat ik onzin vind, want hij vindt geen bal aan de dingen die ik leuk vind. En dan moppert hij dat we nooit tijd voor elkaar hebben, maar heeft geen tijd om naar mijn hardloopwedstrijd te komen kijken. 

Ik denk dat de oorzaak buiten mij ligt, maar ik word er wel eens moe van al dat rekening houden met stemmingen van anderen. Echtgenoot die pijn lijdt, zich zorgen maakt en veel te veel onnodig hooi op zijn vork neemt. Collega die het vervelend vindt als ik tegen  hem lach. Pleegdochter die het hele weekend in de zieligstand staat. Wat weer op de zenuwen van anderen werkt. Dochtertje met allemaal emoties (huilen) als haar Ritalin is uitgewerkt. Psychiater zei al dat haar verdriet naar buiten zou komen. Het klopt. Drie zonen met hun dingen. (1 zingt voortdurend hard en vals, 1 gaat helemaal zijn eigen gang en is niet voor rede vatbaar en 1 wil de hele dag goede gesprekken over zichzelf met mij voeren).

Lijkt me beter dat ik me maar weer op mijn hogere doel richt: werk waar ik wat geld mee in het laatje breng.

Oh ja, en vanmiddag heb ik een leuke landschapsexcursie met de leuke en ongecompliceerde collega´s. Iedereen die moeilijk doet kan zich doorgaans niet vrijmaken voor dit soort onbelangrijke uitstapjes. Ik heb nog gevraagd of ze met mij een hapje gaan eten omdat we toch bijna direct door moeten naar een vergadering. Maar bijna alle leukerds moeten naar huis om te melken. En ik kan moeilijk met  de ene overblijvende man aan een tafeltje voor het raam van het plaatselijk restaurant gaan zitten dineren. Ik zal duzz maar brood meenemen.

Zaterdagavond had ik een idyllisch feestje in het donker. Een bekend natuurvorser, die ik vaak spreek en mail, had me uitgenodigd voor zijn boekpresentatie met daarin een verzameling columns, natuurwaarnemingen en foto's. Ik had er veel zin in, maar vond het ook erg spannend, want ik wist helemaal niet wie de andere genodigden waren. Op de mail die ik kreeg zag ik wel dat het een select groepje was. Niet select in de zin van belangrijk, maar echt op eigen titel gekozen. En niet omdat het moet.

Het was in een natuurgebied aan de waterkant, een flink eind rijden van waar ik woon. Toen ik aankwam was het al bijna donker, alleen wat kaarslicht, rietgeruis en vogelgeluiden. Je kon nog een beetje de gezichten onderscheiden. Het was wel fijn dat ik enkele bekenden zag. Mensen die ik wel eens tegenkom, omdat ze ook bij natuurclubs horen, net als ik. Een collegelid die ik natuurlijk elke week zie en spreek. Een goede vriendin, die ik veel te weinig spreek, ook al wonen we in hetzelfde dorp. En haar man, met wie ik een 2-wekelijkse column schrijf in briefvorm. Verder mensen die ook iets met de natuur hebben. Op het programma stond een nachtwandeling over vlonders door het riet. Dus daar schuifelden we in het donker achter elkaar door het riet. Boven ons de gansen die zich klaarmaken voor de trek. Onder ons waterdieren die in het water plonsten. En dan midden tussen de rietlanden naar een grote vlonder waar 2 mensen heel mooi gitaar speelden en zachtjes voor ons zongen. Een mooi moment onder de sterrenhemel. Daarna weer verder schuifelen, naar een tweede vlonder waar mijn collega-columnist bijgeschenen door een lantaarn een stemmig verhaal uit de bundel voordroeg. Toen nog een klein eindje wandelen en even borrelen, praten en naar huis. Het was magisch. Ik vind dat ik wel geluk heb dat ik voor zulke bijzondere dingen wordt uitgenodigd.

Vanmiddag de hardloopwedstrijd van 5km gelopen. We finishten op 32 m. Geweldig goed gevoel over. Mijn vriendin en ik hebben samen gelopen, net als de fietstocht van 80 km van een paar weken geleden. Toen had mijn vriendin overcapaciteit en trok zij mij en ving ze voor mij de wind.

Nu was ik de haas voor mijn vriendin. Het gaf me zo'n kick om zij aan zij het laatste stuk te lopen, sommige mensen juichten, omdat iedereen weet dat zij nog maar anderhalf jaar geleden chemo had. Het was haar dorp, maar er waren ook voor mij veel bekenden.

Bij de finish werd ik door de speaker opgeroepen om nog een eindsprintje te trekken. Dat kon ik makkelijk, want ik was helemaal niet moe. Maar ik liet mijn vriendin voorgaan.

We hebben afgesproken dat we elke keer samen uit - samen thuis doen. Tenzij we elkaar kwijtraken, dan is er niks aan te doen.

Nu voel ik me heerlijk voldaan. Mijn training van de afgelopen 2 maanden heeft me geholpen om een perfecte race te lopen. Ik had sneller gekund, maar het is veel fijner om samen te lopen.

Zaterdag is sport en clubjes dag en dat is met dit mooie weer een feest. Alle kinderen voetballen en mijn dochtertje zit zelfs op voetbal en korfbal. Ook pleegdochter heeft een eigen team en is nu met haar dameselftal zelfstandig op pad.
De 2 oudste zoons voetballen morgen. En ik heb morgen meer eerste hardloopwedstrijd.

Eigenlijk vind ik al dat gesport ontzettend gezellig, je spreekt zoveel mensen en het is allemaal zo lekker positief. Dit is het hart van de dorpen.

Voor mij belangrijk om dit te kennen, want vanuit de politiek is de druk hoog om alle velden te concentreren op 1 plek. Dit voorkomen is mijn missie van de komende jaren. Dat is waar ik voor knok.