Bagrosa dagboek

Dat was een nieuwe vaardigheid die ik gister onder de knie kreeg: salto op de trampoline. Geoefend in het kader van 1 uur beweging per dag voor mijn dochtertje (die helaas meer dan 10 kilo te zwaar is). Vroeger was ik één van de minst lenige meisjes op de gymnastiekvereniging, bah wat een drama was dat altijd. Verplicht door mijn vader, omdat ik ook wat dik was en nogal stijf.  
Maar dochtertje heeft mij dus de salto geleerd en stuitert en draait vrolijk - met mij - alle kanten op. Ik zie haar controle over haar lichaam krijgen en hoop dat ze binnenkort ook weer vrolijk op de fiets stapt, in plaats van puffen, steunen en weigeren. Overigens heeft ze helemaal geen hekel aan sporten, als het maar teamsporten zijn.

Wat vroeg ben ik vandaag. Geen kledingproblemen, maar gewoon een lange treinreisdag. Wel weer met blote benen, met de hoop op zon, maar die zal ook in Zuid-Nederland wel spaarzaam zijn.

Kledingdilemma... wel of niet een legging onder mijn zwierige zomerjurk? Gister had ik blote benen, maar vandaag is het frisser. Bedekte benen is meteen weer zo zuunig en kuis. Het is leuk om zomerkleren te dragen, maar koud is niet leuk. Aangezien ik pas om 12.00 uur even de deur uit moet kies ik nu nog maar even voor aangenaam. En om 12.00 uur schijnt de zon.
Ik ben er wel voorstander van om de zomer ook een beetje in woord en gedrag uit te stralen. (ja....ben ook ijdel geef ik toe)

Dit is nou één van de dagelijkse dilemma´s waar een mens mee worstelt, wat trek ik aan en wat zeg ik daarmee? Van die dingen. Maar ik ben er al weer uit.

Aanvulling: Dilemma zat vooral in de orde van ´wie mooi wil zijn moet (pijn) kou lijden´. Zomers gekleed gaan is leuk, maar moet je dat doorzetten als je wat kouwelijk aangelegd bent=  Ook ... staan deze schoenen niet veel te stoer (= lomp) onder een jurk (mijn stelregel is ik moet er op kunnen hardlopen) , is het decolleté niet te laag en de rok niet te kort (voor mijn leeftijd). Zou ik mijn teennagels moeten lakken? Kan ik met goed fatsoen mijn bovenarmen tonen, of alleen als ik niet te hard zwaai . Dan heb ik het nog niet over de ontharingstoestand van het onderbeen. En de 3 haren onder mijn kin. Die haren onder mijn kin daar stoor ik me ´s winters ook aan trouwens.

Dat was een frisse duik: mijn sprong van de glibberige stuw in het getemde riviertje achter ons huis. Met mijn ogen stijf dichtgeknepen om geen lens te verliezen. En daarna het groene water uit mijn neus briesend zwom ik tussen waterplanten door naar de zanderige uitstapplaats. Daarna deed ik mijn griezelige sprong nog een keer of 3. Ik voelde me verkwikt. Dit heb ik sinds mijn kindertijd niet meer gedaan. Ik deed het ook liever niet, maar mijn dochtertje moedigde me aan en nadat ze het me een aantal keren voor had gedaan kon ik niet meer achterblijven.

Een heldere voorstelling van het onderwaterleven kreeg ik gisteravond in de documentaire over sportvissen. Huuuuhh, dat ik daar werkelijk tussen die enorme snoeken, steuren en karpers zwom. En niet te vergeten ...paling. Want ik heb vaak genoeg gezien dat de meest griezelige beesten eruit getakeld worden.

Het was trouwens een prachtige docu, waarin mannen volmaakt serieus en vol vuur over hun belachelijke hobby vertellen (erisééndingdatiknietzouwillenmissenendatisvissen). Ik heb geschaterd toen ik een man als een soort reuzeneend met zwemvliesvoeten in een supersonische opblaasstoel rond zag dobberen met op de leuning radarbeelden van het onderwaterleven, zodat hij zijn aas precies kon mikken op een suffe snoek. Had me wel leuk geleken als hij als een soort waterskiër meegesleurd was de diepte in, maar dat soort beelden waren er jammer genoeg niet. Wel over spookvisnetten waarin krabben meer dan een half jaar levend verstrikt zaten en vuilniszakken vol opgediept verloren gegaan vistuig.

Het is maar net hoe je zo´n programma beleeft. Blijkbaar nam ik het allemaal helemaal anders waar dan mijn meekijkende echtgenoot, die na afloop zei... oh, wat heb ik nou weer zin gekregen in vissen. We hebben namelijk het vissersparadijs in onze achtertuin. Met een beetje geluk spot hij dan zelfs de ijsvogel.

Wat een anticlimax tijdens de grote beslissende vergadering van gisteravond. Het hele verhaal is afgelast na een beschamend slap proces achter de schermen. De oppositie kreeg zijn zin (geen beslissing en afgang voor de de zittende partijen) en de grootste partij bleek na de wisseling niet in staat om de leiding te nemen, maar maakte de verwarring alleen maar groter. Mijn uitgestoken hand werd niet aangepakt. En andere partijen praatten voor hun beurt. 

Ik vind dat er schade is. Raar, dat een machtsverhouding zo enorm om kan slaan. Eerst stond ik alleen tussen de twee dominante mannen die de hele boel bepaalden, maar waarmee het wel klopte. En nu sta ik weer alleen door de stuurloosheid die er voor in de plek is gekomen. Waarom pakte hij mijn openlijke steun niet aan? En daarna werd het nog veel erger, want hij werd ook nog eens afgemaakt in eigen kring voor een ander lullig punt wat totaal niet belangrijk was en waarvoor ze hem op onmogelijke missie stuurden. Nog meer gezichtsverlies.

Wie de dupe zijn? De verenigingen, vrijwilligers en andere besturen die nu een maand langer in onzekerheid zitten. Ze zullen het wel overleven.

Vandaag evenwicht zoeken tussen veel doen (werken) en weinig doen (met dochtertje naar zwembad). 

Gisteravond laat gezwommen na een rondleiding  in één van ´onze´ zwembaden. Ik was de enige van mijn politieke collega´s die het water in durfde. Het zwembadbestuur dat ons uitgenodigd had plonste er ook gewoon in.Het was zo´n lekkere temperatuur.

Ik twijfelde van te voren enorm of ik inderdaad zou gaan zwemmen, het stond nadrukkelijk in de uitnodiging. Beetje spannend om in zwemkleding tussen collega´s te lopen. Ik ben heel onopvallend naar een omkleedhokje geslopen en zonder gedoe het water ingegaan. Klaar. Geeneen van mijn collega´s had z´n zwemkleding bij zich.

Ik heb er zo van genoten, op een warme zomerse avond zwemmen, is hémels. Ik zou het elke avond wel willen. Ik ben weer helemaal van de  ´zwem´.

Morgenavond beslissen we dat ze alledrie mogen blijven met bijdrage van de gemeente, maar onder een zelfstandig bestuur. Saved by the bell! 

Onze mooie oplossingen, die we morgenavond verdedigen, worden volledig en luidkeels afgekraakt door de partij met de roos. We verbazen ons er over dat zij - kleinste partij in onze gemeente na een afstraffing in de vorige verkiezing -  in de hele provincie hun prestigieuze plannen mogen ontvouwen waar niemand op zit te wachten. En die alleen bedoeld zijn om de zittende partijen te bekritiseren. Ze spelen het zelfs op de persoon van mijn wethouder. Onder het mom van ´meer burgerparticpatie en burgerbetrokkenheid´ komen ze met dure plannen die nog nooit door één enkele burger als suggestie naar voren zijn gebracht. Ik verbaas me erover. Ik denk dat ze zichzelf onnodig een doodsteek toebrengen.

Wij blijven gewoon ons ding doen en ik ben heel benieuwd hoe het verloopt. Spannend, want ik ben niet erg bedreven en zij zijn superagressief op de inhoud. Het is een ongelijke wedstrijd, want wij hebben gewoon een meerderheid. De schreeuwactie is dus bedoeld om ons te beschadigen. Dit is voor het eerst dat ik dit meemaak.

Het nadenken over mijn wens en jullie reacties daarop hebben me een nieuw inzicht gegeven. Ik gaf aan dat ik geen invloed op deze wens heb, dat klopt. Sommige mensen, waaronder Bewaarder adviseerden me om mijn wens kenbaar te maken. Dat  is moeilijk, maar ik ga dat de komende maanden proberen. En als dat geen effect heeft is het duidelijk dat mijn wens nooit gerealiseerd gaat worden. Au. Dus dat is dan zo. 

Raar weekend achter de rug. Vandaag stond in het teken van een BBQ van het voetbalteam van echtgenoot en oudste 2 zonen. Dat was 40 man inclusief bestuur in onze achtertuin. Ruig spul zit erbij, sommige jongens hebben gezeten vanwege alcohol en geweld, soms omdat ze iets te heftig voor anderen zijn opgekomen. Maar de meeste hebben goeie hartjes. Eén jongen die ik niet kende sprak ik aan: Kan wel kloppen dat je me niet kent, zei hij, want wij horen er niet bij, ik kom van het woonwagenkamp, wij staan overal buiten. Hij zei dat als feit, niet met een ondertoon. Tijdje met hem gepraat. Hij was heel open tegen me over hoe hij wil leven. Hij zat maar een klas hoger dan oudste zoon, maar hij heeft al een gezin met 2 kindjes en een eigen bedrijf. Zijn zus die bij oudste zoon in de klas zat hetzelfde. Allebei hebben ze een mooie eigen caravan.

Ik ken zijn familie wel want ik maak bijna altijd een praatje met zijn moeder of z´n broertje of zusje. Een familie die vrij goed bekend staat in het dorp. Alleen hangt er rondom hun kamp altijd iets van criminaliteit. Bij henzelf gebeuren ook wel eens rare dingen, maar dat zijn dingen waar ze zelf meer last van hebben dan de buitenwereld. Ik moet er nog eens over na denken, want ik weet dat  het op veel kampjes in de gemeente slecht gaat, de levensstandaard is op sommige plaatsen mensonwaardig.

Verder hebben ze er last van dat hun manier van leven criminelen aantrekt die niet volgens de normen van het kamp leven. Dat brengt hen in conflict met hun medebewoners.

Ik heb een stille wens. Soms vraag ik me af of ik mijn wens misschien moet loslaten. Ik heb er namelijk geen invloed op of hij gaat uitkomen.

Stel dat ik 90 ben en mijn wens is nog niet uitgekomen, zou ik er dan spijt van hebben dat ik mijn wens zolang gekoesterd heb? Of zou de wens dan gedoofd zijn? Niemand heeft last van mijn wens, behalve ikzelf, want ik denk er veel aan.

Soms kan ik het niet uithouden en dan trek ik een elfenkaart voor een wijze boodschap. Ik blijf dezelfde boodschap trekken, in verschillende vormen, namelijk dat het goed komt.

Een wens mag je niet hardop uitspreken en opschrijven lijkt me ook niet goed. Dus ik wou het hier maar bij laten.

Een advies dat zich de laatste tijd op verschillende manieren aan mij voordoet is om vooral mezelf te blijven en te putten uit mijn eigen kracht.

Ik vraag me even af welke mensen ik zelf dit advies zou geven. En dat is niemand. De meeste mensen ogen niet alsof ze zo´n advies nodig hebben. Die zijn dan blijkbaar meer zichzelf. Dus waarom komt dit advies op mijn pad? Nu ik er over nadenk komt het vooral binnen op mijn eigen zoektocht. Valt mee dus. En van een dierbaar persoon. Daarom is het zaak om het advies ter harte te nemen. Dus dat ga ik dan maar doen. Het begint bij vertrouwen op mezelf.

De wereld van carpoolen is een kwestie van aanpassen en vooral niet moeilijk doen. Vorig jaar deden wij onze tweede auto de deur uit en kunnen zo nodig de auto van mijn moeder gebruiken (wat ik sporadisch doe, maar wat ruimhartig aangeboden wordt). Dat betekent dat we soms moeten nadenken of we wel of niet rijden.

Vaak carpool ik naar vergaderingen met de wethouder van mijn club, die in dezelfde straat woont. Handig om even onze verhalen af te stemmen, even bijpraten. Stoom afblazen. We hebben echt een goede samenwerking. Meestal rijdt hij. Af en toe neem ik hem mee. Ook als ik wel een auto heb carpoolen we.

Soms doet hij een beetje dominant (´ik wil nu naar huis´, als hij rijdt ). Ik zou zelf zeggen....zullen we zo gaan...). Een enkele keer zegt hij als ik met iemand sta te praten... anders moet  ´die-en-die´.... je maar naar huis brengen. Dat klinkt bot, maar hij bedoelt dat niet, want hij werkt 60 uur voor de gemeente en ´s avonds om 23.00 uur kan het ook eens genoeg zijn, terwijl ik het een mooie gelegenheid vind om nog wel even dóór te praten.

De partij met de roos doet daar raar over. Alsof ik dans naar de pijpen van de wethouder.
Hun fractieleider probeert me echt op stang te jagen. Al is het alleen maar door insinuerend te kijken (...dus...je bent als fractieleider niet de baas )

Terwijl ik het helemaal geen probleem vindt. Maar ik vind het wel lastig hoe anderen reageren. Sowieso omdat allerlei mensen aan bieden om mij naar huis te brengen, waarvan ik dat helemaal niet wil. Een beetje klef. Huuhhh!!

Ik zal het heft over mijn terugreis iets meer in handen moeten nemen, denk ik. Ook al vind ik het zelf geen probleem. Het is gewoon een mannenprobleem, het is haantjesgedrag. Niet de wethouder, maar anderen. Eigenlijk belachelijk. Ik wil helemaal geen positiespelletjes spelen. Ik wil gewoon mezelf zijn.

Vanmiddag decadent op een ligbed langs het zwembad liggen bruinen. Ik was een van de weinig optimisten. Het was fris maar de zon kwam soms heerlijk precies schijnen op de plek waar ik lag. Later op aandrang van mijn kinderen het zwembad maar eens van alle kanten bekeken omdat ik net niet dapper genoeg was om er in een keer in te plonsen. Uiteindelijk werd het het trappetje. En terwijl ik zo onder water zweefde en de bubbeltjes om mijn gezicht om hoog voelde gaan dacht ik.... stik mijn zonnebril... die voelde ik gelukkig bij mijn handen (pakmepakme) En zo kon ik hem net weer opdoen voordat mijn hoofd weer aan de oppervlakte kwam. Na wat baantjes in het heerlijke water dook ik weer terug het ligbed in met mijn dikke Noorse vest aan om weer op te warmen.

De enige andere volwassen badgast was de voorzitter van de stichting in oprichting om het zwembad te redden van die gemene gemeenteraad. Morgenavond spreekt hij officieel in bij de commissie van zes waar ik zitting in heb. En dinsdagavond worden voor hem de verlossende woorden gesproken tijdens de commissievergadering.

Oh ja, ik heb nog meer leuke dingen gedaan dit weekend. Vrijdagavond naar een feestband geweest, waar ik me de kleren drijfnat heb gedanst. Toch handig die hardloopconditie. En gistermiddag ben ik met een vriendin naar Intouchables geweest ( zo heet hij toch?) Ik wil dat pianomuziekje graag nog downloaden. Wauw, dat was gaaf.

De hele dag was ik doodmoe na de zware vergadering van gisteravond. Het tweede afscheid met wederom een speech en daarna nog een spannend onderwerp. Tegen mijn gewoonte in flink wijn gedronken na afloop en als ik teruglees wat ik daarna nog getwitterd heb dan heb ik aardig stelling genomen. Misschien moet ik vaker wijn drinken. Want er staan geen dingen geschreven waar ik niet achter sta. Anderen hebben me er nog voor bedankt zelfs. 

Oh ja, ik zag me zelf vanavond terug op de camerabeelden, ik moet er om denken dat ik mijn handen de volgende keren niet zo zenuwachtig beweeg. En af en toe in de camera kijken. Ik had nu alles weer voorgelezen omdat er een spannend onderwerp bij was, maar ik moet eigenlijk weer op steekwoorden gaan praten. Dat gaat best.

Valt me trouwens op dat de meeste venijnigheid uit de collega´s is verdwenen. De partij met de Roos probeert ons nog wel een beetje onderuit te halen, maar de felheid lijkt verdwenen. Iedereen zit elkaar heel erg te waarderen, vriendelijk te knikken en grapjes te maken.

De observator die de 4 aspirant voorzitters (waaronder ikzelf) heeft beoordeeld meldde onlangs over alle vergaderingen:

"de hoffelijkheid waarmee er door de deelnemers gesproken wordt is opvallend."

Misschien zijn we wel watjes. En we luisteren ook nog naar de burger.

Bemiddeling lijkt te slagen. Vinger aan de pols houden bij beide en de intenties van de ander toelichten. Telefonische consulten zijn het trouwens. En zoals het meestal gaat... mijn werk ligt weer onder op de stapel. Nieuwe poging.

Ik zit tussen allerlei vuren en moet zien te bemiddelen tussen een zoon die als een diesel 18 uur per dag werkt en een echtgenoot die allerlei dingen van hem vraagt en het gevoel heeft dat alles fout gaat en voortdurend tegen zijn eigen paniek aanhikt. Allebei hebben ze gelijk, maar een gesprek is haast niet meer mogelijk. Bah. Ik probeer de stemming positief te houden en de problemen beetje bij beetje te benoemen en op te lossen, maar ook ik lig in de vuurlinie. En nou moet ik ook nog ergens de inspiratie vandaan halen om mijn gewone werk te doen. Niet zo leuk.

En ja er zijn ook dingen die wel goed gaan, maar dit gaat niet goed. Is ook niet in een paar dagen op te lossen. Onderduiken helpt ook niet, echtgenoot kan beter even onderduiken met z´n paniekaanvallen. Huuuh.

Vandaag neem ik me voor om schoon schip te maken: maandag is mijn werkdag en daarom ga ik met mijn werk aan de slag. En niet met de politiek, de huishouding. Misschien 1 wasje op de lijn hangen.

Systematisch mijn lijstje bij langs. Niet een lang lijstje, maar wel een aantal tijdrovende klussen. De verleiding is groot om ook mijn vergaderingen van vanavond en morgenavond tussen de bedrijven door voor te bereiden: niet doen! Werk is werk.