Driedubbeltjes dagboek

Eerst maar eens beter worden, voel me al een stuk beter. Dan wat dingen op een rij en een prioritering maken. Volgens mij hebben we echt een bezoek- familie nodig, en snel. Binnen ons directe netwerk is er helaas geen, maar ik ga vragen of iemand iemand kent. Dan met de kinderbescherming aan de slag: verander de frequentie van bezoeken maar en verleng de bezoektijd tot 2 uur. Als ik er nu al om vraag, komt het misschien in d eherfst ofzo. Heb eigenlijk het idee, dat de moeder de frequentie ook te hoog vindt, om andere redenen. En dan gewoon samen tekenen, iets eten en drinken, een wandeling maken etc, zodat we niet in het op schoot zitten blijven steken meer. Het is moeilijk hoor, zulke bezoeken sturen, geloof me. 

Mijn man is erg onder de indruk van hoe ik me gedraag tijdens deze bezoeken, omdat ik zoveel mogelijk laat zien dat ze welkom zijn, ik ben vriendelijk en ik vertel iets,  help even etc. 

In de evaluatie kwam ook naar voren dat V misschien nog heelmaal niet naar het kinderdagverblijf kan, en dat wij het thuiszijn tussen ons tweeën verdelen. Dan begint V evt als hij 2 is. Volgend jaar januari bijvoorbeeld. Ik zie hem op de een of andere manier ook nog niet 8 uur per dag in het KDVerblijf. Maar straks wel. 

Ik lig ziek op bed. Gistermiddag kreeg ik het gevoel, niet in mijn buik, maar in mijn hals. Raar, vond ik. 's Avonds begon mijn hele lichaam zich te wringen. Pas om drie uur snachts kon ik overgeven. Ik had toen wel geslapen. Manlief voelt zich ook niet zo heel lekker, maar doet alles in huis en met de kleine jongen. Het ventje had eergisteren wat diarree. 

Vandaag overdag veel geslapen. 

Morgen blijft mijn man misschien ook thuis. Ookal als het wat beter gaat weer, vind ik dat we niet meer op onze laatste loodjes moeten doorgaan. 

Vrijdag was de kinderbescherming samen met de pleeggezinnendienst bij ons. Of we niet iemand wilden zoeken die ons jochie een weekeind per maand oid kan hebben. 

Ik heb ook duidelijk gemaakt hoe slecht ik het voor het manneke vind dat hij zoveel bezoek krijgt van zijn bio-ouders. Hij reageert er slecht op. Ik kreeg wel tips, maar verder weinig sjoege. Daar lig ik dan wakker van. 

Ik vond het gesprek van 3 uur! wat lamlendig. Het lukte mij niet om eerlijk mijn mening te geven. Bah.

Ookal ken ik deze dames een beetje, toch hebben ze geen idee ove rhet jochie, want die zien ze vrijwel nooit. Er dan opeens over praten alsof het ineens mijn kind niet meer is... dan kruip ik in mijn schulp. 

Of de moeder zich mama( met voornaam eraan vastgeplakt)  kan noemen enzo... Dat gaat toch tegen mijn gevoel in. waarom er niet eerder over gesprken is, weet ik niet, ik heb het in elk geval al eerder aangekaart. Ik heb mijzelf niet mama genoemd in het bijzijn van de moeder, uit angst voor haar psychische gesteldheid, die dan weer een reactie teweegbrengt bij het kindje. Nu moet ik wel, maar weet nog steeds niet wanneer er nu met haar gesproken wordt hierover. 

Ik weet wel dat er niet zoveel tegen vanalles en nog wat te doen is; je kunt maar moeilijk samenwerken met de ouders die eigenlijk alleen zichzelf zien. 

Maar waarom ze over de bol aaien? 

Er zijn veel dingen waarover ik wat te zeggen zou hebben; zal ik mijn mond open doen, en waar begin ik mee?