Coot dagboek

De Lekdijk.

Langs het geboortehuis van mijn Opa gereden. Ze leunde eerst tegen de dijk aan maar na de dijkverzwaring kwam er plots een grasveldje voor het huis.

Ze heeft een kattenrug  en is niet meer  van "ons" want Ome Wout had geen kinderen en zijn vrouw Rina raakte op latere leeftijd de weg kwijt. De koude kant van de familie heeft het huisje in stukken gereten. Iedereen zijn deel, de warme kant had het nakijken. De "farizeeërs schoffelden hun paadje dicht. Mijn vader wil er geen woord meer over horen.

In dit huisje bezocht ik regelmatig met mijn Oma Opoe Langerak die daar woonde met haar jongste zoon en een blinde kat. Ze droeg altijd over haar zwarte kleding een schort bezaaid met zwarte bloemetjes. Haar voetjes op een stoof, gezeten op een hoge gepit rieten stoel met armleuningen. Haar tafel met een dik bewerkt kleed stond in het voorhuis als een altaar in het midden, zwaar en lomp. Als het zilveren lepeldoosje werd geopend mocht ik er mee spelen, anders was er niets. De kat was schuw en oud, tandenloos net als Opoe.

De boomgaarde liet zien wat  zwaartekracht kon doen en dat de lieve Heer haar ondersteunde. Tjokvol stond de pruimenboom maar ook de peren, de kersen en de appels. Allemaal hoogstam exemplaren waar  houten ladders  nonchalant de toegang verschaften. Hier was ik het liefst, bij het plukken van al die vruchten. Het picknickkleed werd uitgespreid en bleef bollen op het hoge gras.

Mijn Oma moet intens van me gehouden hebben, niet alleen dat ik haar naam droeg. Haar zoon bracht het eerste kleinkind te midden van haar jongens. Ze vond in mij haar kleine meisje, zo geduldig en liefdevol. Ze overhoorde mijn Frans ofschoon ze nooit verder is gekomen dan een overtochtje naar Texel.

Het was jarenlang onze exclusieve busrit met vakantieallure en dat op de woensdagmiddag droog boven het wateroppervlakte van de Lek. Mijn zusje weigerde de ellelange rit en verbleef liever thuis of fietste naar de andere Oma. Nu reed ik in de omgekeerde richting  naar mijn ouderlijk huis, het water aan de rechterkant waardoor ik vol zicht had op de loop van de rivier. De uiterwaarden zijn breed en vettig met klei waar de koeien  haar helpen met  inklinken.

Ik hou de dijkhuisjes afwisselend met het water in de gaten, ze zijn me allen vertrouwd dit lint van herinneringen. Deze doorweg zo zeker dat ze je bracht naar de grote stad, naar familie of vriend. Zou dit de waarde zijn bij het noemen van "mijn vaderland"?

In Nieuwpoort parkeerde ik de auto buiten de stadswallen en zocht het pandje aan de gracht waar haar zuster woonde die een snoepwinkel bezat. Tante Cor was fors en droeg een witte gesteven kruidenier schort met kruis en strik aan de achterkant. Haar lach en boezem waren altijd royaal, gewend aan kinderhanden en snoep konten.

Ik liep er voorbij om een cappuccino te gaan nemen bij "Damzicht".  De waard en zijn vrouw stonden in het halve donker de glazen af te drogen.  Hun lokaal kon zichtbaar een feestvreugde herbergen, waar oranje slingers tegen de oude lambrisering hingen met een groot scherm aan de muur.

Ik kon me er geen voorstelling van maken, het moet  import zijn, van buitenaf dat men samenschoolt buiten de kerkdiensten. Properheid, gedienstigheid en nimmer afwijkend gedrag, in het geniep wellicht maar God was overal tot in je oren.  

Nog even slingeren en gassen en daar doemt op mijn kinderland waar water haar eigen verloop heeft.  Een paar uurtjes op de aarde waar alles rijkelijk groeit, waar mijn vader zijn land koestert, waar mijn familie ligt begraven, waar mijn zusters over elkaars drempel treden, waar mijn moeder zal wachten als ze weet dat ik kom.

Iets Anders

Volgende week de Tyfus voor Birma halen, de rest is nog houdbaar!

Wonderwereld, KLM brengt ons eerst naar Kuala Lumpur en daarna reizen we door naar Myanmar. De laatste week verblijf ik alleen in K.L. om al mijn vriendinnen weer eens te zien en weer Nasi Lemak te eten bij Soul and Out of Roti Channai bij Davis Corner. Het zal bloedheet zijn, de Bougainville zal bloeien, de gekko's gillen. Natuurlijk zal ik over de heg proberen te kijken naar ons zwembad, de tuin en het uitzicht in Buket Tunku. Vier jaar van ons leven in Maleïsie, de reizen, de Internationale school, slangen, apen, familie en vrienden over de vloer.

Het was een geweldig avontuur waar ik de vruchten nog steeds van pluk.

......de Burmese vlag

Paal en Perk

De Palendans in een bospark! Ze staan er, je kan er niet omheen of tussendoor. Fantastisch probaat middel om wild parkeren te beletten. Ben ik er blij mee? Nee, geheel niet. Stilistisch gezien is het grof en beledigend voor de omgeving.

De palen zijn 70 cm hoog en hebben een doorsnede van 17 cm. Ze zijn dus te hoog en te breed! Nergens in mijn omgeving zijn ze zo uit de kluiten gewassen. Ik ben dus op paalonderzoek uit geweest. Tevens heb ik vorige week  een ambtenaar gesproken die over het "Paalbeleid" gaat. Hij zou vorige week komen maar vergeefs. Vanochtend belde ik het Gemeentehuis  om opheldering. Ik werd doorverbonden met het hoofd "Groen" Het zicht op de vijver wordt verstoord en geef wat gas door ook twee andere medestanders te noemen die de zelfde mening zijn toebedeeld. Onze straat lijkt wel een burcht te worden.

Ik maakte een afspraak voor afgelopen middag  met de heer M. Ik hoop uiteraard op minstens een inkorting van de palen.

Misschien denken jullie: "Waar gaat dit over"? Ik neem initiatief, hou ruggenspraak, bewandel  niet een officiële hiërarchische weg, pak de telefoon en kijk of het op mijn manier gaat! Geen gedoe, papierenwerk en to the point.

Om 1 uur stonden we naar de boomstammen te turen. "Er is toch niks mis met die palen"? "Nee, het zijn prachtige duurzame palen mààr ze zijn te hoog en te dik"! "Verdorie, dacht ik dààr gaan we weer"! Ik had aan de telefoon  tot twee keer toe al een uitleg gegeven.  Ik krijg bijval van een buurman en dan gebeurt er iets wonderlijks. De mannen gaan met elkaar praten, hun codes, het pak met strop en mooie Italiaanse schoenen. "Het vrouwtje" gaat met haar verenpak wijd uitstaan. Ze benen naar de palen die ooit dienst deden als verwijzing. Er wordt bevestigd geknikt! "Ja, maar deze palen hebben een andere functie? Uhhh???  Mijn emoties staan op mijn voorhoofd! "Meneer, ik woon hier en stoor me aan de grote van die palen".

In een rap tempo registreer ik grenzen, mannenijver, slogans, baas boven baas met een tikje: oude jongenskrentenbrood! Mijn jasje streek ik recht en zo gaat dat: "Kom op Coot  distantieer  je van die haantjes die aan de haal gaan".  Mijn God, het bestaat nog steeds, dat was naïef van me. Ik troostte me met het behaalde resultaat want na wat oogknipperen had de zaag ze in een uur tijd gekortwiekt. Het hout werd met een knipoog verdeeld. "Nee,  geen bloed aan de paal, wel paal en perk gesteld aan beloftes en uitvoeringen.

Via een omweg kreeg ik een compliment vanwege mijn wervelwindwoorden maar de opmerking dat ik niet "Hoffelijk" zou zijn geweest bracht me in een nieuwe fase van "rouwverwerking".  Er valt helemaal niets te verdedigen en de verwachting om opheldering in deze te krijgen evenmin.  Er blijft een paal boven water waarop ik heel ver kan kijken en die staat in mijn eigen tuin. Mans genoeg, mannenpraat, manshoog,  mannetjesputters, mandaat, manwijf,  mandarijn......Verder was het een buitengewone mooie dag met zonnekleuren.

De hele straat heeft een paar maanden geleden bezwaar aangetekend voor parkeerhavens, die zijn ook afgewezen. In de nieuwe tekening stonden stipjes en twee mensen hebben naar mijn idee zitten slapen. Bij nader informeren blijken de afmetingen niet zwart op wit te zijn gezet. Dit verwijt ik een andere "club" die zich vrijwillig bezighoudt met het groen en welzijn in ons dorp. Ik heb wel bij de deelraad een zegje gedaan over de wens gèèn parkeerhavens te maken in een bos perk. Ik was een lid van het buurt commité.  De gehele afhandeling met betrekking tot het soort palen zou besproken worden tussen een lid van de club en de ambtenarij.

Plots staan ze er en niemand doet wat. Na een nachtje slapen begin ik te vermoeden dat mijn actie en commentaar een steek is aan het adres van de onderhandelende partijen. Er wordt schoorvoetend toegegeven dat ze iets groter zijn uitgevallen. Mijn buurman heeft geen moeite met de grootte zeker als ze worden afgezaagd en een andere straatbewoner vind het nota bene wel stoere palen.

Het argument m.b.t. aansprakelijkheid werd ook besproken. Inderdaad is de Gemeente verantwoordelijk voor mogelijke schade aan voertuigen of personen en DAAROM was besloten om ze zo zichtbaar mogelijk te maken.

Die palen zijn om het even grof te zeggen door onze strot geduwd. Ik ben van mening dat we zonder palen hadden kunnen leven, maar daar moet je wel iets aan doen. Ik heb jarenlang mensen erop geattendeerd dat ze niet op het gras moesten staan met hun bolide. Ik verwees ze naar de parkeerhavens, iets verder lopen, die altijd leegstaan.

Ik bezin me op een artikel in de krant om het bij iedereen binnen te laten komen: verrommeling van de natuur en nogmaals: Wat is er mis om een corrigerende houding aan te nemen om er voor te zorgen dat ons dorp mooi blijft! Vloeiende lijnen worden onderbroken, een agressieve herhaling van palen die perken moeten bevrijden van staal.

We hebben het nog niet gehad over de onkosten per paal: 90 euro exclusief plaatsing, bezie me op een staartje. De palen zijn ingekort maar nog steeds blijft het een aanfluiting, wat een blunder.

P.S. het was vanochtend "talk of the town" na de tennis. Weer energie steken in iets wat zo log kan worden. Waarom investeren we toch niet in een socialere houding? Die palenrij staat voor mij als een betuttelende wijsvinger die op den duur wel groen zal worden. Mijn rebelse houding staat nog steeds zo scherp als een pijl in een gespannen boog.

"Je moet ze ook te vriend houden", zei een dorpsgenoot met andere belangen. Coot weet van wanten maar wie haalt de kastanjes uit het vuur! Misschien neem ik het heft zelf in handen; de spade 3 keer steken en het is klaar!

GESLAAGD!

Vijf achten, twee zevens en twee zessen! De basis is gelegd, ze fladdert nu van feest tot feest.

Ben zo BLIJ!!!!!

Studieplan: International Communication & Media, geheel Engelstalig want deze dame wil verder uitvliegen.

De geboorte van een verhaal

"Zwart in zwart.

Scherpte ontbrak maar zag jouw contouren. Ik draaide me om, resoluut terug naar de dansvloer, volmaakt gehuld in het wit, een contrast in het licht van de avond."

Is dit een goed begin van een verhaal? Ik wil er moeiteloos  insteken, alsof mijn vinger door het spijs van een Kerststol glijdt. Is dat subtiel? Nee, een ander beeld...Het wordt  zo zemelend. Krachtiger en zachter,  doorboren maar dan geleidelijke  met een knapperig geluid erbij. Zintuigen benutten en anders dringen ze zich toch wel op.

Ja, de substantie moet zacht blijven en stiekem die beweging, maar ook lekker. Een zoektocht naar associaties, ik vind het woord niet in mijn geheugen. Beitelende woorden, vergankelijke zinnen, die van mij moeten vloeien. Ik heb het "woord" gisteren nog gekocht om een taart te bakken.

Loop dan maar naar beneden om het woord te zoeken op de verpakking. Nee, niet onderweg opgehouden worden door rommel in mijn nabijheid. Stapels linnengoed, meters lang her en der uithangend over relingen en deuren. Een tas nog half beladen van dochterlief die uit Griekenland is gekomen.

Het sloeg in als een bom. Haar grote verrassing, haar lef, stoerheid en hang naar avontuur. Ze had zich hoog in een hijskraan laten trekken in een kooi. Haar benen werden aan elkaar geklit. Aan een touw werd ze extra vergrendeld rondom haar middel. Het aftellen ging tot 3 en daarna liet ze zich gaan als een bungelde "Jane" aan een liaan.

Haar leven in haar eigen handen, een zelfstandige  ontgroening. Ze had het niet willen overleggen, in geen geval.  Mijn zoon liet de boodschap zien op zijn Iphone: "Ik ga nu bungeejumpen"!

Ik kon het niet geloven en wou bevestiging, maar op geen enkele manier kon ik met haar in contact komen. Het was echt bizar, de val naar beneden, de fantasie van een sprong vanuit een flatgebouw of wat dan ook. Mijn hemel wat kreeg ik een nawee in mijn buik, voelde een opwellende schreeuw opkomen. Mijn hart bonkte zich een weg door mijn ribben, mijn kind!

Het openbaren van emoties als een gevangen steen in een katapult, weggooien, slikken of gaan zitten? Het entree voor een nieuwe fase voor de voeten geworpen, na vijf worstelende minuten weer bij zinnen. Het verstand, de rede, de kansberekeningen, de verzekering en het vertrouwen, ze waren allemaal doorweekt!

Wat zielt mij om de angsten te laten zegenvieren? Een spiraal tot verlies en verdriet, die de macht wil overnemen als een refrein uit het levenslied. Bied weerstand, stud, graaf of loop heel hard weg, doe iets! Jij! Lichaam met een in huizende ziel, geef me een ander script!

Hees en gebroken kreeg ik ze eindelijk aan de telefoon. Het was inmiddels twee uur voor het vertrek naar Nederland. Ik sprak er geen woord over en babbelde een eind weg over het weer, de bustocht en het vroege opstaan voor het inchecken. Ik was zo blij haar te spreken en verder geen krimp.

Voel mijn eigen tekortkomingen, een immer beroep doen op mijn beschermengel die ook weleens uitgeput raakt, toch?

Het woord is glazuur, door het mierzoete troostlaagje brak ik mijn vinger stuk als het doorklieven van een ijsschots zo volhardend en willig tegelijk. Een daad van liefde als ik het heel kan laten en toch doorgaan.

Als een sprong in het duister verhaal ik niet meer in het zwart. Toch brak ze een lans naar het alledaagse, de wezenlijke werkelijkheid waar barsten worden gelijmd. Stoer, adembenemend en overtuigd van haar zinnen. Ze danst en vliegt door de lucht, mijn oogappel, de liefde die geen blad neemt voor mijn mond.

Onder aan de trap hoor ik haar roepen: "Mam, ik ga maar ben zo terug"!

Mijn "Zwart in Zwart" heb ik nog tegoed. Het siddert en broeit zich een weg naar boven, moet eerst het leertje vervangen van de doucheslang. De gereedschapskist pakken, weer naar beneden, de waterpomptang, met een beetje geluk zal de schroefdraad zijn weg afleggen.

De overwinning van angsten heeft een levenslang. Toch heb ik er eentje vandaag met trots ingewisseld: "Laat haar de ruimte, er is geen houden aan!" Ze is "gewoon" zichzelf! "Niet meer doen", piep ik nog zachtjes na. Ze hoont mijn woordengoed weg. Mijn zoon vergaapt zich aan zijn zus. Geloof nooit dat hij het zal durven. Ik doe geen uitspraken meer. Hij heeft tot nu toe graag zelf de touwtjes in handen, zijn kite tilt hem op boven de golven en daalt behendig met zijn board op het water terug.

Stap zo op mijn fiets om de tijd te rekken en mijmer maar even voort.

Broodnodig

Het was gisteren.

Vandaag heb ik me even genesteld in mijn werkkamer. Ik zie de kale plekken in het gras, de moswoeker heb ik al eerder uitgebannen.  De regen heeft de ondergrond vannacht week gemaakt, zaaitijd! Om 7 uur sta ik het pakje open te knippen. Voel me vrolijk met het doosje waar aan de zijkant doseergaatjes zijn ingebracht, weldadig strooi ik de zwarte aarde vol. Knap denk ik, mooi over nagedacht. "Wie zaait kan oogsten"!

On de vroege woensdagmorgen kwam er onrust naar me toerollen,  weet het nog heel goed want nu is het weg.

Sommige rituelen doorkruis ik om mijn levendigheid te bewaken om me te behoeden van sleur. De dag en de nacht bootsen regelmatig, maar mijn lichaam houdt zich als een paard in. Een lock of slinger bepaalt plots mijn gang. Nee, het is geen paniek maar wel een teken om alert te zijn. Verzoening met krachten die zich onzichtbaar vergrendeld hebben. Heeft niet iedereen zijn of haar verwondering over dat lichaam en de geest die daar woont? Impulsiviteit is een van mijn schoonste eigenschappen los van alle verantwoordelijkheden die mij ook lief zijn. Soms als een dwaze spinnende tol geef ik me over om mijn geest te tarten of te doven. De ogen wijd gesperd, gretig en lustig loerend over de vochtige leden.

Ze ziet alles en belet het knipperen, elke seconden, minuut, uur en dag, een constante stroom van belevenissen. Het aftellen stopt niet meer bij drie, de rek voert zich op naar tien en accelereert naar honderd.  Er is een rem maar waar? Mijn huis moet ik uit, de muren drukken zich in als een weke schoenendoos. In mijn vlucht neem ik de krant mee en zo wat ander houvast om tijdens mijn "reis" een uitstap te kunnen maken.

Mijn hulp rij ik tegemoet, ze zwaait vanaf haar dienstfiets. Ze heeft de sleutel van het huis en zal een briefje aan treffen waar al mijn wensen op staan. Er is ruimte in mijn bolide en de klok geeft 8:48 aan. Het is heerlijk warm in mijn auto, de rijpe dag huilt haar gezicht vrij. Ruitenwissers als vanzelfsprekend zet ik in een hogere snelheid, de motor doet de rest.

Ik rij naar de stad, naar een plek waar het on Hollands plezierig is, anonimiteit heerst en bedrijvigheid ten top. Er is altijd een parkeerplaats met een gunstig tarief. Mijn paraplu ontvouw ik en stap met dribbelpasjes over de regenplassen heen.  Mijn kuiten voelen de spatjes tikken, de zoom van mijn broek vangt het deels wel op.  De meter vraagt een saldo en een tijdslimiet. Royaal ben ik in de planning want ik wil neerstrijken in mijn geliefde ontbijtportaal: "Broodnodig" te Utrecht.

Vandaag start ik op in een overzichtelijk opgeruimd huis, mij zo dierbaar verlaten oord. Ik zal het goed maken. Het is nu 8.38 en kijk over mijn bureau door de luxaflex waar de bleke zon zich een weg baant om mijn zaadjes tot ontluiken te brengen.

Het evenwicht is weer hersteld, een nieuwe dag heeft zich weer ingezet. Mijn lief ligt boven de nacht te verlengen, een paar vrije dagen heeft hij in het verschiet. 

Dit verhaal komt tot zijn einde, want ik draai me nu om en waag me de gang naar waar het zoet is en warm.

Tot later op de dag om jullie, lieve vrienden, allen te bezoeken.

Hap snap

Mijn zoon heeft stiekem op de scooter gereden van zijn zus. Hij is 16 jaar, kan vanaf zijn 13 de op een scooter rijden. In Peru moest hij zelfs schakelen op een quad bike, ik nam de automaat! Nee, hij wou al vast zijn autorijbewijs halen, met een proefrit in het verschiet. Ik heb vanavond een uur gepeinst voordat ik wist hoe ik met hem zou communiceren. Hij werd hartstikke rood, verraad op de wangen!

Vriendinnen van mijn dochter hadden hem gespot. Niet zo moeilijk want die scooter heeft een hele bijzondere kleur, olijfgroen én de helm idem dito! Wat gebeurt er...mijn dochter en ik krijgen een telefoontje in de auto. We hadden  eventjes in de stad iets genuttigd en nog wat inkopen gedaan. Mobiel:  "Hé schattie, we zagen V. voorbij scheuren op jòuw scooter"! Ze werd bloedlink, ik hield me in en wou niet over de rooie gaan. Het is gebeurd, klaar! Het vervolg hou ik liever zelf in de hand!

Mijn dochter is heel erg out going: feestje hier, waxen daar, zaterdag naar Gerso...vreselijk, ze gaat naar Griekenland, dan maar met een Cruise schip naar huis als de banken springen!! vier maanden geleden al geboekt! Ze kondigde haar trip ruim van te voren aan. "Mam iedereen gaat, dat is CHILL, het hoort erbij"! "Oké, leuk met z'n allen, je had toch ook weer naar Texel kunnen gaan"? What the F... Mam wakker worden, daar schijnt de zon niet dag en nacht!! Met 9 vriendinnen op stap en ze heeft al verkering dussssss...."No worries, Mam"!!

Haar overmoedigheid komt door al die zevens en achten...het eindexamen is achter de rug...losgaan heet dat!!

Ik breng haar vanavond naar een feestje, zoonlief is naar zijn liefje.. met hem heb ik nog een appeltje te schillen. Hij neemt niet op, dan maar via zijn vader die momenteel in het buitenland zit. Gekonkel achter de coulissen.  Hij is stipt om half 11 thuis. Hij voelt nattigheid. Ik vraag hem bij mij te komen zitten, pubers zijn net rovers! Ik confronteer hem met de mededeling dat hij gezien is door HELE goede vriendinnen van zijn zus! "Geen ontkomen aan én de scooter stond vanavond  anders dan vanmiddag op het pad"! Vertel mij wat! Ik heb leren kijken! Memory Pientje Pluis training, één van de acht, zoek de verschillen......ik win die spelletjes!

"Ik wou nog een pizza halen"! was zijn verweer! "Je zou toch bij je vriendinnetje gaan eten"?  Een Ja en een Nee! Ik spreek met hem af dat hij zijn zus verexcuseert over het "lenen" van haar scooter! Ik wijs hem op alle risico's van geen bevoegdheid en niet verzekerd zijn en haal eerst je scooterrijbewijs!

Ik ken mijn zoon, altijd hongerig, is niet roekeloos, zoekt zijn grenzen, kàn al autorijden laat staan een scooter. Er zijn grenzen en regels,  that's life!! Met zo'n  grijns: "Zal het nooit meer doen, maar ik vond het wel heel spannend"! Grrr.......

Morgen ga ik heerlijk de hort op met een vriendinnetje. Ik hou OOK van Limburg met haar glooiingen en heerlijke biertjes.  Eventjes moeder af zijn.  Vader en zoon kleiduifschieten, dochter de lucht in en ik?  Lekker chillen o.a. bij het "Hijgend Hert" midden in de bossen nabij Camerig. Gewoon op afstand alle belevenissen nog eens aanschouwen maar dan met een ander moeder die eveneens een IK heeft!

Ik weet het: "Ben ook een bofkont"!

P.s, mijn hond heeft net de hiel van mijn aller aller mooiste zomerschoenen kapot geknaagd. Hoe vaak heb ik de kinderen niet gezegd: "Schoenen in de bijkeuken"! Ik heb een traan gelaten want ze liepen fantastisch, kwamen uit Italië en waren dit keer zo ongelooflijk goedkoop! Grrr....