Barbabientje dagboek

Herkenbare situatie. De invloed levert in ieder geval voor haar een duidelijke afspraak op: iemand anders doet het werk en niet een extra belasting: ik heb het werk aangenomen, dat gaat niet lukken, wat nu...
Ik gebruik mijn invloed gemiddeld beperkt. In zakelijke omgevingen aanzienlijk meer dan daarbuiten, meer tegenover mijn kinderen en minder tegenover mijn schoonmoeder. En ja, dat heeft effect. Doet mijn mening ertoe? Dat verschilt idd net zo hard mee.

Invloed - mijn eigen tijdsbesteding onder controle krijgen, dat is in termen van invloed en controle mijn doel. Het klinkt paradoxaal, zeker voor zo een zelfstandig type. Hoezo... heb ik mezelf niet onder controle dan? Daar komt de innerlijke weerstand weer op en begint mijn demotivator warm te draaien. Nou, nee dus.Volledige controle of 100% invloed al helemaal niet. Wil ik ook niet want hiermee plaats je jezelf wel heel egocentrisch aan de buitenrand van sociale relaties. En eigenlijk heb ik wel een grote behoefte aan sociale betrokkenheid, die lijkt dan weer in te druisen tegen de waarde die ik hecht aan zelfstandigheid. Tenminste wel zolang ik de empathische gevoelens van die sociale betrokkenheid bij mezelf blijf leggen als extra belasting. Je kent zel wel: de klagers om je heen, de zwartkijkers die alle energie uit je trekken. Als ik ergens invloed op wil uitoefenen is het wel op hoe ik het er zelf gevoelsmatig op reageer. Waar ik dan ook actief mee bezig ben is een voor mij nieuwe manier van open praten, emoties en gevoelens uitspreken en vooral er feedback op vragen. Geen gesprekken meer waaraan ik achteraf allerlei rest-emoties overhou, maar emotioneel afgeronde gesprekken voeren. Daar kan ik invloed op uitoefenen,.

Steun zoeken - noem zelfstandigheid maar gerust my middle name, mijn persoonlijke ding met behoorlijk obsessieve kantjes eraan. Ik kan het allemaal wel alleen af en zo niet dan zal je dat aan mij niet merken. Laten weten dat ik ergens niet uit kom, dat is voor mij stap één waar ik op oefen. En zo waar, na het een keer of 3 te hebben uitgeprobeerd met wat kleine dingetjes merk ik dat het iets goeds oplevert. Maar owee: als ik een kortaf antwoord krijg dan hoor je mij nergens meer over. Ook niet als dat eigenlijk door een slechte timing kwam of door een onhandig rond de pot draaien van mijn kant. Stap twee, het formuleren van de hulpvraag, gaat nog 9 van de 10 keer mis. Goede oefening dus voor mij.

Mijn black box:
1. Op deze werkplek kan ik me "toch" niet concentreren. Om mijn werk goed te doen, moet ik me wel kunnen concentreren. Dus laat ik maar wat anders gaan doen, iets regelen of opzoeken ofzo.
2. Hier weet ik nog niet genoeg vanaf om iets goeds over op te kunnen schrijven. Eerst nog wat informatie opzoeken... en daar hoort deze informatie ook nog bij...en deze ook nog... en deze ook nog .... etc.
3. Wat een ongestructureerd en incompleet probeersel heeft mijn werk opgeleverd, nu ik het nalees. Dat kan ik zo niet de deur uit doen.
4. Ik wil het wel proberen maar het lukt me toch niet om een duidelijke lijn te krijgen in mijn schrijfwerk. Het is hopeloos.
5. Straks is het al weer tijd voor de volgende afspraak, nu heeft beginnen geen zin meer als ik een goed begin wil maken.

Het effect is dat ze met tegenzin aan hun werk beginnen en dat ze het doel ervan in een negatieve mist zien verdwijnen.

Klinkt als een simpele opdracht: doe goede dingen vandaag. Toch heb ik er moeite mee. Niet met het goede dingen doen zelf, die doe ik allang dagelijks en het lijkt me op het lijf geschreven. Waar ik mee worstel is dat mijn betrokkenheid geregeld doorschiet en dat ik dan gelijk dingen wil oplossen voor mensen. Ik voel nogal eens op de eerste plaats het leed van de mens. Voor ik het zelf door heb, heb ik weer vanalles voorgesteld om "even" iets voor een ander te doen of te regelen. Vaak was er niet eens een echte hulpvraag, alleen mijn eigen aannamen waarmee ik het wel invul. Erna worstel ik dan met de gevoelsmatige verplichtingen en verantwoordelijkheden die ik me op de hals heb gehaald, voel ik me soms gebruikt of schuldig als ik ze niet kon nakomen. Anderen weten er handig gebruik van te maken en weer anderen hebben me er wel voor gewaarschuwd. Voor mijzelf is zelfstandigheid een heel belangrijke persoonlijke waarde, maar door mijn manier van hulp aanbieden maak ik anderen juist weer afhankelijk en maak ik het voor mezelf emotioneel belastend. Dat moet anders, maar hoe?

1mrt2010: 5 -- wel lekker aan het werk, maar helaas niet gedaan wat ik me voor mijn werk had voorgenomen te doen, te snel afgeleid.

Een verstoorde werk-thuis balans, te hoge mentale belasting, oplopende uitputting... ze springen uit het feedbackrapport naar voren in rode cijfers. Hoe cliché: het prototype van de werkende moeder met een full-time baan verdeeld over 2 werkgevers, een gezin met kinderen, familie en vrienden die aandacht nodig hebben, een partnerrelatie die aandacht nodig heeft en graag wil ik af en toe ook nog een momentje voor mijzelf om lichaam en geest gezond te houden. Hoe combineer je dit allemaal, want iets ervan laten vallen wil ik niet. Mijn baan delft in het rijtje het onderspit, die biedt namelijk de meeste vrijheid om nog even wat dringends anders tussendoor te doen of te regelen zodat de rest op rolletjes kan lopen. Niet meer adhoc reageren op wie er maar aandacht vraagt maar zelf pro-actief de touwtjes in handen hebben, dat wil ik veranderen. Dus: structureel werkdoelen verwoorden en werkplanningen maken, de tijd nemen om grote omvangrijke werkopdrachten op te knippen in kleine realiseerbare stapjes, er een routine van maken om planmatig te handelen. Geen nieuw voornemen maar zo vaak gesneuveld doordat de grote brij uiteindelijk weer de overhand krijgt omdat ik niet wil leven als een strak gepland type. In die laatste woorden herken ik nu een stuk verkeerde beeldvorming in mezelf, een bron van een hoop weerstand binnenin.