Berny78 dagboek

Ik zou het op den duur inderdaad niet meer leuk vinden om te zingen.
Want wat heel belangrijk is, voor mij is zingen het uiten van gevoelens!
En als er niemand is, dan uit ik mijn gevoelens tegen een muur en vind ik 't al snel niet leuk meer!

Ik zou in eerste instantie denken: ja tuurlijk, blijf ik zingen, want dat is waar ik van geniet en wat ik graag doe.
Maar dat zou ook betekenen dat er geen muziek is waarop ik lekker kan meezingen. Dan word het al heel snel minder leuk, en steeds moeilijker omdat de omgeving niet meewerkt om het leuker te maken.
Bovendien is er niemand die er naar me luistert en die me zal zeggen dat ze er van genieten of het mooi vinden om naar te luisteren.
En na een tijd heb ik geen inspiratie meer en weet ik niet meer hoe liedjes gaan, omdat ik het nergens kan luisteren.
Lijkt me saai.

Ik zing graag. Van jongsaf al zong ik thuis en in een kerkkoor, toen ik 'n jaar of 6/7 was zong ik in m'n eentje een kerstliedje voor een zaal vol met mensen. Het was iets wat ik kon en wat ik leuk vond. En dat ben ik blijven doen. Altijd thuis, op de fiets, onderweg, en nu zing ik bij een popkoor. Ik vind het heerlijk ontspannend, leuk en het is iets waar ik goed in ben.