Bewaarder dagboek

LANTAARNS  ( aan & uit ) 

Deel: 1.

Op een warme zomeravond in 1977 liep ik over de oude stenen brug  die de brede Herengracht overkluist . Deze brug verbindt  onze steeg met de binnenstad. Toen ik de brughelling afliep naar het volgende deel van de steeg,  floepte opeens het licht uit van de lantaarnpaal rechts van me, een tiental meters verder.  De andere palen aan de zijden van beide walkanten bleven gewoon helder schijnen.

Een paar stappen verder zag ik nog net toen ik de steeg verder volgde dat de lamp begon te gloeien en even knipperen om dan weer voluit te schijnen.

Op dat moment vond ik het niet iets  bijzonders want zo een storing kan toevallig optreden terwijl je net langsloopt.....maar!

Van de vele malen dat ik 's avonds mijn huis verliet om ergens naar toe te gaan kwam het te vaak voor dat die ene....juist altijd die ene lantaarn....dezelfde grap uithaalde...hij doofde om een paar tellen later als ik verder was weer te gaan schijnen...dat gebeurde naar mijn gevoel .te vaak om toevallig te zijn.

Nu speelde dit zich eerder af dan mijn verhaal van gisteren over die lantaarn voor mijn huis en ik moet even vermelden dat toen de heel lelijke straatlantaarns , een soort lange hoge 'snelwegverlichting' die langs de kademuren stonden, waren vervangen door  nieuwe 'klassieke lantaarnpalen' die een veel mooiere avondsfeer aan de voorname gracht gaven.

Omdat ik wilde weten waarom juist van die ene lantaarnpaal het licht doofde als ik voorbij kwam ben ik een daar bij die paal gaan controleren of er wat los zat of dat er rondom misschien een kabel defect was,maar niets van dat alles. Ook stampte ik een paar keer met de hakken van mijn schoen op de grond daar bij die paal en sprong zelfs met beiden voeten omhoog om nog meer trilling te veroorzaken. Maar de lantaarnpaal leek zich er niets van aan te trekken en bleef lustig branden. Onbegrijpelijk vond ik dat temeer toen ik na al die vruchteloze bokkensprongen terug naar huis liep.....floepte het licht weer uit en voor ik mijn voordeur opende ging het licht weer aan! Het leek wel of die paal mij uitlachte...!

De volgende avond liep ik weer naar de brug uit nieuwsgierigheid wat er zou gaan gebeuren. Passeerde een verliefd jong stel  wat gearmd en leunend over de brugleuning van het nachtelijke schouwspel van de gracht genoot. Ik liep verder en tot mijn verrassing floepte het licht uit van de lantaarn. Het viel dat jonge stel ook op want ze keken mijn richting op.

"Hé hebben jullie dat gezien! Dat lantaarnlicht gaat uit omdat ik langs kom!', riep ik verheugd omdat ik  nu getuigen had.

Ik liep naar ze toe en vertelde dat ik daar verderop woonde en ik vaak het lantaarn licht zag doven als ik langskwam.  Na mijn uitleg keken ze mij geamuseerd aan en toen het licht weer aanging wat zij ook opmerkten, deed ik een voorstel.

"Willen jullie mij een plezier doen en even naar die lantaarnpaal toe lopen?....Als die uitgaat dan weet ik in ieder geval dat het niet alleen door mij komt!"

Het stel willigde wat schaapachtig lachend mijn verzoek in .Ze liepen samen nog steeds innig gearmd naar de voet van de paal en het was echt een heel romantisch beeld ,die twee zo mooi verlicht in het schijnsel van die lantaarn die rustig bleef branden.

"Loop eens wat heen en weer of stamp eens met jullie voeten!", riep ik vanaf de hoogte van de brug over het water wat ons scheidde.

De twee gaven zonder enige schroom gehoor aan mijn oproep en begonnen zelfs een soort eigen liefdesdansje om de paal op te voeren. Na een paar minuten kwamen ze lachend terug naar de plek waar ik stond. Ik bedankte ze voor de moeite en begreep dat ik toch één of andere kinetische of elektrische invloed moest hebben uitgeoefend op die lantaarnpaal.

Hoofdschuddend liep ik terug naar huis. Voordat ik de deur achter me dichttrok zag ik het verliefde stelletje elkaar weer omarmen alsof die rare vent die hun wat vroeg niet eens bestaan had. Boven de gracht waren de sterren nog mooier in deze heldere zomeravond dan de lantaarnschijnsels die ook nog eens in het water van de gracht weerspiegeld werden.

Wordt vervolgd!

Een foto van de Herengracht te Leiden in de nacht die ik toen maakte.

Een foto van de nieuwe ' klassieke lantaarpaal' ( mijn dochter op de fiets daar ging het om!)

Groet van Bewaarder

STRAATLANTAARN ( vervolg)

We gaan terug in de tijd, het is midden februari 1979.

De bovenste foto toont ons huis met de oude straatlantaarn die 's avonds de steeg waar we woonden verlichtte. Deze hangende straatlantaarn voldeed niet meer aan de moderne eisen van openbare verlichting en werd op een dag verwijderd. De tweede foto laat de werkers van het G.E.B. zien die de lantaarn weghalen terwijl ik de foto maak uit het raam van onze woning. Na een kort praatje op gelijk niveau van de bak waarin ze werkten en mijn vensterraam van éénhoog,  nodigde ik ze uit voor een bakkie. Het klusje was gauw geklaard en de nieuwe 'namaak-antieke'  muurarmatuur zou later aan onze kant maar aan de gevel van het buurpand links bevestigd worden.

"Wat doet de 'Lichtfabriek' met deze oude lantaarns?",  vroeg ik de beide mannen toen ze me bedankten om verder met hun werk te gaan.

"Oh, die gaan op de schroothoop!", antwoordde één van de beide kerels terwijl ze naar hun bedrijfswagen liepen om de volgende lantaarn 20 meter verder te doen.

"Mag ik hem dan hebben als aandenken?", vroeg ik direct , want die gedachte speelde al vanaf het begin van hun werkzaamheden door m'n hoofd.

"Ja hoor, neemt u hem maar mee,maar niet verder vertellen hoor,want eigenlijk mogen we dat niet doen!", zei de oudste man en overhandigde mij met een veelbetekende oogknip de lantaarn. Ik liet het ding bijna uit m'n handen vallen zo zwaar was die! De opaalwitte  kunststofkap ontbrak nog .

"Dank u wel ,maar mag ik die kap er ook bij hebben, die hoort erbij!", opperde ik.

"Nah, die's uh een beetjuh beschadugd ...dur sitstuh wat gaatstuh  in...maarhuh...u maggum hebbuh hóór!", zei de jongere met een Leidse tongval.

Zo ben ik toen in bezit gekomen van een straatlantaarn die voor ons een historische waarde had. Vanmiddag heb ik in mijn schuur deze oude lantaarn weer tevoorschijn gehaald uit z'n verpakking van 31 jaar geleden. Het ding wat schoongeborsteld en met olie ingewreven.

De opaalwitte kap schoongewassen en toen van deze oude straatlantaarn de onderste foto gemaakt. Nu was dit een inleidend verhaal, dat heb je gauw als het over dingen gaat die zich in Leiden afspelen, want het bijzondere moet nog komen! Niet van deze lantaarn maar van enkele anderen lantaarns niet veel verder van mijn huis.

Morgen vervolg van dit verhaal!

Met dank voor jullie aandacht.

Bewaarder.