Coot dagboek

SCHAATSEN!

Ik kon het niet geloven. Zo snel?

Mijn drang kan een kinderlijk verlangen zijn naar meer en veel.  Het lijkt op een soort uitlopen, als een jong dier die het buitenlicht wil zien, die wil spelen in alle vrijheid.

Vanmiddag vertrok ik naar de voormalige trekgaten in een veengebied, niet ver van mijn dorp vandaan. Een schitterend gebied met kronkel ijspaadjes, rieteilandjes en waaihoeken. Je moet het weten, ik ken het op mijn duimpje. Het is een besloten gebied en omringt met weilanden en prachtige vrijstaande huizen. Het klunen is van een latere zorg als de plassen ook dicht bevroren zijn.

Tien centimeter ijs constateerde ik en voelde de sensatie om mijn schaatsen weer aan te snoeren. Vorig jaar was ik over stag gegaan. Mijn noren met witte veters werden ingeruild voor een bredere en warmere schoen. Er ging toch iets verloren, het imago van Viking die plots ook commercieel ging. Altijd heb ik die koude tenen gezien als afzien, hoort bij de winter, de tinteling ook.

Vorig jaar had ik zo'n pijn geleden dat ik mezelf dat niet meer zou toestaan, ik kocht ze. Heerlijk warm zijn die Vikings die gevoerd zijn van binnen, kan mijn tenen laten jubelen!

Ik vroeg of het ijs wel betrouwbaar was aan een 72 jarige man die met trots zijn leeftijd verhulde. Hij had alle tijd en legde zich toe om een goede schaatser te worden. Hij wou wel op de foto en vervolgde zijn "inrijden". Om zijn nek had hij iets moderns, een plastiek kabel met overlevingskansen mocht hij door het ijs gaan, slim! Deze voormalige slager van beroep was uitzinnig blij en nam de proef op de som. Hij schaatste langs een groot wak dat open werd gehouden door eenden en zwaaide me uit. Hij verwees me door naar de molenpolder, verderop, waar ik kind aan huis ben als het peil onder nul komt.

Auto's stonden in lange rijen langs de weg geparkeerd. Tassen, schoenen en plastiek zakken kleurden de walkant, het ijs werd belast en de zon weerkaatste fel in mijn ogen.

In minder dan een minuut startte ik de auto weer om mijn spullen te gaan halen, schaatsen! Onderwijl belde ik mijn zoon of hij ook zin had om mee te gaan. Helaas zijn hockeytraining is heilig maar jammerde ook een beetje na want hij is ook gek op schaatsen. Thuis pakte ik van alles in, warme chocolademelk in een thermoskan, een kleed om op te zitten en mijn camera!

Mijn zoon opperde om een vriendin mee te nemen en stiekem dacht ik dat hij dit deed omdat hij bezorgd was over de berijdbaarheid. Een door het ijs gezakte moeder schiet natuurlijk ook niet op. Ik nam zijn advies aan, mijn vriendin stond in 10 minuten klaar.

Wat een mooie wending van mijn middag die gebroken werd omdat ik een afspraak had om één uur. Had niet kunnen bedenken dat ik op het eind van de middag op het ijs zou staan. De ijskoorts slaat weer toe, al het andere kan even in de ijskast!

Het was heerlijk, het oppervlakte kraakte ijselijk en de wind was snoeikoud. Op de terugtocht twee giechelende meisjes die hun kinderen vanavond zouden verrassen met een ijskoud verhaal aan tafel!

Morgen meer!!