Bagrosa dagboek

Het voelt alsof ik 3 weken vakantie heb gehad. En toch was het maar 3 dagen uitwaaien. Een paar vrienden gingen met ons in hetzelfde weekend, maar dan in eigen tent of vouwvagen. We aten samen en als we zin hadden om iets samen te doen deden we dat. Alle kinderen hadden een vriendje binnen de vriendenkring. Een soort neefjes en nichtjes zijn ze door de jaren heen van elkaar geworden.

De bindende factor zijn de mannen die elkaar vanaf hun prille jeugd kennen. Met de één trouwde ik, de andere twee waren de getuigen bij ons huwelijk. Binnenkort 25 jaar geleden. De vertrouwdheid die door de jaren heen is ontstaan was voor ons een fijne omstandigheid dit weekend nu wij het moeilijk hebben. Het was zo lekker ongedwongen. Er waren wel dingen die niet goed gingen, maar ieder van ons durft zijn eigen onvermogen en ellende in dit gezelschap te delen. Dat voelt goed. Ook al is het na het weekend hetzelfde. Het is verzacht als in een warm bad.

Het stuk dat ik was kwijtgeraakt in de Bemudadriehoek en dat volgens Bewaarder precies (onbedoeld) paste in het Zomerprikkeltraject plaats ik nog even terug. Het kwam namelijk weer terug uit een andere dimensie (stond  nog in het knipgeheugen), het gaat over mijn bezoek aan Amsterdam van woensdag. Ik plaats het nog even voordat mijn weekend weg begint.

Ik was in een heel steriel stukje Amsterdam. Het leek wel een ander stukje van de wereld. Het W  T   C. Ik ging onderin parkeren, helemaal clean, echt prachtige parkeergarage met geverfde zebra's en looppaden. Geen naar pis stinkende hoekjes. Toen naar de hemel erboven, waar ik me even goed moest orienteren, allemaal snelle mannen in pakken en vrouwen met hakken. Allemaal nep. Ik moest even naar het toilet en die vond ik in de cappuccinocorner. Schrok me wild, want er was een man in het damestoilet zijn pak aan het herschikken, riem open en zo. Overhemd los. Ik dacht eigenlijk dat hij voor  zo'n herenplasbak stond (pisbak zeggen ze bij ons) dus ik ging er snel weer uit. Maar op de deur zag ik dat de man abuis was. Het was echt het damestoilet. Dus ik deed de deur open om dat even te melden (onhebbelijk van me achteraf). De man die inmiddels knalrood was stamelde iets in het Amerikaans. En droop even later beschaamd af. Kon ik even mijn dingen doen. Daarna ging ik op zoek naar mijn afspraak op het Z u i d a s  d o k. Verbazingwekkend in wat voor wereld ik rondwandelde. Een groot atrium met glazen kunstvoorwerpen, loungebanken, tv-schemen, een kleine misplaatste receptie midden in de ruimte met daarin 1 keurige dame die hoopvol keek toen ik langsliep (niemand kwam wat vragen) en bewaker op meerdere plaatsen (met bodyguard pakken ala kevin kostner) die stonden te kijken of je alles wel netjes deed en niets  in je tas stopte of eruithaalde om mee te schieten. Vaders met baby's in de buggy die in de hal naar de AEX index stonden te kijken. En overal van die geslaagde mensen. Meestal combi man en vrouw die dan met elkaar heel geanimeerde zakelijke gesprekken voerden op de roltrap en zo. Overal dure winkels. Douglas of zo (of is dat niet duur). Maar ik moest ergens op de 10e zijn en daar kon ik zo naar toe zonder toegangsbewijs. Ik meldde me en de receptioniste was gewoon weer een echt mens die de tanden niet goed gepoetst had. En terwijl ik stond te wachten voor een glazen vergaderzaal bij de maquette van de Z u id   as zag ik binnen allemaal weer van die pakken zitten, daartussen zat de man die ik moest interviewen, zei de receptioniste (kijk, het is die kale, zei ze) en terwijl ik daar stond kwam er zowaar weer een echt mens aanlopen met wie ik zelfs nog een keer had bootje gevaren op het Naardermeer. Het was de vorige projectmanager van het leuke project waar ik onlangs voor ben ingehuurd (door hem nog), maar ik wist niet dat hij nu bij Z u i d a s d o  k    werkte. Hij zei... oh wacht maar... en tikte met zijn trouwring op de glazen wand en wees zo heel demonstratief op zijn horloge. Huphup. Wel grappig. Bleken allemaal heel aardige mensen te zijn in de vergaderruimte. Dus toen heb ik mijn interview daar gehouden. Leuk samenwerkingsproject (van 3 m r d  versoberd tot 1,4 m r d , terwijl er maar 1 m r d  was, dus lapt de regio 200m bij en het rijk 200 m en nu kan het. Moeilijk rekenen is dat met die grote bedragen, wat is nou 200 m . Of moet je zeggen 0,2 m? Nou ja, dat was dus een stukje Amsterdam waar ik met verbazing in het rondgewandeld. Mooie maquette met kantoortjes, treintjes, autootjes en winkeltjes. Het wordt vast leuk. In 2015 begint het en in 2023 is het klaar.

Ha, morgenochtend vroeg vertrek ik naar mijn vakantieadres. Op het eiland.

Dat ging nou niet echt lekker, mijn eerste vergadering van het  nieuwe seizoen. Mijn opmerkingen werden door mijn collega´s niet erg op prijs gesteld. Ik kreeg veel aanvallen te verduren en geen bijval. En na afloop een pijnlijke sfeer. Ik ben nog wat gesprekken aangegaan en mensen vonden dat ik onterecht kritisch was en me probeerde te profileren.

Eigenlijk ben ik er behoorlijk pissig over. Een rotgevoel om alleen te staan. Maar boos omdat het punt wat ik inbracht voor mij menens is.

Het is niet helemaal waar wat ik zei, na afloop kreeg ik van 1 partij wel bijval, maar zij waren niet in de positie om aan de discussie mee te doen.

Dus, wat ik me nu afvraag, waarom begreep men mij verkeerd? En is dit de verharding tussen twee kampen die zich al een tijdje begint af te tekenen? Ik zal nog eens wat verder doorvragen. Ik ben er niet blij om.

Wat ik nu weer voor een merkwaardige vraag kreeg. Een goede vriendin van me doet de PR en financiele belangenbehartiging voor een antroposofische jeugdboekenschrijver uit ons dorp. Maar deze jeugdboekenschrijver heeft een uitstapje gemaakt naar de volwassenliteratuur en heeft een boek geschreven met erotische jeugdherinneringen uit de commune. Mijn vriendin vroeg: "En nou wou ik aan jou vragen of jij daarvoor een recensie wilt schrijven". Ik had me er nog niet zo in verdiept wat het was, maar omdat ze een goede vriendin is heb ik meteen al ja gezegd. Meestal schrijven we samen ´oral history´, we praten dan met oude mensen over hun herinneringen, maar dan uit het dagelijks leven, meestal geen pikante dingen.

En we helpen elkaar eigenlijk altijd. Nu, een dag nadat de vraag kwam, zit ik er eens even over na te denken. Maar dit is wel heel erg ... nou ja... dit is nog een stapje heftiger dan zwemmen tussen de waterplanten.

Vanmiddag eerst maar eens mijn betoog over bommen en granaten in de gemeenteraad houden, waarvoor we van reces terug moeten komen (opruimen van gevaarlijke projectielen uit WO2). Dat is maar een klein beetje spannend in vergelijking met die andere vraag. Mijn hemel. Waarom ik?

Ik doe het wel denk ik. En het mocht ook anoniem.

Erg vervelend dat ik er 3 zomerkilo´s bij heb gewonnen. Bah. Heb ik de hele zomer toch flink bewogen en redelijk netjes gegeten en gedronken. Echt niet buitensporig. Zo zonde dat mijn levensstijl niet zo goed is dat ik op gewicht blijf. Die 3 kilo zijn niet zo erg, want al mijn kleren passen nog, zitten alleen iets minder goed. Maar uit ervaring weet ik dat van de ene kilo de andere komt. En als ik iets niet wil is het dat, want ik was er ongelukkiger van toen ik veel zwaarder was.

De wortels die ik gisteravond bij wijze van remedie wegknaagde kreeg ik maagpijn van. Denkfout trouwens om iets te eten met als doel afvallen :-)

Goed...  ik zal maar stoppen met de extra romige aardbeienkwark met muesli op mijn werk. Dat zal de boosdoener wel zijn.

Zie nu op de foto dat één van mijn zonen er wel erg merkwaardig uitziet (zoon die het verst weg in het water staat). Ik denk dat we tegen zijn achterhoofd aankijken, hoewel het door zijn houding lijkt alsof het zijn gezicht is. Ook al lijkt het niet zo, hij ziet er heel normaal uit ( :-), iig is dát geen reden om zich in zijn kamer op te sluiten. En die andere ook. En ik ook. Ook al lijkt het allemaal wat vreemd.

Nou, ja, het is maar even een impressie... Van het water. En van de hond. De waterplanten. En de goudgele akkers erachter.

Twee oudsten met hond. Wel erg onherkenbaar, vooral zoon 2 die helemaal de leiding had en als eerste in het water lag. Leuk dat hij dat deed. De laatste dagen praat ik met hem over af en toe zelf initiatief te nemen om ´iets´ buiten zijn kamer te doen. Daarom ging hij gisteravond mee naar vrienden waar we pizza aten. Hij praatte geinteresseerd, dronk een biertje en daarna een sapje en vroeg of ik hem toen naar huis wilde brengen. Prima. Nu, ná de zwempartij zei hij: het was leuk. Maar dit het was dan voor vandaag.

Witwolfje staat hier wel langs de kant, maar we hebben met ons 4-en toch zeker een halve kilometer gezwommen

Dat was dus een heerlijk idee op deze bloedwarme dag. Niks griezelig. Heerlijk zwemmen in het zachte water. Wel veel waterplanten en dat maakte het een beetje spannend.

Lekker even zwemmen in het riviertje achter ons huis. Zoon 2 weet een plekje waar niemand komt en waar dus niemand hem ziet en aanspreekt. En wat nu zo leuk is... oudste zoon vindt het ook een goed idee en laat zijn reparatiefietsen even voor wat het is. Dus ik probeer niet te klagen over angst voor vissen en waterplanten, kapotte bierflessen, schapenlijken gevuld met paling, salamanders. (zwemmenindenatuurisheerlijk). Ik duik en kom gewoon weer boven. 

Deze week is het gezin gesplitst, ik blijf thuis met de oudste werkende kinderen en witwolfje en echtgenoot is met jongste kinderen en puppie naar Texel. Vrijdag sluit ik bij hen aan.

Ik zal kijken of ik zometeen een foto kan maken van het zwemmen.

Met mijn verjaardag - een maand geleden - kreeg ik een racefiets, ik moest er nog even op wachten, want oudste zoon moest hem nog afstellen en klaarmaken. Hij is prachtig blauw met wit. Tot nu toe stond hij in onze winkel op een fietssimulatieprogramma afgesteld. Maar het model is ´uit´ en iedereen weet wel dat ik er een beetje verliefd op ben. En ik was de enige in ons gezin die helemaal geen fiets had.

Maar goed... nu is de mooie blauwe racefiets echt van mij. En elke avond ben ik nog op een grote ronde over hei en door het bos geweest. Zoon 2 ging een keer mee, na enig aandringen, weliswaar. Maar dan zie je hoe goed zo´n 16-jarig jongenslijf is.... hij fietste mij er makkelijk uit, ook al doet hij niets anders dan computeren en naar de bus lopen. Dochtertje kreeg ik zover dat ze eindelijk een fietstocht met me maakte met als beloning een logeerpartij bij oom en tante aan het eind van de tocht. ´Kijk, mam, er vliegt een uil voor ons uit´ wees ze. Het was net een tafereeltje uit Paulus de boskabouter, het was echt waar dat er een uil over het pad vloog. Ik had hem een paar dagen eerder ook al op dezelfde plek zien vliegen. Later in de week vond ik een levende - snel wegkruipende - adder op mijn pad. Goed beschouwd is fietsen saai. Je snuift wat frisse lucht en wat insecten op en je racet wat over de paden, maar ik geniet er zo enorm van. Op zondagmorgen maakte ik trouwens ook een fietstochtje met mijn echtgenoot. Het was gezellig.

Hoe het nu is na een nachtje slapen? Hetzelfde, want de situatie is bekend. Het is fijn dat mijn echtgenoot het probleem voor zichzelf weer erkend heeft. Dat maakt het bespreekbaar en kunnen we weer bouwen aan wat verlichting. Periodes van erkenning geven ook weer toenadering, omdat het probleem dan gezamenlijk is. En in de tussenliggende periode worden we vanzelf tegenstanders (ontkenning, nee het gaat wél goed en vervelend genoeg... verwijten naar mij). Wat Levensmoed zegt is waar, oplossingen liggen in het dagelijks leven. Voldoende ontspanning en een goede sfeer. En ook wat Bewaarder zegt, acupunctuur, haptonomische behandelingen, cardiosacraal, gewone lichaamsmassage. Alles helpt, maar niets lost het op. Zoals ik al eerder bij Pret schreef... voor sommige dingen voel ik me niet verantwoordelijk. Ik kies ervoor om sommige van zijn problemen aan hem over te laten.

Het is trouwens niet zo dat het advies van de huisarts letterlijk wordt genomen, dwz echtgenoot laat dan niet alles uit zijn handen vallen, alleen de stressvolle dingen. Ons huishouden draait eigenlijk altijd wel en is juist het motortje dat structuur geeft. En hij probeert ook altijd wel mijn dingen mogelijk te maken.

Hij werkt nu een aantal dingen af en vertrekt komend weekend met 2 kinderen en pup naar Texel. Daardoor wordt het beter. Ik sluit aan als ik kan. Ik kan niet alles uit mijn handen laten vallen. En dat wil ik ook niet. 

Ik merk dat ik het wel lastig vind dat ik hier nu dingen heb uitgesproken die een gegeven zijn in mijn dagelijks leven. Het is er altijd wel en ik schrijf er alleen tussen de regels over. Dat ga ik ook gewoon weer doen. Ik had het gevoel dat ik het even uit moest leggen. Aan jullie. Maar ik ga nu weer gewoon door.

Gisteravond vertelde mijn echtgenoot dat hij naar de dokter was geweest, nadat hij zijn auto langs de snelweg had moeten zetten omdat hij zich niet goed voelde. Hij kreeg een doosje met pillen mee om rustig van te worden en het advies om de komende tijd vooral niets te doen. Het heet overspannen, In de medicijndoos zag ik dit weekend nog een hoop halve verpakkingen liggen van eerdere periodes. Een tredmolen is het, waarin we in de loop der jaren al een leger therapeuten aan hebben laten rukken. Maar eigenlijk knapt het nooit eens echt op. Er komen alleen maar dingen bij. Dat is het kruis dat hij moet dragen en het kruis dat ik moet dragen. Onze gedeelde eenzaamheid. 

Praktische oplossingen zijn er al weer. Maar het is weer een stap terug. 

oh ja en de juwelendoos (dingen die ik nooit draag, met uitzondering van de rozen)

De poederroze doos

de poppetjes

opzetkast op mijn bureau

-

engeltjes die hoognodig opnieuw geordend moeten worden, ik zie nu dat er een paar gevallen zijn

De beloofde foto´s

Vandaag ging het wél goed, ik was alleen thuis en ben heel fanatiek aan het ordenen geslagen. Meestal geeft dat me rust in het hoofd. Een eigen plekje afgebakend in de verwachting en in de hoop dat ik achter het van papieren stapels ontdane bureautje de rust zal vinden om te werken en fijne dingen te doen.

Wat zou ik daar kunnen doen, afgezien van werken, vraag ik me nu af, mmmmm ik denk mijn  engeltjes- en poppetjesverzameling ordenen, daar word ik blij van, dan het openen en dichtdoen van mijn  vele kleine doosjes, een heleboel in de vorm van een hartje, sommige beplakt met kleurige steentjes en andere met zacht fluweel. En dan nog een heleboel kleine blikjes, pennenblikjes (incl. 1 roestige van Coca Cola), pepermuntblikjes (1 van een opa die ik nooit gekend heb) sieradendoosjes. Dan heb ik nog laatjes met poeziealbumplaatjes (ja ik hou heel kneuterig van Beatrice Potter - daar heb ik ook alle boeken van verzameld, maar mijn kinderen vonden het minder leuk dan ik), circusplaatjes en rozen). Dan heb ik nog de laatjes met mooi geverfde historische riddertjes en hun paarden (gespaard door zoon 2, we missen jeanne d´arc nog), dan heb ik nog laatjes met 10 soorten lijm en 10 soorten brillen, 40 soorten veters, verjaardagskaarsjes, ziektekostenverzekeringskaartjes 1 laatje met daarin een slabbetje dat ik kreeg toen zoon 2 geboren werd (hee, daar kan ik mooi dat slabbetje van zoon 3 bij in doen dat al jaren rondslingert tussen de was bedenk ik me nu). Dan zijn er nog de houten doosjes en laatjes die ik soms als ik heel gelukkig ben vol teken met kleine patroontjes en die ik dan inkleur met mijn 8 kleurpotloden die ik per stúk kocht in een dure hobbyzaak. Minipoppenkleertjes voor miniscule poppetjes van enkele centimeters, die ik een paar winters geleden breide. Vlinderstrikjes voor elk van de 4 mannen in dit gezin. Verder heb ik nog een opzetkast met 8 vakken, één ervan is gevuld met leuke onbruikbare voorwerpen, zoals muziekdoosjes, of piepkleine knuffeltjes die ik van anderen krijg of die ik vind. Een mooi poederroze doosje met daarin een kristallen roos, die ik kreeg van pleegdochter. Verder staan er een hoop losse foto´s. De prachtige viltstifttekeningen van pleegdochter en geknipte hartjes van dochter. En een verzameling ansichtkaarten, zoals een hele serie glas in loodramen van de Notre Dame, de Constantijntentoonstelling in Trier en van een tentoonstelling van Anish Kapoor in het Grand Palais in Parijs. Dan leuke plaatjes van rozen die ik soms uitknip, stukjes van lieve mailtjes die ik print en wat onduidelijke berichten over wachtwoorden en afhaalberichten van nooit afgehaalde bankpasjes (van dat soort dingen word ik niet blij dus die kan ik beter weggooien). Visitekaartjes (kunnen ook wel weg, word ik niet blij van en kijk ik ook nooit naar). Oh ja en een plastic verpakking met gedroogde lavendel. Ik moet het uit de verpakking halen, maar wat moet ik daar nou mee doen, in een stoffen knikkerzakje doen? Zodat de geur vrijkomt?

Mijn hele gezin heeft moeite met ordenen, dat is niet zo vreemd, want wij wonen met veel mensen in een apartement dat eigenlijk is gebouwd voor een 2-persoonshuishouden. Ik orden heel graag, maar er is geen beginnen aan, denk ik soms. Gelukkig kon ik deze zomer een hele boodschappentas met papieren weggooien (ha, in de algemene beschouwingen was 1 van mijn 3 successen dat ik een vergeten budget voor papierloos werken wist te noemen, waardoor dit versneld opgepakt kan worden). Ik zit trouwens al maanden te denken hoe ik grip kan krijgen op mijn vele tassen, waarin ik per tas een dossier bewaar, zodat ik bij vergaderingen alleen maar DIE tas hoef te pakken (nu ik dat schrijf klinkt dat eigenlijk wel héél goed georganiseerd).

Morgen ben ik nog een hele dag thuis aan het werk, ik moet eigenlijk andere dingen doen, maar een beetje verder innestelen achter dat bureau (en dingen weggooien waar ik niet blij van word, zoals de verzameling envelopen met kassastroken van een heel jaar ) kan geen kwaad. 

Ik heb iets met verzamelen, ik word er blij van, maar het is ook een last. Misschien dat ik er foto´s van maak om aan jullie te laten zien.

Een dag kan ook gewoon niet leuk zijn. Het begon al fout met de nacht waarin ik voor de zoveelste keer geplaagd wordt door muggen in de klamboe. Echtgenoot die getergd het bed uit stampt op zoek naar een mugvrij plekje in huis. En ik met mijn geirriteerde huid blijf achter in het gazen tentje, een gewillige prooi voor de paar muggen die nu nog één slachtoffer hebben om zich aan te laven. En dan gaat om 6 uur de wekker veel te vroeg. Naar mijn werk, wat wel een heel goed betaald baantje is, maar ook een beetje een saai baantje. Ik snap niet hoe die andere mensen in hun werkcellen hun gedachten er steeds bij kunnen houden. En al die mensen die druk zijn met hun vakantie en ik maar vrolijk zeggen dat ik genoeg heb aan drie dagen zon op Texel. Vanavond was het eten lekker klaar toen ik thuis kwam. Even slapen onder de klamboe, maar wel mooi eerst de 3 slome volgezogen muggen doodgemept.

Even hardlopen, maar ik ben niet gelukkig, zit niet goed in mijn geirriteerde vel en daarom kom ik niet verder dan interval rennen, wat wel heel goed voor me is, maar minder bevredigend dan gewoon rennen. En terwijl ik door het overrijpe landschap hijg kom ik bij mijn eigen weiland. En voor het eerst dit jaar luister ik naar de overvloed aan krekels in het hoge gras. Ik loop langs de bosrand, zie een dood spitsmuisje op de grond liggen. En daar helemaal in het hoekje, op het mooiste plekje in de hele wereld vind ik nog één blauw plantje dat ik vorig jaar voor het eerst ontdekte nadat ik op exact die plek een heel moeilijk gesprek voerde. Slechts 7 vindplaatsen bekend in mijn provincie... rapunzelklokje. Ik pluk 1 klein takje om te drogen en in mijn agenda te bewaren. Ik koester het takje tegen mijn wang. Zo blij dat het er staat. Niet eerder durfde ik te gaan kijken of het er nog was. Het rapunzelklokje is zo ontzettend van mij. Het is er. Gelukkig.

Het is zo mooi om mij heen. Eigenlijk zou alles fijn moeten zijn, maar ik vind de zomervakantie lang en niet gezellig. Ik voel me eenzaam. Ook al is mijn huis vol familieleden. Mijn zussen en zwagers die verblijven in het appartement boven ons. Ik wou maar liever dat de vakantietijd voorbij was.

Werd ik gebeld in het bos op de w a m p e x post door mijn projectmanager. Het was vlak voordat de groepen zouden langskomen. Vroeg of ik wist of de vacature waar ik al een paar weken onofficieel mee aan de slag ben vandaag officieel gesloten zou worden. "Heb jij wwél gesolliciteerd??" vroeg hij. Ik had de interne vacaturesite steeds gecheckt en de functie stond er niet op. Maar het bleek dat de functie wél was opengesteld en dat hij gister officieel sloot. 16.45 uur was het.... snel bellen... Oh wat een vreselijke schrik. Maar er was geen oplossing. De externe vacaturebemiddelaar zei dat hij mijn cv binnen een uur moest hebben om hem nog geaccepteerd te krijgen. Plus wat officiele dingen.

Daar stond ik midden in een bos met een stormloop aan groepen op komst. Maar goed... er zat niks anders op, ik ben weggegaan op hoop van zegen (er was veel hulp, maar we waren zenuwachtig over hoe het allemaal moest). Ik heb vliegensvlug mijn cv van linkedin gekopieerd en bewerkt, in 5 minuten een sollicitatiebrief geschreven. Verlopen paspoortnummer ingevoerd (was nog een probleem, maar dat was vaker opgelost zei de vacaturebemiddelaar). Ondertussen zag ik nog een mail voorbijkomen van projectdirecteur die op zijn vakantieadres gebeld was (als ze niet geaccepteerd wordt - schreef hij -  dan hebben we pas ECHT een probleem). 

Maar goed... het is gelukt en ik ging terug naar het bos op mijn post waar de eerste groep net aankwam, want het bleek dat alle groepen meteen al na de start fout waren gelopen en meer dan 3 uur hadden gedwaald. Daarna liep alles gesmeerd. Ontzettend leuke reacties op onze sportieve post. Gezellig ook. Wij waren nog maar de eerste post, maar ik heb veel respect voor de groepen, die nu 24 uur later nog rondzeulen met echt moeilijke en strategische opdrachten, technische puzzels, kompas- en strippenkaartaanwijzingen, vechten tegen uitputting, muggen en blaren. Vanavond gaan we naar de intocht en het feest na afloop. Ik ben blij dat ik op post was, ik denk niet dat ik ooit mee gaan doen aan zo´n zware speurtocht. 

Ben ook blij dat ik die sollicitatie op het nip kon redden. Het is bijna 3/4 jaar ons gezinsinkomen dat ik er mee binnenhaal.Werk tot maart volgend jaar. Ik hoop dat er verder geen belemmeringen zijn, ik ben helemaal niet gewend aan zulke officiele procedures. Hoewel het normaal gesproken ook wel een puzzel is om opdrachten geaccepteerd te krijgen. Mijn leven is voortdurend een soort w a m p e x eigenlijk.

Bij ons is alles in voorbereiding op de w a m p e x van morgenavond. Een extreme 24-uurstocht met spectaculaire opdrachten. Onze winkel bemant een post en we zijn nu een beetje zenuwachtig of we wel aan alles gedacht hebben. 11 paar handen op de post, tijdwaarnemers, tijdschrijvers en tijddoorbellers, mensen om de twee activiteiten te begeleiden (een inspanningsoefening gevolgd door een concentratieoefening), mensen die de groepen in het wachtvak plaatsen, ze doorbegeleiden en die de gemoederen sussen. Het is een avond keihard werken om de 45 getrainde groepen om de beurt goed te ontvangen en vooral géén fout te maken, want er zijn groepen waarvoor het winnen erg belangrijk is. Het lijkt me een leuke avond in het bos, gezellig om met zijn allen als team te functioneren, we hebben de troepen geinstrueerd en koken nu goulashsoep, een pan gehaktballen, broodjes, worst, kaas. Het is spannend voor ons, want het is tegelijkertijd een manier om je als winkel te presenteren, maar ook bijzonder om een mooi radertje in een groot evenement te zijn. We zijn er even druk mee dus.

Gisteravond een nep-camera gekocht, schijnt preventief te werken. Raar ding voor 10 euro dat niks doet, er alleen maar uitziet alsof er een geavanceerd systeem met bewaking achter zit. Maar goed... als het helpt, helpt het (ala cruyff). We zijn achterdochtig geworden en voorzichtig. Dochtertje was mee en stelde voor om dan ook een camera in de keuken op te hangen, gericht op de voorraadkastjes en de koelkast. Dat geeft aan hoe moeilijk ze het zelf heeft met verleidingen. Ook wel bijzonder dat ze het zelf aangeeft. Zou het een soort hulpvraag zijn... controleer mij? En geef mij geen gelegenheid? Dat is nou net wat ik niet zou willen. Wij willen geen slot op de voorraadkasten en bij oma in het voorhuis helemaal niet. Sinds de medicatie lijkt het voedsel zoeken iets minder verbeten.