Bewaarder dagboek

JAAAAAA!!!!!!

Op naar de finale!

JOSEPHINE II

De allereerste keer dat padden ons pad kruisten

was tijdens onze 1e zwerftocht door Frankrijk in

de hete zomer van 1976.

Op een camping aan de rivier de Dordogne niet

ver van waar ik nu woon hebben we een week

lang onze tenten neergezet. Het was een echte

franse familiecamping en wij waren de enige

Nederlanders. Wij als gezin, pa & ma, zoontje van

11 en dochterje van 9 en twee bouvierhonden.

In een door mij opgeknapte VW-variant hadden we 

al half Frankrijk doorkruist maar hier vonden we

eigenlijk het mooiste plekje.

Op een avond kwam mijn dochter verschrikt uit

het campingtoilet rennen. In 't eenvoudig optrekje

van beton met een aantal WC's  had een pad mijn

dochter schrik aangejaagd bleek achteraf uit haar

verhaal. Ze wilde een toilet gebruiken maar zag tot

haar walging een grote drol vlak naast de pot liggen.

Toen ze dichterbij kwam sprong de drol opeens naar voren. Ze slaakte een gil van schrik en rende de toilet uit om ons dat te melden. Samen ben ik met haar naar de toilet gegaan en inderdaad zat daar een pad  net zo dik als Josephine te wachten op een prooi. Ik heb de pad toen opgepakt en buiten op een veilig plekje neergezet. Dochter opgelucht want nu wist ze dat drollen niet zomaar op je af springen en kon ze zonder vrees naar 't toilet blijven gaan. Dat was de eerste pad.

Diezelfde week hoorde ik  's avonds laat  de hele tijd een monotoon steeds zich herhalend hoog geluid. Het leek wel of er ergens in de buurt een stalen waterrad door roest aangetast aanliep en daardoor die regelmatige hoge pieptonen liet ontstaan. Toen iedereen sliep ben ik midden in de nacht gewapend met zaklantaren op het geluid afgegaan wat naarmate ik dichterbij kwam steeds sterker werd. De bron daarvan produceerde duidelijk een soort hoge fluitoon. Terwijl ik met de lichtstraal ergens in het struikgewas de oorzaak trachtte op te sporen hield 't gefluit opeens op. Een tijdlang stond ik muisstil maar 't geluid kwam niet meer terug en ik zag trouwens geen apparaat wat aanliep. Nog steeds afvragend wat 't nu kon zijn keerde ik naar de tent terug. Eenmaal uitgestrekt op mijn luchtbed begon het regelmatige fluiten weer. Pas later thuis kwam ik er achter dat het geluid de lokroep van Geelbuikpadden is. Je hoort ze wel maar je ziet ze eigenlijk nooit las ik in een naslagwerk in Biep omdat ik nog steeds mij afvroeg wat het was. Dat was dus de 2e keer in één week dat een pad of meerdere padden in ons leven voorkwamen.

Verder moet ik jullie verklappen dat ik gisteren direct zag dat deze pad niet de Josephine van toen was want die had een duidelijke rode vlek in haar nek tussen de wratten. Dit is vast een nakomelinge en wellicht de Josephine II. Het is bekend dat padden altijd naar hun geboortegrond trekken. In Nederland worden zelfs speciale

'Paddenschermen' langs de autowegen gemaakt zodat de dieren als ze massaal trekken niet allemaal overreden worden. Lukt dat niet, dan zijn er altijd wel aardige vrijwilligers te vinden die met emmers de padden over het gevaarlijke punt brengen.

Wat een lang verhaal over padden! Maar Josephine II heeft nadat ik haar een plekje had gegeven toch een meter verder een eigen holletje graven aan de voet van de lindeboom. Vanavond ik ik haar weer gefotografeerd en zag dat ze een insect verschalkte. Josephine zit doodstil op haar plek en pas als iets vlak in de buurt voor haar ogen beweegt zie je haar lichaam zich oprichten en in een flits klapt haar platte kleverige  tong naar voren die het insect vangt.  Ze redt het dus wel en als ze daar blijft ben ik benieuwd of Joris II nog iets gaat ondernemen!

Nachtelijke groet van Bewaarder.