Driedubbeltjes dagboek

Hier bloeien eindelijk de pinksterbloemen. En de japanse kerseboompjes. Niet in onze tuin, maar in de botanische tuin. 

De katten blijven meer buiten. Is vast heerlijk voor ze.

De kleine jongen is oefend rustig verder in hte lopen. Nu kun je hem ineens achter zijn wagentje( zonder pop, maar met boeken) zien lopen. 

Tekenen is een zeer geliefde bezigheid voor meneer. Nu maakt hij veel halve maantjes met de potloden, hij krast dus boogjes.

Hij was helemaal geobsedeerd van de stofzuiger, en ik maakte een surrogaat mbv een kartonnen doosje, vier kartonnen rondjes als wieltjes en wcrolletjes als slang. Het jochie doet precies na hoe we stofzuigen. 

Ik mis wat rust, maar dat komt mogelijk later deze week wat meer in orde. 

Even nog volhouden, en toch mijn kansen zien om wat lol erin te hebben.

Even een paar uur in de stad geweest, met een vriendin geluncht en wat inkopen gedaan. Ik davht dat ik een leuk jasje voor bij de jurk( trouwerij zaterdag) had gevonden. Maar toen ik hem samen met de jurk uitprobeerde, viel het behoorlijk tegen. He getsie! Vorige week zoveel tijd verloren vanwege mijn man met zijn zere arm. 

Ik heb afgelopen week stof besteld, en zit erop te wachten tot ik kan proberen zelf kleren te naaien. Ik ben een beginner, en ik weet niet hoe moeilijk het is. Het moeilijkste lijkt me het aanpassen van mijn eigen maten in het patroon. 

Dat jasje dat ik kocht, is wel leuk voor anders, maar er had wat meer n de pofmouwen gemogen, een kussentje, of stijfsel ofzo. Zie, ik heb er geen kaas van gegeten. Misschien kan ik het eens verbeteren, dat zou leuk zijn.

Eergister waren we zo flauw met elkaar, dat ik Mijn man bij wijz evan spreken de deur wees. Dat bleek een goede zet. Ik heb hem natuurlijk niet echt eruit gegooid, gewoon even weggestuurd. He, het klinkt zo erg. Maar we kregen het anders niet voor elkaar. Toen hij thuiskwam, deed ik heel erg mijn best niet teveel te praten. Dat lukte best goed. Hij heeft t wat moeilijk en de pijn in zijn lijf helpt natuurlijk ook niet. Maar ik heb toch mijn mening gegeven en niet verder gezeurd. 

Gister waren we zoooo moe, en de kleine had het ook even niet meer. Ik vroeg mijn vriendin of ze toevallig vandaag tijd had om op hem te passen. En dat had ze gelukkig. Dus we reden naar de stad, brachten de kleine naar zijn zgn tante, en liepen zelf naar het centrum. We kregen veel warme lentezon en ontspanden ons bij het bekijken van motorfietsen, interesse van mijn man. 

Dat deed zo goed! 

Ik zie nu hoe licht ik de reacies van V op het verplichte bezoek beschreef gister. Toen we het aan onze begeleidster beschreven vanmorgen, deed het haar pijn, dus het is niet gewone eenkennigheid. Dat laatste geeft niet zo'n langdurige reactie bij hem. De zaakbehandelaarster belde ook om te horen wat we willen aangaande adoptie, en ze kmt binnenkort langs. Ik vertelde over het bezoek, en zij reageerde ook. Ze zal er met de biomoeder o ver praten. Ik ben vreselijk lij dat het zo seieus genomen wordt. De klene kan inderdaad niet veel anders. Maar het is dan ook niet normaal dat een volwassene zich zo opdringt tegen de zin van een knd in. Ik denk dat hij al zo bozig, bang en cseptisch reageert wanner ze komen met hun toezichthouder, omdat hij weet hoe het dan gaat. Maar ik weet t niet zeker. Andere mensen laten het van de jongen afhangen en dringen zich niet op.

Het ging best goed, op zich, het bezoekuur voor moeder. Maar toen ze kwam, zaten we nog even te eten, en V vond het erg raar, en hield zich vast aan mijn haar. Ik kreeg hem ook niet los. 

Bij het spelen ging het eerst goed. Maar toen de moeder hem wilde oppakken, protesteerde hij heftig. Hetzelfde gebeurde toen ze hem wilde laten lopen terwijl ze zijn handen vasthield. Niet zo erg denk je dan. Nee.

Savonds wilde hij niet eens in bad, en dat is volkomen ongebruikelijk. Hij houdt zielsveel van baden. Maar nu hield hij me weer hard vast, want ik mocht hem niet loslaten. Na en tijdje zo, lukte het alsnog. 

Snachts merkte ik niets, maar wel vandaag. 

We waren naar S en zijn pleegmoeder op speelbezoek. Ook S had reacties nadat zijn aflos/bezoekmoeder hem bij zich had gehad. Ze hadden aar weinig geslapen.

In de bus waren twee alcoholisten. v's ouders zag ik afhelopen vrijdag onder invloed. En mijn zus dronken op Skype afgelopen woensdag. Ik voel me ingesloten, gevangen. Raar zeker. Maar nu wil ik wel weer wat "normaals". 

Nu ja, ben erg moe van het alles doen ( mijn man zal wel het eind van de week zijn arm kunnne gebruiken), en van het kinderbescherming gedoe.

Morgen komt de begeleidster, dan kunnen we wat praten.

Moe, ik ga naar bed

Straks weer verder met de planning voor de zomervakantie in NL. Ik sprak mijn zus die ook vakantie in eigen land gaat hebben, maar ik kreeg geen sjoege. Dan niet even elkaar zien. Best. Zo zie je maar weer, het is niet zo vanzelfsprekend in orde allemaal. Maar dat verbaasd me niet meer.

Gelukkig kan ik er deze keer sneller overheen stappen. 

Morgen is het bezoekuur vpor de oorspronkelijke moeder van V. Ik zie er heel erg tegenop na de meeting v orige week. 

Mijn man O is opgelucht na de operatie en weer lekker thuis met zijn arm steeds hoger dan zijn hart houdend. Ik heb stom genoeg mijn eigen arm aan de oven verbrand. Heb er gelukkig een zalf voor. O leert ventje V stofzuigen, en de twee zijn gelukkig met dat apparaat.

Een dng met een knop, wielen en lawaai, dat is altijd goed. zoals de motorfiets, haha.

Manlief wordt morgenvroeg aan zijn arm geopereerd. Onstoken gebied moet opgeruimd, en de nauwe tunnel in d epols wat uitgerekt. 

Hij is nerveus, natuurlijk. Ik ben blij, ervan uitgaande dat het goed gaat. Hij heeft er zoveel last van gehad, dat hij zwlf ook lastig werd. Logisch,d at weet ik wel. Maar daarom niet minder onuitstaanbaar af en toe.

Hijz al een aantal weken thuis zijn. Ik hoop een ritme te vinden waarin we allebei af en toe alleen met het ventje thuis zijn, wat anders doen, samen zijn, en pauze hebben. Daar verheug ik me ook op.

Mijn man vind het rot dat zijn trouwring afmoet. 

Zit te denken aan het jochie en de mogelijke adoptie. Het is geen makkelijke kwestie, en ik heb nog geen compleet overzicht er van.

Als ik een stukje lees over de ervaringen van pleegkidneren en pleegouders, waarin bijv staat dat ze de bezoeken van de biologische ouders ervaren als een van de zwaarste dingen, dan slaat mijn hart een slag over. Ik herken het. Het 18 jaar volhouden, als het niet hoeft dmv adoptie, zou dat echt een hele goede zaak zijn. 

De kleine was erg sneu even vandaag, had pijn, en ik hield hem vast, mijn gezicht bij de zijne. Hij liet me niet los, hield me stevig vast aan mijn blouse. Na voldoende troost speelde hij met mijn gezicht, hier zijn de ogen, daar is je mond. Ik zong NNNNeueueuessssssss, toen hij mijn neus aanraakte, en wanneer hij ruw mij neus pakte, antwoorde ik met een gespeelde klaagzang. Een klein theatertje, en we hebben vreselijke lol samen. 

Mijn zoon, ik hou ziels van je, geef je alles wat ik heb, en zal je beschermen met mijn klauwen en mijn tanden. 

Ik wil even iets anders. Morgen hoop ik even tijd te hebben, anders zondag. Maandag wordt mijn man tijdelijk vleugellam, en dan moet ik het meeste doen.

Het was zo'n gekke boel vandaag. Ik heb even heel veel lucht in mijn hoofd nodig, of in mijn longen, of wind in mijn haar. Hoe dan ook, even de hemel aanraken, de toppen van de bomen, de vleugels van e vogels, de staart van een eekhoorn. Even voelen, het lukt best allemaal. 

Dus we waren naar het gesprek bij de kinderbescherming, en de ouders kwamen pas nadat ze per telefoon aan de afspraak herinnerd werden, en we 45 minuten gewacht hadden. Tijdens het wachten vertelde de zaakbehandelaarster dat ze op een andere afdeling ging werken, in de zomer al, dus we krijgen een ander. Heel jammer, want ze is heel goed. 

Ze vroeg verder of we over adoptie wilden nadenken. We hadden dit niet zo snel verwacht, dus daar moeten we nog weer eens over praten. De ouders zullen dan wel een aantal keren per jaar komen, maar dat vind ik ook goed voor V. Op die manier zal hij weten wie ze zijn, en geen fantasieën over ze hoeven te ontwikkelen( waar hij evt naar zou gaan verlangen). 

Maar we hebben eerst het hele gesprek te verwerken, want dat was weer een hele happening. Mobieltjes en eigen verhalen die belnagrijker zijn dan horen hoe het met het kind gaat. 

Misschien raar om te zeggen, maar dat was juist wel goed om te zien, goed om de realiteit te zien.

en dan nog een typerende gezichtsuitdrukking, open en vrolijk. schaatsen was heerlijk. hier een foto van mij alleen. het was heerlijk op het ijs te liggen en te proberen erdoorheen te kijken, de luchtbellen te bekijken en het zwarte ijs. een wedstrijdje winnen, maar dat niet erkend te krijgen bij ma. maar goed. het geluid van de ijzers op het ijs, en van de vallen. het bordje WAK.

eens een kat bevroren, en verdronken, in het ijs gezien.

ik ben hier tien jaar oud.

mijn moeder zei altijd, je krijgt rimpels in je neus, doe dat nou niet. en later, koop een zonnebril. ik heb rimpels in mijn neus nu. konijn, noemde ze me ook, omdat ik mijn neus rimpelde, en mijn voortanden bloot kwamen, ik zei dan: Hè?

wanneer mijn man deze foto ziet, zegt hij: dat ben jij nu nog steeds.

hier foto´s van mij in de achtertuin. ik speelde veel buiten. in de wagen ligt een kat, die eruit wil, maar dat niet mag.

een typerende gezichtsuitdrukking voor mij, nu nog steeds. met gefronsde blik.

het was best een fijn dorp waar ik opgroeide. je kon gewoon de straat op, alles was nog vrijwel veilig. er waren tweespeeltuintjes, de scholen, de boomgaard en alle steegjes en dijkjes. ik had een rood fietsje. ik hield van deze tuinbroek, en huilde toen ik er te groot voor werd. eerst had ik erg naar de broek gezocht, vroeg mijn moeder, maar ze was niet zo geïnteresseerd. toen ik hem vond, bleek die te klein geworden. of ik dus te groot. dat betekende vel, en het zegt mij heel veel. maar het spelen buiten was heerlijk. ik kna me alleen zo weinig "samen" herinneren. maar goed, dat blijkt dus ook in de pychomotorische fysiotherapeutische behandeling, dat de binding tussen mij en mijn ouders al vroeg niet sterk was. maar daar is niks aan te doen. het geeft niet meer, ik ben wie ik ben. en er is niets mis met mij. 

hier een foto van ons drieën, mijn broer, zus en ik.

carnaval waarschijnlijk. dan was ik nog maar drie maanden? dat lijkt me sterk. dan was het misschien een dorpsfeest waarbij iedereen zich ook verkleedde.

ik keek heel erg tegen mijn broer en zus op.

foto van ons drie, ik ben de kleinste. begin zeventiger jaren. op een dijk natuurlijk. ik heb mijn vader er af geknipt. hij ging waarschijnlijk voorop met zijn een meter negentig, lang haar en baard.

hij leerde me schaatsen, en fietsen, en mijn fiets binnenzetten. mijn vader had aan verschillende gevechtsporten gedaan, en kon oa jiu-jitsu. daar was niets leuk aan, vanwege de pijn en de blauwe plekken. 

ja, jeugdfotoos, in navolging van <stokroos´trajectje

hier dan een plaatje van de kleine met zijn geërfde matrozenjas en zijn nieuwe dooe mij genaaide broekje. de muts ligt een eindje verderop.

nu ben ik vesrlaafd, ik wil nog iets naaien.

Pffff.

Vandaag de komende bruid/ vriendin even op bezoek gehad. Eerst over het versiern van de kerk en het feestzaaltje in het hotel gepraat, toen geluncht en  toen over het gastenboek dat ik ga maken gepraat. Daarna gewandeld, waarbij het kleine grote ventje in slaap viel, en daarna nog even doorgebabbeld.

Vond ik wel gezellig zo. Ik kreeg in Nederland nog wel eens zo bezoek, iets samen doen, of gewoon praten. Dat vond ik altijd leuk. Ik mis het. Nou ja, vandaag was het even ouderwets leuk.

De kleine voelt zich nog weer meer beter. 

Vrijdag naar de kindetbescherming. Het gaat dan om hte geven van informatie over de jongen aan zijn ouders. Ik moet me erop boorbereiden, en belde even de zaakbehandelaarster. Even over een paar dingen gesproken, zo weet ik wat zij gaat zeggen, zodat ik dat niet hoef te doen. Ze heeft de ouders gesproken over hoe ze zich noemen, en hen t voorstel gedaan dat ze zich Mama-"naam" en Papa- " naam" noemen, maar ze zijn het er niet mee eens. 

Okee, ik had eigenlijk niet anders verwacht. Het gaat misschien ook om een vorm van verzet. Ik heb in elk geval de opdracht ( nou ja, opdracht), om hen wel zo te noemen. Dat heb ik al een beetje gedaan. 

Ik vind het erg spannend, de beide ouders ook nog niet op deze manier samen gezien. Een keer toen jochies broer pasgeboren was, maar de moeder zei toen geen woord. ( gek eigenlijk, wij waren toen druk met proberen zelf kinderen te krijgen). ( de broer werd pleegkind toen hij een half jaar oud was).

De broek voor het kleine matroosje kwam op tijd af. Op verjaardagsbezoek naar de 81 jarige schoonmoeder geweest. Overgrootmoeder van t jochie blij. 

Ben even bekaf. 

Ik zal proberen morgen een foto te downloaden voor Roos' traject. 

Ik weet nog niet welke. Ik denk dat ik er niet zoveel digitaal heb. Wanneer was de laatste keer met nederlandse familie? Mijn zus en haar zoons met mijn pleegzoon vorig jaar. En de oudste foto? 

De kleine sliep niet nadat hij in bed was gelegd. Het is ook wat licht natuurlijk, en het rolgordijn dat het licht moet versperren, hangt een stukje van het raam af. Mijn man was al even wezen kijken, maar dat hielp niet.

We zijn hier vrij geoefend in, maar als het dan toch weer eens gebeurd, enje bent erg moe, lukt t niet zo goed. Ik ging even later naar de kleine kijken, en die zat rechtop in bed. Hem toch maar opgepakt, een liedje gezongen, en zachtjes verteld over de afgelopen dag. 

Ik vind dat hte lijtk alsof het laatste het meeste helpt. Waarschijnlijk omdat ik heel rustig en zachtjes praat en vertel en zeg dat het een fijne dag was.

Toch maar even gewacht tot de diepe zucht die even later te horen is. Maar nu slaapt ie.

Hij is nog niet helemaal de oude. We gingen toch even naar buiten, en zijn ook naar de winkel geweest. Zelf heb ik me ook wat opgesloten gevoeld, en we zaten dus wat koffie te drinken in het winkelcentrum. Het jochie kon toen even met een groter kind contact zoeken. 

Voor het matrozenbroekje henb ik andere stof gevonden en ben nu weer net zover als met de eerste poging. 

Voor mezelf heb ik nog naar mijn zwarte jurk met kraaltjes en andere versiersels gekeken, voor de bruiloft van een vriendin. Ik heb geen zin in zwart. Ook ben ik wat te dik, en vind het niet makkelijk er schoenen bij te vinden. 

Gelukkig zag ik dat nu de lente/ zomer kleren in de winkels hangen, en ook vrolijke jurken. Nu maar hopen dat ik iets vind in mijn maat. Ik kom niet zo snel in de stad, en ben wat afhankelijk van het winkelcentrum in d ebuurt. Maar daar zijn veel winkels. 

Ik vind naaien wel leuk. Mijn moeder had een oude singer die vast stond op een tafeltje, met een groot wiel en ene groot pedaal. Niet electrisch dus.

Waar zou die Singer nu zijn? 

Nou ja, dat is meestal gevaarlijk terrein, de dingen van mijn moeder. 

De naaimachine die ik nu heb was van mijn schoonmoeder, die niet meer kan naaien. Ben er heel blij mee. 

Ik ga zo verder naaien. Ik denk dat de kleine nu diep genoeg slaapt. 

Het is minder koud, maar het lijkt nog niet op lente. Alleen de narcissen bloeien. De rhodondendron die laatst bloeide, hebben het opgegeven. 

Oude wijzen uit Sogn voorspellen een lange periode met kou en neerslag. 

Maar goed, daar kan ik dus niets aan veranderen. Ik heb een dikke jas, en wandel elke dag, met of zonder kinderwagen. 

Op de grote tafel liggen allerlei projectjes. Een speelkoffertje en een matrozenbroek voor de kleine, bijna af. Papier voor het gastenboek dat ik ga binden voor een vriendin die in mei gaat trouwen. Een haakwerkje. 

Manlief is met zijn pak en mijn jurk naar de stomerij. Maar misschien vind ik nog een andere jurk. In elk geval heb ik nog geen schoenen, en geen panty-p  ;-)

En geen sjaaltje, en geen tasje. Maar die laatste drop ik waarschijnlijk, ik word zo onhandig met tasjes. 

De bruiloft is al gauw, en het moet allemaal gala. Wat wel erg leuk is, is dat ik kan helpen, met dat boek, en de bloemen klaarzetten in de kerk. Mijn vriendin en haar man gaan voor de tweede keer trouwen voor het eerst met elkaar. De meeste gescheiden mensen die ik ken, willen niet nog een keer. Dus dat vin dik ook wel bizonder.

En het feest is in een superhotel aan het mooie fjord met uitzicht op de gletsjer en en en.... Wij gaan er overnachten, hoera! En dan met gelukkige pasgetrouwden ontbijten, he, gezellig! 

Maar eerst dus vanalles en nog wat. 

Oef, het gaat beter met de kleine man. Hij is wel een poepie saggerijnig af en toe, maar dat is begrijpelijk. Vandaag vloog er gelukkig weer speelgoed door de lucht. Ook is ie weer aan t oefenen in het klimmen en lopen.

Dankzij de koorts en het zweten, heeft de kleine weer uitslag. Vorig jaar had hij het een beetje, maar deze keer erger. De dokterzei toen dat het atopisk eczeem was, niet vanwege allergie, maar door warmte. 

Maar misscjine is het nu iets anders. Ookal is het duidelijk op plaatsen waar hij zweet.

Hij had het al voor hij het medicijn kreeg. Nu dus eerst met de franse haverzalf proberen. De cortizonzalf maar even laten voor wat ie is. Maar mooi dat ik even dacht dat het vlekken waren ifm hersenvliesontsteking... Moest ik toch even met een glas erop drukken, en de jongen dubbelvouwen, teen aan zijn neus, zonder geschreeuw. 

Bedankt voor de begripvolle reacties!

Even wat minder hier. Het jochie is na drie dagen beter, weer ziek. Nu is het keelontsteking veroorzaakt door een bacterie. Antibiotika dus.

Hij had hoge koorts die niet voldoende verminderde met paracet, dus kregen we de raad naar het ziekenhuis te gaan. 

Dat was gisteren, en we hoefden savonds geen speelgoed op te ruimen, want alles stond nog als de avond ervoor. Vandaag speelde hij heel even. Gelukkig slaapt hij veel. 

Ookal weet je dat het best goed komt, zit je toch even in de rats. Of eigenlijk de hele tijd, een kleine beetje bang. 

Groetjes, de verpleegster

Waar staat ons lichaam voor?

Wat is het voor iets?

Is het alleen een gereedschap, een transportmiddel, een gebruiksoorwerp?

Wat kan het nog meer zijn? 

Een veilige haven? 

Genotscentrum?

Informatiepunt?

Veilige haven... Daar wil ik wat mee.

Het zonnetje scheen vandaag en ik liet me in de maling nemen, de wind was ijsssssskkkkkkkkoud! Het aquarium bezocht, en deze keer begreep V wat hij zag, Pinguins! Collegapleegmoeder met zoontje S was er ook. S is een maand ouder, en loopt al zonder hulp, maar praat niet, zelfs geen gebabbel. Hij zal een bepaalde handicap houden. Maar mijn god, wat een practige lach tovert hij in zijn eigen gezicht! Elk kind is weer een wonder op zichzelf. 

Als hij er tegen kon, had ik hem een flinke knuffel gegeven. 

Zie ook de volkskrant van vandaag. 

Het lijkt er dus inderdaad op dat Nederland geen openheid van zaken wil geven, vooralsnog. Zoals Moenmoen schreef in haar dagboek.

Verder las ik een interessant stukje over de verschillen in politieke partijen in Suriname, en waarom Bouterses partij zoveel steun en parlementariers kreeg. Ook over het handjeklappen in westerse politiek gelezen, ookal lijkt/is die veel minder gruwelijk, maar het principe is niet anders. 

Nederland moet 'geen enkele haast maken' met het overdragen van dossiers over Suriname uit de jaren '80. Dat vindt Tweede Kamerlid Han ten Broeke van de VVD.'Dit lijkt mij geen topprioriteit', stelde hij vrijdag. De regering kan zich veel beter eerst inzetten voor een internationale veroordeling van Suriname of voor sancties, vindt Ten Broeke.

Ook CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier, zelf geboren in Suriname, vindt het belangrijker om duidelijk te maken dat de gebeurtenissen onacceptabel zijn. Ze sprak van een afleiding door de Surinaamse overheid. 'Laat de Nederlandse regering dit verzoek maar op zijn merites beoordelen', stelde ze.

Plaatje compleet
SP-Kamerlid Harry van Bommel vindt het wel van belang dat Paramaribo inzicht krijgt in de dossiers. 'Dat is nodig om het plaatje compleet te maken', stelt hij. Hij wil documenten van de militaire inlichtingendienst inzien evenals codeberichten die ten tijde van de coup in Suriname zijn verstuurd. Die moeten duidelijk maken of er sprake was van Nederlandse (militaire) betrokkenheid bij de staatsgreep in 1980.

De Surinaamse minister van Buitenlandse Zaken Winston Lackin liet eerder op de dag weten dat hij Nederland om inzicht in de dossiers zal vragen. In de recent aangenomen en omstreden amnestiewet wordt voorzien in een commissie die de waarheid over de Decembermoorden in 1982 boven water moet krijgen. Volgens Lackin zijn de dossiers daarvoor een belangrijke bron.

Welterusten allemaal!

Besluit is genomen, de jongen gaat pas volgend jaar na de zomer naar de dagopvang. Zat ik toch even weer te kijken naar welke ik ook al weer goed vond. Een vriendin had het over Montessori, maar die zou ik moeten bezoeken. Als ik over Montessori lees, wordt ik een beetje kriegel. Ik ben een Reggio Emilia fan. De dagopvang in ons dorp is daarop gebaseerd, maar er is er nog een, niet zo ver weg, en die heeft zelfs in januari een prijs gewonnen, leuk! Er blijken mensen te weken die eerst hier werkten, en die kennen we dus. Grappig. Vond ik meteen uit dat er misschien wel werk is voor een beeldend kunstenaar. Atelierista is ook iemand die prjecten bedenkt en uitvoerd in zo'n dagopvang. En daar kun je een crusus voor doen, in zweden. He, misschien ook wel in Nederland, want ik kan niet zweeds. Daar dacht ik niet eens aan. Nou ja, het zijn maar spontane brainstorm ideetjes.

Maar ze maken me wel heeeeeel vrolijk! 

Ik zag eens in het stedelijk in Amsterdam een expositie over Reggio Emilia, de historie van de stad, de filosofi, en de kunst van de kinderen daar. En ik vond het onvergetelijk. 

Ik heb ook een paar jaar bij een werkplaats gewerkt voor kinderen, op de houtafdeling. Dat was vreselijk leuk, en ik vond dat dit iets is waar ik meer mee wilde doen. Maar na twee jaar, en veel geleerd, had ik zin om er meer uit te kunnen halen. Maar toen verhuisde ik dus en ging op de school hier werken. Nog meer geleerd, maar mis ook hier weer iets. 

Grappig. Vind het nu even helemaal n iet erg als ik er zo bij na denk. 

Een kind heeft honderd talen.

Een ex wil me weer eens zien. Typisch, want het was net vandaag 19 jaar geleden dat we een relatie begonnen. Ik dacht er toevallig nog aan, en kreeg vervolgens een mail van de ex. Hij komt na de Pasen naar de stad, en vraagt of ik tijd heb ook naar de stad te komen.

Hier moet ik echt even over nadenken. Een aantal jaren terug, ontmoette ik hem ook in de stad. En mijn eerste reactie is nu ook, ja, waarom niet? Maar toen was het een vreemde bedoening, saai ook. Ik heb vreselijk van die man gehouden, eigenlijk teveel. De relatie deed zelfs pijn, daarom ben ik er ook mee opgehouden. Maar ik heb okk hoeie herinneringen natuurlijk. Toch is dat dan niet hetgene dat boven blijft drijven bij een ontmoeting. Het is de vreemde gewarwording dat de man heel anders is dan het beeld dat ik van hem had. En ookal ben ik open, hij heeft niets te bieden. Een interessant gesprek zou best tof zijn. Maar de laatste keer kwam ik toch van een koude kermis thuis. 

Ooit belde hij me op, en ik moest hem vertellen dat ik opgenomen was in een ziekenhuis met een depressie, zodat hij daar rekening mee kon houden. Maar hij hield er geen rekening mee, het gesprek ging over hem, en ik moest hem dwingen het af te ronden en lag toen de hoorn op de haak. 

Zo is die man, egocentrisch. 

Conclusie is wel eigenlijk dat het energieverspeling is hem even te ontmoeten. De man waarvan ik hield is er niet ( meer). Maar moet er toch even bij stil staan. Hij wil immers mij zien ( opgepast! Waarom denk je ? Haha, het is een val...) 

Gelukkig lach ik er al lang om. Veel te grote verschillen, en op een manier dat we ekaar helemaal niet begrijpen, ookal zijn we verschillend. Ik ben iemand die dan een lekker bakkie wil doen samen. En ik weet dat hijd aar geen geld voor wil neerleggen, dus dan ben ik zo dat ik een bakkie voor hem wil halen, maar dat mag dan niet. 

Een kopje thee in mijn toenmalige ateliertje wilde hij wel. Daar zaten we dan, op het koude donkere zoldertje, ipv in de zon ( immers een zon die zich zelden laat zien). Maar goed. Godzijdank lang geleden. 

Ik zou me waarschijnlijk nog weer minder ergeren, dat is natuurøijk wel prima. Maar er blijft dan zo weinig over ineens. Dat is niet met iedereen zo waar je een kloof mee ervaart. Maar met deze man wel. Dus als peiling voor hoe ver ik van toen vandaan ben gekomen, zou het interessant zijn. Ik weet verder dat het hem best goed vergaat, dus daar hoeft het niet over te gaan. 

Nou ja, ik heb genoeg aan me hoofd, dus dit laat ik maar voor wat het is.

Toch even gewandeld, tussen de sneeuwbuien door en voor het eten maken.

De zon scheen, en ik kwam twee mensen tegen om mee te praten. Eerst de buurman, ook mijn collega, die van knuffels geven houdt. Altijd goed. 

Toen de collega van mijn man, een finse. Toen had ik dus geen uur meer, en een korte versie wandeling gemaakt. Wel even in de zon wat cacao gedronken met het zicht op het fjordje. Een kajak kwam voorbij. 

Nu droom ik over Zeeland. Ben een zeeuwse, ookal vertokken we toen ik 13 was. Zeeuwsvlaamse eigenlijk. Maar ik wil niet op vakantie helemaal in zeeuwsvlaanderen, het is te rijk aan herinneringen. Waar zullen we dan naar toe? Beveland, Schouwen Duiveland? Goeree Overflakee? Geen idee. 

Ken mijn eigen land niet. 

Maar t zou me hoe dan ook goed doen. Even 'thuis' zoals dat diep in mijn hart zit, toch. I

Sliep maar half. Bij de korte wandeling na de lunch, viel wel de kleine snel in slaap. Zelf werd ik erg warm, terwijl er een ijzige wind staat. Akelig warm, ziek warm. 

Ben ik toch nog ziek? Oh, mijn geduld raakt op. 

Wat nu, toch die geplande wandeling maken, goed ingepakt? Verheugde me er zo op. Het zou ook goed zijn voor mijn kop, alles weer op een rij te krijgen, en wat frustraties eruit. 

Was het Kierkegaard die iets over lopen zei? Ik loop me naar ( geestelijke) gezondheid. Zo is het in elk geval voor mij.

Vannacht niet genoeg geslapen, het ventje moest weer bij mama in bed. Geeft niks, ga ik nu weer slapen. Het sneeuwt buiten. 

Ik weet niet of ik morgen naar N ga om mijn vriendin te ontmoeten. De kleine gaat dan mee, en we meteen een keer overstappen. Ach, wat zeur ik. Nja, dan zijn we er voor de lunch, en daarna moet de kleine slapen. In N wordt heel veel gegraven en gebouwd, dus een wandeling is waarcshijnlijk geen goed idee. En of ikpuf heb? Maar afgesproken dat ik morgenvroeg een berichtje stuur. Dan kunnen we het alsnog dinsdag doen. Dan vast meer puf.

Morgen blijft manmetje nog in bed, of thuis in elk geval, hij is nog ziek. De kleine en ik hebben wel last van pijnlijke hoest, maar zijn verder behoorlijk beter. Ik zou evt een extra lange wandeling met de kinderwagen kunnen maken, terwijl de kleine slaapt. Ik heb in alle soorten weer met de wagen gewandeld, dus dat maakt ook morgen niets uit. Het is een plan b, of a.

Dat is wel prettig, een plannetje voor ontspanning. 

Ja

April doet wat ie wil, dat kun je vandaag wel zien! Regen, zon, wind, natte sneeuw, zon, natte sneeuw, zon enz.

Aan de wandel kon ik zo verse bloemen van de rododendron oprapen die van de struiken waren afgeblazen. Heb ze in en schaaltje gelegd. Ook maar wat narcissen, een paar nog maar die open zijn, uit de tuin gehaald, en in een vaasje gezet.

Surfen op het net over vakantie in Nederland. Naar 1 plekje, of ook wat dichterbij vrienden in Groningen? Het is wel lekker bepaalde bekende plaatsen links te laten. 

Gelderland weer? Salland?