Driedubbeltjes dagboek

Vanmiddag was V's biologische moeder op bezoek. Deze keer had ik de tafel klaargemaakt voor vingerverf workshop. Dat werd goed ontvangen, we deden allemaal mee, ook de toezichtshoudster. 

Nu zat V met zijn moeder te schilderen en te kliederen en hij keek, glimlachte en babbelde. Ik dacht even dat het nu vast beter zou gaan als ze samen op de grond gingen spelen. Maar moeders raakte haar concentratie inmiddels alweer kwijt, en ik moest toeschieten. Ze mocht hem ook geen drinkengeven( van het kind zelf mocht t niet), en hem ok niet uit zijn stoel tillen. Spelen ging ook niet. Ik was even de schilderwerkjes drogen, en mijn man werd razendsnel door ons lieve manneke opgezocht met bange blikken en gehuil. Drie keer maakte de jongen duidelijk hoe het voor hem is, onveilig. En ik ben zo ontzettend blij dat hij laat zien dat hij weet dat wij er zijn, en dat we er voor hem zijn. Toch was ik verrast over hoe het verloop toch weer was, ondanks een goede start van het bezoek. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ook ik reageer op moeders aanwezigheid, dwz dat er iets met r is, dat mij ook onrustg maakt. Op dat moment hou ik mijn hoofd koel, maar achteraf merk ik het. Ook ons kind merkt het toch weer achteraf, zijn reacties waren er weer. 

In het aquarium waren vooral de gewone visaquariums interessant voor ons kleinste familielid. Hij werd al vlug hongerig en moe van al het nieuwe en de vele mensen. Aapjes, krokodillen en andere spannende beesten waren volkomen oninteressant. 

Er wordt gebouwd aan een nieuwe pinguin/ zeeleeuwen- bad met tribune. 

Vandaag gaan we naar het Aquarium. Had nog het broertje en zijn pleegouders uitgenodigd, maar die zijn weer ziek. Het zonnetje schijnt! Hoera voor de zon! 

Weer begonnen aan t opruimen in fotos op computer. En buiten gefotografeerd voor project takken. Heel goed voor me! Ben weer dankbaar en goed gehumeurd. 

Det gode skal en hygge i fjell, det onde skal en skrive i snø.

Het goede houw je in steen( gebergte), het boze schrijf je in de sneeuw.

Deze tekst kreeg ik op een houten hart van een vriendin gister. 

In het gebergte, of in de steen beeldhouw je dus het goede. Ik weet alleen niet zo snel meer of het woord beeldhouwen hier op zijn plaats is. Ik kom alleen op de noorse bewoordingen, en vertaal het iets te letterlijk. Hakken! Het zal hakken betekenen! Of?

Verder vindt ik het woord 

GEBERGTE

Vreselijk mooi.

Ik ben wat down vandaag, heb heel akelig gedroomd ook. Heb het teveel aan haakspullen opgeruimd. Ik wil best wat haken, maar ook mijn tijd gebruiken aan mijn kunstwerkjes. 

Ik vraag me af waar we in de zomervakantie naar toe gaan. Vorig jaar waren we in nederland, en ik heb best weer zin. Heb nog niet HET plekje gevonden, maar dat doet er niet zoveel toe. Tips zijn welkom! 

Met het jochie kunnen we nu in elk geval fietsen, en hij zal ook wel gaan lopen. 

Misschien even in de buurt van de stad waar ik het laatst woonde, in t noorden des lands. Maar dan toch weer naar midden nederland denk ik? 

We houden heel erg van natuur en wandelen en fietsen, maar hebben wel een bakker in de buurt nodig bijvoorbeeld. Lijkt me ook zo gezellig, want dat mis ik hier. Misschien omdat ik naast de bakker opgegroeid ben...

Het zou wel leuk zijn om een plek te bezoeken waar ook andere kleine kinderen zijn.

Trouwens, de eerste die ik vroeg of ze iemand wist bezoekfamilie voor V te zijn, zit er nu hard zelf over te denken, en het is een vreselijk lief mens, met hele lieve dochters!

Naar bed, naar bed zei Duimelot.

Eerst nog wat eten... 

Nee! Naar bed nu. En ook geen greys anatomy meer kijken! Naar bed! Lekker slapen tussen de schone frisse flanellen lakens...

Welterusten

Een stuk beter.

Sprak ook de kinderbescherming over de psychische belasting van het pleegouderschap. Ze noemde adoptie, over een aantal jaren misschien mogelijk. Dat is goed. Ik hoop dat het kan. 

Vandaag stond ons jochie zonder zich vast te houden, dwz hij strekte zijn benen recht omhoog,glimlachte en ging weer zitten. Wijsneus. Veel te slim al( bij wijze van). 

Hier hebben we geen voorjaarsvakantie, wel de Wintervakantie!

Volgende week dus.

Eerst maar eens beter worden, voel me al een stuk beter. Dan wat dingen op een rij en een prioritering maken. Volgens mij hebben we echt een bezoek- familie nodig, en snel. Binnen ons directe netwerk is er helaas geen, maar ik ga vragen of iemand iemand kent. Dan met de kinderbescherming aan de slag: verander de frequentie van bezoeken maar en verleng de bezoektijd tot 2 uur. Als ik er nu al om vraag, komt het misschien in d eherfst ofzo. Heb eigenlijk het idee, dat de moeder de frequentie ook te hoog vindt, om andere redenen. En dan gewoon samen tekenen, iets eten en drinken, een wandeling maken etc, zodat we niet in het op schoot zitten blijven steken meer. Het is moeilijk hoor, zulke bezoeken sturen, geloof me. 

Mijn man is erg onder de indruk van hoe ik me gedraag tijdens deze bezoeken, omdat ik zoveel mogelijk laat zien dat ze welkom zijn, ik ben vriendelijk en ik vertel iets,  help even etc. 

In de evaluatie kwam ook naar voren dat V misschien nog heelmaal niet naar het kinderdagverblijf kan, en dat wij het thuiszijn tussen ons tweeën verdelen. Dan begint V evt als hij 2 is. Volgend jaar januari bijvoorbeeld. Ik zie hem op de een of andere manier ook nog niet 8 uur per dag in het KDVerblijf. Maar straks wel. 

Ik lig ziek op bed. Gistermiddag kreeg ik het gevoel, niet in mijn buik, maar in mijn hals. Raar, vond ik. 's Avonds begon mijn hele lichaam zich te wringen. Pas om drie uur snachts kon ik overgeven. Ik had toen wel geslapen. Manlief voelt zich ook niet zo heel lekker, maar doet alles in huis en met de kleine jongen. Het ventje had eergisteren wat diarree. 

Vandaag overdag veel geslapen. 

Morgen blijft mijn man misschien ook thuis. Ookal als het wat beter gaat weer, vind ik dat we niet meer op onze laatste loodjes moeten doorgaan. 

Vrijdag was de kinderbescherming samen met de pleeggezinnendienst bij ons. Of we niet iemand wilden zoeken die ons jochie een weekeind per maand oid kan hebben. 

Ik heb ook duidelijk gemaakt hoe slecht ik het voor het manneke vind dat hij zoveel bezoek krijgt van zijn bio-ouders. Hij reageert er slecht op. Ik kreeg wel tips, maar verder weinig sjoege. Daar lig ik dan wakker van. 

Ik vond het gesprek van 3 uur! wat lamlendig. Het lukte mij niet om eerlijk mijn mening te geven. Bah.

Ookal ken ik deze dames een beetje, toch hebben ze geen idee ove rhet jochie, want die zien ze vrijwel nooit. Er dan opeens over praten alsof het ineens mijn kind niet meer is... dan kruip ik in mijn schulp. 

Of de moeder zich mama( met voornaam eraan vastgeplakt)  kan noemen enzo... Dat gaat toch tegen mijn gevoel in. waarom er niet eerder over gesprken is, weet ik niet, ik heb het in elk geval al eerder aangekaart. Ik heb mijzelf niet mama genoemd in het bijzijn van de moeder, uit angst voor haar psychische gesteldheid, die dan weer een reactie teweegbrengt bij het kindje. Nu moet ik wel, maar weet nog steeds niet wanneer er nu met haar gesproken wordt hierover. 

Ik weet wel dat er niet zoveel tegen vanalles en nog wat te doen is; je kunt maar moeilijk samenwerken met de ouders die eigenlijk alleen zichzelf zien. 

Maar waarom ze over de bol aaien? 

Er zijn veel dingen waarover ik wat te zeggen zou hebben; zal ik mijn mond open doen, en waar begin ik mee?

Hehe, bubbels... We zijn nogal moe. Ik denk dat het zieknhuisbezoek rondt deze tijd ons herinnerde aan het eerste bezoek daar. We moeten nog wel de resultaten afwachten,maar ik heb vertrouwen.

Vandaag vier jaar getrouwd, hieperdepiep hoera!

Ook waren we naar t ziekenhuis, want het manneke werd onderzocht voor hep B en C. Zal wel goed zitten, zei de arts. Toch had ik wat gehuild smorgens, bang voor mijn kind. 

Gelukkig herinnerde mijn man zich dat we in contact probeerden te komen met de kinderpsychologe die een autoriteit is op het gebied van kinderen zoals V. We willen een paar dingen vragen over de bezoeken van de biologische ouders, en Vs reacties daarop. 

De arts beloofde met de psychologe te praten en vragen ons te bellen.

Het armpje van het ventje is nog mollig en klein, dus de adertjes maar moeilijk te vinden. De jonge verpleegster riep er een oudere bij, die het overnam. Mijn man stond er afgrijzend bij, en ik zou hem bijna de kamer uitgestuurd hebben, ware het niet dat V lekker op schoot zat. Er kwam wel een huil natuurlijk, maar niet zo'n erge.

Kwamen we gek genoeg twee andere pleegmoeders in het ziekenhuis tegen, en de buurman die vandaag ziekenhuisclown was. 

V vond niets om te lachen. 

Nu spaghetti bolognese à la Driedubbeltjes. Mmmm

Morgen is onze trouwdag. We trouwden vier jaar geleden.

En we moeten om 11 uur naar het ziekenhuis, om het ventje te laten onderzoeken. Er is niet iets wat wij merken, en misschien echt niets, maar evt een infectie doorgegeven door zijn biologische moeder. Dus een beetje eng.

Het zal wel goed gaan. 

Er waait vanavond een hele harde wind. Ben aan het haken, een romper voor de jongen. Ik vond vorig jaar een plaatje met beschrijving, maar het lukte toen niet om voor de Nationale Dag van Noorwegen = 17 mei, het af te krijgen. 

Nu dus een grotere versie aangevangen. Ik heb er nu niet de juiste beschrijving ervan, maar ik volg gewoon een romper die nu nog te groot is. Heb ook de strmepen veranderd. Het zijn natuurlijk de kleuren rood, wit en blauw, maar ik maak de rode streep wat breder, zodat het volgens mij meer klopt met de hoeveelheid rood in de noorse vlag. 

Natuurlijk ook fijn dat het de kleuren van de nederlandse vlag zijn ;-)

Eigenlijk zal hij op die feestdag een klein klederdrachtje aan hebben, maar dan doe ik de gehaakte romper gewoon op de dagen ervoor en erna en in de zomer enzo. 

Heb ook, impulsief?, garen en een breischema besteld van een bolerovestje voor mezelf. Nee, niet in de driekleur, maar lichtblauw natuurlijk. ( vind ik mooi, en staat bij mijn ogen).

het is heeeeeeel lang geleden dat ik heb gebreid, op de lagere school nog. Oei. 

Het is natuurlijk niet handig met armen waarvan de zenuwen in de knel zitten, maar goed. Ik vind het zo leuk.

Ik heb niets speciaals geerfd van mijn moeder ( wel een armband toen ze nog leefde), maar nam de handwerkspullen mee. 

Toen ik in een depressie zat, leerde ik haken als arbeidstherapie. Ik herinnerde me bij het leren ineens dat ik had gekeken hoe mijn moeder haakte. Een leuke herinnering. Nabijheid. Zelfs nu nog.

Toen ze stervend in het ziekenhuis lag, en ik nog hedeeltelijk in mijn depressie last had van bepaalde ruimtes en tunnels en openbaar vervoer, zat ik te haken. Dat hielp. Ik had er als klein meisje van zeven, acht jaar een hekel aan, handwerken! 

Maar nu woon ik in dit noordse land, waar handwerk goed aangeschreven staat, en er is geen juf die de flinke meisjes voortrekt. Ik zal ook wel lastig geweest zijn... ;-p

Mijn hoop is dat het breien gaat lukken, misschien kan ik dan een pinguinpak voor de jongen maken, en naar het Aquarium gaan, hahaha!

Ondanks de regen vanmorgen toch al vroeg naar buiten geweest met het manneke op mijn rug. Hij is al( haha)twee dagen erg afhankelijk, en even naar buiten leek me een goed idee. Het regent, maar een rood zuidwestertje op zijn koppie was toch voldoende. De fopspeen kwam uit zijn mond en hij had wel wat aan te wijzen en te vertellen, mooi zo.

Ik denk dat er iets in zijn ontwikkeling is dat hij weer even wat babydagen heeft. Dat mag hoor, geen probleem. Moet ik alleen maar even wat geduldiger zijn. Lekker op schoot veel knuffelen en druifjes snoepen is alleen maar goed.

Het sneeuwt, regent en het dooit. De vogels zijn LUID. Komt de lente eraan?

Ik liet in elk geval de dikke jas thuis voor het wandelen, gewoon een fleece en mijn regenjas aan. Wel een muts op nog.

V is nogal aanhankelijk, Blijf Bij Mij Mama, ga niet naar de open keken, pak me op enz.

Zo'n dag dus even. 

Ik lag vannacht na het verschonen van de kleine jongen nog wel na te denken. Mijn armen waren ook weer erger( prikken en ongevoelig). 

Toch even over mijn moeder nu; hoe ze zei dat ze zelf toch zo'n goeie jeugd had gehad. Maar ze vertelde dan alleen over vrienden en zwemmen en zeilen, niets over haar ouders of haar broertje. 

Ove rhaar vader zei ze eigenlijk nooit iets, en hij kwam niet naar haar crematie. ( nu word ik even boos). Ik denk datik wel deels weet wat er mis was, ik hoefde die man ook niet meer te zien nadat ik me bepaalde dingen ging herinneren. 

Over haar moeder( de oma waar we erg van hielden trouwens) zei ze dat ze haar eens van de trap had geslagen, omdat ze haar haar had afgeknipt( mooie krullen). 

Het broertje was verwend en werd voorgetrokken.

Na de dood van mijn oma, kon mijn moeder zich haast niet aan haar familie laten zien, omdat ze zo op haar leek. Mijn zus en ik lijken weer erg op mijn moeder, zoals bij de meeste andere families men op elkaar lijkt.... Toch?

Terug naar wat ze zei: ze meende wel dat ze spijt had en een schuldgevoel pmdat ze me niet beschermd had, maar ze zei ook op een bepaalde toon dat ze het zelf toch goed had gehad( een toon als: en waarom lukte jou dat dan niet?) . 

Ik kan me mezelf herinneren als een kind dat wel sterk was, maar haar moederheel erg hard nodig had( zoals dat normaal is), en die niet dat contact, die verbintenis kreeg met haar moeder. Het gaf me het gevoel dat er iets mis was, met mij of... Ja dan liever iets mis met jezelf natuurlijk( zoals knderen dat beeld van hun oiders moeten heelhouden).

Mijn moeder vertelde me nooit iets, legde nooit iets uit, hielp niet enz. Ik had daar erge last van. Ik kan me een heleboel momenten van zulke desinformatie herinneren.  Ik liep dan door het dorp naar het buurthuis, omdat ik een speldje van de avondvierdaagse ging halen, en voelde me ellendig en eenzaam en dom. 

Een andere keer speelde ik clarinet in een orkest en een van de anderen piept hard met zijn clarinet. Volgens mijn moedere kon dat alleen maar mij geweest zijn. Ik heb haar nooit van het tegendeel kunnen overtuigen. Ze zei zelfs, ik was misschien12, :" Waarom ga je dan zo in de verdediging als jij het niet was?" 

Dan liep ik in dat theater door de ondergrondse gangen en had het heel erg ellendig binnenin me. 

"dat weet je toxh wel, dat kun je toch wel, kom op even zakelijk zijn, niet zo emotioneel!" dat was wat ze zei. Ze wilde me hard maken. Maar ik ging er juist alleen maar tegenin. Ik was ook gevoelig, maar daar was toch niets mis mee? 

Had ze maar wat me met me gepraat, wat volzinnen gebruikt, dingen gevraagd, verteld enz. Ik dacht dat dat normaal was, maar niet iedereen kan datdus. Niet mijn ouders. 

Pas veel later, ik was op IJsland in een gastatelier, en had mijn moeder uitgenodigd een week te komen, omdat ze sinds haar 15de droomde van IJsland. Ze kwam, en ze vond mij zo kalm, behaaglijk om mee samen te zijn, ik was zo menselijk humaan, gaf om dingen. 

Tjee. Het mocht niet zo lang duren, maar goed, het was tenminste een hele fijne week!

Moederdag in Noorwegen, vandaag. Alle drie werden we pas om half negen wakker, fantastisch! Gezellig ontbeten ( trouwens aan de keukentafel gisteren, wees het ventje naar buiten en riep Baj! ( alles is een bal, leuk of iets dat hij ziet) er vlogen twee gigantische silhouetten boven het huis, en mijn man riep: verdomme! zeearenden! Ik dacht dat ik niet goed werd).

Na het ontbijt en spelen in de auto naar oldemoer L. Zij zat lekker te ontbijten, en kreeg vrolijke ons op bezoek. 

Ze kreeg ook een bos tulpen met een hart eraan gebonden ( ik ook), en het was gezellig. 

Ik heb een fijne schoonmoeder.

Ik heb een goede en humoristische man, en een guitig kind.

Twee zeearenden.... Tjongejonge. Mijn man heeft ze al vaker gezien. Voor mij was het de eerste keer. Ze cirkelden, en ik wilde het niet geloven. Ik dacht dat het raven waren, maar die heb ik vaker gezien, en hun staart is anders. 

En dat V niet weet waar hij naar wees... Och kind, je moest eens weten. Je woont in een mooi land hoor!

Was op speelbezoek naar collega pleeggezin met hun zoon S. S had niet geslapen voor middernacht, en werd pas wakker toen we om elf uur kwamen. Ze hadden scones met blauwe bessen gebakken, mmm. 

Toch was ik vandaag wat afwezig. Ik merkte dat missvhien zelf het meest. Doe dingen verkeerd om en binnenstebuiten. Ben ook stiller dan anders.  Kreeg telefonisch raad van mijn psych.motorisch fysiotherapeut over verdriet of rouw. 

Kracht in de benen voelen, dat ze me kunnen dragen, en dat soort dingen.

Gudrun, de gloednieuwe oppas, kwam voor de tweede keer langs. V was in zijn element, en ze kreeg een knuffel van hem toen ze wegging. Gudrun in de wolken. 

Nu dus op de kalender kijken waar ik haar kan gebruiken... 

De buschauffeur deed de achterdeur niet open, zodat ik voorin met de kinderwagen moest rotzooien  ( dit gaat echt niet zo makkelijk hoor, zei ik) aan het eind van mijn rit deed hij de deuren dicht terwijl ik nog bezig was met uitstappen, bijna de wagen ertussen: toen zei ik veel minder vriendelijk dat ie asjeblieft zijn spiegel moest gebruiken, en niet mijn baby moest vermoorden! Haha, erg he?

Laatst ook een rotchauffeur, die vergat te stoppen, en toen moest ik door 40 cm diepe natte ( hier is dat heeeeeel erg natte!) sneeuw met de kinderwagen, langs de bus, veel te smal enz enz. Het is wat. Er zijn ergere dingen. Hehe.

V's biologische vader zou gister komen. Die kwam 45 minuten te laat, en hij kwam er niet in, want hij was er slecht aan toe. Mijn man zei: arme V. Ik zei, hij heeft juist geluk. de yoezichtshoudster nam de jongeman netjes mee in haar rode autootje. 

BRRRRROEMMM.

Oef, ik ben wat van slag hoor. Ik ben er even niet bij.

En die dames met hun scones waren nog wel zo lief. Nou ja, ik mag ook es even er niet helemaal bij zijn, toch?

Ipv aan mezelf te denken, laat me een gedachte niet los. Mijn "vader" had het over een soort sanatorium waar hij was op zesjarige leeftijd. Hij noemde het lijkbleek het concentratiekamp, en wilde niet er over vertellen. Toch is dit zo'n beetje meer informatie dan ik verder heb over zijn jeugd. Hij had astma, en het was ongeveer 1950. en het was aan de kust. Vreemd, want hij groeide op in de stad Groningen. 

Hier in Noorwegen zijn er behoorlijk akelige geschiedenissen aan het licht gekomen over kindertehuizen van ongeveer die tijd. Is dat in Nederland niet hetzelfde? Het lijkt me wel. 

Maar tjee, ik weet natuurlijk best dat er iets goed fout gegaan is. Ook mijn moeder kan ik vrij makkelijk naar raden. Hoe die twee dan elkaar op veertienjarige leeftijd vonden en als jonge twintigers (in verwachting van mijn broer) trouwden, waarop mijn vader op de trouwdag al mijn moeder sloeg, is natuurlijk rampzalig te noemen. 

Ik zit in elk geval echt even in een luchtbel met de gedachtes over mijn vader. Ik vroeg hem ,toen ik nog in mijn " concentratiekamp", door hem gecreëerd, met hem woonde, een vader te zijn. Niet lang daarna ging ik weg, en ging niet meer terug.

Geen contact meer gehad. 

Ik heb minstens ( de eerste) zes jaar zitten schrijven. Een deel heb ik verbrand. Het is een proces.

De fysiotherapie maakt wat los, of ik ben er aan toe. 

Ik heb vrijwel nooit hoofdpijn, maar nu barst mijn schedel bijkant uit elkaar. 

Aan mezelf denken... 

Door mijn neus ademhalen, rustig maar...

Als er gevoel komt, is niet erg...

Het is zoals het is, je hoeft er niets mee te doen, niets te redden. 

Je hebt een beter leven, NU. Het valt niet mee, zelf een gezin hebben, dat snap ik wel. Maar je doet het heel goed. Jij bent jij, en niet hem.

Plotsklaps een stukje rouw. Heb ook al wat tranen gelaten. Ik kan er meer mee dan met woede. Dit keer niet boos of verdrietig om wat vader deed, maar juist om wt ie niet deed: aardig zijn. Gewoon een vader die eens aardig was. Dat was ie niet. Nooit. Daar heb ik nu verdriet van. Een beetje, dat zeg ik, mdat het lijkt alsof er nog meer is. 

Maar niet zo gek na vriendelijke woorden hier en daar. Dan is het niet zo plotsklaps. 

Ooit confronteerde ik mijn vader, en vroeg hem gewoon even mijn vader te zijn ipv iets anders. Hij zei dat ie dat niet kon. Ik kan me niet herinneren dat hij het ooit probeerde. Dit klinkt vast heel hard, maar het is het niet.  Hij wilde ook niet vader of papa heten. Hij wilde wel heel veel, maar niet pappa zijn, niet vertrouwen, niet accepteren, niet respecteren, niet onvoorwaardelijk houden van, etc etc. Hij kon niet, en hij wilde niet. Zoals hij zei, hij wilde me breken. 

 Hoe kun je je eigen kind, of welk kind dan ook, willen breken? Hoe kun je de onschuld willen stelen en kapotmaken? Hoe kan dat? ( ik denk dat ik, na veel nadenken over een enkele hint over mijn vaders kindertijd, wel kan raden hoe het misschien kan. Toch vind ik dat hij er iets anders van had moeten maken. Ik kan me ook niet verschuilen achter wat mij aangedaan is. Dat is een hele belangrijke belofte aan mijzelf: bij mij stopt het, het gaat niet verder naar de nieuwe generatie, niet via mij).

Mijn lieve V shreeuwde zonet van een droom, denk ik, ik aaide hem over zijn bolletje, en hij sliep weer. 

Er was natuurlijk niets mis met mij als kind, ( nu ook niet),( met geen enkel kind) dus er zou gewoon van e gehouden moeten worden. Maar ik zocht altijd naar mijn fouten. 

Wat had ik graag gewild dat ie eens aardig was geweest. Vriendelijk, oprecht, accepterend, geduldig, vol vertrouwen, enz. 

Maar in plaats daarvan werd ik gebruikt, als pionnetje, want het ging hem niet eens om mij.

Dus toch weer een stukje rouw. Kon ik er maar iets openlijks mee, een boom planten met een tekst op de stam, het verhaal vertellen. 

Ik draag onzichtbare ervaringen, tekens, medailles. 

Er kwam een meisje van de school waar ik werk langs. Ik had een briefje op het prikbord van de school gehangen, op zoek naar een extra oppas.

Ze zal ongeveer negentien zijn, en heet Gudrun. Ze zit in de kunstklas, waar ik normaalgesproken lesgeef.  Het ging haar duidelijk niet om het geld, is gewend vrijwilligerswerk te doen in de katholieke kerk, en had hier gewoon zin in. Ze zingt ook in het plaatselijke koor. Zoo grappig hoe ons ventje haar meteen testte en charmeerde! 

Dat zit wel goed. Ze lette ook goed op hem, toen ik even in de keuken bezig was.

Ik zag haar ook van school rennen, om op tijd te zijn.

Als het goed gaat, en ze komt na haar jaar in Argentinie we naar onze stad, kan/wil ze dan misschien weer wat oppassen. Maar dat is nog erg voorbarig.

Komende woensdag komt ze nog een keer, dan spreken we iets af voor een avondje. 

Eergister was ik weer naar de psychomotorische fysiotherapeut. Zo bijzonder hoe je, als je de vraag aan je lichaam, ahw, stelt, waar kan ik wat steun gebruiken? Je dan voelt in je lichaam waar die steun nodig is. 

We hebben het er ook al vrij lang over de batterijen opladen gehad. Nu dus nog wat serieuzer er mee bezig. Dan kan ik daarna misschien met oude woede aan de gang. Dat zie ik op een manier niet zitten; je mag immers niet boos zijn. 

Maar iets wil ik er wel mee, ik zie alleen niet wat en hoe.

De oefening met de steun had er natuurlijk wel heel veel mee van doen.

Na de laatste drie behandingen, ben ik trouwens wel erg boos, de deur staat dan wagenwijd open ofzoiets.

Vandaag zomaar weer, na midden december, een autorijles genomen. Ik had de zenuwen , en mijn man is zo slim er wat grappigs van te maken( je moet je leraar vragen om je te keren Burnen, zwarte sporen in het asfalt zetten). Nog niet zo lang geleden had ik de humor niet ervan in kunnen zien, nu gelukkig wel. Ik word duidelijk beter, en mijn man laat zich duidelijk ook meer zien. Er zal meer plaats voor hem zijn nu. 

Ons zoontje gaf me een stukje van zijn rijstwafeltje, en ik zei bedankt in het noors: takk takk. Hij dacht even na, en wees toen enthousiast op de klok. Hij dacht dat ik tiktak tiktak zei, en dan gaat het over de klok natuurlijk!

Ik vind dat er elke dag veel met hem gebeurd. Nu staat hij veel op, steunend aan een kruk oid. Hij is erg goedlachs ook. 

Op hte moment kan hij niet slapen. Mijn man legt hem in bed. 

Het jonkie kan nu twee dunne armbandjes van hard plastic precies op elkaar leggen. En natuurlijk kan hij hetzelfde principe uitvoeren met gewoon speelgoed. Hij spreekt een woordje Nederlands! 

Of had ik dat al eens geschreven? Het gaat in elk geval om het woord TEEN. 

Laatst zag ik hem bezig met een speelgoedring bij zijn voetje. Ik vroeg hem; past die ring rond je voet? Hij keek me aan, het duurde even, en toen wees hij vergenoegd op zijn voet en zei : TEEN! 

In het dorp wordt al maanden gegraven en in rotsen geboord. Er wordt met graafmachines, vrachtwagentjes en dat soort zaken gewerkt. Ons ventje vindt het prachtig, hij giert het uit en wijst en kijkt me opgewonden aan. 

Het jonkie kan nu twee dunne armbandjes van hard plastic precies op elkaar leggen. En natuurlijk kan hij hetzelfde principe uitvoeren met gewoon speelgoed. Hij spreekt een woordje Nederlands! 

Of had ik dat al eens geschreven? Het gaat in elk geval om het woord TEEN. 

Laatst zag ik hem bezig met een speelgoedring bij zijn voetje. Ik vroeg hem; past die ring rond je voet? Hij keek me aan, het duurde even, en toen wees hij vergenoegd op zijn voet en zei : TEEN! 

In het dorp wordt al maanden gegraven en in rotsen geboord. Er wordt met graafmachines, vrachtwagentjes en dat soort zaken gewerkt. Ons ventje vindt het prachtig, hij giert het uit en wijst en kijkt me opgewonden aan.