Driedubbeltjes dagboek

en dan nog een typerende gezichtsuitdrukking, open en vrolijk. schaatsen was heerlijk. hier een foto van mij alleen. het was heerlijk op het ijs te liggen en te proberen erdoorheen te kijken, de luchtbellen te bekijken en het zwarte ijs. een wedstrijdje winnen, maar dat niet erkend te krijgen bij ma. maar goed. het geluid van de ijzers op het ijs, en van de vallen. het bordje WAK.

eens een kat bevroren, en verdronken, in het ijs gezien.

ik ben hier tien jaar oud.

mijn moeder zei altijd, je krijgt rimpels in je neus, doe dat nou niet. en later, koop een zonnebril. ik heb rimpels in mijn neus nu. konijn, noemde ze me ook, omdat ik mijn neus rimpelde, en mijn voortanden bloot kwamen, ik zei dan: Hè?

wanneer mijn man deze foto ziet, zegt hij: dat ben jij nu nog steeds.

hier foto´s van mij in de achtertuin. ik speelde veel buiten. in de wagen ligt een kat, die eruit wil, maar dat niet mag.

een typerende gezichtsuitdrukking voor mij, nu nog steeds. met gefronsde blik.

het was best een fijn dorp waar ik opgroeide. je kon gewoon de straat op, alles was nog vrijwel veilig. er waren tweespeeltuintjes, de scholen, de boomgaard en alle steegjes en dijkjes. ik had een rood fietsje. ik hield van deze tuinbroek, en huilde toen ik er te groot voor werd. eerst had ik erg naar de broek gezocht, vroeg mijn moeder, maar ze was niet zo geïnteresseerd. toen ik hem vond, bleek die te klein geworden. of ik dus te groot. dat betekende vel, en het zegt mij heel veel. maar het spelen buiten was heerlijk. ik kna me alleen zo weinig "samen" herinneren. maar goed, dat blijkt dus ook in de pychomotorische fysiotherapeutische behandeling, dat de binding tussen mij en mijn ouders al vroeg niet sterk was. maar daar is niks aan te doen. het geeft niet meer, ik ben wie ik ben. en er is niets mis met mij. 

hier een foto van ons drieën, mijn broer, zus en ik.

carnaval waarschijnlijk. dan was ik nog maar drie maanden? dat lijkt me sterk. dan was het misschien een dorpsfeest waarbij iedereen zich ook verkleedde.

ik keek heel erg tegen mijn broer en zus op.

foto van ons drie, ik ben de kleinste. begin zeventiger jaren. op een dijk natuurlijk. ik heb mijn vader er af geknipt. hij ging waarschijnlijk voorop met zijn een meter negentig, lang haar en baard.

hij leerde me schaatsen, en fietsen, en mijn fiets binnenzetten. mijn vader had aan verschillende gevechtsporten gedaan, en kon oa jiu-jitsu. daar was niets leuk aan, vanwege de pijn en de blauwe plekken. 

ja, jeugdfotoos, in navolging van <stokroos´trajectje

hier dan een plaatje van de kleine met zijn geërfde matrozenjas en zijn nieuwe dooe mij genaaide broekje. de muts ligt een eindje verderop.

nu ben ik vesrlaafd, ik wil nog iets naaien.