Coot dagboek

Een andere kijk op het leven. 

 "Heb jij ook een parel in huis?"

Het was het eerste wat een andere expatvrouw tijdens een koffiemorgen aan mij vroeg. Ik had geen idee wat ze bedoelde.

Of ik personeel had? Ja, een amah, mijn hulp, de huishoudster, kok en oppas.

Het loopt tegen half negen , de sleutel haal ik half uit het slot. Snel loop ik alle kamers nog even door. Rommel van de vloer, het ene  kind doet dat wel, de andere niet.  Oude kranten en lege flessen heb ik gisterenavond laat al verzameld in de bijkeuken.  Wàt een hoeveelheid schoenen in al die rekken, de helft ligt kriskras op de deurmat.  De neuzen zet ik naar één richting, hockey -en hardloopschoenen, moonboots, tennisschoeisel, pump, laarzen in diverse hoogtes, gympen, slippers en pantoffels, als een winkelaanbod staan ze in het gelid. Zijn wij dat? Twee volwassenen en twee pubers met een  schoenentik?  Voor de heb, de kleur,  of een sport, zie kalle neuzen, afgetrapte zolen, ook dat nog!

De hond is al voor de eerste keer naar buiten geweest en knabbelt nu  aan zijn brokken. Hunter de levende mascotte uit Kuala Lumpur,  alweer 12 jaar oud.  Ik werp hier en daar een laatste blik over mijn domein, check, mooi zo! Of toch de verlepte bloemen  naar buiten en de vuilnisbak legen? Vooruit, doe maar! Als een tornado ga ik door mijn huis en eindig voldaan onder de douche en mompel: "Altijd het zelfde liedje".  

Tja, de boel opruimen voordat de hulp komt, wie doet dat nou?!

Zo lang mogelijk laat ik het water langs mijn lichaam stromen, afkoeling, of laat ik het een uitvlucht noemen. Eventjes nog alleen zijn en dan samen koffiedrinken, mijn hulp en ik.  Als het me niet uitkomt dan zeg ik dat of er ligt een briefje klaar met een goedemorgen groet.

Ik hoor haar scharrelen en slaan met de deuren, het stofzuig geluid vult het trappenhuis en de geur van koffie vind de weg naar boven, heerlijk!  Toch ben ik blij met haar, mijn werkster van 58 jaar oud en van beroep:  agent handhaving. Hoe kom je erop, eraan en erbij?

Personeel?! Went het?

Onze Filipijnse inwonende amah heeft vier jaar bij ons in Kuala Lumpur ingewoond en bewoog zich als een slang door ons huis. Soms  onzichtbaar of luidruchtig eenzaam en verdrietig, dan weer uitgelaten en vrolijk.  Ze keek soms net zo uit naar onze kinderen als ik want die van haar werden opgevangen door haar schoonfamilie, ver weg. Nee, ze wou mij niet bij mijn naam noemen want Mam vond ze beter gepast.  Vier jaar lang kreeg ze brieven van haar oudste zoon waardoor ze opveerde en straalde. Haar afstand en mijn toenaderingen liepen niet in de pas maar ze was betrouwbaar,  hulpvaardig en aanbevolen door een vertrekkend Nederlands gezin.  Ze was trots op haar Hollandse pannenkoeken en ontpopte zich als een keukenprinses.

Was het naïviteit of kende ik de regels niet grondig genoeg? Een woord van verschil en dat maakt je afhankelijk en afstandelijk tegelijker tijd.  Welke houding is het beste, het meest draagbare om toch op een respectvolle manier met elkaar om te gaan? Mijn wensen werden ingewilligd, haar schoonmaaktips waren welkom in een land waar ik nimmer had gewoond. Ze was de chef in de keuken en beoordeelde wat er gedaan moest worden. Ik vond het allemaal prima, mijn tijd zou ik o.a. besteden aan schilderen, hier en daar de voorraden aanvullen en de zorg voor de kinderen op me nemen.

Hunter was haar maatje en buiten onze ommuurde tuin was er genoeg afleiding om met hem "uit te gaan".  Op een hoek ergens in Bukit Tunku verzamelden zich alle amah's met hun oppashonden om met elkaar een praatje te maken. Het gaf mij het idee dat ze onder elkaar waren en onderling  steun konden ontvangen. Het  ongelijkwaardige gevoel heb ik nooit kunnen temmen. We waren toch allebei moeders? Natuurlijk waren er overeenkomsten maar de verschillen waren te groot, haar thuis situatie was niet te doorgronden.

Nimmer wou ze een ticket naar de Filipijnen, het geld kreeg ze als een dertiende  maand uitgekeerd. Ik troostte me met de gedachten dat ze veel kon sparen voor haar gezin en een betere toekomst voor haar kinderen.  Spijtig dat we haar uit het oog zijn verloren, plots was ze verdwenen en sommige beweren dat ze nu werkzaam is op Borneo.  We vragen ons vaak genoeg af: "Hoe zou het met haar zijn"?

Er waren ruim 16 kandidaten die reageerden op mijn advertentie "hulp in de huishouding gezocht" .

Met vier dames had ik een vervolggesprek en één daarvan was de pittigste en meest gemotiveerde. Ze belde eerst af met een verontschuldiging die ik wel aannemelijk vond. Ze vroeg of ze in haar pauze even langs kon rijden en dat ik niet moest schrikken want ze was in het blauw! Was het  de KLM, maar toch zeker niet van de Politie? Jawel dus! Een agent die naast haar vaste baan geld inzamelt voor waterputten in Ghana! Mijn schoonmaakgeld dient een bijzonder doel, ook al lijkt het een druppel op  een gloeiende plaat. Met dit extraatje spaart ze haar ticket bij elkaar om twee keer per jaar naar Afrika te kunnen.  Ze coördineert en organiseert vanuit een weeshuis waar ze enkele weken verblijft om ook voor de kinderen te zorgen.

"Koffie"! hoor ik haar roepen.  Haar pauze breekt aan voor onze gewillige oren die graag het avontuur volgen van haar afgelopen reis.  De was kan nog net in de droger en zet  daarna ook een aantal ramen tegen elkaar open. Zij is voor de grote omhalen en ik de restjes bedenk ik me elke week weer voordat ik de voordeur dicht trek en haar mijn huis toevertrouwt.

Samenwerken, één keer in de week, voor 4 uurtjes à 12 euro met haar eigen doel voor ogen! Ze is zakelijk, open, betrouwbaar en goedlachs. Mijn hulp met een missie, daar kom ik voorlopig niet  meer van af!

Ik schrijf elke maand een artikel in een expatblad, dit was deel 3.

De Hoer.

Vroeger op het schoolplein had je van die kinderen die moppen konden onthouden en gekke vragen konden stellen. Ook ik hing aan hun lippen. Hoe komen ze eraan en wat konden ze die verhalen keer op keer goed vertellen. Sam en Moos liepen over de kalverstraat en toen.....wie ken ze niet! Het rode pakketje dat gevonden werd in een weiland?! Hoe kwam het daar, waarom, wie, wat waar? Allerlei vragen gingen dan door de kring, het verhaal ontstond vanzelf en altijd was het antwoord: O zo flauw en nimmer te raden.

En passant vond ik het wel lollig en meer niet, eventjes lachen en daarna weer terug in mijn eigen wereld. Wat deed er echt toe? Op vroege leeftijd de krant lezen en misschien was ik wel een "beetje" serieus. Hoezo?

Vermaak, wat is dat nu precies? Lekker lachen is genieten, lekker los dat middenrif met spierpijn nadien.

Donderdag j.l. ben ik naar het Jazzfestival geweest in Breda en werd helemaal weggeblazen door de Liverpoolse band: Supercharge. Ter plekke googlede ik naar hun status. Hier hadden we te maken met een wereldband die ooit in het voorprogramma stond van Queen! Hun enthousiasme trof mij, hun timing en vooral ook de droge humor van de zanger. Een band waar ik nog nooit van had gehoord en dat zegt ook niet alles. Zestigers met een heel verleden en een staat van dienst. Waarom staan ze nog zo in de schaduw, is dat een keuze??

Ze bleven doorgaan, hun toegift werd weer een mini performance en vooral de gitarist was de grootste publieksbinder.

Wat bepaalt nu een succes? Zijn het de kijkcijfers, de verkoopscores of wat ons naar een hoger plan brengt.

Kees van Kooten leest liever Lucebert en is verbijsterd over het feit dat Rutte een fan is van Gordon. De hang naar hogere culturen, een schreeuw over ons polderlandschap. Op blz 26. van "De verrekijker", boekengeschenk 2013, staat het verleidelijke verhaal over "dubbelspel", erotisch, vermakelijk en beeldend geschreven, hij wel!  In een zin van Nico Dijkshoorn wordt La Paay weggeschreven, naar aanleiding van al haar bedgeheimen waar ze wellicht nog van wakker ligt........reeds oudnieuws of een succes hetze? 

We krijgen het allemaal te horen in mijn "kwaliteitskrant". Sex verkoopt en tuurlijk sexscenes moeten in een film zitten, bloot bindt en wint. Ken jij het oudste beroep? Ik had geen idee daar op dat schoolplein: "Een hoer", zei de vragensteller. Ik weet dat ik rood aanliep en niemand kende met deze baan.

De dames, van Royen en Paay worden hier en daar geprezen en zelfs stoer genoemd. Jet Bussemaker zal je niet horen klagen want deze meisjes zijn nooit afhankelijk geweest van hun mannen. Nee, ze teerden niet op hun echtgenoten. Sexpoezen winnen terrein en houden hun eigen broek op! 

Een hete  twitterende van Royen stormt de boeken top 10 binnen, gulle ogen met dit behaalde succes. Publiciteitsgeil of PR wonder? Ik associeer  dit gedoe met voetbal, eten bij de grote M, RTL Boulevard en goede tijden, slechte tijden.

Alles voor het "Volk". Waar is de maat, de hoop en de schoonheid? "Voor ieder wat wils" is toch een verworvenheid?  Iedereen heeft  o.a.recht op een baan en er is er eentje die nooit uit te vlakken zal zijn: de Hoer, die hoog en laag springt.

Waarom Stoner? Wat is literatuur? Wanneer is iemand een clown en hoe verwerf je een status? Banaliteit op de toppen van onze beschaving waar iedereen kan lezen en schrijven, waar kansen worden geboden, waar niemand sterft van de honger. De kracht van de media waar hoge scores gelden als de waarheid.

Schuiven tussen de elementen, laveren tussen nieuws en kennis. Wanneer houdt die op bij jou en begint het mijne.

Laat mij OOK alsjeblieft meer zien dan wat ik al weet!

Coot, de gelukkige "buitenvrouw"!

 LEVE DE VRIJHEID

Afgelopen vrijdag kreeg ik het boek "Naderhand" opgestuurd door de uitgeverij AFdH. Negentien Kampgedichten van Felix Oestreicher, was internist van beroep. De familie vluchtte uit Tsjecho-Slowakije voor de Duitse bezetters in 1938 en verhuizen naar Amsterdam. In 1943 worden ze opgepakt, Heli, een van de tweeling dochters, heeft difterie en wordt ondergebracht in De Joodse Invalide.

Felix en zijn vrouw Gerda Laqueur overleven Bergen-Belsen niet. Kort na de bevrijding bezwijken ze aan vlektyfus. Twee andere kinderen, Maria en Beate keren wel terug naar Amsterdam waar ze bij hun grootouders terecht kunnen. Het zijn de vader en moeder van Gerda, hun mama. In hun schamele bagage droegen ze het dagboek van hun vader mee met o.a. 19 gedichten. Na 67 jaar wordt "Nachher" in het Nederlands en Duits uitgebracht bij een van mijn favoriete uitgeverijen.

Ik ben diep onder de indruk! Het boek is rijk aan foto's uit een ooit gelukkig leven, voel schaamte en verdriet. "Hoe kon het toch zo ver komen"? Haat als woekerend onkruid, heb het hart niet deze geschiedenis te ontkennen!




"Mijn moedertaal heb ik in me opgezogen,
in haar weerklinkt de melodie.
Ik leerde ook andere talen,
maar misschien beschikt het lot het zo,
heerst er hier een hogere macht.
Moge de daad vergaan met hem die zondigde,
laat ze in het Duits de diepste smaad belijden,
dan pas wordt die taal herdacht."

Felix Oestreicher

Vertaling van Ton Naaijkens

"Muttersprache heb ich eingesogen
In ihr klingt die Melodie.
Auch lernte ich die andren Sprachen,
Doch veillicht will es so das Schinksal,
Waltet hier eine höhere Macht
Die Tat vergehe mit dem, der gesündigt,
In Deutsch sei tiefste Schmach verkündigt,
Und dann sei ihrer Sprache gedacht".

Het is de laatste alinea van het gedicht 19 september 1944

Het eerste stuk gaat o.a. over het feit dat hij zijn vrije gedachten niet liet beroven. Hoop hebben voor de toekomst. Niemand zal later Duits verstaan, de taal van Duitsland leren. ( ik haal deze zinnen er even uit. De context zal je wel begrijpen. )

LEVE ONZE VRIJHEID