Coot dagboek

Een Duvel

Het dreunde achter mijn oogkassen, honger naar een uitweg om het alledaagse te ontwijken. Hardlopen  als een inval, werd uitgesteld naar de middag. Ik zou wachten op de zon maar eerst moest de iPod zich voeden.  Als een giraf liep ik over het asfalt richting de weilanden.  Het landschap ontvouwde zich waar ik teruggekaatst werd door de zonschittering van de stille plas.  Alle spiergroepen hunkerden naar een vervolg, de skivakantie was ten einde. Deze  uitloop gaf haar gewonnen, ze aardde weer met haar stemming en haard.

Op de voortuin rustte een bed van dood verschrompeld blad, ze riep mij. Ik gaf gehoor aan de opkomende bloembollen die bedolven waren, die hunkerden naar lucht. Het verschonen van de aarde liep in de pas met mijn "ommekeer".  Ik woelde haar om als een verregende mol in mierenpas.  Een verlaat après ski op deze zachte zondag, 10 uur verwijderd van smetteloze witte hellingen met besuikerde toppen. Hier  ontspinnen verhalen, op mijn eigen grond.  Het zinnen spel sleept me mee, daalt af in mijn geheugen, de spelonken van de geest.

De recht uit de hemel douchekop masseerde mijn hoofd vol herinneringen, filtert zoet van zout. Weggezonken verhalen rijgen een woorden kettingen zomaar naar de oppervlakte. Ik onthoud de vloed, spuw ze uit als verborgen pitjes, verdwaalt in vlezige vruchten. Ik droog me vluchtig af en loop op blote voeten met mijn samengeraapte puzzel naar het atelier.  Ik nam een gekoeld biertje mee als troostwater.  Het opgeschudde beeld  ontbond ik en sprong in mijn woorden die in allerijl gerangschikt werden alsof mijn beurt voorbij dreigde te gaan.

 " Ik staar door een patrijspoort, staand en op mijn tenen reikend over de ochtendnevel. De stilte is moordend, de verwachting voor een toenadering is gespannen, de wijn kolkt door mijn hoofd.  Als een flipperkastbal schieten mijn ogen over het water, ze stuiteren onophoudelijk zoals knikkers  zich dringen voor een pot. Tintelingen rondom mijn tong die rust op mijn tanden, mijn wangen slaan dicht. De boot: "Hoop van zegen" wiegt zich dom. "Wat doe ik hier"?

Vanaf Amsterdam reed ik via een omweg naar huis om mijn prikkels te doden of te tarten. Het werd een "Ja" of een "Nee".  Niemand riep mij, nooit riep iemand mij want geluid maak ik zelf. Ik diende me eerst aan als een amechtig bont vogeltje. Heerlijk zoende je, langzaam draaiend en wurgend als een Cobra.  Jouw onhandige slungelende benen bengelden boven de sluis die de pikzwarte nacht er doorheen haalde. Ze schrok op en verdween spoorloos in een heg. 

Je had me meegesleurd na een feestje  via  een jagers pad waar je me in staccato onderwierp aan een kruisverhoor. Als een spoorzoeker vond ik trefzekere antwoorden waarna jij gretig de volgende vraag stelde. Het leek een adrenaline stoot alsof de resterende filmlengte te kort zou zijn.

"Het licht brandde nog en nam de omgeving in me op om te kunnen schuilen of te incasseren: "Was hij alleen"? De loopplank schuurde over de wal, de touwen kraakten onophoudelijk in een ritme van  roeiriemen. De walkant was zompig en groen.  Gedoogd lag het schip achter een landgoed waar de inwoners hun hekwerk nonchalant open hadden staan. De auto had ik halverwege de oprit achtergelaten, mijn onaangekondigde komst moest nog blijken. Het was inmiddels 3 uur in de nacht".

Voor de tweede keer stapte ik aan boord, door de kajuit naar het ruim. Wàt een jongensschets van opengevallen lades, het brood dat verpulvert nog op de tafel lag, het zoete beleg geurde ernaast, wie volgt? Op een richel langs een beschot van kraaldelen zag ik twee opgedroogde likeurglaasjes staan. Mijn overmoedigheid om hier te komen hadden andere sporen niet kunnen wissen. Ik kende de geest van de gastheer bedwelmt door ego en charme indringend aanwezig, zuigend als een lam. Die vastberadenheid, idioterie, mijn impulsiviteit gaat over grenzen, snoeren monden van verbazing.

" Ik stond binnen, oog in oog met mijn "prins" van de vaste wal. Hij ging achter me staan en was zichtbaar verlegen. Er volgde geen aanrakingen, gemoedelijk keek hij met me mee over mijn schouder naar de contouren van een gesloten horizon. Zijn volle lippen leunden in mijn hals en kropen op naar mijn gouden oorbellen. Hij liet de parel zachtjes rollen tussen zacht en hard. Zijn tanden lieten haar soms vallen maar beet met tussenposes mijn oorlel strak als een beierende monnik.

Gelaten bleef ik kijken naar de rimpels in het water met de weerschijn van de maan als getuige. De nachtelijke wens werd vervuld, zijn aandacht was aan de juiste zijde. Ik draaide me om en zag het litteken duidelijk in het kuiltje van zijn hals. Een prangende vraag slikte ik door, ze zou nooit beantwoord worden".

Dagelijks zie ik het opglimmen door de sterke opnamelampen, de huid als een dun vliesje ijs. Mijn ontmoeting met deze man die is uitgegroeid tot een anekdote, onhoudbaar, vluchtig en dierbaar.

Het glas is leeg, nog een Duvel graag en een rondje van COOT