Driedubbeltjes dagboek

Ik zie nu hoe licht ik de reacies van V op het verplichte bezoek beschreef gister. Toen we het aan onze begeleidster beschreven vanmorgen, deed het haar pijn, dus het is niet gewone eenkennigheid. Dat laatste geeft niet zo'n langdurige reactie bij hem. De zaakbehandelaarster belde ook om te horen wat we willen aangaande adoptie, en ze kmt binnenkort langs. Ik vertelde over het bezoek, en zij reageerde ook. Ze zal er met de biomoeder o ver praten. Ik ben vreselijk lij dat het zo seieus genomen wordt. De klene kan inderdaad niet veel anders. Maar het is dan ook niet normaal dat een volwassene zich zo opdringt tegen de zin van een knd in. Ik denk dat hij al zo bozig, bang en cseptisch reageert wanner ze komen met hun toezichthouder, omdat hij weet hoe het dan gaat. Maar ik weet t niet zeker. Andere mensen laten het van de jongen afhangen en dringen zich niet op.

Het ging best goed, op zich, het bezoekuur voor moeder. Maar toen ze kwam, zaten we nog even te eten, en V vond het erg raar, en hield zich vast aan mijn haar. Ik kreeg hem ook niet los. 

Bij het spelen ging het eerst goed. Maar toen de moeder hem wilde oppakken, protesteerde hij heftig. Hetzelfde gebeurde toen ze hem wilde laten lopen terwijl ze zijn handen vasthield. Niet zo erg denk je dan. Nee.

Savonds wilde hij niet eens in bad, en dat is volkomen ongebruikelijk. Hij houdt zielsveel van baden. Maar nu hield hij me weer hard vast, want ik mocht hem niet loslaten. Na en tijdje zo, lukte het alsnog. 

Snachts merkte ik niets, maar wel vandaag. 

We waren naar S en zijn pleegmoeder op speelbezoek. Ook S had reacties nadat zijn aflos/bezoekmoeder hem bij zich had gehad. Ze hadden aar weinig geslapen.

In de bus waren twee alcoholisten. v's ouders zag ik afhelopen vrijdag onder invloed. En mijn zus dronken op Skype afgelopen woensdag. Ik voel me ingesloten, gevangen. Raar zeker. Maar nu wil ik wel weer wat "normaals". 

Nu ja, ben erg moe van het alles doen ( mijn man zal wel het eind van de week zijn arm kunnne gebruiken), en van het kinderbescherming gedoe.

Morgen komt de begeleidster, dan kunnen we wat praten.

Ik wil even iets anders. Morgen hoop ik even tijd te hebben, anders zondag. Maandag wordt mijn man tijdelijk vleugellam, en dan moet ik het meeste doen.

Het was zo'n gekke boel vandaag. Ik heb even heel veel lucht in mijn hoofd nodig, of in mijn longen, of wind in mijn haar. Hoe dan ook, even de hemel aanraken, de toppen van de bomen, de vleugels van e vogels, de staart van een eekhoorn. Even voelen, het lukt best allemaal. 

Dus we waren naar het gesprek bij de kinderbescherming, en de ouders kwamen pas nadat ze per telefoon aan de afspraak herinnerd werden, en we 45 minuten gewacht hadden. Tijdens het wachten vertelde de zaakbehandelaarster dat ze op een andere afdeling ging werken, in de zomer al, dus we krijgen een ander. Heel jammer, want ze is heel goed. 

Ze vroeg verder of we over adoptie wilden nadenken. We hadden dit niet zo snel verwacht, dus daar moeten we nog weer eens over praten. De ouders zullen dan wel een aantal keren per jaar komen, maar dat vind ik ook goed voor V. Op die manier zal hij weten wie ze zijn, en geen fantasieën over ze hoeven te ontwikkelen( waar hij evt naar zou gaan verlangen). 

Maar we hebben eerst het hele gesprek te verwerken, want dat was weer een hele happening. Mobieltjes en eigen verhalen die belnagrijker zijn dan horen hoe het met het kind gaat. 

Misschien raar om te zeggen, maar dat was juist wel goed om te zien, goed om de realiteit te zien.